ကံတရား၏သားတော်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ မဟာကပ်ဘေး။

"သိပါပြီ ဆရာသခင်"

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားပုံရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာသခင်... ဆရာသခင်တောင် ဒီအချက်ကို တွေးမိတယ်ဆိုရင်... တခြား ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း မတွေးမိဘဲ နေပါ့မလား... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ကျိုးစွေ့ကို သွားပြီး ပြဿနာမရှာကြတာလဲ..."

သူသည် သူ၏ ဆရာသခင်ကို အလွန် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာကွ... ငါတောင် တွေးမိတယ်ဆိုတော့... တခြားကျင့်ကြံသူတွေက မတွေးမိဘဲ နေမလား ဟုတ်လား..."

"မင်းစိတ်ထဲမှာ ဆရာက အဲ့ဒီလောက်တောင် တုံးအတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့လား..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်သည် မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး ဤပုန်ကန်ချင်နေသော တပည့်မိုက်ကို ဂိုဏ်းမှ ကန်ထုတ်လိုက်ရမည်လောဟုပင် စဉ်းစားနေမိလေသည်။

ဤတုံးအသော တပည့်နှင့် အတူနေရသည်မှာ သူ၏ နှလုံးပင် မခံနိုင်ချင်တော့ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး ဆရာသခင်..."

"ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဆရာသခင်က အမြော်အမြင်အကြီးမားဆုံး၊ အတော်ဆုံးပါ... ဘယ်လိုလုပ် တုံးအတယ်လို့ ထင်ရမှာလဲ..."

"ဆရာသခင်သာ မရှိရင် ကျွန်တော် သေနေတာ ကြာလှပါပြီ..."

"ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်းကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မထိရဲတာလဲ ဆိုတာကို သိချင်ရုံသက်သက်ပါ..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက မထူးဆန်းပါဘူး..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျိုးစွေ့ကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ရန်စလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ..."

"သူ့ဘေးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့် တာအိုလက်တွဲဖော် နှစ်ယောက် ရှိနေတာရယ်... ယောက္ခထီးကြီး ဝူကျိမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ကာကွယ်ပေးထားတာကို ခဏထားလိုက်ဦး..."

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုသက်သက်ကတင် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အစောပိုင်းအဆင့် ရှိနေပြီ..."

"နောက်ထပ်ကြားတာတော့ သူက စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်ပညာရှင်တဲ့..."

"ကြယ်သုံးပွင့်ကျွန်းစု တစ်ခုလုံးရဲ့ စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်တွေကို သူကိုယ်တိုင် စီရင်ထားတာ..."

"ဆိုလိုတာက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်လာရင်တောင်မှ အထိနာသွားနိုင်တယ်..."

"အကောင်းပကတိ ပြန်ထွက်သွားနိုင်ဖို့ မသေချာဘူး..."

"ဒီလိုအခြေအနေမှာ ဘယ်သူက ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်းကို ဒုက္ခပေးရဲမှာလဲ..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီစီနီယာကျိုးက စတုတ္ထအဆင့် ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး... စတုတ္ထအဆင့် အစီအရင်ပညာရှင်ပါ ဖြစ်နေတာလား..."

"အသက်တစ်ရာနဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့စည်းနိုင်တယ် ဆိုတာကရော... လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းတစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရချေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး 'ချင်းမုသက်ရှည်ခန္ဓာ' လည်း ရှိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။ ကျင့်ကြံရာတွင် တစ်နေ့တစ်ခြား တိုးတက်မှုမြန်ဆန်ပြီး နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့် ရောက်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ယူဆထားခဲ့၏။

သို့သော် ထိုကျိုးစွေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ မိုင်ပေါင်းမည်မျှ ကွာခြားနေမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"ဒါက သဘာဝပါပဲ... ‘ကောင်းကင်အထက်မှာ ကောင်းကင်... လူအထက်မှာ လူရှိသေးတယ်’ ဆိုတာ ဒါပဲပေါ့..."

"တပည့်ရဲ့ ပါရမီက အံ့သြစရာကောင်းပေမယ့်... ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

"မင်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားပေမယ့်... မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျိုးစွေ့ကတော့ တကယ့်ကို သဘာဝလွန် ပါရမီရှင်ပဲ... ကျင့်ကြံခြင်းလောက သမိုင်းတစ်လျှောက်ကို ကြည့်ရင်တောင် ဒီလိုလူမျိုးက လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်... သေချာပေါက် မဟာပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက မဟာပုဂ္ဂိုလ်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်လာတာက ကိစ္စကောင်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာလို့ ဆရာသခင်က ဒီလိုပြောတာလဲ..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းသည် ဆရာသခင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် ခေတ်တစ်ခေတ်တည်းမှာ ဒီလောက်များပြားပြီး ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်ထွက်မလာတတ်ဘူး..."

"အစတုန်းက တပည့်ကို ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကယ်တင်ရှင်၊ ကံတရားရဲ့သားတော်၊ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့် ရောက်နိုင်မယ့်သူလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ မဟုတ်မှန်း သိလာရတယ်..."

"ဒီခေတ်မှာ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး မွေးဖွားလာတယ်..."

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းကပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ..."

"ကမ္ဘာနှစ်ခု ပေါင်းစည်းတာကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကဟာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကမ္ဘာနဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးကမ္ဘာရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး... လူသားမျိုးနွယ်စု မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး အခြေအနေ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေ ဆက်တိုက် မွေးဖွားလာခဲ့တယ်..."

