အခန်း (၂၁၀)

ဤအခြေအနေကို လုံယီ ငြင်းဆန်၍မရသကဲ့သို့ နန်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသော မြို့စားမင်းလီကိုလည်း ရန်မစလိုပေ။

သူ၏ အဝါရောင်အစွန်းရောက် အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ သူသည် နီရဲတောက်ပသော စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ရှူးခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ တွားတက်ကာ လေးသည်တော်တစ်ဦးကို ခုန်အုပ်တော့မည့် ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် မြို့ရိုးတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားလာရင်း အကူအညီလိုအပ်သည့် နေရာတိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးနေသည့် အရည်အချင်းပြည့်မီသော မီးသတ်သမားသူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့သည်။ အန္တရာယ်ရှိသည့်နေရာ၊ ဖိအားများသည့်နေရာတိုင်းတွင် လုံယီ ပေါ်လာတတ်သည်။

သူ၏ ပုဆိန်တစ်စုံမှာ အသားကြိတ်စက်တစ်ခုအလားပင်။ တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သွေးစက်များနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မမောမပန်းနိုင်သော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား နံနက်မှ ညအထိ ပြေးလွှားတိုက်ခိုက်နေသဖြင့် အဘိုးကြီးရှီ၊ စစ်သူကြီးယွဲ့နှင့် အခြားသိုင်းပညာရှင်များမှာ အံ့အားသင့်နေကြတော့သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမျိုးကို ရေရှည်ဆင်နွှဲရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုခြင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ အသားစများ စုတ်ပြဲခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာရခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်မှာ သိုင်းပညာရှင်များပင် မလွန်ဆန်နိုင်သော သဘာဝနိယာမတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံယီတွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။ ကုသရန်ခက်ခဲသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းမှုမှလွဲ၍ ကျန်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ဒဏ်ရာမှန်သမျှမှာ မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ၊ စွမ်းအင်အနည်းငယ် အသုံးပြုရုံဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

ထို့ပြင် လုံယီ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အပြန်အပြန်အလှန်လှန် ပြေးလွှားနေခြင်းမှာ အကျိုးမရှိဘဲ လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းအားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း သူ၏ စွမ်းအင်အမှတ်များမှာ တိုးပွားနေတော့သည်။ လုံယီသည် အလွန်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်

သည်ကို မြင်သောအခါ မြို့စားမင်းလီသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် သိုင်းပညာရှင်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လုံယီအပေါ် သူ၏ မကျေနပ်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကြည့်ကြဦး အရှေ့တောင်ဘက်ကနေ သားရဲလှိုင်းအသစ်တွေ ထပ်လာနေပြီ”

“တောက်... အနောက်တောင်ဘက်မှာလည်း ရှိသေးတယ်”

ထိုင်မြို့၏ မြို့ရိုးမှာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက် နှစ်ဖက်လုံးမှ မည်းမှောင်နေသော သားရဲအုပ်ကြီးမှာ အရေအတွက် တိုးပွားလာရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေကြတော့သည်။

“ဒါတွေက... ဆိတ်မြို့နားက တောင်တန်းတွေမှာပဲရှိတဲ့ ခရမ်းရောင်အစင်းကျား မြွေဟောက်တွေပဲ။ ထိုင်မြို့မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလောက်ပဲ”

“ဟိုမှာ တောကြောင်တွေ... ဝံပုလွေတွေရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လိုက်လာကြတာလား၊ လျန်မြို့နဲ့ ထိစပ်နေတဲ့ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းထဲက ကောင်တွေနဲ့ တူလိုက်တာ”

“ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ကြဦး။ စုမြို့ဘက်က ပျံလာတဲ့ ငှက်ကြီးတွေ အများကြီးပဲ”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာတော့သည်။ ဤတောင်ပံပါကျားဖြူ ဆိုသည့် စစ်မှန်သော သားရဲဘုရင်က ကျန်သည့် မြို့လေးမြို့မှ သားရဲစစ်တပ်အားလုံးကို စုစည်းခေါ်ယူလိုက်ခြင်းလား။

ထိုင်မြို့သည် သားရဲဘုရင်၏ ဤမျှပြင်းထန်သော အမုန်းတရားကို ခံရအောင်၊ မြို့ပျက်သည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ရအောင် ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းများကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားရန်သာ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

