ကန်အလယ်မှ အပြောင်းအလဲများ

စမ်းချောင်းရေမှာ အရင်အတိုင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရွှီရှင်းမှာမူ ရေအောက်ခြေ၌ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရှိရသေးပေ။

သူသည် ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ တောဝက်အသေကောင်ကို စမ်းချောင်းဘေး၌ ချထားလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ လှမ်း၍ စမ်း ခေါ်လိုက်သည်။

"မိကျောင်းကြီးရေ... ဗျို့အစ်ကိုကြီး"

စမ်းချောင်းရေမှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

စမ်းချောင်းအောက်ခြေ၌ ဝပ်နေသော ဧရာမမိကျောင်းကြီးမှာ ရေပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှီရှင်းဘက်သို့ ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြလိုက်၏။

၎င်းမှာ ရွှီရှင်းကို နှုတ်ဆက်နေပုံရသည်။

မိကျောင်းကြီးသည်လည်း ရွှီရှင်းကို အသိအကျွမ်းတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူနေပုံပင်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးကလည်း မိကျောင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် မိကျောင်းများကို ကြောက်တတ်သော ငွေရောင်ဘုရင်ပင်လျှင် ဗီဇပြောင်းပြီးနောက်၌ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း မီမီ မှာမူ ကျောကိုကုန်း၊ အမြီးကိုထောင်ကာ ၎င်း၏ အမွေးများကို ထောင်လျက် မိကျောင်းကြီးကို ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် တရှူးရှူး အသံပြုနေပေသည်။

"ကဲ... မီမီ၊ တော်တော့။ ဒါ ငါတို့လူပဲ၊ အဲလို လုပ်နေစရာ မလိုဘူး"

ရွှီရှင်းသည် မိကျောင်းကြီး စိတ်ဆိုးသွားမည် စိုးသဖြင့် မီမီ၏ ရန်စမှုကို အမြန်တားလိုက်ရ၏။

မိကျောင်းကြီးမှာ မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မီမီသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ကမ်းစပ်နှင့် ဝေးရာတွင်သာ နေပြီး အနားသို့ မကပ်ဝံ့ပေ။

မိကျောင်းကြီးမှာမူ ထိုသတ္တဝါလေး၏ အသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီရှင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... ကျွန်တော် ဒီနေ့ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ လာတာပါ။ ဒါက အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်ဆောင်ပါ"

ရွှီရှင်းသည် စမ်းချောင်းဘေးက တောဝက်အသေကောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အမဲလိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တောဝက်မှာ သွေးများ ထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ အလွန်လတ်ဆတ်ပုံရသည်။

မိကျောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို ကမ်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး တောဝက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ဟပ်ယူလိုက်၏။

နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ ဝါးပြီးနောက် တစ်ကောင်လုံးကို မြိုချလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှင်းအနေဖြင့် မိကျောင်းကြီး၏ အစာခြေစနစ်ကို မသိသော်လည်း၊ သူလာသမျှ အချိန်တိုင်းတွင် မိကျောင်းကြီးမှာ အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာနေပုံရ၏။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... ဟိုးအောက်ဘက်က ကန်ကြီးဆီကို အစ်ကိုကြီး ရောက်ဖူးလား"

မိကျောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို ညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ရောက်ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးက မိမိစကားကို နားလည်ပြီး တုံ့ပြန်နေသည်မှာ ရွှီရှင်းအတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အခု အဲဒီကန်ထဲမှာ အသားစားငါးအုပ်စုတစ်စု ရှိနေတယ်ဗျ။ သူတို့က အခုဆိုရင် ကန်တစ်ခုလုံးကို နယ်မြေချဲ့ထွင်လာပြီး စမ်းချောင်းထဲအထိတောင် ရောက်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိနေတယ်။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီအသားစားငါးတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကူအညီကို လာတောင်းတာပါ"

ရွှီရှင်း၏ တောင်းဆိုမှုကို နားလည်သွားသော မိကျောင်းကြီးသည် ညင်သာသော အသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်၏။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ လက်ဟန်ခြေဟန်များ ပြလိုက်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲ၏ အချက်ပြမှုကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည် - "ဆိုလိုတာက... အစ်ကိုကြီးက သဘောတူတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဝေါ့..."

မိကျောင်းကြီးက နောက်ထပ် အသံတစ်ချက် ထပ်ပြုလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေပုံရ၏။

ရွှီရှင်းမှာမူ ၎င်းတို့ ဘာပြောနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းကုတ်နေမိသည်။

သူသည် ပို၍ဉာဏ်ကောင်းသော သတ္တဝါများနှင့် တွေ့ဆုံလာရသော်လည်း ၎င်းတို့ပြောသည်ကို မိမိက နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

တိရစ္ဆာန်များနှင့် စကားပြောနိုင်သော စွမ်းရည်သာ ရလျှင် ကောင်းမည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ခဲခဲလေး၏ အချက်ပြမှုများစွာကို ကြည့်ပြီးနောက် ရွှီရှင်း နောက်ဆုံးတွင် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့၏။

"မင်း ပြနေတာက မြွေပုံစံလား ကန်ထဲက ဧရာမမြွေကြီး ရှိနေလားလို့ မေးနေတာလား"

မိကျောင်းကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

မိကျောင်းကြီးလည်း ကန်ထဲက မြွေကြီးအကြောင်းကို တကယ် သိနေတာပဲ။

ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဧရာမ မွန်းစတားကြီးများသည် အချင်းချင်း ဆက်နွှယ်နေကြပုံရသည်။

မိကျောင်းကြီးမှာ မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင်အစက်အဖြစ် မပေါ်သော်လည်း၊ မြွေကြီးမှာမူ ပေါ်နေ၏။

၎င်းမှာ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အုပ်စုချင်း မတူသည့်အပြင် ရန်သူများ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ပြသနေသည်။

"သူ အဲဒီမှာ မရှိဘူး။ မြွေကြီးက သားရဲတွေ သောင်းကျန်းတုန်းက တစ်ခါပဲ ပေါ်လာပြီး ကန်အောက်ခြေထဲ ပြန်ငုပ်သွားတာ။ အခု ကန်ထဲမှာ အသားစားငါးတွေပဲ ကျန်ခဲ့တယ်" ဟု ရွှီရှင်းက မိကျောင်းကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။

မိကျောင်းကြီး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသည်ဟု ရွှီရှင်း ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ၎င်းက အသံပြုလိုက်၏။

ခဲခဲလေးက ဆက်လက် ဘာသာပြန်ပေးရာ မိကျောင်းကြီးက လိုက်ရန် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီရှင်း သိလိုက်ရသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ"

ရွှီရှင်း စိတ်ထဲမှ ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး အပြင်ပန်း၌လည်း ဝမ်းသာအားရဟန် ပြလိုက်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ အစ်ကိုကြီးမိကျောင်းရာ... အခုပဲ သွားကြစို့ အသားစားငါးတွေ နယ်မြေမချဲ့ခင် အမြန်ရှင်းရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီစမ်းချောင်းထဲအထိ ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ရှေးဦးမိကျောင်းကြီးက ရွှီရှင်းကို လမ်းပြရန် အချက်ပြလိုက်သဖြင့် ရွှီရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဝံပုလွေဘုရင်ပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်၏။

နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိကျောင်းကြီး ဝပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စမ်းချောင်းရေမှာ ခေတ္တမျှ ပြတ်တောက်သွားပြီး ထိုကျင်းကြီးအတွင်းသို့ ရေများ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းပြည့်သွားမှသာ ရေစီးမှာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် မိကျောင်းကြီး အမီမလိုက်နိုင်မှာ စိုးသဖြင့် ရွှီရှင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဧရာမ မိကျောင်းကြီးမှာ ရွှီရှင်း၏ အရှိန်မည်မျှပင် ဖြစ်စေ ပုံမှန်အတိုင်း မှန်မှန် လိုက်ပါလာနိုင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့်၊ ၎င်း၏ ဧရာမ ကိုယ်ထည်ကြီးကြောင့် နှေးကွေးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရွှီရှင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ လမ်းလျှောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကို အမီလိုက်ရန် ခက်ခဲသည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်စင်စစ် ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှီရှင်းနှင့် မိကျောင်းကြီးတို့၏ အရွယ်အစား ကွာခြားမှုမှာ ပုရွက်ဆိတ်နှင့် လူသားတို့လောက်တော့ မကြီးမားလှပေ။

စိတ်ချသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်ကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးခိုင်းလိုက်ရာ၊ အနောက်မှ ရေများ စင်သွားသံနှင့် ဧရာမ ခြေလှမ်းသံကြီးများကို ကြားလိုက်ရသည်။

မိကျောင်းကြီးမှာ ပုံမှန်ပင် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့ပေသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် ကန်ဘောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

"အစ်ကိုကြီးမိကျောင်း... ဟိုးမှာ ကြည့်ပါ၊ အဲဒါ အသားစားငါးတွေပဲ"

ရွှီရှင်းသည် ကန်အလယ်တွင် ကူးခတ်နေကြသော သွေးရောင်ငါးအုပ်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယခု ၎င်းတို့၏ နယ်မြေမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကထက် များစွာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ဆယ်ရက်ခန့် ကြာလျှင် ကန်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။

ရွှီရှင်း ထပ်မံ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် မိကျောင်းကြီးသည် ကန်ထဲသို့ ဆင်းသွားတော့သည်။

ကမ်းစပ်နားတွင် ရေတိမ်သဖြင့် မိကျောင်းကြီးမှာ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်နှင့် ရေမှာ ရုတ်တရက် နက်သွားပုံရ၏။

မိကျောင်းကြီးမှာ လမ်းမလျှောက်တော့ဘဲ ၎င်း၏ ခြေလက်များနှင့် အမြီးကို အသုံးပြုကာ ရေကူးနေသည်ကို ရွှီရှင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ရေမှာ အလွန်ကြည်လင်နေသဖြင့် ရေလှိုင်းများကြားမှ မိကျောင်းကြီး၏ ရေကူးနေသည့် ပုံစံကို ရွှီရှင်း မြင်နေရ၏။

မိကျောင်းတစ်ကောင် ရေကူးသည်ကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ရုံများတွင် ကမ်းစပ်၌ ပျင်းရိစွာ လှဲနေသော မိကျောင်းများကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒီနေ့ မြင်ကွင်းသာ မရှိလျှင် မိကျောင်းများသည် ရေတိမ်ရာတွင်သာ သွားလာနိုင်သည်ဟု ရွှီရှင်း ထင်နေမိပေလိမ့်မည်။

မီတာ နှစ်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ကိုယ်ထည်ကြီးနှင့်အတူ မိကျောင်းကြီး၏ ရေကူးအရှိန်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ကန်အလယ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသားစားငါး အုပ်စုများမှာ မိကျောင်းကြီး၏ ကျူးကျော်မှုကို သတိပြုမိသွားကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် စုရုံးလာကြတော့သည်။

ရေကူးနေသော မိကျောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို အကျယ်ကြီး ဟလိုက်ပြီး၊ ဝေလငါးများ အစာစားသကဲ့သို့ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အသားစားငါးများကို သိမ်းကျုံး ထည့်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အသားစားငါးများသည် မိကျောင်းကြီးကို ဝိုင်းအုံ ကိုက်ခဲကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သွားများသည် မိကျောင်းကြီး၏ မာကျောသော ကြေးခွံချပ်ဝတ်ကို မဖောက်နိုင်ပုံရသည်။

တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ မိကျောင်းကြီးတွင် ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အသားစားငါးများသည် ကန်အလယ်၌သာ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေကြပြီး မိကျောင်းကြီးနောက်သို့ ကမ်းစပ်အထိ လိုက်မလာကြပေ။

ကန်အလယ်ရှိ ငါးအုပ်စုကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

မိကျောင်းကြီးသည် ကန်အလယ်သို့ ပြန်လည် ကူးခတ်လာပြန်၏။

အသားစားငါးများက နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရပြန်သည်။

မိကျောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ ရေတွက် မရနိုင်သော အသားစားငါးများကို ထပ်မံ မြိုချလိုက်ပြန်သည်။

"...တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တာပဲ"

ရွှီရှင်း တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည် - "အသားစားငါးတွေကို စစ်ထုတ်ပြီး စားနေတာပဲ၊ ဒီငါးတွေတော့ ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြပြီ"

လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲ သုံးကောင်တို့သည် မိကျောင်းကြီး၏ လွယ်ကူလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်နေကြ၏။

အမြဲတမ်း ဂုဏ်မောက်တတ်သော မီမီပင်လျှင် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကန်ထဲ၌ အသားစားငါး အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

အများစုမှာ မိကျောင်းကြီး၏ အစာအဖြစ် ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ငါးအနည်းငယ်မှာလည်း ဤမိကျောင်းကြီးမှာ မိမိတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အဆင့်မဟုတ်မှန်း သိသွားကြပုံရကာ နေရာအနှံ့ ပုန်းအောင်းနေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဧရာမ မိကျောင်းကြီးမှာ ကန်အလယ်မှ ထွက်ခွာလိုပုံ မရဘဲ၊ ကန်၏ အနက်ဆုံး နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေ၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရွှီရှင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါးတွေလည်း ကုန်သလောက် ရှိနေပြီကို ဘာလို့ ပြန်မတက်လာတာလဲ။ အစ်ကိုကြီးမိကျောင်းက ဒီကန်ထဲမှာပဲ နေတော့မှာလား။"

မိကျောင်းကြီးသည် ကန်ထဲမှနေ၍ အသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရွှီရှင်းကို ထွက်သွားရန် ပြောနေသည့်အလားပင်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

၎င်း၏ အသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို စူးရှပြီး အရေးကြီးနေပုံရကာ ရွှီရှင်း၏ အဝတ်များကို ဆွဲကိုင်လျက် ကန်ဘောင်နှင့် ဝေးရာသို့ အတင်း ဆွဲခေါ်နေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ခဲခဲလေး ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်း၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ဒါက...

ချက်ချင်းပင် ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်ပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ကာ "မြန်မြန်... ကန်ဘောင်ကနေ ဆုတ်ကြစို့၊ သစ်ပင်အိမ်ကို ပြန်မယ် မြန်မြန်... မြန်မြန်"

ငွေရောင်ဘုရင်သည် သစ်ပင်အိမ်ခြေရင်းသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်ခဲ့၏။

ရွှီရှင်းသည် ညောင်မြစ်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သစ်ပင်အိမ်၏ တတိယထပ်သို့ အမြန် တက်ခဲ့ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ကန်ရေပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကန်ရေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာပြီး၊ ကန်အလယ်ဗဟို နေရာတစ်ခုမှနေ၍ လှိုင်းလုံးကြီးများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ကားထွက်လာတော့သည်။

မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ကန်အလယ်ရှိ အနီရောင်အစက်မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထွက်လာပြီ။ အဲဒီသတ္တဝါကြီး ထွက်လာပြီ။

ရုတ်တရက် ကန်အလယ်မှ ရေများ အပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာပြီး၊ ကျောက်သားများနှင့် ဆင်တူသော ဧရာမ မြွေခေါင်းကြီး တစ်ခုမှာ ရေပေါ်သို့ ထိုးထွက်လာကာ မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ချောက်နက်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်စိသူငယ်အိမ်၊ ကျောက်သား အက်ကြောင်းပုံစံများ ပါရှိသော အရေပြား၊ ပြီးတော့ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အနီရောင် လျှာကြီးမှာ ရွှီရှင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ပြန် နိုးကြားလာသော ကန်ကြီးထဲမှ ဧရာမမြွေကြီး သည် ကန်ထဲရှိ မိကျောင်းကြီး၏ တည်နေရာကို ကြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်ပါတော့သည်။

---

အခန်း ၁၀၇ ပြီး။