မိုးရာသီ ရောက်ရှိလာခြင်း

အပြင်ဘက်တွင် မီးလျှံများ ကောင်းကင်ယံအထိ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အေးမြပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခဲခဲ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးရင်း ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းကို ကြည့်ရှုနေ၏။

ကျိချောင်းယန်နှင့် သူ၏ လမ်းညွှန်ချက်များကြောင့် လူဦးရေမှာ များစွာ လျော့ကျမသွားပေ။

မူလက ၃,၉၀၀ ကျော်ရှိရာမှ ယခု ၃,၈၉၅ ဦး ရှိနေသေးသည်။

ဤလျှပ်စီးမုန်တိုင်းအတွင်း လူတစ်ရာပင် မပြည့်သော အရေအတွက်သာ သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘုရားရေ... ပညာရှင်တွေ စကားနားထောင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေကို ခုတ်ထားမိတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ အခု ငါ့ပတ်ပတ်လည်မှာ အကုန်လောင်နေပြီ၊ မီးခိုးတွေကတော့... အဟွတ်... အဟွတ်..."

"ဒီမီးလောင်ပြီးရင် ဘာတွေများ ကျန်ခဲ့မလဲ..."

"ကတိပေးထားတဲ့ မိုးရာသီက ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်လာပါတော့ မဟုတ်ရင် တောအုပ်ကြီး တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"တစ်ခုပြောပြရဦးမယ်၊ ခုနက သစ်ပင်ခုတ်နေတုန်း ငါနဲ့ ဆယ်မီတာတောင် မဝေးတဲ့နေရာမှာ လျှပ်စီး လာပစ်တာ။ မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေတော့မလို့၊ တကယ် ကြောက်စရာကြီး။ ကံကောင်းလို့ ငါက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အပင်အနိမ့်တွေကို အရင်ခုတ်၊ အပင်အမြင့်တွေကိုတော့ မိုးကြိုးဆွဲဖို့ ချန်ထားခဲ့တာ"

"မင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က တစ်ထပ်တည်းမို့လို့ မိုးကြိုးမဆွဲတာ၊ ကံကောင်းတယ်လို့သာ မှတ်လိုက်။ မိုးကြိုးပစ်လို့ မီးမလောင်ဘူးဆိုပေမဲ့ ခုနက တစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့သစ်ပင်အိမ်ဘေးက အပင်ကို မိုးကြိုးထိပြီး တိုက်ရိုက် မီးကူးတာ။ သူပြောတာတော့ သူ့အိမ်အထိ မီးကူးနေပြီတဲ့၊ စာမပို့တာ နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ။ သူတော့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ ထင်တယ်"

"မိုးကြိုးဆွဲတာကလည်း အန္တရာယ်ရှိတာပဲ။ ငါ သစ်ပင်အိမ်ပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ လျှပ်စီးက အိမ်ကို လာထိတာ၊ အောက်တောင် မရောက်သေးဘူး နောက်တစ်ချက် ထပ်ပစ်တယ်။ ငါသာ နည်းနည်း စောရင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် သေမှာ သေချာတယ်"

"ဒါက မင်း ကံဆိုးတာပါကွာ၊ လျှပ်စီးနှစ်ချက် ဆက်တိုက် ပစ်တာနဲ့ တိုးတာနေမှာ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက အရမ်း နှေးနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်ချက်နဲ့တစ်ချက်ကြား ဆယ်စက္ကန့်ကျော်လောက် ခြားတယ်။ ပထမတစ်ချက် ပစ်ပြီးတာနဲ့ အမြန်ဆင်းပြီး ဝေးဝေးပြေးရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ဒုက္ခပဲ... မိုးကြိုးပစ်လို့ ငါ့ကုတင် ပျက်သွားပြီ၊ အဲဒါ အပြာရောင်အဆင့် သစ်သားကုတင်ကြီးဗျ... အားးးးး"

"အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘာလို့ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်မထားတာလဲ"

ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှာ အလွန်စည်ကားနေ၏။

ရှင်ကျန်သူ အများစုမှာ ကျိချောင်းယန်နှင့် ရွှီရှင်းတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာခဲ့ကြပုံရသည်။

တောမီးက ၎င်းတို့ထံ မရောက်နိုင်သလို သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှလည်း မဆင်းနိုင်ကြသဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်း၌သာ အချိန်ဖြုန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အစီအစဉ်များစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် ရှင်ကျန်နေသူများမှာ အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်လာကြရာ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင် အပိုအော်ဟစ်ညည်းညူသံများထက် မိမိတို့၏ အတွေ့အမြင်များကိုသာ အဓိက ဖော်ပြလာကြသည်။

စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့တွင်လည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေပေသည်။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း : "ငါတော့ တကယ် သွားပြီ။ ပထမဆုံး လျှပ်စီးက ငါ့ရဲ့ လူသားရုပ်တုကို လာမှန်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ငါတော့ စိတ်ကုန်လာပြီ၊ ကံကလည်း တကယ်ဆိုးတာပဲ ငါ့ရုပ်တုလေး... ငါ့အမှတ်တွေ..."

