အခန်း (၆၄၆-၆၄၈)

အပိုင်း (၆၄၆) သားမက်နှင့် ယောက္ခမ (၂)

ခြေသံကြားလိုက်ရသဖြင့် လီဟောက်သည် စစ်တိုက်နည်းကျမ်းကို ချထားလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

လုလင်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "တတိယမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းကျုံးသည်လည်း ပုံစံတကျ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။ "တတိယမင်းသား ဒီနေရာမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

လီဟောက်၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းသာ။ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ဒေါသထွက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စစ်တဲအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်ချင်နေလေသည်။ သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာမှ ဓားတစ်ချောင်းရှာပြီး ရှေ့တွင် ရောက်နေသော သားမက်နှင့် ယောက္ခမ နှစ်ဦးကို ခုတ်ပိုင်းပစ်ချင်နေလေသည်။

"အဆင်မပြေလည်း ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ" လီဟောက်၏ စကားလုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ "ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို မုန့်မိသားစုတပ်စခန်းဆီ ပြန်ပို့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" လုလင်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ပြီး အပြစ်တောင်းပန်ပြီးပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက တတိယမင်းသားကို ရှင်းယန်တပ်စခန်းမှာ ဆက်နေဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါပြီ။ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက သက်သေရှာတွေ့တဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ပေးပါ့မယ်"

လီဟောက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှိန်ဖျဖျ မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ လိပ်ပြာလုံတယ်။ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက တော်ရင် သက်သေရှာပေါ့"

"ရှင်းယန်ဝမ်က သာ့ဝေတိုင်းပြည်ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးကို စစ်တပ်စခန်းထဲမှာ ဖမ်းထားရဲတယ်။ ဒါက ထိုက်ဇီနဲ့ ထိုက်ဇီဖေးရဲ့ အရှိန်အဝါကို အားကိုးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုဟွမ် နဂါးကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနိုင်ကျင့်တာလား"

"တစ်နေ့ကျရင် ဒီထီးနန်းက နာမည်ပြောင်းသွားပြီး လု ဖြစ်သွားမလားပဲ"

လုလင်းသည် သိပ်ပြီး ဒေါသမထွက်သော်လည်း ကျန်းကျုံးကမူ ထိုစကားများကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီလို အချိန်ရပြီး အနားယူနေရတာပဲလေ။ အရှင်မင်းသားက နောက်ပိုင်း အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လို အပြစ်တောင်းပန်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

"အရှင်မင်းသားက အခုအချိန်မှာတော့ သာ့ဝေတိုင်းပြည်ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပါ။ နောက်နောင် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာတော့ ပြောလို့မရတော့ဘူး။ ထိုက်ဇီကို လုပ်ကြံတယ်။ ဝူတိကို သတ်တယ်။ ကိုယ့်သွေးရင်းညီအစ်ကိုတွေအပေါ်တောင် ဒီလောက် ရက်စက်တာ လူစိတ်မရှိဘူးပဲ"

ဤကဲ့သို့ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်သော စကားလုံးများကြောင့် လီဟောက် မည်မျှပင် သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိစေကာမူ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ "ကျန်းကျုံး... သက်သေမရှိဘဲ ငါ့ကို ဒီလို စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့"

"စွပ်စွဲတာ ဟုတ်မဟုတ် အရှင်မင်းသား ကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ" ကျန်းကျုံးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးလည်း သိနေတာပဲ။ အရှင်မင်းသားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူလည်လို့ ထင်နေပေမဲ့ တခြားလူတွေက အရူးတွေ မဟုတ်ဘူးလေ"

"လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတိုင်းမှာ သဲလွန်စ ကျန်ခဲ့တာပဲ။ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် မကြာခင် သက်သေရှာတွေ့မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အရှင်မင်းသား အရှင်မင်းကြီးဆီသွားပြီး ကိုယ်လိပ်ပြာလုံကြောင်း ရှင်းပြကြည့်ပေါ့။ အရှင်မင်းကြီး ယုံလား မယုံလားဆိုတာ သိရမှာပေါ့"

"ကျန်းကျုံး!" လုလင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "တော်လိုက်တော့... တတိယမင်းသားကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောနဲ့"

သူ့ကို ခေါ်လာတာ လီဟောက်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခိုင်းတာပဲ မဟုတ်လား။

ရှင်းယန်ဝမ်က သစ္စာရှိသော အမတ်ဟန်ဆောင်ဖို့ ယဉ်ကျေးရမည်။ သူက သာမန် တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သိပ်ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပေ။

ကျန်းကျုံးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီဟောက်ကို ဆက်လက် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "ဒါနဲ့... တတိယမင်းသားကို ပြောပြစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မကြာခင် အမိန့်ထုတ်ပြီး ထိုက်ဇီကို မြို့တော်ပြန်ခေါ်တော့မယ်"

"ထိုက်ဇီက သဘောထားကြီးပြီး ရက်ရောတယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ တိုင်းပြည်အနှံ့မှာလည်း နာမည်ကောင်း ရှိတယ်။ ထိုက်ဇီ ပြန်လာတာနဲ့ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားမှာပါ။ တတိယမင်းသားက စစ်တဲထဲမှာပဲ ကိုယ့်အပြစ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို စောင့်နေလိုက်ပါ။ ကျန်တာတွေကို ထိုက်ဇီ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။ အရှင်မင်းသား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

လီဟောက် "..."

လီဟောက်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ကျန်းကျုံးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လုလင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကျေနပ်သွားတော့သည်။

ဒီသားမက်ကြီးကို အလကား ချစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ယောက္ခမအတွက် ဘယ်လို လက်စားချေပေးရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ်။

လုလင်းသည် ဟန်ဆောင်ပြီး ကျန်းကျုံးကို ဆူပူလိုက်လေသည်။ "ပြောလေ ကဲလေပါလား။ နန်းတွင်းကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီး ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။ မင်းက ဝင်ပါစရာ မလိုဘူး"

ကျန်းကျုံးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်၏။ "မပြောတော့ပါဘူး"

လုလင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "တတိယမင်းသား ကြည့်ရတာ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေပုံရတော့ ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ချသွားပါပြီ။ တတိယမင်းသား ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ ကျွန်တော်မျိုး မနက်ဖြန်မှ လာတွေ့ပါ့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းကျုံးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းကျုံးသည် ထွက်ခွာခါနီးတွင် လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဖြတ်ပြသည့် ပုံစံ လုပ်ပြသွားလေသည်။

လီဟောက် "..."

စစ်တဲအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လုလင်းသည် ပြုံးပြီး ကျန်းကျုံးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ "မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း တော်တော် ဆိုးတာပဲ"

ကျန်းကျုံးက ဟီးခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး "တတိယမင်းသား ဒေါသထွက်ပြီး မျက်နှာဖြူသွားတာ ယွဲ့ဖု ကျေနပ်တယ် မဟုတ်လား"

လုလင်းက ရယ်မောလိုက်၏။ "ကဲပါ... မင်းရဲ့ စေတနာကို သိပါတယ်။ မိုးချုပ်နေပြီ။ ပြန်နားလိုက်တော့။ နောက်ဆို အလုပ်လုပ်ရင် မလောနဲ့။ ဒီနေ့ မုန့်မိသားစုတပ်စခန်းကို သွားသလိုမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နဲ့တော့"

ကျန်းကျုံးက ချက်ချင်း တည်ကြည်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။ "ယွဲ့ဖု စကား နားထောင်ပါ့မယ်" သူသည် လုလင်းကို စစ်တဲအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး ပြန်မသွားသေးပေ။ "ယွဲ့ဖုက ထိုက်ဇီနဲ့ အာ့တိဆီ စာရေးမလို့လား။ ကျွန်တော် မင်သွေးပေးမယ်လေ"

သားမက်က ဒီလောက် ဂရုစိုက်တတ်မှတော့ ယောက္ခမအနေနဲ့ ဝမ်းမသာဘဲ နေပါ့မလား။

လုလင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းကျုံးက မင်သွေးပေးပြီး လုလင်းက စာရေးလေသည်။ လုဖေးထံသို့ စာငါးမျက်နှာ ရေးပြီး ထိုက်ဇီ လီကျင့်ထံသို့ စာရှစ်မျက်နှာ ရေးလိုက်ပြီး စာအိတ် ထူထူထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းကျုံးသည် မနာလိုဖြစ်သွားပြီး ပွစိပွစိ ပြောလိုက်တော့သည်။ "ယွဲ့ဖုက ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံးလို့ ထင်ထားတာ။ အခုမှ သိတော့တယ်။ ယွဲ့ဖုက စစ်ကျဲဖူကို အချစ်ဆုံးပဲ။ ကျွန်တော့်ဆီကျတော့ ဒီလောက် ထူတဲ့စာ တစ်ခါမှ မရေးဖူးဘူး"

လုလင်းသည် သဘောကျသွားပြီး ကျန်းကျုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာကန်လိုက်ကာ "မင်းက ငါ့မျက်စိအောက်မှာ နေ့တိုင်း ရှိနေတာ ဘာစာရေးရမှာလဲ။ စကားများမနေနဲ့။ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး စာသွားပို့ခိုင်းလိုက်။ မြန်မြန်လုပ်။ အမိန့်တော်ထက် အရင် ရောက်အောင်ပို့ရမယ်"

ကျန်းကျုံးသည် နောက်ပြောင်မနေတော့ဘဲ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုညတွင် စာပို့သမားသည် မြင်းစီးလျက် တပ်စခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စာကို ကျန်းနန်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိစေရန်အတွက် စာပို့သမားတစ်ဦးလျှင် မြင်းသုံးကောင် စီစဉ်ပေးထားပြီး နေ့ညမနား ခရီးနှင်စေခဲ့သည်။ တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီခန့်သာ အိပ်စက်ခွင့်ရပြီး ကျန်အချိန်များတွင် ခရီးနှင်နေရလေသည်။

လေးရက်အတွင်း စာသည် ထိုက်ဇီနှင့် လုဖေးတို့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

...

ကျန်းနန် ဘုရင်ခံရုံး...

"အရှင်မင်းသား... ဖြည်းဖြည်း" ရှောင်ယွမ်ကုန်းကုန်းသည် သခင်ဖြစ်သူကို ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် တွဲထူပေးရင်း ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်၏။ "သမားတော်ဝူ ပြောထားတာက အရှင်မင်းသား အားနည်းနေသေးတော့ ကောင်းကောင်း အနားယူရမယ်တဲ့။ ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်တာကို မလောပါနဲ့တဲ့"

ဘယ်လိုလုပ် မလောဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

မြို့တော်မှ သတင်းဆိုးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် လီချန် သေဆုံးသွားသည့် သတင်းကြောင့် လီကျင့် အလွန် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လီချန်အပေါ် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ် သိပ်မရှိသော်လည်း သွေးရင်းညီအစ်ကိုတော့ ဖြစ်လေသည်။ လီချန် အဆိပ်မိပြီး သေဆုံးသွားကြောင်း ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီကျင့်၏ ရင်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီး ဖိထားသကဲ့သို့ မွန်းကျပ်နေတော့သည်။

ချောင်မိဖုရားခေါင်နှင့် လုမင်ယွိတို့၏ နေ့ရက်များသည်လည်း ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်သည်က သေချာသည်။

လီကျင့်က ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် ဇွတ်အတင်း ပြောနေသဖြင့် သမားတော်ဝူလည်း မတတ်သာတော့ဘဲ အလောတကြီး မလုပ်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားနေရတော့သည်။

လီကျင့်သည် ရှောင်ယွမ်ကုန်းကုန်းကို တွဲကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးများ တသွင်သွင် စီးကျလာလေသည်။ ရှောင်ယွမ်ကုန်းကုန်းခမျာ ငိုချင်လာမှသာ လီကျင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အနားယူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုဖေး ရောက်ရှိလာလေသည်။

လုဖေး ရှိနေသဖြင့် ကျန်းနန်၏ အခြေအနေသည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ လီကျင့်သည်လည်း စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ လုဖေးသည် အလုပ်များသဖြင့် နေ့ဘက်တွင် အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိပေ။ ယခု အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး မျက်နှာထား လေးနက်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်...

လီကျင့်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။ "မြို့တော်က ဘာသတင်းရလို့လဲ"

လုဖေးသည် လက်ထဲမှ စာကို လီကျင့်အား ပေးလိုက်၏။ "ယိဖုက အမြန်မြင်းနဲ့ စာပို့လိုက်တာပါ။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်စာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ ဒီစာက အရှင်မင်းသားအတွက်ပါ။ အရှင်မင်းသား ဖတ်ကြည့်ရင် သိပါလိမ့်မယ်"

လီကျင့်သည် စာကိုယူပြီး လျင်မြန်စွာ ဖောက်လိုက်သည်။

စာသည် အတော်အတန် ထူပြီး စာမျက်နှာ ရှစ်မျက်နှာ ရှိလေသည်။

လီကျင့်သည် တစ်ရွက်ချင်းစီ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ မျက်နှာထားသည် တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတော့၏။ စာဖတ်ပြီးသွားချိန်တွင် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၆၄၇) အမိန့်တော်

"အရှင်မင်းသား... ယွဲ့ဖု ပြောသလိုပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော် ကျန်းနန်ကို မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်"

လုဖေး၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသားအနေနဲ့ အစီအစဉ်ဆွဲထားသင့်ပါပြီ"

ဘာအစီအစဉ် ဆွဲရမှာလဲ။

လီကျင့်က ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဖုဟွမ်က အမိန့်တော်နဲ့ ပြန်ခေါ်မှတော့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်ရမှာပေါ့။ တကယ်တော့ အမိန့်တော် မရောက်လာရင်တောင် ကျွန်တော် ပြန်ချင်နေပါပြီ"

"လီချန် အဆိပ်မိပြီး သေသွားတယ်။ လီဟောက်က သံသယ အရှိဆုံးပဲ။ ကွမ်းပင်းနယ်စားကလည်း လှုပ်ရှားချင်နေတယ်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရုံးတော် အကျဉ်းထောင်ကိုတောင် ဝင်စီးရဲတယ်။ စာပေပညာရှင် အမတ်တွေလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်မှပဲ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်မှာ"

လုမင်ယွိသည် ညီလာခံတက်ပြီး နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တိုင်းပြည်အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရပေမည်။

လုဖေးသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီကျင့်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကာ "အရှင်မင်းသား ခရီးပန်းဒဏ်ကို ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိတ်ပူမိပါတယ်"

လီကျင့်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲဒါတွေ ထည့်တွက်နေလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သွားပြီးရင် ကျန်းနန်ကို အာ့ကော လက်ထဲ အပ်ခဲ့ပါရစေ"

လုဖေးက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ ကျန်းနန်မှာ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရပါဘူး"

ကျူး၊ ဝေ၊ ရှန်၊ ဝမ် မိသားစုလေးခုလုံး မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ချန်မိသားစုဝင် အားလုံးလည်း ကယ်ကုန်းကုန်းအိမ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုက်ဇီလုပ်ကြံမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သော ကျန်းနန်အရာရှိများလည်း ရာထူးမှ ဖြုတ်ချခံလိုက်ရသည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးကျန်းနှင့် စစ်သူကြီးလော့တို့လည်း မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

ယခု ကျန်းနန်ရှိ အရာရှိများသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး ခေါင်းပင် မဖော်ရဲကြတော့ပေ။ မည်သူကများ ထပ်မံ သောင်းကျန်းရဲပါမည်နည်း။

လီကျင့်သည် လုဖေးကို အားနာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ဖုဟွမ်က အာ့ကောကို ကျန်းနန်မှာ ထားခဲ့တာ တကယ်ကို သံသယလွန်ကဲနေတာပါ"

လုဖေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အချိန်တန်ရင် အဖြေပေါ်လာမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လုမိသားစုက လိပ်ပြာလုံပါတယ်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးတာတွေကို မကြောက်ပါဘူး"

လီကျင့်၏ နားရွက်များ ပူထူသွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။

ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ကွမ်းပင်းနယ်စားထက် လုမိသားစုကို ပိုမို သတိထားနေလေသည်။

မဟုတ်လျှင် ကွမ်းပင်းနယ်စား ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များကို အဘယ်ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်မပေးခဲ့ပါသနည်း။ မုန့်မိသားစုတပ်ကို အသုံးပြုပြီး ရှင်းယန်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အာဏာကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းသိမ်းခြင်းပင်။

လုဖေးသည် ရှက်ရွံ့နေသော ထိုက်ဇီကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက အရှင်မင်းသားနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"

"ရှင်းယန်တပ်မှာ အအထူးစစ်သည်တစ်သိန်း ရှိတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ စိုးရိမ်တာ မဆန်းပါဘူး။ တော်သေးတာပေါ့... အရှင်မင်းကြီးက ယွဲ့ဖုကို ယုံကြည်ပြီး လေးစားမှု ရှိသေးတယ်။ ငှက်ကုန်ရင် လေးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး မလုပ်သေးလို့..."

လီကျင့်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။ "အာ့ကောနဲ့ ယွဲ့ဖုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မျက်နှာမရှိတော့ပါဘူး"

လုဖေးက လီကျင့်ကို အလျင်အမြန် တွဲထူပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "အရှင်မင်းသား... ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်က သက်သက် စကားစပ်မိလို့ ပြောလိုက်တာပါ။ အရှင်မင်းသား စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ မြို့တော်ပြန်ရောက်ရင် စစ်မေ့ကို ကောင်းကောင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါ"

နောက်ဆုံး စကားရောက်သောအခါ လုဖေး ကိုယ်တိုင် သဘောကျပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

လုမင်ယွိ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်နေပေလိမ့်မည်။ အဲဒီကျရင် လီကျင့်တော့ အထိနာတော့မှာပဲ။

လီကျင့်သည်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ တင်းမာနေသော လေထုသည် ပြေလျော့သွားပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။ "မြို့တော် ပြန်ရောက်ရင် ရှောင်ယွိ စိတ်ကြိုက်ထုရိုက်ပြီး ဒေါသဖြေတာ ခံလိုက်ပါ့မယ်"

လုဖေးက ရယ်မောလိုက်ကာ "အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ အရှင်မင်းသားက ဒဏ်ရာရထားတာ။ သူက ထပ်ထိုးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သမီးယောက်ဖနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီကျင့်သည် မြို့တော်သို့ ပြန်ရန်အတွက် အထုတ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက် အမိန့်တော်သည် ဘုရင်ခံရုံးသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

လီကျင့်သည် စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့တော်သို့ ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန်မှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် သူ၏တာဝန်ပင်။ သူ၏ ဒဏ်ရာ မပျောက်ကင်းသေးလျှင်ပင်၊ အသက်တစ်ရှိုက်သာ ကျန်တော့လျှင်ပင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရပေမည်။

သို့သော် သူ မြို့တော်သို့ ပြန်ချင်သည်နှင့် ယုံးကျားဧကရာဇ်က အမိန့်တော်ဖြင့် ပြန်ခေါ်သည်မှာ မတူညီပေ။

ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုင်းပြည်နှင့် ထီးနန်းသည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် ကျန်းမာရေးသည် ပြောပလောက်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ရှောင်ယွမ်ကုန်းကုန်းသည် လီကျင့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်၍ သခင်ဖြစ်သူ မျက်နှာမကောင်းသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အကြောင်းရင်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ "အရှင်မင်းသားက ထိုက်ဇီဖေး ညန်ညန်နဲ့ ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်ကို အမြဲတမ်း သတိရနေတာ မဟုတ်လား။ မြို့တော် ပြန်ရောက်ရင် မိသားစု ပြန်ဆုံရတော့မှာလေ။ ပြီးတော့ သမားတော်ရုံးမှာလည်း တော်တဲ့ သမားတော်တွေ အများကြီး ရှိတော့ အရှင်မင်းသားရဲ့ ကျန်းမာရေးက ပိုမြန်မြန် သက်သာလာမှာပါ"

လီကျင့်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်လေသည်။ "မင်းပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်။ အမိန့်ထုတ်လိုက်တော့။ အခုချက်ချင်း မြို့တော်ကို ပြန်မယ်"

...

