မိန်းကလေး ရှီးရှီး

အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်ပြီး လှပသော ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲတွင်...

ထိုစင်မြင့်တိုက်ပွဲကို ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးမှာ မူလဥယျာဉ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေမျိုး မရှိတော့ပေ။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။

"အဆင့်နိမ့် အင်မော်တယ် လက်နက် တစ်ခုတည်းအတွက်လား"

"အဆင့်နိမ့် အင်မော်တယ် လက်နက် တစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ဂိုဏ်းတူ အချင်းချင်း သတ်ပစ်ကြတာလား"

မုရွှင်က ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ခါယမ်းကာ "ဒါကို ငါ တကယ် လက်မခံနိုင်သေးဘူး"

တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်အတွင်း၌လည်း စင်မြင့်တိုက်ပွဲမှာ အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူငယ် တပည့်များမှာ သွေးကြွတတ်ကြသဖြင့် နေ့စဉ် လူအများအပြားမှာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရန်ငြိုးများကို ဖြေရှင်းလေ့ ရှိကြ၏။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူ၊ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သူ၊ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံမှု အဖျက်ဆီးခံရသူများပင် ရှိတတ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက် ယူဆောင်သူမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒဏ်ရာ မည်မျှ ပြင်းထန်စေကာမူ ထျန်းဖူနန်းတော်တွင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် ကုသပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

တစ်ဖက်လူကို ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မပြေလည်နိုင်သော ရန်ငြိုး အကြီးအကျယ် မရှိခဲ့လျှင် မည်သူကမျှ အခြေအနေကို ဤမျှအထိ ရက်စက်အောင် လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ခုနက တိုက်ပွဲကို ပြန်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်မူ...

မိုရှုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဘက်မှာ အရင်းအမြစ်တွေ တကယ်ကို ရှားပါးလွန်းလို့ ဖြစ်မှာပါ။ "

"မဟုတ်ရင်... သူတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ကြတာလဲဆိုတာ ငါလည်း နားမလည်နိုင်ဘူး"

လှောင်အိမ်ထဲမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာသော ရွှေရောင်ငှက်လေး နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။ "အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။"

"တကယ်တော့ ထျန်းဖူနန်းတော်ကလွဲရင် တခြား ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာတွေက ဒီလိုပါပဲ။"

"အင်အားကြီးသူက အနိုင်ယူစတမ်းဆိုတဲ့ တောရိုင်းဥပဒေပဲ။"

"လူနှစ်ယောက် ရန်ငြိုးဖွဲ့မိပြီဆိုရင် မင်းက တစ်ဖက်လူကို မသတ်ခဲ့ရင် တစ်နေ့မှာ သူ ပြန်လာခဲ့ရင် မင်းပဲ အသက်ပျောက်ရမှာပဲ။"

သူက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းတွင် အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤအချက်ကို ပို၍ နားလည်ပေသည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက ဤမျှအထိ မရက်စက်သော်လည်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် သေဆုံးမှုများမှာ မကြာခဏ ရှိတတ်၏။ ပို၍ ရက်စက်သော ပြင်ပလောကအကြောင်းမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မုရွှင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မိုရှုကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မုရွှင်က အားယူပြုံးကာ ပြောသည်။ "စီနီယာအစ်မ မိုရှု ပြောခဲ့တာကို ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ "

"အကယ်၍ ဒီလို အခြေအနေမျိုးဆိုရင် ဒီလို ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာဟာ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေအတွက်တော့ အကျိုးအမြတ် ရဖို့နေနေသာသာ ငရဲခန်း တစ်ခုပဲ။ "

"ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ လူအနည်းစုကပဲ အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ရယူထားကြတာ"

ထန်ထျန်းက ထိုစကားကို ဟုတ်သည် မဟုတ်သည် မပြောပေ။

တောရိုင်းဥပဒေကို တကယ် ကျင့်သုံးသော ကမ္ဘာတွင် ထိပ်တန်း အမဲလိုက်သတ္တဝါများမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အသတ်ခံရမည့် သိုးသူငယ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

တိမ်တိုက် ထျန်းဖူနန်းတော်ကမူ အနည်းဆုံး သာမန်လူသားများ၏ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ကို ကာကွယ်ပေးထားပေသည်။

ခေတ်တစ်ခု၏ ဇာတ်လိုက်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သာမန်လူသားများကသာ အများစု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ် သေးငယ်သော အရိပ်လေးတစ်ခုမှာ သူတို့အနားတွင် ပုန်းနေ ပြီး သူတို့ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်နေ၏။

မိုရှုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုအရိပ်လေးမှာ ပန်းခြုံထဲမှ ထွက်လာရတော့သည်။

သူတို့ သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

"နင်က ဘယ်သူလဲ၊ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟိုရှုက အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤနယ်မြေမှာ သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုပေ။

ဤကလေးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိနေသဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော မိုရှုက စစ်မေးရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးကို ကြည့်ကာ မိန်းကလေးငယ်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေပုံရပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။ "သမီး... သမီးနာမည်က ရှီးရှီးပါ။"

"ဒီဥယျာဉ်ကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ တာဝန်ကျထားတာပါ"

မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျင့်ကြံမှု အော်ရာ ရှိနေပြီး သူမ ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်မှာ သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း နန်းတော်က သူမကို ဥယျာဉ် ပြုစုရန် ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးသော ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာစရာ မရှိပေ။

"ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီမှာ ပုန်းနေရတာလဲ"

မိုရှု၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွား၏။

ရှီးရှီးက မိုရှုကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သမီးက... ထျန်းဖူနန်းတော်က လာတဲ့ အင်မော်တယ်တွေ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

မိုရှု အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ မေးမိ၏။ "ထျန်းဖူ... နန်းတော် ဟုတ်လား"