“သတ်ကြစမ်း... ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို အကုန်သတ်ပစ်ကြ”

“ကောင်းကင်ကို သတိထား... အပေါ်ကို ကြည့်”

“သတ်... သတ်... သတ်”

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ဖိအားများ ဆပွားတိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တိုက်ခိုက်လာသော သားရဲများနှင့် မိစ္ဆာအရေအတွက်မှာ ယခင်ကထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆမက များပြားလာသည်။ တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးများ နီရဲသည်အထိ တိုက်ခိုက်နေကြရပြီး သိုင်းပညာရှင်များ သေဆုံးမှုနှုန်းမှာလည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။

ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏သွေးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အစိမ်းရောင် အဖုအထစ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာကြီးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများရှိသည့် လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်က အပေါ်မှ ပျံဆင်းလာသည်။ ၎င်း၏ သံမဏိဓားသွားများအလား ထက်မြက်လှသော ခြေသည်းများက ထိုသူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ကာ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဆွဲယူသွားတော့သည်။

ယွမ်မိသားစုမှ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ ပေတစ်ဆယ်ကျော် မြင့်မားသော တောင်ဆိတ်နက်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေရသည်။ ထိုဆိတ်၏ သံနက်လှံတံအလား ထက်မြက်လှသော ဦးချိုနက်ကြီးနှစ်ခုကြောင့် အကြီးအကဲမှာ နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာနေရပြီး မျက်နှာမှာလည်း သွေးတက်ကာ နီမြန်းနေတော့သည်။

“ဘဲ့...”

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းလှသော ဆိတ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ယွမ်မိသားစုအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ မှင်သက်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မသိစိတ်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အမွေးပွပွ၊ ရုပ်ဆိုးဆိုးနှင့် ချွန်ထက်သော နှာတံရှိသည့် သတ္တဝါငယ်လေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဖြင့် အုံခဲခြင်း ခံနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း သွေးထွက်နေသော အပေါက် ခုနစ်ပေါက်၊ ရှစ်ပေါက်ခန့် ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရှီချိုင်ဖုန်းသည် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ငွေရောင်ချိတ် နှစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိစ္ဆာအုပ်ကြားတွင် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အမျိုးမျိုးသော သားရဲအမွေးအမှင်များနှင့် အသားစများ ကပ်ညှိနေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေတော့သည်။

“ရှူး... ရှူး...”

သူမထက်ပင် အရပ်ရှည်သော ခရမ်းရောင်အစင်းကျား ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ တွားသွားလာပြီး ၎င်း၏ သွေးရောင်ပါးစပ်ကြီးအတွင်းမှ အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှီချိုင်ဖုန်း အမြန်ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ရှူး ရှူး ရှူး ဟူသော အသံများနှင့်အတူ သူမ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ အနည်းငယ် သေးငယ်သော မြွေအကောင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူမသည် အများစုကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မြွေလေးကောင်မှာမူ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်ညှိသွားတော့သည်။ မြွေတစ်ကောင်စီက သူမ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများကို ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်လိုက်သဖြင့် သူမမှာ ခေတ္တမျှ ခွန်အားမဲ့သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ထိုစဉ် ဧရာမမြွေဟောက်ကြီးက သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

ဖူး…

အနက်ရောင် ပုဆိန်တစ်လက်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံလာပြီး ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသော ထိုမြွေဟောက်ကြီးကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ပုဆိန်မှာ လုံယီ၏ လက်ထဲသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် သူသည် မြို့ရိုး၏ အလယ်ဗဟိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုနေရာတွင် အဘိုးကြီးရှီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့သည် တိမ်တိုက်သဖွယ် မှောင်မည်းနေသော အရိပ်တစ်ခုကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်နေကြရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ ထိုအရိပ်များမှာ ထူးဆန်း၍ ကြီးမားလှသော ပျားအုပ်ကြီးများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပျားကြီးများမှာ ဘတ်စကတ်ဘောလုံးခန့် ကြီးမားကြပြီး သူတို့၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ လူ့မျက်လုံးထက်ပင် ပို၍ ကြီးနေသည်။ သူတို့၏ အစင်းကြောင်းများပါသော ပါးစပ်များမှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အရည်များ စိမ့်ထွက်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင်လည်း ထင်ရှားသော အနက်နှင့် အဝါရောင် အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် စိပ်ပြွန်းလှသော အဝါရောင်အမွေးကြမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနက်ရောင် အဆိပ်ဆူးများမှာ ဓားမြှောင်များအလား တဖျတ်ဖျတ် လက်နေကာ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဝီ ဝီ ဝီ... ဝီ ဝီ ဝီ...

