အခန်း (၃၁၁)

[အသံ ဟုတ်လား]

ဧကရီက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အင်း ခဏခဏ ကြားနေရတာ"

လီယောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ အဲဒါက သိပ်တော့ အရေးမကြီးလောက်ပါဘူး"

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သွားကြစို့ ငါ စီနီယာအစ်ကိုကို တွေ့ချင်ပြီ"

အခြားစကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဝိညာဉ်ကြောဂူရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ၊ ဒေါ်လေးဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း၌ အေးအေးလူလူ ကျင့်ကြံနေစဉ် လီယောင်းဂိုဏ်း၏ အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"သူမ ပြန်လာပြီပဲ"

သူ ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမကို အပြင်ထွက်ကြိုဆိုရန် စဉ်းစားရုံရှိသေး သူမသည် သူ၏ ဂူပေါက်ဝသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ဂူ၏ အစီအရင်ကို အမြန်ထိန်းချုပ်ကာ သူမ ဝင်လာနိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဝင်းပနေသော မျက်နှာဖြင့် ဂူအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ညီမ ပြန်ရောက်ပြီ"

သူမက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြေညာလိုက်သည်။

"ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်"

ရှန်းယွီ က နွေးထွေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ရုတ်တရက် တန့်သွားပြီး သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကို အစ်ကို့ပုံစံက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပါလား"

သူမက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောဆိုရင်း သူ့ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးရန် အနားသို့ တိုးလာခဲ့သည်။

ထိုအခါကျမှသာ ရှန်းယွီ သည် သူ၏ သားရဲအသွင်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်တော့သည်။

သူသည် မူလလူသားပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီယောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

"ဝါး... တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ အမွှေးလေးတွေကလည်း ဖွာနေတာပဲ။ နူးညံ့နေတာပဲ ညီမ ဒါကို ချည်ထားချင်တယ်"

ထိုသို့အော်ဟစ်ကာ သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီက သူ၏ မူလလူသားပုံစံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ချည်ထားချင်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ဘယ်သူက ချစ်စရာကောင်းတာမြင်ရင် အဲလိုပြောလို့လဲ"

သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း အပြင်ထုတ်မပြောတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးသာ။

သူ ပုံစံပြန်ပြောင်းလိုက်သောအခါ လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားဟန် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ခုန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။

"ညီမ ဒီလို စီနီယာအစ်ကိုကိုလည်း ကြိုက်တာပါပဲ။ ညီမ အစ်ကို့ကို..."

သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း ရှန်းယွီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူမပြောမည့်စကားကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်စဉ်းစားနေပုံရသည်။

"အင်း... ဟိုလေ... စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ထာဝရ အတူရှိနေချင်တာပါ"

သူမက အစားထိုးပြောလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

"အေးပါ..."

သူမသည် စောစောက ချည်ထားချင်တယ်ဟု ပြောရန် ပြင်နေခဲ့မှန်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

လီယောင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ရှန်းယွီ မှာ သက်ပြင်းချရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ချက်ချင်း ဝင်းပလာသည်။

လီယောင်းက သူမကိုယ်သူမ ပို၍ အစွမ်းထက်ပုံရစေရန် သို့မဟုတ် ပို၍ သူရဲကောင်းဆန်ပုံရစေရန် အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို ချဲ့ကားပြောဆိုရန် ကြိုးစားသည့်အခါတိုင်း ဧကရီက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလေ့ရှိသည်။

လီယောင်းက ဧကရီကို တစ်စုံတစ်ရာသော ဆုလာဘ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဧကရီမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လီယောင်းကို သူမစိတ်ကြိုက် ပုံပြင်ပြောခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ညီမ တကယ် တော်တယ်မလား"

သူမက သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို စောင့်မျှော်နေသော အရောင်တောက်တောက် မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် အတော်ကြာအောင် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

"စီနီယာအစ်ကို"

သူမ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များကြောင့် သူ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အထင်ကြီးသွားခြင်းများလားဟု သူမ တွေးမိရင်း ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထူးခြားသော ဆုတစ်ခုခု တောင်းရန် သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေသဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှန်းယွီက သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

"မင်း နတ်ဆိုးကြာပန်းကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား"

သူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အကုန် ပျောက်သွားပြီ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး ညီမကို ယုံလိုက်"

သူမက ရင်ဘတ်ကို မို့လိုက်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မျှော်လင့်ထားသည့် ချီးကျူးစကားအစား ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းသွားသည့်အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပုခုံးများပင် အနည်းငယ် တွဲကျသွားခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ညီမ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလို့လား"

သူမ၏ ယုံကြည်မှုများမှာ အစ်ကို့၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် စတင်ယိမ်းယိုင်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံရှာမယ့် အခွင့်အရေးကြီး... အကုန်သွားပြီ"

သူ၏ အသံထဲတွင် စစ်မှန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ငါက အနားယူတဲ့အထိ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှာနိုင်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

သူက သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး "ငါ အိပ်မက်တွေ သိပ်မက်နေခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဂူမျက်နှာကြက်ကို ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ တမ်းတမ်းတတ ငေးကြည့်နေပြီး "လောကကြီးက ငါ့ဘက်မှာ မရှိတာ တကယ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်ကျမှသာ ရှန်းယွီသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်ကို လီယောင်းသတိရသွားသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးကြာပန်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေသပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ခရီးသွားလာခွင့် ကန့်သတ်ချက်များကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ စီးပွားရေး တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အပြစ်မကင်းသည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ရှန်းယွီထံသို့ ပို၍ တိုးကပ်သွားပြီး

