လျိုယွင်သခင်နှင့် တစ်ကျော့ပြန် ထွက်ပေါ်လာသော နန်ယန်

ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေများ၏ အထက် ရုပ်သေးဂိုဏ်း နှင့် ဝေးကွာသော တစ်နေရာတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သနားစဖွယ်ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးများကျိုးကြေကာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသဖြင့် မည်သူမှန်းပင် မှတ်မိရန် ခက်ခဲနေ၏။ ၎င်းမှာ ဆီကုန်ခါနီး မီးအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဋ္ဌဂံဓာတ်ပြားသာ သူ၏အသက်ကို ထိန်းမထားပေးပါက သူသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လေထုထဲတွင် တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ တစ်စုံတစ်ဦးက နေရွေ့ပြောင်းနည်းစနစ် ကို အသုံးပြုကာ နောက်မှလိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ အမှောင်ထဲမှ အကဲခတ်နေခဲ့သည့် ဝေယွမ်လင်း ပင်။

သူမသည် လီယွီကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ဖြူလျော်သော မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ “ငါ သူ့အသက်ကို ယူဖို့ လုံးဝရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကို သူက နင်ရဲ့အထောက်အထားကို သိသိကြီးနဲ့တောင် ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”

ဝေယွမ်လင်း နားမလည်နိုင်သည်မှာ၊ အကယ်၍ လီယွီသာ တကယ်အတည်လုပ်ချင်ပါက နတ်ဆိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး အနည်းဆုံးသုံးကြိမ်မက ရှိခဲ့သည်။ သူ ပေါ်လာချိန်မှသည် ပေယန်တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျချိန်အထိ အစမှ အဆုံးထိ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးများ ရှိခဲ့၏။

တိုက်ခိုက်မှုမတိုင်မီ သတိပေးချက်ဖြစ်စေ၊ ထို့နောက်တွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံခြင်းဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို သူက အတည်လုပ်ချင်တာပေါ့လေ ကောင်းပြီ။ လိုအပ်လာရင် ငါ သူ့ကို သတ်ပြီးမှပဲ ငါ သူ့ကို အသက်တစ်ချောင်း ပြန်ကြွေးဆပ်တော့မယ်”

ဝေယွမ်လင်း၏ စိတ်ကူးပေါက်မှုကြောင့်သာ လီယွီကို ဝက်နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုမူ ရလဒ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သူမအနေဖြင့် မည်သို့ ငြိမ်ခံနေနိုင်မည်နည်း။

ဝေယွမ်လင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လီယွီထက် များစွာအစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ခတ်လာပြီး အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးကို ဆူပွက်သွားစေ၏။ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၈ ရှိသော မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် ထိုရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အောက်ခြေရှိ ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးနန်းတော်မှ နတ်ဆိုးစစ်သားများပင် ရေအောက်၌ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ပုန်းကွယ်နေကြကာ အပြင်ဘက်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေကြရ၏။

“...”

ထိုခဏတွင် လီယွီသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဝေယွမ်လင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မ... ကျွန်တော် ဂိုဏ်းကိုပဲ ပြန်ချင်တယ်...”။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သွေးများဖြင့် နီရဲနေသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

“နင်...”

ဝေယွမ်လင်းသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ စေးကပ်နေသော သွေးများကို ခံစားမိလိုက်ပြီး အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ဒီတစ်ခါတော့ နင်ပြောတာကို ငါ နားထောင်ပါ့မယ်”

ထိုလူငယ်၏ ခွန်အားသည် သူမ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့၏။ ဤအချိန်တွင် ဝေယွမ်လင်းသည် စီနီယာရွှမ်ချင်းက မဟာမိတ်ဂိုဏ်း ခြောက်ခုကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် စုစည်းခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချောက်နက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး။ လီယွီထက် သာလွန်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ။ ၎င်းသည် ကပ်သီးကပ်သတ် နိုင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက နာယူခဲ့ရသော သင်ကြားမှုများ၊ စားသုံးခဲ့ရသော အဖိုးတန်ဆေးဝါးများနှင့် ရရှိခဲ့သော ကုသမှုများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အယူအဆများ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထို သုံးထပ်သောကောင်းကင်နန်းတော်ပင်။ဂိုဏ်းဂဏဆက်နွယ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ ယခုအချိန်အထိ ပြိုင်ဘက်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သော သူမ၏ အစ်ကိုထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်နေကြောင်း သူမ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်မှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လီယွီက တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွမ်လင်းက သက်ပြင်းတိုးတိုးချကာ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ပြီး လင်းယွင်ဂိုဏ်းဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်သော လီယွီမှာ အလွန်ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို ကာကွယ်ထားသော အဋ္ဌဂံဓာတ်ပြားပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဂိုဏ်းထံမှ လျှို့ဝှက်ထားရန် ခက်ခဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိလိုက်ရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွမ်လင်းသည် လီယွီကို အလင်းအကာအကွယ်မှတစ်ဆင့် လင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

