အခန်း (၃၁၂)

ကျောက်ထျန်းလင်သည် ပျံသန်းနေစဉ် ရုတ်တရက် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်

လေးနက်သွားသည်။

"နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်လား အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ"

သူမက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရေရွတ်မိသည်။

"သူက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလား"

ထိုအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ထိုနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသည် သူ၏ စွမ်းအားနှင့်ပင်လျှင် သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည်ကို သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုအရာမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

သို့မဟုတ် သူမနောက်သို့ လိုက်နေသည့် အခြားတစ်ယောက်ယောက်များလား။

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ဆီးနှင်းများကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဗေဒင်နိမိတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမကို ကြည့်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသောအခါ ထျန်းလင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မစဉ်းစားသင့်ဘူး..."

သူမက အရေးတကြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် အမြန်ဖိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ထိုသူအကြောင်းကို ဆက်ပြီး စဉ်းစားနေမည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ လုံးဝပယ်ဖျက်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်ကိုင်ရင်း တွေးနေမိသည်။

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဖျက်လိုက်တာပဲ..."

သူမ ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားသင့်တယ်"

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ် ဤနေရာသည် သူမ အစက ထင်ထားခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိကြောင်း သူမ ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်ပစ်ရသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်...

၎င်းမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုက အလွန်တရာ ပြင်းထန်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်စွမ်းအားနည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ သူမဖျက်ပစ်ခဲ့သော အရာများကို ပြန်လည်သတိရရန် သို့မဟုတ် ရှာဖွေရန် ကြိုးစားမှုမှန်သမျှကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားပြီး အာရုံစိုက်ထားရန် သူမကိုယ်သူအ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုလောလောဆယ်တွင် ထိုအရာများကို မသိရသေးခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူမ ပျံသန်းနေစဉ် အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

"ဟင် အဲဒါ ဘာလဲ မှိုပွင့်ကြီးလား နေဦး... မှိုပွင့်"

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်ကို ပြန်လှည့်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အသည်းအသန် ပျံသန်းတော့သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

"တောက်... ဒီခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလွန်းတယ်"

ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများ သူမထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားမိရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"တောက်... အခွင့်အရေး ထပ်ရဖို့ ဒီလောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရတာ။ ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားအောင် ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

သူမက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မှောင်မည်းသော အဆိပ်ငွေ့များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူမ၏ အရေပြားမှာ စတင်ပူလောင်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖောင်းကြွလာကာ ထို့နောက် အရည်တစ်ခုကဲ့သို့ လိမ်တွန့်ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် လိပ်ပတ်သွားပြီး မှောင်မည်းသော အဆိပ်ငွေ့များက သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ချပ်ဝတ်အဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မာကျောသွားကာ ကာကွယ်ရေး အခွံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ပေါက်ကွဲမှု၏ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းက သူမထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်က ထိုဒေသတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ အချို့သော သစ်ပင်များမှာ နေရာတင် အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး အချို့မှာမူ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်ကာ လေထဲသို့ ဒုံးကျည်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

...

ပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အပျက်အစီးများကြားမှ အနက်ရောင် လုံးချောအရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

မာကျောနေသော အခွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆံခြည်မျှင်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး အက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထိုပိုးအိမ်အတွင်းမှ ထျန်းလင် ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်လဲကျသွားသည်။ သူမသည် တုန်ရီနေသော လက်များနှင့် ဒူးများကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ တရွတ်တိုက်တွားသွားရင်း...

"ငါ အသက်ရှင်သေးတာပဲ"

သူမ စိတ်သက်သာရာရစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

“ဒါက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ ငါ့မှာ ကျန်သမျှ စွမ်းအားတွေ အကုန်လုံးနီးပါး သုံးလိုက်ရပြီ”

“တောက်... အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်လောက်တော့ ငါ အိပ်စက်နေရဦးမှာပဲ”

သူမ၏ တွားသွားမှုက ပိုမိုနှေးကွေးပြီး အားနည်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ကဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ငါ နှစ်သန်းချီ စောင့်ခဲ့တာပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ဂဏန်းလောက်က ဘာစာနာစရာ ရှိလို့လဲ”

သူမက တိုးညှင်းလာသော အသံဖြင့် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာကတော့ နှမြောစရာပဲ...”