"အဲဒီ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးပြီးမှ လူသားမျိုးနွယ်စုက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ... ကျင့်ကြံခြင်းလောကကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး... နတ်ဆိုးနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာ... လူသားမျိုးနွယ်စု နှစ်သောင်းချီ မပျက်စီးအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ..."

"အခု ရှေးဟောင်းခေတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ယိုယွင်းလာတယ်ဆိုပေမယ့်... အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အခုက ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းကလို အခြေအနေမျိုး ပြန်ဖြစ်လာနေပြီ..."

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး... ကံတရားရဲ့သားတော်တွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြတယ်... ဒီအခြေအနေက အရမ်းကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် ဗေဒင်ယတြာနှင့် ရှေ့ဖြစ်ဟောအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး အနာဂတ်ကို တွက်ချက်နိုင်ကာ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်ပေသည်။

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းဆိုသည့် တပည့်ကိုလည်း သူ၏ တွက်ချက်မှုအရ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကံတရားလမ်းစဉ်နှင့် ဗေဒင်ယတြာလမ်းစဉ်တွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကပ်ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရသော်လည်း အမြဲတမ်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

အတိတ်က သူ၏ ဆရာသခင်သည် သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုသာ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည် မဟုတ်ချေ။

ကုယုံဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ် မပျောက်ပျက်စေရန်အတွက် တပည့်အများအပြားကို လက်ခံခဲ့၏။

သို့သော် သူ ဝူဝေတာအိုအရှင် တစ်ဦးတည်းသာ ယနေ့ထက်ထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာကာ 'ကုယုံဂိုဏ်း' အမွေအနှစ် မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ 'ရှေ့ဖြစ်ဟောအတတ်' ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

"ဆရာသခင် ဆိုလိုတာက... ကံတရားသားတော်တွေ၊ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်လာတာက... ဒီခေတ် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မကြုံစဖူး ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်လာတော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

"ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းကလို အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံရနိုင်တယ်ပေါ့..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းသည် တုံးအသူ မဟုတ်သဖြင့် ဤအချက်ကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်လေသည်။

"ငါနဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ နေလာတာ... မင်း တော်တော် တိုးတက်လာသားပဲ..."

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ထင်ကြေးက အခြေအမြစ်မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ပထမဆုံး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကမ္ဘာနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောက ပေါင်းစည်းတာက ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာတာပဲ..."

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနဲ့ စစ်ပွဲမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ မသေချာဘူး..."

"တကယ်လို့ ဒီအချိန်မှာ နတ်ဆိုးတွေပါ ထပ်ပြီး ကျူးကျော်လာမယ်ဆိုရင်... ကျင့်ကြံခြင်းလောကက တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သက်ရှိတွေ သေကျေပျက်စီးပြီး အလောင်းတွေ တောင်လိုပုံနေတော့မှာ..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်ကို ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာသခင်ရယ်... ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့..."

"အခုမှ အခြေတည်အဆင့်ရောက်လို့ စည်းစိမ်ခံရတော့မယ် ထင်နေတာ..."

"လူသားမျိုးနွယ်စု မျိုးသုဉ်းတော့မယ်လို့ ပြောလာတော့... သိပ်မများလွန်းဘူးလား..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းခမျာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရချေသည်။

သူသည် တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ငါက ခန့်မှန်းကြည့်ရုံပဲ... အဆိုးရွားဆုံးရလဒ် ဖြစ်လာချင်မှလည်း ဖြစ်လာမှာပေါ့..."

"လူသားမျိုးနွယ်စုက ထင်သလောက် အားမနည်းပါဘူး..."

"အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် သူရဲကောင်း ပေါ်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူမျိုး ပေါ်လာလာ၊ မလာလာ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက် အားနည်းနေဦးမယ် ဆိုရင်တော့... အနာဂတ်ကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ်... ပြာကျသွားရလိမ့်မယ်..."

ဝူဝေတာအိုအရှင်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဆရာသခင်... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... နောက်နောင် ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်... ဘယ်တော့မှ မပျင်းတော့ပါဘူး..."

"နောက်ထပ် ပျင်းနေဦးမယ်ဆိုရင် မိုးကြိုးငါးချက် ပစ်ပါစေ..."

ကျောက်ဟွမ်ကျန်းသည် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အသိတရားရှိရင် ပြီးတာပဲ..."

"ဒီတစ်ခေါက် အင်မော်တယ်ရှားမြို့တော်ကို လာရတာက... 'ရွှေရည်ကျောက်စိမ်းပြန်လည်ဆေးလုံး' ကို လေလံဆွဲဖို့ပဲ..."

"မင်းလည်း ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းတော့မှာလေ..."

"မင်းက ကောင်းကင်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိပေမယ့်... ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းတာက ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်မယ်မှ မဟုတ်တာ..."

"အထောက်အကူပြု ဆေးလုံးတစ်လုံး လိုအပ်သေးတယ်... အဲတာမှ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖွဲ့စည်းနိုင်မှာ..."

"မင်း ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမှ... အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသက်အာမခံချက် ရှိမှာ..."

ဝူဝေတာအိုအရှင် အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။

သူ၏တပည့်သည် ပါရမီ မဆိုးလှသော်လည်း အလွန်ပျင်းရိပြီး ကျင့်ကြံရာတွင် လေးနက်မှု မရှိပေ။

ယခုလို ခြောက်လှန့်လိုက်မှသာ သိသာထင်ရှားသော ရလဒ်ကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာသခင်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဟွမ်ကျန်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည်လည်း ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကပ်ဘေးကြီး ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိကာ ဆက်လက်ပျင်းရိနေ၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အင်မော်တယ်ရှားမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။