ကန်ကြီးမှ ဧရာမမြွေနှင့် စမ်းချောင်းအောက်ခြေမှ ဧရာမမိကျောင်း

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဧရာမမြွေကြီး တစ်ဖန်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကန်၏အလယ်ဗဟိုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မြွေကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်အရှည်၏ ထက်ဝက်ခန့်ကိုသာ ဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်း၏အရှည်မှာ မိကျောင်းကြီးနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင် ရှိနေသည်။

အချင်း နှစ်မီတာခန့်ရှိသော ၎င်း၏ကိုယ်လုံးမှာ မိကျောင်းကြီး၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ထည်နှင့် ယှဉ်လျှင် သွယ်လျ သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ထိုသတ္တဝါကြီးနှစ်ကောင်မှာ အင်အားချင်း မတိမ်းမယိမ်းရှိနေပုံရပြီး တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် စိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့နေရသော ရွှီရှင်းမှာ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ ထိုဧရာမသားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။

ယခင်က သူသည် ဤမြွေကြီးကို ညဘက်တွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က အနီရောင်အသီးများကြောင့် ညဘက်တွင် မြင်နိုင်စွမ်းရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နေ့ခင်းဘက်တွင် မြင်ရသည်မှာ မြွေကြီး၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုံစံများကို ပိုမိုကြည်လင်စွာ မြင်တွေ့ရစေပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှပုံနှင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပုံကို ပို၍ သိရှိစေသည်။

မိကျောင်းကြီးသည် အစကတည်းက အသားစားငါးများကို ရှင်းလင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းငါးများကို ထောင်ချောက်အစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဤဧရာမမြွေကြီးကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ကန်အလယ်တွင် ကြာရှည်စွာ ဝပ်နေမည်မဟုတ်သလို ရွှီရှင်းကိုလည်း ကမ်းစပ်နှင့် ဝေးဝေးနေရန် အချက်ပြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤဧရာမသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကြားတွင် မည်သို့သော ရန်ငြိုးရန်စများ ရှိနေကြသနည်း။

ထိုအချိန်တွင် ခဲခဲလေးသည်လည်း ရွှီရှင်း၏ပုခုံးပေါ်သို့ တက်လာပြီး ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာလည်း ရွှီရှင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ ပြတင်းပေါက်ဘောင်များကို တွယ်ကပ်လျက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

မီမီမှာမူ ထူးထူးခြားခြားပင် ရွှီရှင်းနှင့် နီးကပ်စွာရှိနေ၏။

၎င်းတို့ထက် များစွာကြီးမားပြီး သန်မာလှသော ဤသားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ ရင်ဆိုင်မှုကို ၎င်းတို့လည်း စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရသည်။

ရွှီရှင်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရုတ်တရက် မြွေကြီး၏အကြည့်မှာ မိကျောင်းကြီးဆီမှ ခွာသွားပြီး ရွှီရှင်းရှိရာ သစ်ပင်အိမ်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာသည်။

ရွှီရှင်းသည် ထိုညကကဲ့သို့ပင် မြွေကြီး၏အကြည့်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆုံသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ချောက်နက်ကြီးကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော ထိုမျက်လုံးအစုံမှာ အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သူ၏အသက်ရှူသံမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ..ဘာလို့ သူ့ကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လာရတာလဲ။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်းရေ... သူ့ကို အမြန် ဆုံးမလိုက်ပါတော့"

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲမှ တောင်းဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား၊ ရေထဲတွင် ငုပ်လျှိုးနေသဖြင့် မမြင်ရသလောက်ဖြစ်နေသော မိကျောင်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရေပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမပါးစပ်ကြီးဖြင့် မြွေကြီး၏ကိုယ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ လှမ်းကိုက်လိုက်တော့သည်။

မြွေကြီးမှာ ရွှီရှင်း၏ မြင့်မားလှသော သစ်ပင်အိမ်ကြောင့် ဒါမှမဟုတ် ရွှီရှင်းကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် ခေတ္တမျှ အာရုံလွတ်သွားပုံရပေသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိကျောင်းကြီးက ၎င်း၏ကိုယ်လုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ကိုက်ခဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ မိကျောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါယမ်းနေတော့၏။

၎င်းမှာ မြွေကြီး၏ကိုယ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရ၏။

ရုတ်တရက် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသော မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမကိုယ်ထည်ကြီးကို ကန်ရေပြင်အတွင်း အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားတော့ရာ၊ ထိုသားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ရေလှောင်ကန်သမျှ ကျယ်ဝန်းသော ဤကန်အတွင်း၌ သဲသဲမဲမဲ တိုက်ပွဲဝင်ကြတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ကန်ရေပြင်အတွင်း ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလိုက်သည့်အလား လှိုင်းလုံးကြီးများ ကြွတက်လာပြီး ရေစက်များမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စင်ကုန်၏။

သစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရွှီရှင်း၏မျက်နှာပေါ်သို့ပင် ရေစက်အချို့ လာမှန်လေသည်။

မြွေကြီးတွင် အသံအိုးမပါသဖြင့် သာမန်သားရဲများကဲ့သို့ မဟိန်းဟောက်နိုင်သော်လည်း တရှူးရှူးအသံ သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကိုမူ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ယခုအခါ မြွေကြီး၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံကြောင့်ပင် ကန်ပတ်လည်ရှိ သစ်ပင်များမှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားပြီး ရေတွက်မရသော သစ်ရွက်များ ကြွေကျကုန်၏။

၎င်း၏ အကြေးခွံများမှာ အလွန်မာကျောသော်လည်း ချောမွတ်လှပေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်ပြီးနောက် မြွေကြီးသည် မိကျောင်းကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့၏။

မိကျောင်းကိုက်လိုက်သည့် နေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော အရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အကြေးခွံအချို့လည်း ကွာကျသွားကာ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးများကြောင့် ရေပြင်မှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤဒဏ်ရာမှာ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေခဲ့ပါ။

ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် အမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေသော မြွေကြီးသည် ရွှီရှင်းဘက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မိကျောင်းကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် ဒေါသတကြီး အသံပြုကာ တိုက်စစ်စတင်လိုက်တော့သည်။

မြွေကြီးသည် ရေထဲတွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး မိကျောင်းကြီး၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးဆင်းကာ ပြန်လည်ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစား၏။

မိကျောင်းကြီးသည်လည်း အရှုံးမပေးဘဲ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လျက် မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်းဟပ်ရန် ပါးစပ်ကြီးကို အကျယ်ကြီး ဟလိုက်သည်။

မြေပုံပေါ်တွင် မြွေကြီး၏ တောက်ပသော အနီရောင်အစက်မှာ ပိုမိုစူးရှလာပြီး ကန်ပတ်လည် တစ်ကီလိုမီတာအတွင်းရှိ အခြားတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာမူ ဤသားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ လုံးဝမလှုပ်ဝံ့ကြပေ။

မြွေကြီးသည် ရေထဲတွင် အလွန်ဖြတ်လတ်လှပေသည်။

၎င်းသည် မိကျောင်းကိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ မိကျောင်းကြီးမှာ ရေထဲသို့ ပြန်ငုပ်သွားပြီး မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ခေတ္တပိတ်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။

နောက် မိနစ်ဝက်ခန့်အတွင်း ရွှီရှင်း မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ရေတွက်မရသော ရေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေခြင်းနှင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသော ရေစက်များသာ ဖြစ်သည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများကြားတွင် ထိုသားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ကန်အလယ်၌ ရစ်ပတ်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကိုသာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ရ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိကျောင်းကြီးက မြွေကြီးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကာ ရေထဲ၌ လှည့်ပတ်သတ်နေပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် မြွေကြီးက မိကျောင်းကြီး၏ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ကာ ရေအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြန်သည်။

လှုပ်ခတ်နေသော ရေမျက်နှာပြင်ကသာ အောက်ခြေရှိ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ရေလှိုင်းများကြားတွင် သွေးနီရောင်များ ပြန့်နှံ့လာ၏။

ရုတ်တရက် မိကျောင်းကြီးသည် ရေပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာပြီး ကမ်းခြေဘက်သို့ ကူးခတ်လာသည်။

၎င်း၏ပါးစပ်တွင် မြွေကြီး၏ အသားတစ်တုံးကို ကိုက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

သို့သော်လည်း မိကျောင်းကြီး ကိုယ်တိုင်မှာ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားပြီး အစွယ်ရာများမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း နိုင်သွားတာလား...."

တိုက်ပွဲမှာ တစ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အချိန်အတော်များများမှာ ရေအောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ရွှီရှင်း သေသေချာချာ မသိရပေ။

သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲသုံးကောင်မှာ ကန်ရေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မြွေကြီးသည်လည်း ရေပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာခဲ့၏။

၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံအချပ်ကြီးတစ်ခုမှာ အသားနှင့်တကွ မိကျောင်းကြီး၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျင်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော်လည်း အသားများမှာမူ လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ရှူးးးး"

ရွှီရှင်းမှာ အသည်းယားသဖြင့် အသံထွက်သွားမိ၏။

မြွေကြီး၏ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပင် နာကျင်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

မြွေကြီးသည် ကမ်းစပ်ရှိ မိကျောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ တရှူးရှူးအသံပြုသော်လည်း တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန် ကူးခတ်မလာတော့ပေ။

ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော မိကျောင်းကြီးမှာမူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မြွေကြီး၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် ကိုက်လာသော အသားတုံးကို မြိုချပစ်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသော ရွှီရှင်းမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

ဤသားရဲကြီးမှာ တကယ့်ကို ရန်စတတ်ပါပေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြွေကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟတ်ခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ပါ။

မိကျောင်းကြီးသည်လည်း ကန်၏ရေတိမ်ပိုင်းတွင် ရပ်တန့်လျက် မြွေကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းတို့နှစ်ကောင်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ရင်ဆိုင်နေကြပြန်သည်။

"ဒါဆို သရေကျသွားတာလား နှစ်ဖက်လုံး ဒဏ်ရာရသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုကြီးမိကျောင်းက နည်းနည်း အသာစီးရသွားတာလား"

ရွှီရှင်း၏ အကြည့်မှာ မြွေကြီး၏ ဒဏ်ရာဆီသို့ တစ်ဖန် ရောက်သွားပြန်သည်။

ဧရာမဒဏ်ရာကြီးအတွင်းရှိ အသားများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေ၏။

၎င်းတို့ ရင်ဆိုင်နေကြသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာမှာ အစောပိုင်းကလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းတော့ပေ။

"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်း ရှိတာလားဟ။"

ထိုအချိန်တွင် မိကျောင်းကြီးမှာ လေချဉ်တက်လိုက်သည့်အလား ကိုယ်လုံးမှာ ခေတ္တတုန်ခါသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ အကြေးခွံအချို့ကို ကမ်းပေါ်သို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအကြေးခွံများမှာ ကျောက်သားနှင့်တူသော ငွေမီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး မြွေကြီး၏ အကြေးခွံများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ ကန်အလယ်ရှိ မြွေကြီးအား တကယ့်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရန်စလိုက်ခြင်းပင်။

မြွေကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ဟကာ မိကျောင်းကြီးကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းက မြွေကြီးမှာ မိကျောင်းကြီးဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် ၎င်းသည် ရုတ်တရက် သစ်ပင်အိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာပြန်သည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးမှာ မြွေကြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသဖြင့် လန့်သွားကာ ရွှီရှင်း၏ နောက်၌ ပုန်းနေရှာသည်။

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာမူ ထိုမျှ မကြောက်ကြပေ။

မီမီသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို တွယ်ကပ်လျက် မြွေကြီးကို ပြန်လည် ဟောက်နေ၏။

၎င်း၏အသံကို မြွေကြီး ကြား၊ မကြားမှာတော့ အခြားကိစ္စတစ်ခုပေါ့။

ရွှီရှင်း ဘာဖြစ်မည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခင်မှာပင် မြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားတော့သည်။

၎င်း၏ကိုယ်လုံးမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းအချို့နှင့် မှေးမှိန်လာသော သွေးစအချို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

မြေပုံပေါ်တွင် မြွေကြီး၏ တောက်ပသော အနီရောင်အစက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကန်အလယ် အစွန်းပိုင်းနားတွင် မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်အစက် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

၎င်းတို့မှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသဖြင့် မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော အသားစားငါး အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ထွက်ပြေးသွားတာလားဟ"

ရွှီရှင်း မသေချာဘဲ ရှိနေစဉ် ကမ်းစပ်က မိကျောင်းကြီးက သူ့ဘက်ကို လှည့်ပြီး ဟိန်းလိုက်သဖြင့် သူ သတိဝင်လာကာ -

"အောက်ဆင်းကြရအောင်ဟေ့"

မိကျောင်းကြီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ရွှီရှင်းသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို အထင်အသား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝေးမှကြည့်စဉ်က မကြည်လင်သော်လည်း အနီးကပ်တွင်မူ သွေးထွက်နေသော အစွယ်ပေါက်များမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး အကြေးခွံအချို့မှာလည်း မြွေကြီး၏ ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဘာကူညီပေးရမလဲ။"

ရွှီရှင်းက အမြန်မေးလိုက်သည်။

ဤသားရဲကြီးမှာ သူ့စကားကို နားလည်ပြီး ကူညီပေးနိုင်သော သူ၏ ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

၎င်းကို တစ်ခုခု ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

မိကျောင်းကြီးသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းပြပြီး ၎င်း၏ ရှည်လျားသော နှာတံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်က အကြေးခွံများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် စမ်းချောင်းအတိုင်း လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားတော့၏။

အိမ်ပြန်သွားပုံရပေသည်။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ ဂရုစိုက်သွားပါဦး၊ နောက်တစ်ခါကျရင် အစားကောင်းတွေ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်"

ရွှီရှင်းက မိကျောင်းကြီး၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်၏။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးကလည်း ရွှီရှင်း၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အူးးး"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ငွေရောင်ဘုရင်ပင်လျှင် မိကျောင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်သည့်အသံ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

မီမီ တစ်ကောင်သာလျှင် ထွက်ခွာသွားသော မိကျောင်းကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်က ဧရာမ အကြေးခွံကြီး သုံးခုကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

မိကျောင်းကြီးသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သလို အရှိန်လည်း မလျှော့ပေ။

ရွှီရှင်းတို့၏ နှုတ်ဆက်မှုကို ညင်သာသော အသံတစ်ချက်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

မိကျောင်းကြီး၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရွှီရှင်း စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ ကန်၏အလယ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ကန်ရေမှာ သွေးစများကြောင့် အနည်းငယ် နီရဲနေသော်လည်း သတင်းကောင်းမှာမူ ကန်ထဲက အသားစားငါးများမှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ဤတိုက်ပွဲကြီးမှ ရှင်ကျန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

မူလက ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ငါးအုပ်စုကြီးမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပြီး ၎င်းတို့မှာလည်း ထပ်မံ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

ကမ်းစပ်နားသို့ ရောက်နေခဲ့သော ငါးများပင် ကန်အလယ်သို့ ပြန်ကူးသွားကြပြီး နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးအတွင်းမှာသာ ကူးခတ်နေကြတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကန်အလယ်က သနားစရာငါးများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်က စားပွဲငယ်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားပြီး အလွန်မာကျောလှသော အကြေးခွံလေးခုကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ ခွဲခြားနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ အကြေးခွံများမှာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဝိုး ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းတွေပဲဟ"

ရွှီရှင်းသည် အလန့်တကြားဖြင့် ငုံ့ကာ ထိုအကြေးခွံလေးခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

[ဧရာမမြွေကြီး၏ ကြေးခွံ (ခရမ်းရောင်အဆင့်): ဧရာမမြွေကြီးဆီမှ ကြေးခွံများဖြစ်သည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အလွန်အမင်း ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ချပ်ဝတ်များကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။]

ရွှီရှင်းသည် ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဖန်တီးရန် ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းတဲ့လား....။

ယခင်က ရွှီရှင်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲများကို နှိမ်နင်းစဉ်က အပြာရောင်အဆင့် လက်နက်ကုန်ကြမ်းများကိုသာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဧရာမမြွေကြီးဆီမှ ကွာကျလာသော ကြေးခွံများမှာ ခရမ်းရောင်အဆင့် အထူးချပ်ဝတ်ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်နေသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စပင်။

ဤမျှ မြင့်မားသော အဆင့်ရှိ ကုန်ကြမ်းများကို သူ အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... ခင်ဗျားကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ပါပဲဗျာ"

ရွှီရှင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ထိုကုန်ကြမ်းများကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပါတော့သည်။

---

အခန်း ၁၀၈ ပြီး။