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော် ကျန်းနန်ကို ရောက်လောက်ပြီထင်တယ်" ချောင်နန်းဆောင်အတွင်းမှ ချောင်မိဖုရားခေါင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "ထိုက်ဇီရဲ့ ကျန်းမာရေးက ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"

လီကျင့် မြို့တော်သို့ ပြန်လာရမည်မှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်၍ ဒေါသထွက်နေလည်း အပိုပင်။

လုမင်ယွိသည်လည်း အကောင်းဖက်က တွေးပြီး ချောင်မိဖုရားခေါင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသားက မြင်းလှည်းထဲမှာ လဲလျောင်းပြီး လိုက်ပါလာမှာပါ။ မြင်းစီးစရာ မလိုပါဘူး။ ဘေးနားမှာလည်း သမားတော်တွေ ပါလာမှာဆိုတော့ အဆင်ပြေလောက်မှာပါ"

"မူဟုပ် ကောင်းတဲ့ဘက်က တွေးလိုက်ပါ။ အရှင်မင်းသား ပြန်ရောက်ရင် သားအမိတွေ ပြန်ဆုံရတော့မှာလေ။ မတွေ့ရတာ နှစ်ဝက်လောက် ရှိတော့မယ်။ မူဟုပ် အရှင်မင်းသားကို မလွမ်းဘူးလား"

ဘယ်လိုလုပ် မလွမ်းဘဲ နေပါ့မလဲ။

ချောင်မိဖုရားခေါင်၏ နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားပြီး မျက်ဝန်းအိမ်များ နီရဲလာလေသည်။ "ဒီနှစ်ဝက်အတွင်းမှာ ကိစ္စတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတာ ငါ့စိတ်ကို လုံးဝ ချလို့မရဘူး။ ပြန်လာတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုတွေ အတူရှိနေရင် အတူတူ ဖြေရှင်းလို့ ရတာပေါ့"

ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက အမှုစစ်နေတာ ရှစ်ရက် ကိုးရက်လောက် ရှိနေပြီ။ အခုထိ သဲလွန်စ ရှာမတွေ့သေးဘူး"

လုမင်ယွိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီဟောက်သည် ဤအကွက်ကို ဆင်ရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သက်သေ အထောက်အထား အားလုံးကို ဖျက်ဆီးထားပြီး တစ်ဦးတည်းသော သက်သေ လီချန်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အကျဉ်းထောင်ထဲရှိ အကြံပေးသည်လည်း အသက်ငင်နေသော်လည်း ထွက်ဆိုချက်ကို မပြောင်းလဲဘဲ အရာအားလုံး လီချန် လုပ်ခဲ့သည်ဟုသာ ပြောဆိုနေလေသည်။

ခိုင်လုံသော သက်သေမရှိလျှင် လီဟောက်ကို အပြစ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ လီဟောက်လည်း ကောင်းကောင်း နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူက ရှင်းယန်တပ်စခန်းထဲမှာ နေရပြီး အထပ်ထပ် စောင့်ကြပ်ခံနေရတယ်။ အိပ်ရင်တောင် မျက်လုံးဆယ်စုံလောက်က ဝိုင်းကြည့်နေမှာ။

ဒီလို အကျဉ်းသားဘဝမျိုးကို လီဟောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခံစားပါစေတော့။

ချွေးမနှင့် ယောက္ခမ စကားပြောနေစဉ် ကလေးများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စာသင်ဆောင်သည် ရက်အနည်းငယ် ပိတ်ထားရာမှ လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က ပြန်ဖွင့်ခဲ့သည်။ လီရွှီ၊ လီထန်၊ လီချန်းတို့သည် စာပြန်သင်နေကြပြီ။ တတိယမင်းသား အိမ်တော်မှ လီကျန်းသည်လည်း နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အတူတကွ စာသင်ကြားနေလေသည်။

(၆)နှစ်အရွယ် ကလေးဆိုသည်မှာ ကြီးသည်လည်း မဟုတ်၊ ငယ်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။

လီကျန်းသည် လူအများ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားမှုကို ခံစားသိရှိနေလေသည်။ လီရွှီနှင့်အတူ ချောင်နန်းဆောင်သို့ ဂါရဝပြုရန် လာရောက်တိုင်း အဘွားတော်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့ သူမကို ကြည့်သော အကြည့်များသည် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

လုမင်ယွိနှင့် ချောင်မိဖုရားခေါင်တို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ လီဟောက်အပေါ် မုန်းတီးသောစိတ်ကို ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ပုံချမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုံးဝ စိတ်မခုဘဲ နေ၍ မရသဖြင့် လီကျန်းကို အနည်းငယ် အေးစက်စွာ ဆက်ဆံမိလေသည်။

ကလေးများသည် အလွန် အကဲခတ်တော်ကြသည်။

လီကျန်းသည် ချောင်နန်းဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ အရိုအသေပြုပြီးသည်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပါးစပ်ပိတ်နေတော့သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ လီထန်တို့ကို သက်ဆိုင်ရာ အိမ်တော်များမှ လာရောက်ကြိုဆိုကြလေသည်။ လီကျန်းသည်လည်း မြင်းလှည်းစီးပြီး တတိယမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် မကောင်းလိုက်၊ ကောင်းလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ခဏနေ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတတ်သည်။ မောင်လေးအပေါ်တွင် စိတ်ရှည်သော်လည်း သူမအလှည့်ရောက်လျှင် မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီကျန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု ပျံဝဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၆၄၈) ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှု (၁)

လီကျန်းသည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ဖြင့် အပစ်ခံလိုက်ရ\။

နဖူးမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပူနွေးသော အရည်များ စီးကျလာum မျက်လုံးရှေ့တွင် အနီရောင်များ လွှမ်းသွားလေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... မင်းသမီးလေးရဲ့ နဖူးကနေ သွေးတွေ ထွက်နေပြီ" နန်းတွင်းအပျိုတော်များ၏ အာမေဋိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မုန့်ယွင်လော်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီး မကြာခဏ ဒေါသထွက်လေ့ရှိသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး အစေခံများကို ပစ်ပေါက်လေ့ရှိသည်။ သမီးဖြစ်သူ လီကျန်းသည် ထိုအချိန်တွင် ဝင်လာပြီး အပစ်ခံရမည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

လီကျန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ယွင်လော်သည် နောင်တရပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် လီကျန်း၏ မျက်နှာသည် လီချန်နှင့် ဆင်တူနေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ယွင်လော်၏ စိတ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ "နင်က ဘာလို့ လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းမကြားဘဲ ဝင်လာတာလဲ။ စည်းကမ်းမရှိလိုက်တာ။ ထိသွားတာတောင် နည်းတောင် နည်းသေးတယ်"

လီကျန်းသည် နာကျင်ကြောက်ရွံ့ပြီး နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

ဝမ်ရှို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေသော သခင်မကို တားဆီးကာ သမားတော်ခေါ်ရန် လူလွှတ်လိုက်ရ၏။

သမားတော် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လီကျန်း၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဆေးထည့်ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်လေသည်။

လီကျန်းသည် နာကျင်သဖြင့် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေလေသည်။

မုန့်ယွင်လော်သည် အော်ဟစ်ဆူပူပြီး ဒေါသဖြေလိုက်ရာ အတော်အတန် ငြိမ်သက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို သနားလာပြန်သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။ "ကျန်းအာ... အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက အမေ မှားသွားပါတယ်။ သမီးကို မပစ်သင့်ဘဲ ပစ်မိလိုက်တယ်။ သမီးကိုလည်း အော်ဟစ်မိလိုက်တယ်။ အမေ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်"

လီကျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး လက်များလည်း တုန်ခါနေလေသည်။

ဒီလို အမေမျိုးက တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခဏလေးက ရူးမတတ် ဖြစ်နေပြီး အခုကျတော့ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေပြန်ပြီ။ အချိန်မရွေး မျက်နှာပြောင်းသွားတတ်တယ်။

အဖေ ဒီလိုဖြစ်သွားလို့ အမေ စိတ်ထိခိုက်နေမှန်း သူမ သိပါတယ်။ သူမလည်း အဖေ့ကို စိတ်ပူပါတယ်။ အဖေ့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာစေချင်တယ်။ အရင်လို ဘဝမျိုးကို ပြန်ရချင်တယ်။

အဖေနဲ့ အမေက မောင်လေးကို ပိုချစ်ကြပေမဲ့ သူမကိုလည်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြပါတယ်။ သူမ စိတ်အေးလက်အေး နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး စာသင်နိုင်တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ပျော်ရွှင်ရတယ်။

အခုလို နေ့ရက်တွေက ခေါင်းပေါ်မှာ ကျောက်တုံးကြီး တင်ထားသလိုမျိုး အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျလာနိုင်တယ်။

သူမ ကြောက်လိုက်တာ တကယ်ပါ။

ထိုညတွင် လီကျန်း အဖျားတက်လာပြီး "အမေ... သမီး မှားသွားပါပြီ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့" "အဖေ... အဖေ့ကို လိုချင်တယ်" ဟု ယောင်ယမ်း ညည်းညူနေလေသည်။

မုန့်ယွင်လော်သည် ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှိုးနွမ်းနေလေသည်။ နောင်တရသော မျက်ရည်များလည်း တသွင်သွင် စီးကျနေလေသည်။

ဝမ်ရှို့သည်လည်း မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ခုနက အဖျားကျဆေး တိုက်ထားပါတယ်။ သမားတော်က ပြောတယ်... မင်းသမီးလေး ဆေးသောက်နိုင်ရင် ကိစ္စမရှိပါဘူးတဲ့။ ညန်ညန် သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့။ သွားနားလိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ ဒီမှာ စောင့်ပေးပါ့မယ်"

မုန့်ယွင်လော်သည် မကြားသကဲ့သို့ မျက်ရည်များ ဆက်လက် ကျဆင်းနေလေသည်။

သူမ မှားများ မှားသွားခဲ့သလား။

သူမက ဖခင်ဖြစ်သူကို လီဟောက်အား ကယ်ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရုံးတော် အကျဉ်းထောင်ကို ဝင်စီးခဲ့သည်။ သို့သော် လီဟောက်သည် ကံဆိုးစွာဖြင့် လမ်းခုလတ်တွင် ရှင်းယန်ဝမ်နှင့် တိုးပြီး ရှင်းယန်တပ်စခန်းသို့ အခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရုံးတော် အကျဉ်းထောင်က နီးသေးတယ်။ လီဟောက်ကို မတွေ့ရရင်တောင် စိတ်ထဲမှာ သက်သာပါသေးတယ်။

ရှင်းယန်တပ်စခန်းက မြို့တော်နဲ့ မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးတယ်။ မြင်းအမြန်စီးရင်တောင် သုံးလေးနာရီလောက် ကြာတယ်။ ပြီးတော့ တပ်စခန်းထဲမှာ လုမိသားစုဝင်တွေချည်းပဲ။ လီဟောက်က လုမိသားစု လက်ထဲ ရောက်နေတော့ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုများ ကျော်ဖြတ်နေရမလဲ မသိဘူး။

ယုံးကျားဧကရာဇ်က ထိုက်ဇီကို မြို့တော်ပြန်လာဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်ပြီ။ အလွန်ဆုံး လဝက်အတွင်း ထိုက်ဇီ မြို့တော်ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။

လီဟောက် လွတ်မြောက်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိတော့မှာလဲ။

မုန့်ယွင်လော်သည် တွေးလေလေ စိတ်ပျက်အားငယ်လေလေ ဖြစ်ပြီး အားကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

လီဟောက်အတွက် ငိုကြွေးခြင်းလား၊ အစွမ်းအစမဲ့နေသော မိမိကိုယ်ကို ငိုကြွေးခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် မရေရာသော အနာဂတ်အတွက် ငိုကြွေးခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိတော့ပေ။

...

လီကျန်း အဖျားမကျသေးသလို နဖူးမှ ဒဏ်ရာလည်း မသက်သာသေးပေ။

မုန့်ယွင်လော်သည် နန်းတော်သို့ လူလွှတ်ပြီး ခွင့်တိုင်လိုက်ရလေသည်။

လုမင်ယွိသည် သတင်းကြားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ချောင်မိဖုရားခေါင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။ "ဒီမုန့်မျိုးနွယ်က တခြားဘာမှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ တစ်နေ့ကုန် ကလေးကိုပဲ အပြစ်ရှာနေတာ"

လုမင်ယွိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "မူဟုပ်က သူ့ကို အထင်သေးလွန်းတာပါ။ အဲဒီနေ့က ကွမ်းပင်းနယ်စား တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရုံးတော် အကျဉ်းထောင်ကို ဝင်စီးတာ သူ့လက်ချက် မကင်းပါဘူး"

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လုမင်ယွိသည် ထိုကိစ္စကို ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ထိုကောက်ချက်ကို ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွမ်းပင်းနယ်စား အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ချောင်မိဖုရားခေါင် ဒေါသထွက်သွားပြီး "တောက်!" ခေါက်လိုက်တော့၏။

ချောင်မိဖုရားခေါင်သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာ နေထိုင်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေမှသာ ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူကို ပြုလုပ်တတ်လေသည်။

လုမင်ယွိက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး "မူဟုပ်... ဝမ်ဟွားနန်းဆောင်ကို သွားပြီး ဖုဟွမ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို သွားကြည့်မလို့လား"

မယ်တော်ကြီးကျောက်သည် ဝမ်ဟွားနန်းဆောင်သို့ နေ့တိုင်း သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ မုန့်ဖေးနှင့် ချင်ဖေးတို့သည် သုံးရက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ ချောင်မိဖုရားခေါင်မှာမူ နေအိမ်အကျယ်ချုပ် လွတ်ကတည်းက တစ်ကြိမ်မျှ မသွားရောက်ခဲ့ပေ။

ထိုအချက်က ပညာရှိ ဆိုရိုးစကားတစ်ခွန်းကို သက်သေပြနေလေသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် လောကကြီးထဲမှာ ခြွင်းချက်မရှိ ချစ်ပေးမယ့် အမျိုးသမီးက အမေအရင်းပဲ ရှိတယ်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချောင်မိဖုရားခေါင်၏ အသံသည် အေးစက်သွားလေသည်။ "တွေ့လိုက်ရင် နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ညစ်ရမှာပဲ။ မတွေ့တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

တကယ်တမ်းတွင် မုန့်ဖေးနှင့် ချင်ဖေးတို့ သွားရောက်သောအခါတွင်လည်း ပိတ်ကားအပြင်ဘက်မှသာ နှုတ်ဆက်ခွင့်ရပြီး ပြန်လွှတ်ခံရလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိပ်ဆောင်ထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရပေ။

သူမသည် သားဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသည်နှင့်ပင် အချိန်ကုန်နေရာ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

လုမင်ယွိသည်လည်း ဆက်လက် တိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

ချိုင်လန်သည် ဝင်ရောက်လာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်၏။ "ဒီနေ့ ဖူယန်မြို့စားကတော် နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ရှို့နဉ်နန်းဆောင်ကို သွားရောက် ဂါရဝပြုပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးက ဖူယန်မြို့စားကတော်ကို နေ့လယ်စာစားဖို့ ခေါ်ထားပါတယ်"

ချောင်မိဖုရားခေါင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဖူယန်မြို့စားက အလည်ဆုံးပဲ။ သူက တပ်စခန်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး မိန်းမကို နန်းတော်ထဲ လွှတ်လိုက်တာ"

ဖူယန်မြို့စားကတော် နန်းတော်ထဲသို့ မကြာခဏ ဝင်ထွက်နေခြင်းသည် သံသယဝင်စရာ ဖြစ်နေလေသည်။

လုမင်ယွိ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "မူဟုပ်... ရှို့နဉ်နန်းဆောင်ကို ဆက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပါ။ ထူးခြားမှုရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ခိုင်းပါ"

ချောင်မိဖုရားခေါင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း လုမင်ယွိ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်လေသည်။

...

ရှို့နဉ်နန်းဆောင်တွင် ဖူယန်မြို့စားကတော်သည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မယ်တော်ကြီးကျောက်ကို ပြောနေလေ၏။ "နန်းတော်ထဲမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတော့ ကျွန်မတို့ ဟိုရယ်က မယ်တော်ကြီးအတွက် အရမ်း စိတ်ပူနေပါတယ်။ သူက တပ်စခန်းထဲကနေ ထွက်လို့မရတော့ အိမ်ကို စာရေးပြီး ကျွန်မကို မယ်တော်ကြီးဆီ လာကြည့်ခိုင်းတာပါ"

"အခု အရှင်မင်းကြီးက နဂါးကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေတော့ နန်းတော်တစ်ခုလုံးက မယ်တော်ကြီးကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါ။ မယ်တော်ကြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပါနော်"

ဘက်လိုက်တတ်ပြီး အကာအကွယ်ပေးတတ်သော မယ်တော်ကြီးကျောက်၏ မျက်လုံးထဲ၌ လောကတွင် အယုံကြည်ရဆုံးမှာ သားနှင့် တူသာ ရှိလေသည်။

ဖူယန်မြို့စားကတော်၏ စကားများသည် မယ်တော်ကြီးကျောက်၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသလို ဝမ်းနည်းမှုကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။ "အိုက်ကျားလည်း ဖူယန်မြို့စားနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ အိုက်ကျား ခဏနေကျရင် ဝမ်ဟွားနန်းဆောင်ကို သွားပြီး ဖူယန်မြို့စားကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို ပြောလိုက်မယ်"

ဖူယန်မြို့စားကတော်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "စစ်ဘက်အရာရှိတွေ တပ်စခန်းက ထွက်ခွာခွင့်မရှိတာက ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်ရဲ့ အမိန့်တော်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးက တရားဝင် အမိန့်မထုတ်ပေမဲ့ သဘောတူထားပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးအနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဝင်မပြောပါနဲ့။ အရှင်မင်းကြီး စိတ်ညစ်ပါလိမ့်မယ်"

မယ်တော်ကြီးကျောက်က ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာစိတ်ညစ်စရာ ရှိလို့လဲ။ ကွမ်းပင်းနယ်စားနဲ့ ရှင်းယန်ဝမ်တောင် တပ်စခန်းက ထွက်လာသေးတာပဲ။ ဖူယန်မြို့စားကတော့ ရိုးသားပြီး စကားနားထောင်လွန်းလို့ တစ်လကျော်ကြာတဲ့အထိ မြို့တော်ကို ပြန်မလာဘူး။ နန်းတော်ထဲလည်း မဝင်ဘူး။ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ဖူယန်မြို့စားက အကျဉ်းသားလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ တပ်စခန်းထဲမှာ အောင်းနေရတယ်"

"ဒီကိစ္စ နင် ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး။ အိုက်ကျား ကိုယ်တိုင် အရှင်မင်းကြီးကို ပြောလိုက်မယ်"

"ဖူယန်မြို့စားက အိုက်ကျားရဲ့ တူအရင်းလေ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုပဲ။ အိုက်ကျား အရှင်မင်းကြီးကို ပြောချင်နေတာ ကြာပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက အရင်းနှီးဆုံးလူကို မသုံးဘဲ လျန်ကျန်းကိုပဲ အရေးပေးနေတာ ဘာသဘောလဲ မသိဘူး"

...