အခန်း (၃၀၉)

သူ့ဇနီး ကွယ်လွန်သွားချိန်ကျမှသာ ကော်ကျိန်းမင်သည် နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော်ကြာအောင် သူနေထိုင်ခဲ့သော အိပ်မက်မှ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ့ဂိုဏ်းသားများ သူ့ကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် သူတို့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူသည် အမြဲတမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရနေခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည့် နှစ်များအတွင်း၌ပင် ဤနေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို သူ စိတ်ထဲမှ အမြဲသိနေခဲ့သည်။

သူသည် ကုသရန်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကုသသူတိုင်းနှင့် တိုင်ပင်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းစာပေများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ကြီးမားသည့် ညစ်ညမ်းမှုများကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်ရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်ရန် သူမ၏ စကားကို သူ မငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ကြောင်း သူ အမြဲနားလည်ထားပြီး သူမ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမနှင့်အတူ အချိန်တိုင်းကို ကုန်ဆုံးချင်ခဲ့သည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် ကွယ်လွန်သွားသောအခါ သူသည် ငိုပင်မငိုခဲ့ပေ။ သူသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဤအခိုက်အတန့်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူမ သေဆုံးပြီးနောက် ကျိန်းမင်သည် သူ၏ ရင်သွေးသားငယ်ကို သူ၏ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတစ်ဦးထံ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါ"

သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို သူ၏ ညီအစ်ကိုလက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုနောက်ဆုံးစကားများနှင့်အတူ သူသည် သူတို့၏ အိမ်ကို ထာဝရ စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။

"အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါက ဒီအခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့တာ"

သူက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်နက်ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်များ ဆက်လက်စုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဓားသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။ စိုက်ထူမှုပြုခဲ့သော နေ့ရက်တိုင်း၊ သူလေ့ကျင့်ခဲ့သော နည်းစနစ်တိုင်း၊ သူပေးခဲ့သော စတေးမှုတိုင်း ဤအရာအားလုံးက ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်းအတွက် စုစည်းတည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ မင်း အခု အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေတဲ့ အခန်း လုပ်နေတာလား"

ထိုလူသန်ကြီးက ပို၍ စိတ်တိုလာကာ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျိန်းမင် ကိုင်ထားသော ဓားအတွင်း၌ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော စွမ်းအားများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို သူ ခံစားမိသောအခါ သူ၏ လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာပေးက ထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အလွန်အမင်း စုစည်းလာသဖြင့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါစေပြီး ပုံပျက်သွားစေသည်။

"နေဦး ခဏစောင့်ပါဦး။ ငါတို့ ဒါကို စကားပြောကြရအောင်"

ထိုလူက သူရင်ဆိုင်နေရသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ"

ကော်ကျိန်းမင် က ပြောလိုက်ပြီး ဓားကို အောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားသည် ကောင်းကင်ယံကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလောက်သည့် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော အပြာရောင်အလင်းတန်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိတ်လန့်သွားသော ထိုလူသည် နတ်ဆိုးကြာပန်းဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်နေသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကြားဖြတ်တားဆီးရန် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ကျန်ရှိသည့် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ကိုးဦးစလုံး ထွက်ပေါ်လာကြပြီး နတ်ဆိုးကြာပန်းကို ကာကွယ်ရန် အားလုံး စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။

ကြီးမားလှသော အလင်းတန်းကြီးသည် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦး၏ စုပေါင်းအင်အားကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ခုခံနေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုနှစ်ခုသည် အသာစီးရရန်အတွက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားပြိုင်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သိသာထင်ရှားသော ရုန်းကန်ပင်ပန်းမှုများနှင့်အတူ ထိုကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးသည် အားပြိုင်မှုကို အနိုင်ရရန် ခက်ခဲစွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ထိုကြီးမားသော အလင်းတန်းကို နတ်ဆိုးကြာပန်းအား တိုက်ရိုက်မထိမှန်စေရန် ဘေးသို့ အနည်းငယ် ရွှေ့ထုတ်လိုက်ကြသည်။

လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသော အလင်းတန်းသည် ဘေးဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး နတ်ဆိုးကြာပန်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိမှန်ကာ ပြတ်တောက်သွားစေသည်။ ကြာပန်း၏ အခြေခံအစိတ်အပိုင်း အများစုမှာ ထိခိုက်မှုမရှိသလောက် ဖြစ်သော်လည်း ပျက်စီးမှုမှာမူ သိသိသာသာပင် ကြီးမားလှသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကြာပန်း၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထိုကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကော်ကျိန်းမင်သည် ရင့်ရော်နေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ ဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါလား"

သူ ခါးသီးစွာ တွေးနေမိသည်။

သီးသန့်အောင်းကာ ကျင့်ကြံနေသည့် နှစ်များအတွင်း သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို မြှင့်တင်ရန် အာရုံစိုက်မည့်အစား ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် ပါရမီ အစအဆုံးကို မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ၊ လနှင့်အမျှ၊ နှစ်နှင့်အမျှ၊ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထိုဓားအတွင်းသို့ ပိုမိုထည့်သွင်းကာ စဉ်ဆက်မပြတ် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး သန့်စင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရန်သူမှန်သမျှကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးသတ်နိုင်မည့် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ပျက်စီးခြင်း ဓားချက်တစ်ချက်ကို ဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။

"ငါ အိပ်မက်ထဲကနေ တကယ် နိုးမလာခဲ့သေးဘူး ထင်ပါရဲ့"

သူသည် မြေပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းနေစဉ်မှာပင် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ်..."