ဝမ်လေ့ : "တောက်... ငါ ခုနတင် လုပ်ပြီးသွားတဲ့ ရေခဲသေတ္တာကြီး ပျက်သွားပြီ၊ အထဲက ဗီဇပြောင်းသားရဲသားတွေလည်း မီးလောင်ကုန်ပြီ။ တကယ်ကို စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း : "နင်တို့ ကံဆိုးတာပါ။ ငါ ကတော့ သာမန် စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင် အနည်းငယ်ပဲ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်၊ ချက်ချင်း သတိထားမိလို့ အရေးကြီးတာတွေကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တာ။ လျှပ်စီးက ကိုယ်နဲ့အနားမှာ ရှိတဲ့အရာတွေကိုတော့ ဖျက်ဆီးပုံရဘူး"

လီဝမ်ရှီး: "ငါလည်း အစောကြီးကတည်းက အကုန်ထုတ်သိမ်းထားတာမို့လို့ ဘာမှ အကြီးအကျယ် မပျက်စီးပါဘူး"

ကျိချောင်းယန်: "ငါ သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်တာတော့ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ကိုယ်ရှိနေသရွေ့ ကိုယ့်ပတ်ပတ်လည် နှစ်မီတာအတွင်းက အရာတွေက မပျက်စီးဘူး။ ဒါကြောင့် အရေးကြီးတာတွေကို အနားမှာပဲ ထားကြပါ"

ရွှီရှင်းကတော့ ဤစကားဝိုင်းထဲသို့ လုံးဝ ဝင်မပြောနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သစ်ပင်အိမ်တွင် မိုးကြိုးလွှဲ ရှိသဖြင့် အထဲရှိ အရာတစ်ခုမှ မပျက်စီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လီဝမ်ရှီးကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်ပေသည်။

သူမသာ အနက်ရောင်ရွှေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက သူ၏ သစ်ပင်အိမ်အတွင်းရှိ များပြားလှသော ပရိဘောဂများနှင့် ကိရိယာများအနက် တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိမှာ သေချာသည်။

သို့သော် လီဝမ်ရှီး၏ စာကိုကြည့်ပြီး သူ ပြုံးမိသွားသည်။

သူမတွင် မိုးကြိုးလွှဲ ရှိနေပါလျက်နှင့် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရအောင် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီရွှယ်ဖေး: "ဒါက သေချာပြီလား။ ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်ထားရတာ ငါ့ခါးကျိုးတော့မယ်"

ချီရွှယ်ဖေး၏ စကားကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်းသည် ယခင်က သူမနှင့် ချုပ်ဆိုခဲ့သော သဘောတူညီမှုကို သတိရသွားသည်။

သူမက သုံးရက်အတွင်း ရလဒ်ထွက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခု သုံးရက်ပြည့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ရလဒ်များက ဘယ်မှာနည်း။

ရွှီရှင်းက အဖွဲ့ထဲတွင် တိုက်ရိုက်မမေးဘဲ သူမထံ သီးသန့်စာ ပို့လိုက်သည်။

"သုံးရက်ပြည့်ပြီ၊ မင်းရဲ့ ဆေးရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ပြန်စာက ချက်ချင်း ရောက်လာသည် - "အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ငါ့ကို နောက်ထပ် တစ်ရက်ပဲ အချိန်ပေးပါ။ မနေ့က ထူးခြားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး စုဆောင်းမိထားလို့ ဆေးအာနိသင်ကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးလို့ ရတယ်"

သူမ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံသဖြင့် ရွှီရှင်းလည်း အလောတကြီး မတောင်းတော့ဘဲ ပြန်စာပို့လိုက်သည် - "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို နောက်တစ်ရက်ပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွား၏။

ရွှီရှင်းသည် ချီရွှယ်ဖေး မည်သို့သော ဆေးမျိုးကို ဖော်စပ်ပေးမည်နည်းဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားနေမိ၏။

နာရီလက်တံ ကိုးနာရီသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာတော့သည်။

[ရှင်ကျန်သူများခင်ဗျား... ယနေ့အတွက် အစီအစဉ် စတင်ပါတော့မည်]

[ယခု အစီအစဉ်၏ အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြပါမည်၊ သေသေချာချာ နားထောင်ကြပါ။]

[ရှေ့လာမည့် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံးတွင် မိုးကြိုးများနှင့် လေပြင်းမုန်တိုင်းများ ပါဝင်သော အင်အားပြင်း စူပါမုန်တိုင်းကြီး တိုက်ခတ်ပါလိမ့်မည်။ မိုးရေနှင့် လေပြင်းများသည် တောအုပ်အတွင်း၌ မရှိဖူးသော အရာများကို ယူဆောင်လာပေလိမ့်မည်။ သင်၏ တာဝန်မှာ ရိုးရှင်းပါသည် - မနက်ဖြန် မနက်လင်းသည်အထိ ဤမုန်တိုင်းအတွင်း ရှင်သန်အောင် ကြိုးစားပါ။]