"သမီးက ဘာလို့ အဲဒီလို ခေါ်တာလဲ"

ရှီးရှီးက "လူတိုင်းက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတာလေ။"

" ပြီးတော့... သမီးရဲ့ အစ်ကိုကလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်တယ်။"

"အစ်ကိုက ပြောဖူးတယ်၊ ထျန်းဖူနန်းတော်က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံပဲတဲ့၊ အဲဒီမှာ အကြီးအကဲ တွေက ထိန်းကျောင်းပေးထားလို့ ဘယ်သူမှ လာနှိပ်စက်လို့ မရဘူးတဲ့။ "

"လူတိုင်းက သူငယ်ချင်းတွေလို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြတာတဲ့။"

" ဒါက တကယ်ပဲလားဟင်"

သူတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ထန်ထျန်းက မိုရှုကို မျက်ရိပ်ပြကာ သူမဘာသာ ကိုင်တွယ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

မိုရှုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီးနောက် ပြုံးပြကာ "သမီးအစ်ကို ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

" ထျန်းဖူနန်းတော်မှာ အားလုံးက စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကြတယ်။"

" တစ်ခါတစ်ရံ ရန်ဖြစ်တာမျိုး ရှိပေမဲ့ အားလုံးက စည်းကမ်းရှိကြတယ်၊ လူသေတာမျိုးတော့ မရှိဘူး..."

" အဟမ်း၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကဲ တွေက ထိန်းကျောင်းပေးထားတာကိုး"

ရှီးရှီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

"ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပဲ။ သမီးနဲ့ အစ်ကိုလည်း အရင်က ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ကြတာပဲ။ "

"နားထောင်လို့ သိပ်ကောင်းတာပဲနော်၊ သမီးတို့ဆီမှာလို မဟုတ်ဘူး၊ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာကို လူကြီးတွေကလည်း လွှတ်ထားကြတယ်။ သမီးဆိုရင် နေ့တိုင်း ကြောက်နေရတာ"

ရှီးရှီး၏ စကားကြောင့် မိုရှုက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ့မှာ ကလေးချော့ရာတွင် တော်သည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ။ "

"သမီးအစ်ကိုက သမီးကို မကာကွယ်ပေးဘူးလား"

မိုရှုက ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

ရှီးရှီးက ခေါင်းခါပြကာ "အစ်ကိုက အရင်ကတော့ ကာကွယ်ပေးတာပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ မနှစ်က သူ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်တုန်းက အင်မော်တယ်ဆေးပင် တစ်ပင်အတွက် တခြားလူနဲ့ လုရင်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်"

မိုရှု၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် တောင့်တင်းသွား၏။

သို့သော် ရှီးရှီးကမူ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို လက်ခံထားပြီးသားပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင် ထျန်းဖူနန်းတော်ကို သမီး သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။ အစ်ကိုကလည်း အမြဲတမ်း သွားချင်နေခဲ့တာ။"

" အစ်ကို ပြောခဲ့သလို တကယ် ဟုတ်မဟုတ် သမီးကပဲ အစ်ကို့ကိုယ်စား သွားကြည့်ပေးမလို့"

ဤဖြူစင်သော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မိုရှု၏ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"ရတာပေါ့။ "

"သမီး သွားချင်ရင် အစ်မ ပြန်တဲ့အခါ သမီးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးမယ်။ "

"အဲဒီကျရင် သမီးက အစ်မနားမှာပဲ နေပေါ့၊ အစ်မက သမီးအစ်ကိုလိုမျိုး သမီးကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဘယ်သူမှ လာမနှိပ်စက်စေရဘူးလို့ ကတိပေးတယ်"

ရှီးရှီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်တော့၏။

ထို့နောက် မိုရှု၏ ပါးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားသွားသော ရှီးရှီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မိုရှု၏ မျက်လုံးများမှာ ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"သူ့ကို သဘောကျလို့လား"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

မိုရှုက ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးလျက် "သူ ခုနက ကျွန်မနားမှာ ဘာပြောသွားလဲ သိလား"

သူမ ခဏမျှ ရပ်ပြီးမှ ပြောသည်။ "သူက... ကျွန်မတို့ ဘာလာလုပ်တာလဲဆိုတာ သူ သိတယ်တဲ့။"

" ပြီးတော့ တိုက်ပွဲကျင်းပတဲ့နေ့ကျရင် သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်မတို့ဘက်ကနေ အားပေးကြမယ်တဲ့"

ထန်ထျန်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ထျန်းဖူနန်းတော် လက်အောက်ခံ ဖြစ်လိုသူ အများအပြား ရှိနေဆဲပင်။

အနားရှိ မုရွှင်မှာမူ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ "ငါတော့ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။"

"အရင်ကတော့ ငါ ဒီကို အပျော်လာတာ၊ အလုပ်ပြီးရင် ပြီးရောလို့ပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ "

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ အလေးအနက် ထားရတော့မယ်!"

"တောရိုင်းဥပဒေတွေ ဘာတွေ လာမပြောနဲ့။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ကသာ လူအများစု တမ်းတတဲ့အရာပဲ"

သူ၏ စကားလုံးများမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှပြီး သူ ဘာအတွက် တိုက်ခိုက်ရမည်ကို ရုတ်တရက် သိသွားပုံရ၏။

ထန်ထျန်းကမူ ပုခုံးတွန့်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

သူ့အတွက်မူ ဤမျှအထိ ခံစားချက်မရှိဘဲ လာသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အနိုင်ရရန်နှင့် ထျန်းယွမ်အင်မော်တယ်အရှင်၏ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ သူတို့ သုံးဦး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းနှင့်အများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့ သတိမထားမိသည်မှာ ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်တွင် မမြင်နိုင်သော အရိပ်တစ်ခုမှာ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။