...

လီယောင်းသည် အားနည်းပုံရသော ထိုအဖိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပထမတော့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"နေဦး ဒါ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ"

သူမ၏ အံ့သြမှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

အချိန်ကိုက်မှုမှာ လုံးဝကို ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးစလုံးသည် ကျိန်းမင်၏ ကြီးမားလှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် အာရုံစိုက်နေကြစဉ်မှာပင် လီယောင်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်အတွင်းမှ အဆောင် ဆယ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤအရာများသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို ပေးထားသော ဒုတိယအဆင့်အဆောင်များပင်။

သူမအနေဖြင့် ဤအရာများကို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုပြီး အချိန်ကိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါက သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အမှန်တကယ် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမဘာသာ တွေးနေမိသည်။

လီယောင်းသည် သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဝင်ပေါက်များကို ဂရုတစိုက် ခုတ်ဖြတ်တော့သည်။ သူမသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖြင့် စုစုပေါင်း ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်း ဆယ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ကျွမ်းကျင်သူအားလုံးက ဓားအလင်းတန်းကို ခုခံရန် အာရုံစိုက်နေပြီး အခြားအရာများကို အာရုံမလွှဲနိုင်သည့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမသည် ထိုဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက်များကို အသုံးပြု၍ အဆောင်များကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ဤ ဒုတိယအဆင့် အဆောင်များသည် ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကိုပင် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သေဒဏ်ချမှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အထူးသဖြင့် လုံးဝသတိမမူမိဘဲ မိမိကိုယ်ကို ကောင်းမွန်စွာ မကာကွယ်နိုင်သည့် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို သေသေသပ်သပ် နေရာချကာ အသက်သွင်းပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားရန်သာ လိုအပ်သည်။

ထိုဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော နတ်ဆိုးများကို သူမကိုယ်တိုင် တစ်ယောက်ချင်း ရှင်းလင်းနေရန်ပင် မလိုပေ။ ဒုတိယအဆင့် အဆောင် ဆယ်ခု တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ရန် သေချာလှသည်။

စိတ်ကူးထားသည့် အတိုင်း လီယောင်းသည် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်သူများက ဓားအလင်းတန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရင်း အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်ကို သူမ အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအားပြိုင်မှုသည် ထာဝရကာလကဲ့သို့ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရေးကြီးဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အခုပဲ"

သူမ တွေးလိုက်သည်။

သူမသည် ပထမဆုံး အဆောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ သူမ၏ လက်ကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ဓားကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို အပြည့်အဝ ပွင့်သွားစေရန် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သည် ပထမဆုံး ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ၏ နောက်ကျောတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆောင်ကို သူ၏ နောက်ကျော၌ အသာအယာ ကပ်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ သတိမပြုမိခင် သူမ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းကူးပြောင်းကာ ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း ထပ်မံလုပ်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်နှင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးစလုံး၏ အပေါ်တွင် အဆောင်များ ကပ်ပြီးသည်အထိ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

နေရာချခြင်း အဆင့် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လီယောင်းသည် အဆောင်အားလုံးကို အသက်သွင်းပြီး ဤနေရာမှ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ၎င်းတို့ကို စတင်အသက်သွင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်ချက် ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကော်ကျိန်းမင်သည် ထိုနောက်ဆုံး ဓားချက်ကို ပေါက်ကွဲစေရန် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အင်အားအလုံးစုံကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများအတွင်း ထိုလက်နက်ထဲတွင် သူဂရုတစိုက် စုဆောင်းထားခဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ထိုအခိုက်အတန့်လေးအတွင်းမှာပင် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိလာသော အနည်းငယ်မျှသော ပျက်စီးမှုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရွေးချယ်မှုအတွက် နောင်တရသလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူ၏ စိတ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ နောင်တရနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူပြုလုပ်ခဲ့သော ရွေးချယ်မှုအတွက် မဟုတ်ပေ။ သူ့ဂိုဏ်းက သူ့ကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ နောင်တရသည်။ သူ့ဇနီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေခဲ့သော ညစ်ညမ်းမှုများမှ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ နောင်တရသည်။ သူ့သားအတွက် သူ ရှိမနေပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူ နောင်တရသည်။

သို့သော် အားလုံးထက်ပို၍ သူ နောင်တရသည်မှာ ထိုအလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ လူယုတ်မာများထဲမှ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ကိုမျှ သူနှင့်အတူ သေတွင်းထဲသို့ ဆွဲမခေါ်သွားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ရှိ လူအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ခဲ့သည်။

ထိုအတွေးများ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် ကျိန်းမင်သည် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ နောက်ကျောရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခုမှ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူ၏ နောက်ကျောတွင် ထူးဆန်းသော အဆောင်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ကပ်လိုက်ကာ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးဘူး ထင်ပါရဲ့..."

သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး...