အခန်း (၆၈၂-၆၈၄)

အပိုင်း (၆၈၂) ဝမ်းနည်းခြင်းကာလစောင့်ထိန်းခြင်း

လီကျင့်သည် ၂နာရီခန့်သာ အိပ်စက်ပြီးနောက် ငါးနာရီမထိုးခင်အချိန်မှာပင် တိတ်တဆိတ် ထလိုက်လေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်သည် မလင်းသေးပေ။

နူးညံ့ပြီး မှုန်ဝါးဝါး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် ခြင်ထောင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော လုမင်ယွိ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အေးစက်ပြီး ရဲရင့်သော မျက်နှာသည် ယခုအချိန်တွင် အထူးတလည် နူးညံ့နေပြီး ပုံမှန်အချိန်တွင် မရှိသော အားနွဲ့သည့်ပုံစံပင် ပေါက်နေလေသည်။

လီကျင့်၏ ရင်ထဲတွင် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။ သူမ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငုံ့မနမ်းရဲပေ။ ခြေသံလုံလုံဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အသံမထွက်အောင် အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သေးငယ်သော အသံလေးကြောင့် လုမင်ယွိ နိုးလာခဲ့သည်။

လုမင်ယွိသည် နှစ်ရှည်လများ သိုင်းကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သဖြင့် အကြားအာရုံ အထူးကောင်းမွန်လေသည်။ အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသေးသည်။ "မိုးမလင်းသေးဘူး။ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

လီကျင့်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "နာရေးခန်းမကို သွားပြီး ဒူးထောက်မလို့လေ။ မင်း ဆက်အိပ်လိုက်နော်။ နေ့ဘက်ဆို ပြန်လာဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ညဘက်ရောက်မှပဲ အရှေ့နန်းဆောင်ကို တိတ်တိတ်ကလေး ပြန်လာခဲ့မယ်"

လုမင်ယွိက အင်း ဟု ဖြေလိုက်သည်။

လီကျင့် ထွက်သွားပြီးနောက် လုမင်ယွိသည် ၄နာရီခန့် ထပ်မံအိပ်စက်လိုက်သည်။

အိပ်ရေးဝသွားသဖြင့် စိတ်အခြေအနေမှာ အထူးတလည် ကောင်းမွန်နေလေသည်။

ချီယွင်သည် လုမင်ယွိ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ကူညီပေးပြီး ဆေးလဲပေးရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မနက်အစောကြီး ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်က လူလွှတ်ပြီး သတင်းလာပို့တယ်။ မင်းသားငယ် ၃ပါးစလုံး အတွင်းနာရေးခန်းမမှာ ဒူးထောက်နေကြပြီတဲ့"

လုမင်ယွိသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့် နာရေးခန်းမသို့ မသွားနိုင်ပေ။ ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် အဝတ်အစားကိုသာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ လီရွှီ၊ လီရွှမ်းနှင့် လီဟန်တို့ ၃ဦးသည် ယနေ့မနက်အစောကြီး ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ စောင့်ထိန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လုမင်ယွိက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဟွေ့အန်းကုန်းကျူနဲ့ ကျင့်အန်းကုန်းကျူတို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာကြပြီလား"

ချီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်းသမီး ၂ပါးနဲ့ သားမက်တော်တွေ အားလုံး နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ဒူးထောက်နေကြပါပြီ။ မုန့်ဖေးရဲ့ အလောင်းကတော့ နာရေးခန်းမမှာ ထားခွင့်မရှိလို့ သီးသန့် နာရေးခန်းမအသေးလေး တစ်ခု လုပ်ပေးထားပါတယ်။ ကြားတာတော့ ကျင့်အန်းကုန်းကျူ ငိုလွန်းလို့ မေ့လဲမတတ် ဖြစ်နေတယ်တဲ့"

ကျင့်အန်းကုန်းကျူအတွက်တော့ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ပြိုကျသလိုပင်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖခင်အရင်း၊ အစ်ကိုအရင်းနှင့် ဦးလေးအရင်းတို့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ယခုအခါ မိခင်အရင်းပါ ပါသွားခဲ့လေပြီ။

လုမင်ယွိသည် မုန့်ဖေးအပေါ် ကောင်းသော အမြင်မရှိသလို မုန့်ဖေးသေဆုံးသွားခြင်းမှာ သနားစရာကောင်းသည်ဟုလည်း မခံစားရပေ။ "ပထမမင်းသား လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေက ကျင့်အန်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ သူနဲ့ ကောင်းဖုမာတို့ အေးအေးဆေးဆေး နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ ပြဿနာလာရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် "စတုတ္ထမင်းသားနဲ့ စတုတ္ထမင်းသားကြင်ရာတော်တို့ နာရေးခန်းမကို သွားကြပြီလား" ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။

အနောက်နန်းဆောင်ရှိ နန်းဆောင်တိုင်းတွင် စောင့်ကြည့်နေသူများ ရှိကြပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အရှေ့နန်းဆောင်၏ မျက်လုံးနှင့်နားများမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ချီယွင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထိုက်ဇီက စတုတ္ထမင်းသားဆီ စာပို့လိုက်တယ်။ စတုတ္ထမင်းသားက ဒဏ်ရာမပျောက်သေးပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို တွဲခိုင်းပြီး နာရေးခန်းမထဲ ဝင်သွားပါပြီ။ စတုတ္ထမင်းသားကြင်ရာတော်ကတော့ အတွင်းနာရေးခန်းမမှာ ဒူးထောက်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ နန်းတော်ပြင်ပက ရာထူးရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေလဲ ဒီမနက်အစောကြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်လာပြီး ဒူးထောက်နေကြပါပြီ။ ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်ထဲမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့လူတွေ အများကြီးပါပဲ"

လူများလေ ကိစ္စများလေပင်။

လုမင်ယွိ သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ဤအသေးအဖွဲကိစ္စများကို ချောင်မိဖုရားခေါင်က တာဝန်ယူထားရသည်။

လုမင်ယွိသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ငါ ဘယ်တော့မှ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်မလဲ မသိဘူး"

ချီယွင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "တော်ဝင်သမားတော်က အထူးတလည် မှာထားတယ်။ ထိုက်ဇီဖေးအနေနဲ့ ဒီနှစ်လအတွင်း ကုတင်ပေါ်က မဆင်းပါနဲ့တဲ့။ နှစ်လပြည့်မှ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရမယ်တဲ့"

"အပြင်က ကိစ္စတွေကို ဟွမ်ဟုပ်ညန်ညန်နဲ့ ထိုက်ဇီတို့ တာဝန်ယူပါလိမ့်မယ်။ မင်းသားလေး ၃ပါးလဲ ကြီးပြင်းပြီး လိမ္မာနေကြပါပြီ။ ထိုက်ဇီဖေးက ဘာမှ ဝင်မပါဘဲ ကျန်းမာရေးကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ"

လုမင်ယွိက ရယ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ နင့်စကား နားထောင်ပါ့မယ်"

ချီယွင်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မက ရဲရဲတင်းတင်း စကားများသွားမိပြီ။ ထိုက်ဇီဖေး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

လီကျင့် ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် လုမင်ယွိ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများ လျော့ကျသွားပြီး စိတ်အခြေအနေလည်း အထူးကောင်းမွန်နေလေသည်။ "တခြားသူတွေက ငါ့ကို မထိန်းချုပ်ရဲဘူး။ စကားလဲ မများရဲကြဘူး။ နင်ပြောတာကိုတော့ ငါက အမြဲတမ်း နားထောင်ပေးမှာပါ" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် နာရေးကိစ္စ ရှိနေသဖြင့် သခင်နှင့် ကျွန် နှစ်ဦးသား စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အသံတိတ်သွားကြသည်။

...

လီကျင့်သည် နေ့ဘက်တွင် နာရေးခန်းမ၌ ဒူးထောက်ပြီး ညဘက် သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်မှ အရှေ့နန်းဆောင်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ မနက် ၅နာရီ မထိုးခင်မှာပင် နာရေးခန်းမသို့ ပြန်သွားလေသည်။ တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် နေ့စဉ် ၄နာရီခန့်သာ အိပ်စက်ရသည်။

မှူးမတ်များအားလုံးက နားမကြားသူ ဆွံ့အသူများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြသည်။

ထိုက်ဇီတွင် ဒဏ်ရာရှိနေသေးပြီး ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းစောင့်ထိန်းခြင်းက ခွန်အားအကုန်ဆုံးပင်။ ထိုက်ဇီကို ပင်ပန်းပြီး လဲကျသွားအောင် လုပ်၍မဖြစ်ပေ။

မင်းတစ်ဆက်နှင့် မှူးမတ်တစ်ဆက်ပင်။ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြေမမြှုပ်ရသေးသော်လည်း မှူးမတ်များသည် ထိုက်ဇီကို ဧကရာဇ်အသစ်အဖြစ် အလိုအလျောက် သတ်မှတ်ထားကြပြီး ထိုက်ဇီအတွက် နေရာတိုင်းတွင် စဉ်းစားပေးနေကြသည်။

မှူးမတ်ရာပေါင်းများစွာ ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ စောင့်ထိန်းနေရပြီး တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေချိန်တွင် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားရသည်။ ဒေသအသီးသီးမှ တင်ပြလာသော အစီရင်ခံစာများသည် ပုံလျက်သား ဖြစ်နေပြီး မည်သူမျှ မမေးမြန်းကြပေ။

၇ရက်ပြည့်ပြီးနောက်တွင် ချောင်ကောလောင်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထိုက်ဇီကို လျှောက်တင်လေသည်။ "ဝိညာဉ်ထားရှိရတာ ၄၉ရက် ကြာမြင့်မှာပါ။ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ အရေးမကြီးတာတွေကို ခဏထားလို့ရပေမယ့် အရေးကြီးတာတွေကိုတော့ ဖြေရှင်းသင့်ပါတယ်"

သာမန်ပြည်သူများတွင် ၇ရက်ပြည့်သည်နှင့် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လေ့ ရှိသည်။ ဧကရာဇ်၏ နာရေးအခမ်းအနားမှာမူ ၄၉ရက် ကြာမြင့်လေသည်။ ဒီလောက်ကြာမြင့်သည့်အချိန်တွင် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို လစ်လျူရှုထားခြင်းမှာ မသင့်တော်ပေ။

သာ့ဝေတိုင်းပြည်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး ခရိုင်နှင့်မြို့နယ်ပေါင်း ရာချီရှိသဖြင့် နေ့စဉ် အစီရင်ခံစာများ ပုံနေတတ်သည်။

လီကျင့်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်က နာရေးခန်းမမှာ နေရမှာ။ ကောလောင်နဲ့ ဝန်ကြီးအချို့ကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး အလှည့်ကျ အစီရင်ခံစာတွေကို ကြည့်ရှုဖို့ တာဝန်ပေးပါရစေ။ အရေးမကြီးတာတွေကို ကြည့်ရှုဖြေရှင်းလိုက်ပါ။ အရမ်းအရေးကြီးတာတွေကိုမှ လာပြီးသတင်းပို့ပါ"

ချောင်ကောလောင်သည်လည်း ထိုသဘောထားရှိသဖြင့် ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးယန်သည် အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် နာရေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုက်ဇီကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် လျှောက်တင်လေသည်။ "ဖူယန်မြို့စားက အရှင်မင်းကြီးကို ဝိညာဉ်စောင့်ဖို့ နန်းတော်ထဲဝင်ချင်ကြောင်း အစီရင်ခံစာ တင်လာပါတယ်"

ဖူယန်မြို့စားကတော့ တည်ငြိမ်နေသည်။ နန်းတော်မှ အမိန့်မရှိဘဲ စစ်တပ်ဝင်းထဲတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခု အစီရင်ခံစာ တင်လာခြင်းမှာလည်း ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့် ကိစ္စပင်။

စာပေပညာရှင်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မှူးမတ်များအားလုံး ဝမ်းနည်းခြင်း စောင့်ထိန်းရန် လာကြသည်။ သူသည် စစ်သူကြီးဖြစ်သည့်အပြင် ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို တော်စပ်သူ ဖြစ်သဖြင့် နာရေးခန်းမသို့ လာရောက်ပြီး ဦးချဝိညာဉ်စောင့်သင့်သည်။

လီကျင့်သည် ချက်ချင်း ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သူသည် တိတ်ဆိတ်သော ဘေးနန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ ယွဲ့ဖုလုလင်းကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လေသည်။ "ယွဲ့ဖု... အခု ဖူယန်မြို့စားကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်တာ သင့်တော်ပါ့မလား"

လုလင်း၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဖူယန်မြို့စားက မှူးမတ်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်ချင်တာပဲ။ ထိုက်ဇီအနေနဲ့ တားဆီးလို့ မရပါဘူး။ ထိုက်ဇီ စိတ်ချပါ။ အခု မြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေက တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ ဖူယန်မြို့စား လှိုင်းလုံးထအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖူယန်မြို့စား၏ စရိုက်အရ ယခင်ကတည်းက မလှုပ်ရှားရဲခဲ့လျှင် ယခုဆို ပိုပြီး မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။

ယခု အစီရင်ခံစာ တင်ရခြင်းမှာလည်း မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ မှူးမတ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ လာမစောင့်ဘဲ နေ၍မရပေ။

လီကျင့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လဲ အဲဒီလိုပဲ တွေးမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွဲ့ဖုကို မေးပြီးမှ စိတ်ပိုချရတာပါ"

ဤကဲ့သို့ ရင်ဖွင့်စကားများကို ကြားရသဖြင့် လုလင်း၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

သူက လီကျင့်ကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ထိုက်ဇီ စိတ်ချပါ။ အခြေအနေက တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ ဘယ်သူမှ ထိုက်ဇီရဲ့ နေရာကို မလှုပ်ခါနိုင်ပါဘူး"

သားမက်နှင့် ယောက္ခမနှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

လီကျင့်သည် နန်းမတက်ရသေးသဖြင့် ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။ အမိန့်စာရေးသားစေပြီး အရှေ့နန်းဆောင်တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုကာ ဖူယန်မြို့စားအား နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ စောင့်ထိန်းရန် အမိန့်ပြန်လိုက်လေသည်။

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော ဖူယန်မြို့စားသည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

နန်းတော်ထဲ မဝင်မီ သူ၏ စစ်မြင်းနှင့် လက်နက်များကို နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်ရံတော် ၄ဦးကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ရံတော် ၄ဦးသည်လည်း လက်နက်မဲ့များဖြစ်ပြီး ဝမ်ဟွားနန်းဆောင်တံခါးဝသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရခဲ့ကြပေ။

ဖူယန်မြို့စား တစ်ဦးတည်းသာ နာရေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စာပေပညာရှင်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မှူးမတ်များအားလုံး ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ စောင့်ထိန်းနေကြပြီး လူတိုင်း အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဖြူဖွေးနေတော့သည်။

ဖူယန်မြို့စားသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဝင်ရောက်လာပြီး ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ် ဦးခိုက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းတလားကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး နောက်ကျသွားပါတယ်"

...

အပိုင်း (၆၈၃) သစ္စာရှိအမတ် (၁)

နန်းတွင်းရေးရာများနှင့် ပတ်သက်၍ အမတ်အပေါင်းတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် နာရေးခန်းဆောင်အတွင်း၌ ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုနေကြပြီးဖြစ်ရာ မျက်ရည်များမှာလည်း ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ ယခုအခါတွင်မူ ဒူးထောက်နေရင်း ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်သာ အနည်းငယ် ငိုကြွေးနေကြတော့၏။ `ဖူယန်မြို့စား၏ ငိုကြွေးသံမှာ နာရေးခန်းဆောင်အတွင်း၌ ဟိန်းထွက်နေပြီး အခြားအမတ်များကိုပင် ရှက်ရွံ့သွားစေလေသည်။

`ဖူယန်မြို့စားက ဤမျှအင်တိုက်အားတိုက် ငိုကြွေးနေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့်လည်း အရှုံးပေး၍ မဖြစ်ချေ။ သို့ဖြစ်၍ အမတ်အပေါင်းတို့သည်လည်း အင်အားများကို စုစည်းကာ အပြိုင်အဆိုင် ငိုကြွေးကြလေတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် နာရေးခန်းဆောင်အတွင်း၌ ငိုကြွေးသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင် ဆူညံသွားလေတော့၏။

စတုတ္ထမင်းသားသည်လည်း ငိုလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ မို့အစ်နေလေပြီ။ မိမိ၏ ယွဲ့ဖုဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ သတိလစ်မတတ် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ရည်များမှာ ထပ်မံ၍ စီးကျလာပြန်သည်။

သူ၏ ယွဲ့ဖုမှာ လျှောက်တင်လွှာ တင်သွင်းရန်အတွက် အချိန်အခါကို ကောင်းစွာ ရွေးချယ်တတ်လေသည်။ ပထမ ၇ ရက် ကုန်ဆုံးသည်အထိ တမင်သက်သက် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ လျှောက်တင်လွှာကို လီကျင့်ထံ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စောလွန်းပါက လီကျင့်၏ သံသယစိတ်က ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ကျလွန်းပါကလည်း အမတ်တစ်ဦး၏ သိက္ခာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ 'ငါ့ရဲ့ ယွဲ့ဖုကတော့ တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို တွက်ချက်ရာမှာ တိုက်ပွဲတိုက်တာထက် ၁၀ ဆလောက် ပိုထက်မြက်တယ်' ဟု စတုတ္ထမင်းသားက တွေးတောနေမိသည်။

`ဖူယန်မြို့စားသည် နေ့ဝက်ခန့်ပင် ရှိသွားသည်အထိ ဝက်ဝက်ကွဲ ငိုကြွေးနေလေသည်။ သူသည် ကွယ်လွန်သူ ယုံးကျားဧကရာဇ်နှင့် မိမိတို့ကြား ရှိခဲ့သည့် သံယောဇဉ်များကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ထိုက်ဇီ လီကျင့် ကြားသိစေရန် တမင်လုပ်ပြနေခြင်းပင်။

လီကျင့်သည်လည်း လိုက်ပါ၍ ငိုကြွေးလိုက်ပြီးနောက် `ဖူယန်မြို့စား သတိလစ်မသွားမီမှာပင် ရှေ့သို့တက်၍ တွဲထူပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "`ဖူယန်မြို့စားက ဖုဟွမ်အပေါ်မှာရော တိုင်းပြည်အပေါ်မှာရော သစ္စာရှိတာကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နေရတာပဲ။ အခုတော့ ဖုဟွမ်က ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတော့ မြို့စားအနေနဲ့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး။ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့"

`ဖူယန်မြို့စားသည် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း စီးကျနေဆဲဖြစ်ကာ ငိုလျက်ပင် ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။ "ထိုက်ဇီအရှင်မင်းသားက ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် အခုလို ငဲ့ညှာပေးတာကို ရင်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သာ့ဝေတိုင်းပြည်အတွက် ဆက်လက် သစ္စာခံပါ့မယ်"

ဤသို့ဖြင့် သစ္စာခံခြင်းကို စတင်ပြသလိုက်လေပြီ။ 'ငါ့အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ ဆက်ပြီး ငိုမပြနိုင်တော့ဘူး' ဟု စတုတ္ထမင်းသားက တွေးတောရင်း လက်စနှင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုက်ဇီအရှင်မင်းသားသည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်ဟန်ဖြင့် "`ဖူယန်မြို့စားက တကယ်ပဲ သာ့ဝေတိုင်းပြည်ရဲ့ သစ္စာရှိ စစ်သူကြီးတစ်ဦးပါပဲ။ ဒီသစ္စာရှိမှုကို ကျွန်ုပ် မှတ်သားထားပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားလိုက်လေသည်။

`ဖူယန်မြို့စားသည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း မျက်နှာကိုတော့ အနည်းငယ် ထိန်းထားဆဲပင်။ အဓိကအားဖြင့် အချိန်နှင့် နေရာမှာ အလွန်အမင်း မဆီလျော်သေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ရုပ်ကလာပ်မှာ ခေါင်းတလားအတွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းလည်း မပြုရသေးချေ။

`ဖူယန်မြို့စားသည် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နာရေးခန်းဆောင်မှ တစ်ဖဝါးမျှ မခွာတော့ချေ။ နေ့ဘက်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးပြီး ညဘက်တွင်လည်း အနားမယူဘဲ ရှိနေလေရာ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် မျက်လုံးများ နီရဲကာ ပိန်ချုံးသွားတော့သည်။ လုလင်းပင်လျှင် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် မမီနိုင်ဟုပင် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိလိုက်လေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဟန်ဆောင်သည်ဟု ဆိုစေကာမူ ဤမျှအထိ "သရုပ်ဆောင်" နိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် လေးစားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

၂၁ ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ `ဖူယန်မြို့စားသည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက်နေရင်း တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားလေတော့သည်။ ဤသတိလစ်ခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ နေ့တိုင်း ဒူးထောက်ငိုကြွေးနေပြီး အိပ်စက်ခြင်းလည်း မရှိသည့်အပြင် မုန့်တစ်လုံးနှင့် ရေအေးတစ်ခွက်သာ စားသောက်နေရသဖြင့် သံမဏိလူသားပင် ဖြစ်ပါစေဦးတော့ တောင့်မခံနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ လီကျင့်သည် ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်၍ `ဖူယန်မြို့စားကို အနားယူရန် ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်ပြီး တော်ဝင်သမားတော်ကိုလည်း ဆေးစစ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ထိုနေ့ညတွင်လည်း လီကျင့်သည် ၃ ချက်တီးအချိန်မှသာ အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရွှီအာ၊ ရွှမ်းအာနှင့် လီဟန်တို့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာမည်ကို သိနေကြသဖြင့် မအိပ်ဘဲ စောင့်နေကြပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်စက်ကြလေတော့သည်။

လီကျင့်သည် အစားကောင်းကောင်း မစားရဘဲ အိပ်ရေးလည်း မဝသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ညိုညစ်နေလေပြီ။ လုမင်ယွိသည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ မချိအောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သားဖြစ်သူအနေဖြင့် ဖခင်အတွက် နာရေးစောင့်ပေးရခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ ထို့ပြင် လီကျင့်အနေဖြင့်လည်း ဤအချိန်တွင် သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် လိုအပ်လှသည်။ မည်မျှပင် ပင်ပန်းစေကာမူ အတင်းအကျပ် တောင့်ခံထားရပေမည်။

လုမင်ယွိ၏ ဒဏ်ရာမှာ တိုးတက်မှုရှိလာပြီး မျက်နှာတွင် သွေးရောင် လွှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်၌ ရွေ့လျားရန်လည်း ပို၍ လွယ်ကူလာတော့သည်။ "မြန်မြန် ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး အနားယူပါဦး"

ရာသီဥတုမှာ ပူအိုက်လွန်းလှပြီး လီကျင့်မှာလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ရေမချိုးရသေးသကဲ့သို့ နာရေးဝတ်စုံကိုလည်း လဲလှယ်၍ မရချေ။ အနားသို့ ကပ်လိုက်သည်နှင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လုမင်ယွိကတော့ အနည်းငယ်မျှပင် မရွံရှာချေ။

လီကျင့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ လဲလျောင်းလိုက်သည့်အခါ မျက်ခွံများမှာ မဖွင့်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူက `ဖူယန်မြို့စား သတိလစ်သွားသည့် ကိစ္စကို လုမင်ယွိအား ပြောပြလိုက်လေသည်။ "...`ဖူယန်မြို့စားက နေ့တိုင်း မုန့်နဲ့ ရေအေးပဲ စားတယ်။ နေ့ဘက်မှာလည်း ဒူးထောက်ငိုတာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုဝမ်းနည်းပြတယ်။ ညဘက်လည်း မအိပ်ဘဲ ဖုဟွမ်ရဲ့ ခေါင်းတလားရှေ့မှာပဲ ဒူးထောက်နေတာ။ ဒီနေ့တော့ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းပြီး လဲကျသွားတော့တာပဲ"

"ကို သူ့ကို အနားယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်တယ်။ နာရီအနည်းငယ်ကြာလို့ နိုးလာတဲ့အခါမှာလည်း ဆက်မနားဘဲ နာရေးခန်းဆောင်ကို ပြန်လာပြီး ဒူးထောက်နေပြန်ရော။ သူ့ကို နေ့တိုင်း တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက် နားဖို့ ပြောပေမယ့်လည်း သူက ငြင်းတယ်။ ငါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို အများကြီး ခံထားရတာမလို့ အခုချိန်မှာ ဖုဟွမ်အတွက် နောက်ဆုံးတစ်ခါ စိတ်ရင်းနဲ့ လုပ်ပေးချင်တာပါလို့ ပြောနေတော့တာပဲ"

"`ဖူယန်မြို့စားနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ထိုက်ဇီဖြစ်တဲ့ ကို ဒူးထောက်တာကတောင် ဟန်ဆောင်သလို ဖြစ်နေပြီ"