သူမသည် ဗီဇအရ ဖုံးကွယ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို သူမ၏ နေအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး ကုသပေးရန် ကြံရွယ်ထား၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် စွမ်းရည်အရ ဘေးလူများ မမြင်အောင် လွယ်ကူစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

သို့သော် ခရီးလမ်းမှာ ခြေလှမ်း နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးမီ၊ ဝေယွမ်လင်း၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လက်ချောင်းတစ်ချောင်းပင် လှုပ်၍ မရတော့ပေ။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ တွဲကူလာသော လီယွီမှာလည်း သူမ၏လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်၊ သူသည် လင်းယွင်ရွှေချည်ထိုး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ဆံနွယ်များကို ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် သေသေချာချာစည်းနှောင်ထား၏။

သူ၏ နားထင်တွင်သာ ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ် ပါရှိသည်။

သူသည် ဝေယွမ်လင်းကို ကျောခိုင်းကာ ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ထဲမှ လီယွီကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်းတို့ အပြင်မှာ ဘာသွားလုပ်နေကြတာလဲ”

ထိုလူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာလှ၏။သူသည် လူငယ်လေးကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ့နောက်ကွယ်မှ လူကို မေးခွန်းထုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝေယွမ်လင်းအပေါ် တားဆီးထားသော အရှိန်အဝါမှာ ကင်းစင်သွားတော့သည်၊ သူမသည် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိကာ ကျောခိုင်းရပ်နေသူကို ရိုသေစွာ ကြည့်လိုက်၏။ “စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို တင်ပြပါတယ်... ကျွန်မ... စောစောက အထောက်တော်တစ်ယောက်က ရုပ်သေးဂိုဏ်းနဲ့ နန်ယန်ဂိုဏ်းကြားက ပြဿနာတွေအကြောင်း ပြောပြလို့ပါ။ စိတ်မအေးဖြစ်တာနဲ့ တပည့်လီကို ခေါ်ပြီးဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားခဲ့မိပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမည်နဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေ ပြုပြင်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ သွားပေးခဲ့တာပါ...”

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဝေယွမ်လင်းသည် ဒွိဟဖြစ်နေသကဲ့သို့ သိသိသာသာ တွန့်ဆုတ်နေ၏။ “အခု ရုပ်သေးဂိုဏ်းက လင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်မှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့၊ သူတို့ဘာသာသူတို့ သီးခြားအဖွဲ့အစည်း ထောင်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တာပါ၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းကိုအနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင်လို့ပါ”

သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ထိုလူသည် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေယွမ်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ“ဆက်ပြောဦး”

“အဲဒီနောက် ရှန်းမျိုးရိုးနဲ့ ကျင့်ကြံသူက ဝင်စွက်ဖက်လာပြီး မိသားစုသုံးစုကို သူ၏ ခွန်အားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူက အတော်လေး အစွမ်းထက်တာကို မြင်တော့၊ တပည့်လီကို နတ်ဆိုးအသွင်ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး သူ့ကို ရန်စခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲအောင်လို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့အသက်ကို ရန်ရှာဖို့ လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”

ဝေယွမ်လင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ “ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တဲ့တိုက်ကွက်မျိုးကို ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးပါဘူး၊ တပည့်လီက တာအိုနန်းတော်ကို ထုတ်ပြပြီး လမ်းညွှန်မှုတောင်းခံတာတောင်မှ၊ သူက တပည့်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ဒီလို ကျင့်ကြံသူမျိုးရဲ့ စရိုက်က နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကလူတွေနဲ့ ဘာကွာမှာလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် လူတွေရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရနိုင်မှာလဲ”

“တော်တော့” ထိုလူမှာ ဝေယွမ်လင်း၏ အစ်ကိုအရင်း၊ လျိုယွင်သခင်ဟု လူသိများသော၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းထားသည့် ဂိုဏ်းချုပ်၏တိုက်ရိုက်တပည့် ဝေယွမ်ကျိုး ဖြစ်သည်၊ သူသည် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဝေယွမ်လင်း၏ ငိုညည်းသံများကို ရပ်တန့်စေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် လီယွီ၏မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာအတွက် မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ကလဲ့စားချေချင်သလား”

“ကျွန်တော်...” လီယွီသည် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားကာ ထိုတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “စီနီယာအစ်ကို ဝေ၊ လီယွီမှာ အမှားရှိပါတယ်”

“မင်းက ဂိုဏ်းကနေထွက်ခဲပြီး ကစားရတာကိုပဲ ဝါသနာပါခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာကို ရခဲ့ပြီ၊ ဘယ်မှာလဲ အမှားဆိုတာ” ဝေယွမ်ကျိုးမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် လီယွီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။