ထျန်းဖူနန်းတော် ၌ ပြဿနာ တက်ကုန်ပြီ

"ဒါက... ပြီးသွားပြီလား"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြီးဆုံးသွားသော တိုက်ပွဲကြောင့် အနီးအနားရှိ လူအားလုံးမှာ အချိန်မီ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

မုရွှင်က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော စုန့်ယုံအန်းနှင့် ဖန်ကျဲ့တို့ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

အတော်ကြာမှ သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်မ မိုရှု... မင်း လူကြည့်တာ တကယ်မှန်တာပဲ..."

သို့သော် မိုရှု၏ မျက်နှာမှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီး ရယ်မောလျက် ပြန်ပြော၏။ "တကယ်တော့... "

"ထန်ထျန်းက ဒီလောက်အထိ ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး။"

"ခုနက သူထုတ်ပြလိုက်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ရွှေအင်မော်တယ် စဦးပိုင်း အဆင့်ပဲ မဟုတ်လား"

မုရွှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

မိုရှုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့တင် အဆင့်တူက ပြိုင်ဘက်တွေကို အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ။"

" စုန့်ယုံအန်းနဲ့ ဖန်ကျဲ့တို့ကလည်း ကုံးချန်ခြံဝင်းရဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာ တစ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ကြဘူး။ "

"ငါသာ ရွှေအင်မော်တယ် စဦးပိုင်း အဆင့်မှာဆိုရင် ဒီလောက်အထိ သေသပ်ပြတ်သားအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဝန်ခံတယ်။"

မုရွှင်၏ မျက်နှာတွင် ချီးကျူးအံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

မှန်ပေသည်၊ ထန်ထျန်းက ရွှေအင်မော်တယ် စဦးပိုင်း အဆင့်ဖြင့်သာ ပြိုင်ဘက်များကို အလဲထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ခုနက သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ထန်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအစစ်အမှန်က မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ခုနက တိုက်ကွက်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

မုရွှင်နှင့် မိုရှုတို့အပြင် အခြားသော တပည့်များနှင့် စီမံသူများမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားနေရ၏။

သူတို့က ဤတိုက်ပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံး၏ ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ဝေးကွာလွန်းနေခဲ့ပြီ။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်နှင့် ရှုကျဲအင်မော်တယ်အရှင်တို့ပင်လျှင် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

"အခု ပြီးပြီလား"

ထန်ထျန်းက အေးအေးလူလူပင် မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်ကို မေးလိုက်သည်။

သူ့အတွက်မူ ပါရမီရှင်နှစ်ဦးကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

သွေးအန်ကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အင်း... ရပြီ။ "

"ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်း... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ရွှေအင်မော်တယ် စဦးပိုင်း အဆင့်ထက် ပိုမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

ထန်ထျန်း အင်အားအပြည့် မသုံးခဲ့သည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဒါက တိုက်ပွဲရလဒ်ကို ထိခိုက်စေလို့လား"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း... မထိခိုက်ပါဘူး။ "

"မင်းရဲ့ အဆင့်ကို ရှေ့တိုးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင်တော့ အဆင့် ၈ မှာပဲ ဆက်နေပေါ့။ "

"ခွန်အား တော်တော်သန်မာပါတယ်။"

" ရှေ့လျှောက် ချစ်ကြည်ရေးပွဲမှာလည်း ငါတို့ ထျန်းဖူတပည့်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ပြောပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ခံစားချက်အရ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်၏ သဘောထားမှာ အတော်လေး ပျော့ပြောင်းလာပုံရ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ သူက တပည့်များ၏ စစ်မှန်သော ခွန်အားကိုသာ ဂရုစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို တမင်ရန်လိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဒူးထောက်နေသော လူနှစ်ဦးကို မြောင်ရုံအင်မော်တယ်အရှင်က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အရင်းအမြစ်နှင့် အင်မော်တယ်အရှင်များ၏ နည်းလမ်းများအရ ထိုဒဏ်ရာအနည်းငယ်မှာ မကြာမီ ပြန်ကောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာလည်း ထျန်းဖူနန်းတော် တပည့်များအကြား တိုက်ခိုက်သည့်အခါ လက်တွန့်စရာ မလိုသည့် အကြောင်းအရင်းပင် ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားကြပြီး ထန်ထျန်း၊ မိုရှုနှင့် မုရွှင်တို့ သုံးဦးသား အတူတူ လျှောက်လာကြသည်။

"အရင်ကတော့ သခင်လေးထန်အတွက် စိတ်ပူနေတာ"

"အခုကြည့်ရတာ ကျွန်မ အပိုတွေ တွေးနေခဲ့တာပဲ"

မိုရှုက ပြုံး၍ ပြော သည်။

"သခင်လေးထန်ရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို မျက်စိပွင့်သွားစေတာပဲ။ "

"အကယ်၍ မင်းသာ အဆင့်တိုးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အဆင့် ၄ နေရာကိုတောင် ဖယ်ပေးရမယ်ထင်တယ် ဟားဟား"

မုရွှင်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ချီးကျူးမှုအပေါ် ထန်ထျန်းက နှိမ့်ချစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က အားနည်း လွန်းလို့ပါ။"

မိုရှုနှင့် မုရွှင်တို့မှာမူ ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူတို့သုံးဦး ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် မုရွှင်က အရင် ပြန်သွား၏။

ထို့နောက် မိုရှုက ထန်ထျန်းထံသို့ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက စီနီယာအစ်မက သခင်လေးကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ သတင်းပါ။"

" အလွန် အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောပါတယ်။"

ထန်ထျန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

သူတို့ တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်ကနေ ထွက်လာတာ ဆယ်ရက်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာတွေ အရေးကြီးတာ ဖြစ်လို့လဲ။

ထန်ထျန်းက ကျောက်စိမ်းပြား ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်းပေါ်တွင် မိုရှောင်းရှောင်း ၏ အမှတ်အသား အပြည့်အစုံ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်စိမ်းပြားပါ အကြောင်းအရာကို အခြားသူ မဖတ်ရသေးကြောင်း သက်သေပင်။

မိုရှုက ကျောက်စိမ်းပြား ပေးပြီးသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ့အခန်းသို့ ပြန်ကာ အကာအကွယ် အစီအရင်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖွင့်လိုက်၏။

တိုတောင်းသော သတင်းစကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထျန်းဖူနန်းတော် မှာ ပြဿနာ တက်ကုန်ပြီ။ "

"ရှင် ထွက်သွားတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးနေကြတယ်။ သူတို့ သေဆုံးပုံတွေက ကွဲပြားပေမဲ့ ဟွမ်တောက်ရှန်း သေတုန်းကလိုပဲ ဘာအစအနမှ ရှာမရဘူး။"

" ဝမ်ကျိယွီကတော့ ဒါဟာ လုချန်းကျီရဲ့ လက်ချက်လို့ ယူဆပြီး လုချန်းကျီကို ဖမ်းဖို့အတွက် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမနဲ့ ညှိနှိုင်းနေတယ်။ "

"ပိုင်နိုယီတောင် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မရသေးဘူး။"

" ဒီကိစ္စက အတော်လေး ကြီးတာကြောင့် သတင်းကို အောက်ခြေအထိ မသိအောင် ပိတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကိုတော့ အသိပေးထားဖို့ လိုမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။"

ဤသည်မှာ မိုရှောင်းရှောင်း ပြောပြသော အကြောင်းအရာ အားလုံးပင် ဖြစ်၏။

ဖတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ဘာလို့ ဒီလူပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တာ မလုံလောက်သေးလို့ တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်မှာပါ ထပ်လုပ်ဦးမလို့လား။

သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ။

ထန်ထျန်း ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူ ထွက်သွား သည်နှင့် ထိုဘက်တွင် ပြဿနာတက်ခြင်းမှာ အတော်လေး တိုက်ဆိုင်လှသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စက သူနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု သူ ယူဆလိုက်၏။

ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကြစမ်းပါ။

သူ ခနလေး ထွက်လာခဲ့ခြင်းက ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်၊ ဤမုန်တိုင်းနှင့် လွတ်ကင်းသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စများကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ထျန်းရှထုန် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း" ရဲ့ တိုးတက်ရေး တွေကို မထိခိုက်ရင် ရပြီပင်။

သူကတော့ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်ပြီး လုချန်းကျီနဲ့ ဝမ်ကျိယွီတို့ ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းပြီးနောက် ထန်ထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထိုကိစ္စကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံလေတော့ ၏။

.....

သင်္ဘောပျံကြီးက ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံ ခရီးနှင်ပြီးနောက် မြေပြင်အလှအပများ ပြောင်းလဲလာကာ လူဦးရေလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အင်မော်တယ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် တွေ့မြင်လာရ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့ သွားနေသော လမ်းကြောင်းတွင် ကောင်းကင်နိယာမများ ပိုမို ပြည့်စုံလာခြင်းကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ဝေးကွာလှသော နေရာမှ ခိုင်မာလေးနက်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲသို့ ရိုက်ခတ်သွား၏။

ထန်ထျန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားတပည့်များနှင့် စီမံသူများလည်း ထွက်လာကြပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေကြ၏။

ထိုနေရာတွင် တိမ်တိုက်များထဲသို့ တိုးဝင်နေသော မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးမှာ နဂါးတစ်ကောင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။

တောင်ကြီးမှာ မြူနှင်းများ ဝန်းရံနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မင်္ဂလာရှိသော နိမိတ်များ ပျံဝဲနေကြ၏။

တောင်ထိပ်များမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လှပစေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မြတ်သော နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"ရောက်ပြီ။"

" ဒါက နေလအင်မော်တယ်နန်းတော်ပဲ"

မိုရှုက ထန်ထျန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အပြင်ပန်းက ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤနေလအင်မော်တယ်နန်းတော်မှာ တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်ထက် အောက်ကျ ပုံမရပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ခေါင်းလောင်းသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ထို့နောက် ကြီးမားသော ကြိုးကြာဖြူ သုံးကောင်မှာ တောင် ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ထျန်းဖူသင်္ဘောပျံကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကြိုးကြာ တစ်ကောင်စီ၏ ကျောပေါ်တွင် အဖြူအမဲ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော၊ အော်ရာ ပြင်းထန်သော လူအိုကြီး တစ်ဦးစီ ရပ်နေကြ၏။

သူတို့၏ ခွန်အားမှာ မင်ရွှမ်အင်မော်တယ်အရှင်တို့နှင့် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။

" တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်က ဧည့်သည်တော်တွေကို မြင့်မြတ်နန်းတော် ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်"

ရှေ့ဆုံးမှ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။