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် သူမသည် စကားစပြတ်ကာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော အရာတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် အနက်ရောင်သန်းသော ခရမ်းရောင် အနှစ်သာရကဲ့သို့သော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း စွမ်းအင်များ တုန်ခါလျက်ရှိသည်။

သူမသည် ကျန်ရှိသမျှ အားအင်အနည်းငယ်ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုပြီး မောပန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲယူသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားတော့သည်။

“ခစ်ခစ်ခစ်... ပညာရှိကြီးတွေတောင် ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေပုံပဲ။ ဒါက တကယ်တော့ နတ်ဆိုးမသေမျိုး ရတနာတစ်ခုပဲ” သူမ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပွက်လောရိုက်နေသည်။

“ဒီထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ပမာဏနဲ့ဆိုရင်တော့... ခစ်ခစ်ခစ်”

သူမသည် တစ်ခွန်းတည်းသော ရယ်သံဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုအသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းစွာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဤရတနာနှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုပါက သူမ၏ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားနားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မသေမျိုးအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူမဘာသာ တွေးလိုက်သည်။ ထိုရတနာကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် ဝါးမြိုခြင်း အမျိုးအစား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ပို၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဤရှေးဟောင်းပစ္စည်းနှင့် သူမ၏ ကမ္ဘာဝါးမြိုခြင်း ကျမ်းစာကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူမသည် ဤအဆင့်နိမ့်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပြီး စစ်မှန်သော မသေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်က သူမအပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒီမိန်းကလေးက သန်မာနေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။

စစ်မှန်သော မသေမျိုးတစ်ဦးကို သူမက ဘာများ ယှဉ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။

သူမသည် တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ခရမ်းရောင် အလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုမသေမျိုးရတနာက သူမ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို တွန်းလှန်ပြီး သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်လည်ခုခံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အရာအားလုံးကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်။

“မသေမျိုးရတနာပီပီ မာနကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ”

သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားပြီး အမိန့်ပေးသံ ပေါက်လာသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့မှာတော့ မင်းရဲ့ မာနတွေကို ခေါက်ထားစေချင်တယ်”

သူမသည် ကျန်ရှိသမျှ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ စိတ်စွမ်းအားစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ရတနာမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ အလိုသို့ လိုက်ပါလာတော့သည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

သူမက ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အရင်သခင်လိုမျိုး စွမ်းအင်အနည်းငယ်လောက် ခိုးယူဖို့အတွက် ငါ မင်းကို အသုံးချမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းနဲ့ငါနဲ့ ပေါင်းပြီး အကုန်လုံးကို ဝါးမြိုပစ်ကြမှာ”

ထိုရတနာသည် သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပုံရပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်တိုးဝင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ အမည်းရောင် အမျှင်တန်းများက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်လာပြီး လိမ်တွန့်လှုပ်ရှားရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဒုတိယအရေပြားအလား ကပ်ရပ်နေသော ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။

သူမ ရရှိလာသော စွမ်းအားအသစ်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက် ဖြန့်လိုက် လုပ်ကြည့်နေမိသည်။

စွမ်းအားမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရန်အတွက် ရတနာထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော စွမ်းအင်အချို့ကို အသုံးပြုလိုက်ရပုံပင်။

ကဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ဒီအဆင့် စွမ်းအားက မဟာယာနနယ်ပယ်လောက် ရှိနေတာဆိုတော့ လောလောဆယ်အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။

သူမသည် သူမ၏ ရှေ့မှ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

“ပြီးတော့... အမှောင်ထု ရောက်ရှိလာပြီ”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ အမှောင်ထုများ စတင်ပျံ့နှံ့လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ကြီးမားသော အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုအလား ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူသားကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် လုံးဝဥဿုံ မှောင်မည်းသွားခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံးဝခြားနားသော အခြားနေရာတစ်ခု၌ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အဆုံးမရှိသော ဆီးနှင်းများနှင့် ရေခဲပြင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် နေရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး နားလည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

“ကဲ... အခု ဒီကိစ္စကို နင် ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ”