အခန်း (၂၀၆)

ဤအချက်ကို တွေးတောရင်း လုံယီသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီကို မြှင့်တင်ရန် စွမ်းအင် ၃ မှတ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

[ထိန်းချုပ်ခြင်း (မစတင်ရသေး ၀/၃) → ထိန်းချုပ်ခြင်း (အဆင့်သစ် ၀/၂၀ + ဝိညာဉ်အာဟာရကြာပန်း ၁ ပွင့်)]

ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်များ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူသည် မီးခိုးရောင်အမွေးအမှင်များရှိသည့် သာမန်ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မွေးချင်းများကြားတွင် သူသည် အားအနည်းဆုံးနှင့် အပိန်ဆုံးဖြစ်ပြီး နို့စို့ရန် သို့မဟုတ် အစာလုရန်ပင် မစွမ်းသာခဲ့ချေ။

တစ်နေ့တွင် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေပေါက်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော သွေးရောင်ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပဲစေ့ခန့်သာရှိပြီး ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ မှိန်ပျပျအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသယောင် ရှိသည်။ ဝံပုလွေပေါက်လေးသည် ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လျှာဖြင့်သပ်ကာ မြိုချလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး မှောင်အတိကျသွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ပြန်နိုးလာချိန်တွင်မူ ကမ္ဘာကြီးသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ဝံပုလွေပေါက်လေး တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ပေ ၁၀၀ ကျော်အကွာရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များ၏ လှုပ်ရှားမှု၊ အဝေးမှ သူ၏မွေးချင်းများ၏ ဟောက်သံနှင့် နောက်ကျောဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးထိပ်ဖျားမှ သစ်သီးနံ့များမှာ သူ၏ အာရုံခံစားမှုထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။ အစာများ မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေပါစေ သူသည် တိကျစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ငတ်မွတ်ခြင်းဒဏ်ကို မခံစားရတော့ချေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝံပုလွေပေါက်လေးသည် အရွယ်ရောက်သော ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အခြားမီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများထက် နှစ်ဆကျော် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ သူ၏ အမွေးအမှင်များမှာလည်း မီးခိုးရောင်မှ မီးခိုးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနီရောင်နေရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။

“အူး...”

နိမ့်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခုအတွင်း ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပုံပင်။ အခြားမီးခိုးရောင်ဝံပုလွေများသည် သူ၏အနားသို့ ရိုသေစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး အညံ့ခံသည့်အနေဖြင့် ဝပ်စင်းလိုက်ကြသည်။ ငှက်အချို့ပင်လျှင် သူတို့၏ သဘာဝဗီဇအရ ကြောက်စိတ်များကို ဖိနှိပ်ကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

“အူး...”

ဟိန်းသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုဝံပုလွေများသည် အစာရှာရန် အမိန့်အတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ရောက်ရှိနေသော ငှက်အချို့မှာမူ သူ၏ပါးစပ်အတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ပျံဝင်လာကြသည်။

လက်တွေ့လောကတွင် လုံယီ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး စိတ်အာရုံကို တစ်ခါဖူးမျှ မကြုံဖူးသည့်အတိုင်း ထူးကဲစွာ ကြည်လင်နိုးကြားသွားစေသည်။

သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပိုမိုပြတ်သားလာသည်။ ပေ ၁၀၀ ကျော် အကွာအဝေးရှိ သေတ္တာတစ်လုံးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြေးသော့ခလောက်မှ ပန်းနွယ်ပုံစံများကိုပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ ဘဏ္ဍာတိုက် အပြင်ဘက် တစ်နေရာမှ ပြေးဝင်လာကြသော ရွှီမိသားစုဝင်များ၏ အံ့အားသင့်သံများနှင့် အလောတကြီး ခြေသံများမှာလည်း သူ၏နားစည်ဘေးတွင် ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ထို့ပြင် အရှေ့တောင်ဘက် ပေ ၇၀၀ ကျော် အကွာအဝေးတွင် မှည့်ဝင်းနေသော ပန်းသီးပင်များထံမှ သင်းပျံ့သော အနံ့ကိုလည်း သူ ရရှိနေသည်။

ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်

[ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ပေးကာ မိမိထက် အားနည်းသော သက်ရှိများအပေါ် အကန့်အသတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ကြာမြင့်ချိန်နှင့် ခက်ခဲမှုမှာ ရန်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားအပေါ် မူတည်သည်]

ထို့နောက် လုံယီသည် ရှေ့မှ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ပါရမီကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

“ထိန်းချုပ်မယ်”

လုံယီသည် သူနှင့် ထိုပုရွက်ဆိတ်အကြား ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အညံ့ခံခြင်း ခံစားချက်ကို သူ အာရုံခံမိသည်။ သူသည် ထိုဆက်နွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ရိုးရှင်းသော အမိန့်အချို့ကို ပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“နောက်ပြန်ဆုတ်စမ်း”

ပုရွက်ဆိတ်လေးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လမ်းကြောင်းပျောက်ကာ ဝိုင်းချာလည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ပုရွက်ဆိတ်၏ အာရုံကြောများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်လေးမှာ လမ်းကြောင်းမှန်သို့ လှည့်လာပြီး လုံယီထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားလာတော့သည်။

“ရပ်စမ်း”

ပုရွက်ဆိတ်လေးမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံယီသည် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ပုရွက်ဆိတ်၏ အသိဉာဏ်မှာ အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကောင်းမွန်သော ပစ်မှတ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ် သူ၏ ပါရမီမှာ အဆင့်သစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် တိကျသော အမိန့်များကို မပေးနိုင်သေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင်…

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…

မြေအောက်ဘဏ္ဍာတိုက် အဝင်ဝမှ လူရိပ်အချို့ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး လုံယီကို မသိုးမသန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းရှိသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါတို့ ရွှီမိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို ဘာကိစ္စ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလဲ”

ထို့နောက် သူတို့သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ သွေးအိုင်ထဲတွင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးနေသော ဆရာကြီးရွှီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

“ပြေးကြဟေ့”

သူတို့သည် ဆရာကြီးရွှီအတွက် လက်စားချေရန် လုံးဝစိတ်မကူးဘဲ ဘဏ္ဍာတိုက်အပေါက်ဝမှ ပြန်ထွက်ရန်သာ ကြိုးစားကြသည်။

ဘုန်း…

လုံယီသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား သူတို့ရှိရာသို့ ပျံထွက်သွားပြီး လက်သီးငါးချက်ကို ခပ်သွက်သွက်ပင် ကျွေးလိုက်ရာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်လဲကျကုန်ကြသည်။

“ရွှီမိသားစုရဲ့ ရတနာစာရင်းမှတ်တမ်း ဘယ်မှာလဲ”

ဘဏ္ဍာတိုက်က အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်။ တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ရှာနေလျှင် အချိန်ကုန်မည်ဖြစ်ရာ စာရင်းမှတ်တမ်းကို ရှာတွေ့ပါက အလုပ်များစွာ သက်သာသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ပါးနပ်သော ယုန်သည် အပေါက်များစွာဖြင့် ပုန်းတတ်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း ရွှီမိသားစု၏ ရတနာအားလုံးမှာ ဤနေရာတစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ချေ။

“ကျွန်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး”

ပထမဆုံးလူမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး တကယ်ပင် မသိရှိပုံပင်။ အားလုံးကပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆိုနေကြသော်လည်း ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသော အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

မှောင်မိုက်နေသော်လည်း လုံယီကမူ ထိုအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ထိန်းချုပ်မယ်”

လုံယီသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားအပေါ်တွင် သူ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်း ပါရမီကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း…

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုသူ၏ မှတ်ဉာဏ်အစအနပေါင်း မြောက်မြားစွာသည် လုံယီ၏ စိတ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာတော့သည်။ စားသောက်ခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ကာမဆက်ဆံခြင်း၊ အိမ်သာတက်ခြင်း အစရှိသော လုပ်ရပ်မျိုးစုံ၊ ငယ်ဘဝမှသည် မနေ့ကအထိ အချိန်ကာလမျိုးစုံ၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အစရှိသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်မျိုးစုံ...