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေးအတွက် ညီမ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု စစ်မှန်သော နောင်တများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

ရှန်းယွီက လက်လျှော့လိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ခြေတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းရသေးခင်မှာတင် သေသွားတာပါ။ ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ လူတစ်ယောက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ရှုံးနိမ့်ဖူးရမယ်လို့ ပြောကြတာပဲ မဟုတ်လား"

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါတွေအကုန်လုံးက ညီမ အပြစ်တွေပါ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲဟု ရှန်းယွီ တွေးတောမိသွားသည်။

"မဟုတ်တာ ရပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်လိုက်တာက ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲလေ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လီယောင်းက အဖျော့မခံပေ။

"မရဘူး ညီမ လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်အတွက် ညီမ တာဝန်ယူရမယ်"

သူမက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် စိတ်ဝင်စားမှု ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခရီးစဉ်အတွင်း အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာများ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့သလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စွန့်စားခန်းများမှတစ်ဆင့် ကြီးမားသော ကြွယ်ဝမှုများကို ရရှိထားနိုင်သည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။

"ညီမမှာ အစ်ကို့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး"

လီယောင်းက တည်တည်တံ့တံ့ ပြောလိုက်ပြီး "ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံအစား ညီမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ပြန်ဆပ်တော့မယ်"

ထို့နောက် သူမသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်ပစ်တော့သည်။

…

"ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါက တကယ်တော့ အဲဒီလောက်လည်း အရေးမကြီးပါဘူး"

ရှန်းယွီ က ပြောလိုက်ရင်း သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆက်လက်မချွတ်နိုင်စေရန် လျင်မြန်စွာပင် လက်လှမ်း၍ တားလိုက်ရတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အစ်ကို့ရဲ့ အိပ်မက်ဆို"

သူမက ပြန်လည်ငြင်းဆန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချေအတင် ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် လီယောင်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရှန်းယွီ ထံသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်ရာ သူသည် သူမကို ဖမ်းထားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ရှန်းယွီသည် သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံစွာပွေ့ပိုက်ရင်း ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းထဲမှ ချက်ချင်းခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ရေစက်ရေပေါက်များ ဘေးဘက်သို့ လွင့်စင်သွားစဉ် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အန္တရာယ်များကို အကဲခတ်ရင်း မျက်နှာတည်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူက မေးလိုက်သည်။

"ရေထဲမှာ မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီး ရှိတယ်"

လီယောင်းက တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် စမ်းရေတွင်းကို ပြန်ညွှန်းရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာသတ္တဝါ"

ရှန်းယွီ သည် ဤအရာမှာ သူမ၏ နောက်ထပ် ပရိယာယ်တစ်ခုလားဟု တွေးတောမိသွားသည်။

သို့သော် သူ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုမှာ စမ်းရေတွင်းထဲမှ တကယ်ပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ပေါ်ထွက်လာသော သတ္တဝါမှာ အမှန်တကယ်တော့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။ အမြင့် တစ်ပေခန့်သာရှိသော အလွန်တရာ သေးငယ်သည့် သတ္တဝါလေးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ပုံစံမှာ ရှန်းယွီ သူ၏ယခင်ဘဝက ဗီဒီယိုဂိမ်းများတွင် တွေ့ဖူးသောသတ္တဝါများနှင့် တူလှသည်။ ဂျယ်လီကဲ့သို့ ကျုံ့ဆန့်နိုင်ပြီး အပြာရောင် အလင်းဖောက်မြင်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဤဒေသရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းမှု မြင့်မားလာခြင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သတ္တဝါငယ်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပင်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ထိုသတ္တဝါငယ်လေးသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာသည့် အသံဖြင့် စတင်စကားပြောလာသည်။ ၎င်းသည် ဧကရီ စကားပြောပုံနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလှသည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး... ကူညီပါ...

၎င်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအသံက..."

လီယောင်းသည် မှတ်မိသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်ပဲ နင်က ငါ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး အကူအညီတောင်းနေတဲ့သူပဲ"

သူမက ထိုသတ္တဝါလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ စွပ်စွဲလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့... ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလေ...

ထိုသတ္တဝါလေးက စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ ငါက စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းချင်တာလေ။ နင်ပြောတိုင်း ငါက ဘာလို့ ကူညီပေးရမှာလဲ"

လီယောင်းက လက်ပိုက်ရင်း ခေါင်းမာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသတ္တဝါလေးသည် သူမကို အလွန်အမင်း မတရားစော်ကားခံရသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

ရှန်းယွီက လီယောင်းကို မကျေနပ်သည့် အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပျာပျာသလဲ လက်ကာပြရင်း "ငါက အဲဒီလို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး မငိုနဲ့တော့လေ" ဟု ချော့မော့သော လေသံဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်ရသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ အနေရခက်စွာ ချော့မော့ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုသတ္တဝါလေး၏ ငိုသံမှာ တိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ နင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ငါက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အနှစ်သာရပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပါ... ကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးတော့မယ်...