[ဤအစီအစဉ်မှာ "မိုးရာသီ" ဖြစ်ပါသည်။ ရှင်ကျန်သူများခင်ဗျား... ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တွေ့ရခဲသော ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးအတွင်း သင်တို့၏ ရှင်သန်လိုသော စွမ်းအားကို ပြသကြပါ]

[ဒါဟာ ပထမအဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံး အစီအစဉ် ဖြစ်ပါတယ်။ သင်တို့ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ရင် အနာဂတ်သစ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ]

[ဒုတိယအဆင့်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့လို့၊ အားလုံးပဲ... အလင်းရောင်မလာခင် နောက်ဆုံးအမှောင်ထုထဲမှာ လဲမသွားကြပါနဲ့ဦး။]

[သတိပေးချက် - သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို လုံးဝ မသွားကြပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။]

[ဆုလာဘ်ရမည့်အချိန်မှာ ယနေ့ မနက် ၉:၀၀ နာရီမှ မနက်ဖြန် မနက် ၆:၀၀ နာရီအထိ ဖြစ်သည်။]

[မိုးမုန်တိုင်းအတွင်း ရှင်သန်ပြီး ခရီးသစ်ကို စတင်နိုင်ပါစေ]

[မိုးရာသီ အစီအစဉ် ယခု စတင်ပါပြီ]

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျှပ်စီးမုန်တိုင်းမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

မုန်တိုင်းပင်လျှင် ထိုအသံကို မလွန်ဆန်ဝံ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် အသံဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံမှာ မိုးခြိမ်းသံကြီးများနှင့်အတူ သည်းထန်လှသော မိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရွာချလာတော့သည်။

သစ်ပင်အိမ် အပြင်ဘက်၌ ရေများ ကျဆင်းနေသံမှာ ရွှီရှင်းအတွက် သူ၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သည်းထန်လှသော မိုးရေများသည် တောက်လောင်နေသော တောမီးပေါ်သို့ ကျရောက်ရာ၊ မရေတွက်နိုင်သော မိုးရေစက်များမှာ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားပြီး တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသော မိုးရေများက ထိုမြူခိုးများကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်၏။

ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော တောမီးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး မိုးရေများအောက်တွင် လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မီးခိုးငွေ့တစ်မျှင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ မည်းတူးနေသော မြေကွက်လပ်ကြီးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဤမိုးသည် ရွှီရှင်း၏ တစ်သက်တာတွင် မြင်ဖူးသမျှ အကြီးဆုံးသော မိုးဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

၎င်းကို မုန်တိုင်းဟု ခေါ်ရမည့်အစား ရေတံခွန်မိုးဟု ခေါ်လျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ပါက မိုးရေစက်များသည် ရေတံခွန်တစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ သင့်ကို ရိုက်ခတ်ပေလိမ့်မည်။

မိုးရေများက မီးကို ငြိမ်းသတ်ပြီး မီးခိုးများကို ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း၊ မိုးသည် အလွန်ပင် သည်းထန်လွန်းသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

ရွှီရှင်းသည် တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းစိုပြည်ခဲ့သော တောအုပ်ကြီးမှာ မည်းတူးနေသော တောအုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပြင်းထန်သော မိုးရေများအောက်တွင် ကျောက်မီးသွေးတုံးများမှာ ရေစီးနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

ယခင်က တောအုပ်နေရာတွင် မြေကွက်လပ်ကြီးသာ ကျန်တော့ပြီး မြက်ခင်းများပင် မီးလောင်ပြာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေဦး... အဲဒါ ဘာလဲ..။

ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်အနီးရှိ မြေပြင်ကို သည်းထန်လှသော မိုးရေများကြားမှ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းမှာ သူ ရှင်းလင်းထားသော မီးတားလမ်း မြေကွက်လပ် ဖြစ်သည်။

မြက်ခင်းမှလွဲ၍ အခြား အပင်အားလုံးကို သူ ရှင်းလင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုမူ မြေကြီးထဲမှ နုပျိုသော အညှောက်လေးများ လျင်မြန်စွာ ထိုးထွက်လာနေသည်။

ထိုအညှောက်လေးများသည် ရွှီရှင်း၏ မျက်စိရှေ့တင် အပေါ်သို့ ဆန့်တက်လာပြီး ခိုင်မာသော အကိုင်းခက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လက်ကောက်ဝတ်ခန့် ထူသော ပျိုးပင်လေးများအဖြစ် ရင့်မှည့်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မိုးရေများကြားမှ တွေ့မြင်နေရ၏။

နွေဦးရာသီ ရောက်လာပြီး သက်ရှိများ ပြန်လည် မွေးဖွားလာသည့်အလား။

တစ်ချိန်က မီးလောင်ပြာကျခဲ့သော တောအုပ်ကြီးမှာ မိုးမုန်တိုင်းအောက်တွင် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနွေဦးမိုးမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။

ပျိုးပင်တစ်ပင်ချင်းစီမှာ မီတာ သုံးလေးမီတာခန့် မြင့်သော အပင်ငယ်လေးများအဖြစ် ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်လာကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤအပင်ငယ်လေးများ ကြီးထွားလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မီးမလောင်ခင်ကကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော တောအုပ်ကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

---

အခန်း (၁၁၈) ပြီး။