လုမင်ယွိသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "`ဖူယန်မြို့စားက ဒီနေ့ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ထူးချွန်တဲ့ အချက်တွေ ရှိလို့ပဲ။ မယ်တော်ကြီးကျောက်ကိုပဲ အမှီပြုထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

မဟုတ်ပါလား။ မည်သူမဆို မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤမျှအထိ နှိပ်စက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ `ဖူယန်မြို့စားသည် ဤအဆင့်အထိ လုပ်ပြခြင်းဖြင့် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို အပြည့်အဝ ပြသလိုက်လေပြီ။ လီကျင့်အနေဖြင့် သူ့ကို သဘောကျသည်ဖြစ်စေ၊ မကျသည်ဖြစ်စေ ကျောက်မိသားစု၏ တပ်မတော်ကို အလွယ်တကူ ထိရက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လုမင်ယွိ ပြောပြီးနောက်တွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မကြားရတော့သဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လီကျင့်မှာ မျက်စိမှိတ်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လုမင်ယွိသည် ရင်ထဲ၌ သနားသွားကာ လီကျင့်၏ ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် နေ့ဘက်တွင် အိပ်စက်ထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကြည်လင်နေကာ အိပ်ချင်စိတ် မရှိလှချေ။ သို့ဖြစ်၍ ဘေးသို့စောင်းကာ လီကျင့်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လီကျင့် ပုံမှန် နိုးရမည့်အချိန်သို့ ရောက်သော်လည်း သူသည် နိုးမလာသေးချေ။ လုမင်ယွိသည် စိတ်တင်းကာ လီကျင့်ကို တွန်းလိုက်လေသည်။ "မအိပ်နဲ့တော့။ နာရေးခန်းဆောင်ကို သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

လီကျင့်မှာ ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် "အင်း" ဟု ပြန်ထူးသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲနေသည့်ဟန် ရှိလေသည်။ လုမင်ယွိသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လီကျင့်၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့၏။ "ရှင့်ရဲ့ နဖူးက အရမ်းပူနေတာပဲ။ သေချာပေါက် အဖျားတက်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လက်အောက်ရှိ နဖူးမှာ အလွန်ပင် ပူလောင်နေလေသည်။ လီကျင့်မှာ ခေါင်းထဲ၌ မူးဝေနေပြီး အားအင်မရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "တော်ဝင်သမားတော်ကို ခေါ်လိုက်ပါဦး။ အဖျားကျဆေး တစ်ခွက်လောက် ဖော်ခိုင်းလိုက်။ ဆေးသောက်ပြီးမှ သွားတော့မယ်"

ဤသို့သာ လုပ်ရန် ရှိတော့သည်။ အခြားသူများမှာ အနားယူနိုင်သော်လည်း လီကျင့်မှာမူ လူမြင်ကွင်းသို့ မထွက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ လုမင်ယွိသည် သက်ပြင်းကို ကြိတ်၍ ချလိုက်ကာ ချီယွင်ကို အထဲသို့ ခေါ်လိုက်လေသည်။ ချီယွင်သည် လီကျင့် အဖျားတက်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး တော်ဝင်သမားတော်ကျိုးကို ချက်ချင်း သွားရောက် ခေါ်ယူလေသည်။

တော်ဝင်သမားတော်ကျိုးသည် ထိုက်ဇီအရှင်မင်းသား၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကာ ဆေးဖော်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ဆေးကို ကြိုချက်၍ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။ လီကျင့်သည် မည်သူ့အကူအညီမျှ မယူဘဲ ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီးနောက် နာရေးခန်းဆောင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုမင်ယွိမှာ စိတ်မချနိုင်သဖြင့် တစ်နေ့လုံး စိတ်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ချီယွင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။ "လူကြီးမင်းတို့ နာရေးစောင့်နေတာ ၂၀ ရက်ကျော် ရှိနေပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ၄၉ ရက် ပြည့်အောင် အောင့်အီးသည်းခံရဦးမှာပါ။ အရှင်မင်းကြီးကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးသွားရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

လုမင်ယွိသည် မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "လီကျင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာက မပျောက်သေးဘူး။ အခုချိန်မှာ အတင်းအကျပ် တောင့်ခံနေရတာ။ အခု အဖျားပါ တက်နေတာဆိုတော့ ဆက်ပြီး ဒူးထောက်နေရင် သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်"

ဤသို့ တောင့်ခံနေခြင်းမှာ ကျန်းမာရေး မထိခိုက်ဘဲ မနေချေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်မျှပင် ပြန်လည် ကုသစေကာမူ ဆုံးရှုံးသွားသည့် အားအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ချေ။ လုမင်ယွိသည်လည်း မတတ်နိုင်သဖြင့် တစ်နေ့ ၃ ကြိမ် ဆေးများကို အချိန်မှန် ကြိုချက်၍ ပေးပို့ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လီကျင့်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ဆေးသောက်ရင်းနှင့် တောင့်ခံထားရာ ၂ ရက်အကြာတွင် အဖျား ကျသွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော သိတတ်လိမ္မာမှုမှာလည်း အများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိစေခဲ့လေသည်။

`ဖူယန်မြို့စားမှာမူ သစ္စာရှိအမတ်ကြီး၏ စံနမူနာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် သတိလစ်သွားပြန်ရာ လူအများရှေ့မှာပင် အနားယူရန် တွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ အမတ်အပေါင်းတို့သည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီ ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးကြရာ မကြာမီမှာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ လဲကျသွားသည့် အမတ်များမှာလည်း ပို၍ များပြားလာလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၆၈၄) သစ္စာရှိအမတ် (၂)

အမတ်အပေါင်းတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတိလစ်သွားသည့် သတင်းမှာ လုမင်ယွိ၏ နားထဲသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ လုမင်ယွိသည် ထိုသတင်းကို ကြားသိရသည့်အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

'ဖူယန်မြို့စားကတော့ တကယ့်ကို "စံနမူနာကောင်း" ကြီး ပြသွားတာပဲ။ အမတ်တစ်ယောက်ယောက်ကသာ တစ်ခါနှစ်ခါလောက် သတိမလစ်ပြရင် သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက မလုံလောက်သလို ဖြစ်နေတာကိုး။'

ယခုအခါ နာရေးစောင့်သည့် ကာလမှာ ရက်ပေါင်း ၄၀ ကျော်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုံး ရက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ အမတ်များအနေဖြင့် သစ္စာရှိမှုကို ပြသချင်နေကြမှတော့ သူတို့သဘောအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်ရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရက်အနည်းငယ်ထက် ပို၍တော့ ကြာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုနေ့ညတွင် လီကျင့်သည် နောက်ထပ် သတင်းဆိုးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ဖုဟွမ် နတ်ရွာစံသွားတဲ့ကိစ္စက သာ့ဝေတိုင်းပြည်ရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားကို ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီ” လီကျင့်သည် မျက်မှောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ယန်နိုင်ငံနဲ့ ချူနိုင်ငံက အကြွင်းအကျန်တွေက ဖုဟွမ် မရှိတော့တာကို သိသွားပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ သောင်းကျန်းလာကြပြန်ပြီ”

ယခင်က ယုံးကျားဧကရာဇ်သည် ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံတို့ကို ၁ နှစ်ကျော်ကြာ တိုက်ခိုက်ကာ သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မိသားစုဝင် အများစုမှာ သေဆုံးခဲ့ကြပြီး အညှံခံသူများမှာလည်း အကျဉ်းချထားခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း အကြွင်းအကျန် အင်အားစုများမှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်သုဉ်းသွားခြင်း မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသည့် တောတောင်များအတွင်း သို့မဟုတ် ပင်လယ်ရပ်ခြား နေရာများသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေကြသူများ ရှိနေဆဲပင်။ ယခုအခါ ယုံးကျားဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသွားကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ ထိုသူတို့မှာ အခွင့်အရေး ရပြီဟု တွေးတောကာ ပြန်လည် ဆူပူသောင်းကျန်းရန် ကြိုးပမ်းလာကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

လုမင်ယွိသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ယန်နိုင်ငံသားတွေလား ဒါမှမဟုတ် ချူနိုင်ငံသားတွေလား”

"နှစ်ဖက်စလုံးပဲ” လီကျင့်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေတော့သည်။ "ယန်နိုင်ငံရဲ့ လက်ကျန်စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်လောက် ရှိနေပြီးတော့ ချူနိုင်ငံသားတွေရဲ့ စစ်အင်အားကတော့ နည်းနည်းတော့ ပိုနည်းပေမဲ့ တစ်သောင်းနီးပါးလောက်တော့ ရှိလိမ့်မယ်”

ထိုမျှလောက်သော စစ်အင်အားမှာ အင်အားကြီးမားလှသည့် သာ့ဝေတိုင်းပြည်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခုတော့ မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ယုံးကျားဧကရာဇ် စစ်အောင်နိုင်ပြီးနောက်တွင် ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံတို့၌ စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် စစ်သည် တစ်သောင်းခန့်သာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယန်နိုင်ငံသားများနှင့် ချူနိုင်ငံသားများမှာ အသီးသီး ဆူပူသောင်းကျန်းလာပြီးနောက် တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်းစည်းသွားကြပါက ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် စစ်ပွဲသာ ပြန်လည် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ၄ နှစ်ခန့် ငြိမ်းချမ်းခဲ့သည့် သာ့ဝေတိုင်းပြည်တွင် စစ်မီးများ ပြန်လည် တောက်လောင်လာလိမ့်မည်။ ပြည်သူပြည်သားများမှာ ယခုမှသာ အသက်ရှူချောင်စ ပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ထပ်မံ ဒုက္ခရောက်ခြင်းကို မခံနိုင်ကြတော့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လီကျင့်မှာ ထိုက်ဇီ ဖြစ်သဖြင့် မကြာမီတွင် နန်းတက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်အခါမျိုးတွင် ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံမှ အကြွင်းအကျန်များ ဆူပူသောင်းကျန်းလာခြင်းမှာ ကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တော့ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုသူပုန်များကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းရန် လိုအပ်လှသည်။