လုံယီသည် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်၏ အရောင်မှာလည်း အစိမ်းရောင်မှ အစိမ်းနှင့် အနီရောင် ရောယှက်သွားပြီး သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိတ်သောကရောက်နေရကြောင်း ညွှန်ပြနေတော့သည်။

သူ၏အခြေအနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် စွမ်းအင်အမှတ် ၇ မှတ်၊ ၈ မှတ်ခန့် အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ဦးနှောက်အတွင်းပိုင်းမှ ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ အခြေအနေမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးလှပေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အပေါက်ကြီး ကိုးပေါက်မှ သွေးများစီးကျလာကာ မျက်လုံးများမှာ အဖြူရောင်သာ မြင်ရတော့ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တဟားဟားရယ်လျက် ရူးသွပ်စွာ ပြောဆိုနေတော့သည်။

“ဟီးဟီးဟီး...”

“မေမေ... မေမေ... ရှောင်လျိုစစ်က သားရဲ့သကြားလုံးကို ထပ်ခိုးသွားပြန်ပြီ”

“လာ လာ လာ လာ... ငါကတော့ ပျော်ရွှင်စရာ ကလေးငယ်လေးပါပဲ...”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီသည် မိမိနှင့် အဆင့်တူသော သက်ရှိများအပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်အသုံးပြုရန် မသင့်သေးကြောင်း လုံယီ နားလည်သွားသည်။ ရန်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ သူ့လောက် မသန်မာသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် အဆင့်အတန်း တူညီနေဆဲပင်။

သို့သော် အနားရှိ ရွှီမိသားစုမှ အစေခံများမှာမူ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီး အဆင့်ရှိသော ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လုံယီသည် စုန်းကဝေအတတ်များကို အသုံးပြုသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ကြောက်လန့်ကုန်ကြသည်။

“ကျွန်တော် သိပါတယ် ရတနာစာရင်းမှတ်တမ်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”

မကြာမီတွင် ထိုသူများ၏ ကူညီမှု ကြောင့် လုံယီသည် သာမန်အခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ စာရင်းမှတ်တမ်းကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုလူများကို ယမမင်းထံသို့ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူသည် စာရင်းမှတ်တမ်းကို လှန်လှောကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

“နှင်းဖြူကျောက်ရယ်၊ ကြယ်စင်သံအေးရယ်... နှစ်ခုစလုံး ရှိနေတာပဲ။ ရွှီမိသားစုက တကယ်ကို အရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝတာပဲ”

သူ၏ ကျောက်ဖြစ်ခြင်းပါရမီမှာ ကြယ်စင်သံအေး မရှိသဖြင့် ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စွမ်းအင်လည်း အလုံအလောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်အောင် မြှင့်တင်ရမည့်အချိန်ပင်။

ဤသို့တွေးကာ လုံယီသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ စာရင်းမှတ်တမ်းပါအတိုင်း ရွှီမိသားစု နောက်ဖေးခြံရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုသို့ သွားလိုက်သည်။ တံခါးပေါ်မှ သော့ခလောက်အကြီးကြီးကို ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချိုးကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကြယ်စင်သံအေးနှင့် နှင်းဖြူကျောက်များကို ယူဆောင်လိုက်သည်။

“သူခိုး... သူခိုးရှိတယ်”

ရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံး နောက်ဆုံးတွင် နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားကြပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လူအများအပြား ပြေးထွက်လာကြသည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ကို နောက်ရက်မှပဲ ရှင်းတော့မယ်”

လုံယီသည် ရတနာများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအလုပ်မှာ ကျောက်ဖြစ်ခြင်းပါရမီကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်ရယ်မသိပေ။ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခုက စူးရှစွာ ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူဖတ်ဖူးသော ကျမ်းဂန်များအရ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်

ဦး၏ ဆဋ္ဌမအာရုံက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကျရောက်တော့မည်ဟု အပြင်းအထန် သတိပေးနေခြင်းပင်။

ဆရာကြီးရွှီပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ရာ လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့်အရာ မရှိဟု လုံယီ ထင်သော်လည်း သတိထားသည့်အနေဖြင့် ခွန်အားမြှင့်တင်ထားခြင်းက အမှားအယွင်းမရှိနိုင်ပေ။