ပျားအုပ်ကြီးမှာ အမြောက်ဆန်များအလား အဘိုးကြီးရှီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာကြသည်။ ပျားတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အရှိန်မှာ မြားတစ်စင်းထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။ အကယ်၍ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်တည်းသာဆိုလျှင် ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အကောင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည့်အခါတွင်မူ သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် ပေါ့ဆ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

အဘိုးကြီးရှီသည် သူ၏ကိုယ်တွင် မှိန်ပျပျ အနီရောင် စစ်မှန်သောခွန်အားများ လွှမ်းခြုံထားပြီး ငွေရောင်ချိတ်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ပျားကြီးအများအပြားကို တိတိကျကျ ရှင်းလင်းပစ်နေသည်။ စစ်သူကြီးယွဲ့မှာမူ အနက်ရောင် သံနက်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဓားသွားထက်မှ တစ်ပေကျော်ခန့် ရှည်လျားသော အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ပျားကြီးများကို တို့ဟူးတုံးများအလား လွယ်ကူစွာ ပိုင်းဖြတ်နေပြီး အစိမ်းရောင်အရည်များ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေတော့သည်။

သို့သော် ပျားကြီးများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင်များပြားလှပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် အုံခဲဝိုင်းရံထားသည်။ စစ်သူကြီးယွဲ့နှင့် အဘိုးကြီးရှီတို့၏ သိုင်းပညာမှာ အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော ပျားကြီးများ၏ အဆိပ်ဆူးများမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်နေဆဲပင်။ အဆိပ်ဆူးများက သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် ဖုံးလွှမ်းထားသော စစ်မှန်သောခွန်အားများက ထိုအရှိန်ကို စုပ်ယူပြီး ပြန်လည်တွန်းကန်ပေးနေသည်။

သို့သော် ထိုစစ်မှန်သောခွန်အားမှာ မီးသီးတစ်လုံး ပျက်တော့မည့်အလား တစ်ဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေပြီး ပျားအုပ်၏ အရေအတွက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သော နည်းဗျူဟာအောက်တွင် သူတို့၏ စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းဆရာသခင်များပင် ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သောခွန်အားမှာ အကန့်အသတ်မရှိသည်မဟုတ်ပေ။

ပိုမိုများပြားလာသော ပျားအုပ်ကြီးမှာ အနက်ရောင်တိမ်တိုက်ကြီးအလား ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးရှီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ယခု ဆုတ်ခွာလိုက်ပါက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အခြားသူများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေကြေပျက်စီးကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဆက်လက်တောင့်ခံနေမည်ဆိုပါကလည်း အဆုံးမရှိသော ဤပျားအုပ်ကြီးကြောင့် သိုင်းဆရာသခင်များပင် ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းအထိ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့၏ နားထဲသို့ နိမ့်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။

“ဘေးကို ဖယ်ကြစမ်း”

ထို့နောက်တွင်မူ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံအလား စူးရှလှသော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စေးပျစ်လှသော အနက်ရောင် ပုဆိန်တစ်လက်သည် ကောင်းကင်ယံကို ခွင်းလျက် သူတို့ထံသို့ ဝဲပျံလာတော့သည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် မြင်တွေ့နိုင်သော အဖြူရောင် လေလှိုင်းများမှာ ဘေးဘက်သို့ လှိုင်းလုံးများအလား ထိုးထွက်သွားသည်။ ပုဆိန်သွားမှာ ရောက်မလာသေးသော်လည်း ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပလှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များ တစ်ဖျတ်ဖျတ် လက်နေသည်။

“ဖယ်ကြ”

အဘိုးကြီးရှီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြရသည်။

ဘုန်း…

ပုဆိန်သွားမှာ ဧရာမ ပျားအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြီးနောက် အနီရောင် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။