အခန်း (၃၁၀)

လီယောင်းသည် မြေပြင်သို့ ကျဆင်းနေသော ကော်ကျိန်းမင်၏ အထက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲထွက်ကာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ လက်များက သူ၏ ဝတ်ရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ဝါးမြိုရန် စောင့်ကြိုနေသော အခြား ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲသို့ ဝင်လုဆဲဆဲမှာပင် တစ်ဒေသလုံးကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော ကြီးမားသည့် ဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ မိန်းကလေး"

ထိုအသံမှာ မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ပြီး ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါအရဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုဖြင့် ထိုသူရောက်ရှိနေခြင်းကို သိရှိသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် အဆောင်များကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။

အထက်ကောင်းကင်ယံတွင်မူ လော့ယင်းရှင်းသည် ရွှေဖီးနစ်နန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်အတူ လွင့်မျောနေသည်။ လီမျိုးနွယ်စုဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးထံ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခရီးလမ်းတွင် သူတို့၏ သူတော်စင်ကျင့်ကြံသူနှင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ခံစားမိခဲ့ကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး ကျူးလွန်သူကို ဦးစွာ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်သည် လီယောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လော့ယင်းရှင်း၏ လက်မောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်လောကလုံး ဟိန်းထွက်သွားစေသည့် အလွန်ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှုသည် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြား မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အရှေ့ဘက်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တိုက်ကြီး၏ ထောင့်အသီးသီးသို့ ငလျင်ဒဏ် သက်ရောက်ခဲ့သည်။ အခြားသော တိုက်ကြီးများတွင်လည်း ထိုတုန်ခါမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများအတွင်း ရောက်ရှိနေသော လီယောင်းသည် ထိုပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမသည် နောက်ကြောင်းပြန်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခွဲထွက်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်နားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အဝေးမှ ပေါက်ကွဲမှုကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်နေသော ကြီးမားသည့် မှိုပွင့်ပုံစံ တိမ်တိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမျှ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှပင် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများ သူမထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။

သူမသည် ထိုပျက်စီးမှုကြီးကို ကြည့်ရင်း ရပ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ အရင်က ခံစားခဲ့ရသော ထိုလွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည့် အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ အာရုံခံမိလိုက်ပြန်သည်။

"သူမ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလား"

လီယောင်းက တွေးလိုက်ရင်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာလည်း လေးလံသွားခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ ပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများက ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ခြေရာလက်ရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ အသေအချာ ယုံကြည်ထားခဲ့သဖြင့် သူမကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ အတော်လေး ပေါ့ဆသွားခဲ့မိသည်။

"အခု ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

သူမအနေဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်အတွင်းသို့ မဝင်ရဲပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပါက သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ဤအစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်မိစေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရမည်လား။ အကယ်၍ ရန်သူက သူမနောက်ကို မလိုက်ဘဲ စီနီယာအစ်ကိုနောက်ကို တိုက်ရိုက် လိုက်သွားလျှင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

[ဟေး... စိတ်အေးအေးထားစမ်း။ ငါ...]

ဧကရီက သူမ၏ စိတ်ထဲမှ စတင်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း လီယောင်းသည် သူမ၏စကားကို ကောင်းမွန်စွာ မကြားရတော့ပေ။

တွန့်ဆုတ်နေသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ပိုမိုခက်ခဲစေခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်မှုများ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အတွေးများမှာလည်း ထိန်းချုပ်မရအောင် ရှုပ်ထွေးလာတော့သည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်သော စိတ်ဖိစီးမှုအောက်တွင် သူမ၏ စိတ်မှာ တစ်သားတည်း မရှိတော့ဘဲ ပြန်လည်ကွဲထွက်သွားသည့်အတွက် သူမ၏ အသွင်ပြောင်းလဲထားမှုမှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"မင်းကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူမသည် အဝေးတစ်နေရာမှ လီယောင်းရှိရာသို့ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအရှိန်မှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လီယောင်းသည် လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ အချိန်ကြီး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ သူမ ခံစားနေရသည်။

[သောက်ကျိုးနည်း…]

ဧကရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တိတ်တိတ်လေးကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထိုစဉ် လီယောင်းရှိသည့် နေရာမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမ၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်နာရီကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ခဏချင်းမှာပဲ အရာအားလုံးက လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် ထိုလုံးဝတိတ်ဆိတ်နေမှုအတွင်း၌ အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

ဤခံစားချက်သည် တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။ သူမ၏ ပြည့်စုံသောပုံစံတွင် ရှိနေစဉ်က အရာအားလုံးသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သူမ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီး ဘာမျှလွဲချော်သွားမည်မဟုတ်ဟူသော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမ၏ မူလကိုယ်ဟန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ အရာအားလုံးက ကွဲပြားသွားသလို ခံစားရသည်။ အထူးဆန်းဆုံးအချက်မှာ ယခင်ပုံစံသည် သူမ၏ ပုံစံအစစ်အမှန် ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခြေအနေက သူမအတွက် ပို၍ရင်းနှီးနေခြင်းပင်။ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ သူမ ပုံမှန်မခံစားရဖူးသော စွဲမြဲနေသည့် ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်ပင်။

သူမ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်က တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးတတ်တာလား။

[နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ ဒါကို ထာဝရ ထိန်းထားလို့ မရဘူး။ မြန်မြန် သွားကြစို့]

ဧကရီ၏ စူးရှသော အသံက သူမ၏ အတွေးကမ္ဘာကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"အင်းလေ ဒါကလည်း အဲဒီလောက်ထိ အရေးမကြီးပါဘူး"

လီယောင်းက လျစ်လျူရှုသလို တွေးလိုက်ရင်း စိတ်ကိုပြန်စုစည်းကာ ဂိုဏ်းကို ဝန်းရံထားသော ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များသည် အစီအရင်အတွင်းဘက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"နေဦး စီနီယာအစ်ကိုက..."

သူမက စတင်ပြောလိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဧကရီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ ဒီအစီအရင်ကို စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ဒါက ဒုတိယအဆင့် ပဲ။ အဲဒီ ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူက ဒါကို ချိုးဖျက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဧကရီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ထိုစိတ်ချရသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားရပါးရ ချလိုက်မိသည်။

"တော်သေးတာပေါ့"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဘာများမှားယွင်းနေတာလဲဟု တွေးတောလာမိသည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကိုပင် သတိမထားမိဘဲ အန္တရာယ်ကြီးအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤအရာကပင် သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှု မြစ်ဖျားခံရာလား။

ဤအခြေအနေတွင် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းမွန်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ သူမအလေးထားရဆုံးသူကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဘေးဒုက္ခပေးမိနိုင်သည်ဆိုသောအချက်က သူမကို ပူဆွေးစေနေခြင်းလား။

ထိုအတွေးများ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝဲလည်နေစဉ်မှာပင် အားနည်းလှသော အသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံသည် အလွန်တရာ တိုးညှင်းလွန်းပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသည့်အလား အားနည်းလှသည်။

လီယောင်းသည် ထိုတောင်းဆိုသံ ထွက်ပေါ်ရာအရပ်ကို ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျာပျာသလဲ ရှာဖွေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဂိုဏ်းဝင်းတစ်ခုလုံး၏ ထောင့်စေ့အောင် ကြည့်ရှုသော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရပေ။

"နင် တစ်ခုခု ကြားလိုက်လား"

သူမက ဧကရီကို မေးလိုက်သည်။

[နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ]

ဧကရီက အချိန်ရပ်တန့်နယ်ပယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ရှုပ်ထွေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော နည်းစနစ်ကို ထိန်းထားရသည်မှာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းလှသည်ဟု သူမဘာသာ တွေးနေမိသည်။

ယခုပင်ပန်းမှုအတွက် အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်စာ ဝိညာဉ်အစာများကို သူမ လိုအပ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

အချိန်ရပ်တန့်နယ်ပယ် ပျက်ပြယ်သွားပြီး အချိန်ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်လာသောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်သီးချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့သာ သက်ရောက်သွားတော့သည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အချိန်ရပ်တန့်နယ်ပယ်လား"

ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို အထူးကျွမ်းကျင်နေသည်ကို သူမ စောစောက သတိထားမိပြီးသားဖြစ်ရာ ယခု အချိန်ကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဆိုသော် အခြေအနေမှာ သူမ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။

သူမ၏ သံသယများသာ မှန်ကန်ပါက ထိုမိန်းကလေးသည် လီမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ အချိန်ရပ်တန့်သွားခြင်းမပြုမီ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် လီယောင်းတစ်ယောက် သူမ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုပုံစံမှာ လီမျိုးနွယ်စုမှ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လေထုထဲရှိ မမြင်ရသော အရာတစ်ခုကို ဖိကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒုတိယအဆင့် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ပဲ။ ငါတို့ ဒါကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ဘူး"

"ဒုတိယအဆင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ တတိယအဆင့် မဟုတ်ဘူးလား"

လော့ယင်းရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူမ စရောက်ခါစက ထိုအစီအရင်မှာ စတုတ္ထအဆင့်သာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အဆင့်မြှင့်တင်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေက အစီအရင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် အဆင့်မြှင့်နိုင်ကြတာလဲ။

"ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် သူတို့ဆီမှာ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ အတွေ့အကြုံလည်း တော်တော်ရှိပုံရတယ်"

ဂိုဏ်းချုပ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ဆီမှာ ဒီအဆင့်နဲ့တူတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး အစီအရင်တွေလည်း ရှိနိုင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့ ဆုတ်ခွာကြတာပေါ့"

လော့ယင်းရှင်းကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ထိုစဉ် တစ်လောကလုံး ဟိန်းထွက်သွားစေသည့် နောက်ထပ် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကို သူတို့ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"အဆောင်တွေက အခုထိ ပေါက်ကွဲနေတုန်းပဲလား"

ဂိုဏ်းချုပ်က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်း အခန်းအနားတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခု ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်နေတာလဲ"