လုမင်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် လီကျင့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ရှင် ကျွန်မအဖေကို စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး ယန်နိုင်ငံနဲ့ ချူနိုင်ငံကို သွားစေချင်တာလား”

၎င်းမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် သေချာနေသည့် လေသံမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။

လီကျင့်သည် မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ကွမ်းပင်းနယ်စားက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ မုန့်မိသားစု ၉ ဆက်လုံးလည်း အသတ်ခံရတော့မယ်။ အခု အသုံးပြုလို့ရတဲ့ တပ်တွေကတော့ ရှင်းယန်စစ်တပ်နဲ့ ကျောက်မိသားစုစစ်တပ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဖူယန်မြို့စားကတော့ နိုင်ငံရေး လှည့်ကွက်တွေမှာ ပထမတန်းစား ဖြစ်ပေမဲ့ စစ်တိုက်တဲ့ နေရာမှာတော့ တကယ်ပဲ သာမန်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ လျန်အာ့လန်ကလည်း ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသလို အစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေကိုလည်း အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားသင့်ဘူး။ ဒါကြောင့် ယွဲ့ဖုကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပါ”

ရှင်းယန်စစ်တပ်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အထူးသဖြင့် ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံတို့တွင် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ လုလင်း ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ သွားမည်ဆိုပါက ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံမှ အကြွင်းအကျန်များအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ စစ်ပွဲအတွင်းတွင်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ၂ ဆမျှ ပိုမို ထိရောက်လာမည်ဖြစ်ရာ ပုန်ကန်မှုကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ယောက္ခထီးကို အမြဲတမ်း ဤသို့ ဒုက္ခပေးနေရသဖြင့် သမက်ဖြစ်သူ လီကျင့်အနေဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အားနာပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရတော့သည်။

လုမင်ယွိသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မအဖေ ထွက်သွားတာနဲ့ မြို့တော်မှာ စစ်အင်အား မလုံလောက်တော့ဘူးလေ။ အဲဒီအခါမှာ ဖူယန်မြို့စားကို ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ”

လီကျင့်မှာ ထိုကိစ္စကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ "အာ့ကောကို စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး မြို့တော်ကို ပြန်လာခိုင်းလိုက်ရင် ရပါပြီ”

လုဖေးသည် ရှင်းယန်စစ်သည် ၅ သောင်းနှင့်အတူ ကျန်းနန်စစ်စခန်းတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုဖေးသာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပါက ဖူယန်မြို့စားသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သစ္စာရှိအမတ်အဖြစ်သာ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေလိမ့်မည်။

လုမင်ယွိသည် ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်၏။ "ဒါကလည်း နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ တိုင်းပြည်အရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ရှင့်သဘောအတိုင်းသာ ဆုံးဖြတ်ပါ။ ကျွန်မကို ထည့်ပြီး အားနာမနေပါနဲ့”

ကျိုးကြောင်းဆက်စပ်ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အသင့်တော်ဆုံး နည်းလမ်းပင်။ သို့သော်လည်း စိတ်ခံစားချက်အရ ပြောရလျှင် သူမသည် မိမိ၏ အဖေအား ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံတို့ရှိရာသို့ အဝေးကြီး စစ်ထွက်သွားစေရန် အမှန်တကယ် မလိုလားချေ။

လီကျင့်သည် လုမင်ယွိ၏ လက်ကို အားနာစွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်တော့ ကို ပြန်မလာခင်ကတည်းက ယွဲ့ဖုက ကို့ဆီမှာ စစ်ထွက်ဖို့ အရင် တောင်းဆိုထားပြီးသားပါ။ ဖူယန်မြို့စားကလည်း သစ္စာရှိစွာနဲ့ သာ့ဝေအတွက် အသက်ပေးဖို့ အသင့်ပဲလို့ လျှောက်တင်ခဲ့သေးတယ်”

"ကို အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ တစ်ညလောက် စဉ်းစားဦးမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ”

ရှင်းယန်ဝမ်နှင့် ဖူယန်မြို့စား နှစ်ဦးကြားတွင် လီကျင့် အယုံကြည်ရဆုံးသော သူမှာ သေချာပေါက် မိမိ၏ ယွဲ့ဖုပင်။

လုမင်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားရတော့၏။ ဤသာ့ဝေတိုင်းပြည်မှာ ယုံးကျားဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် စစ်တိုက်၍ ထူထောင်ခဲ့သော နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ယုံးကျားဧကရာဇ် ရုတ်တရက် နတ်ရွာစံသွားခြင်းမှာ သာ့ဝေတိုင်းပြည်အပေါ်တွင် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိနေလေသည်။ ယန်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံမှ အကြွင်းအကျန်များ ဆူပူသောင်းကျန်းရဲနေသည်ဆိုပါက နောင်တွင် အခြားသူများလည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိနေပေသည်။

လီကျင့်မှာ ထိုက်ဇီအဖြစ် နာမည်ကျော်ကြားသော်လည်း ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသည်။ တိုင်းပြည်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်နှင့် အမတ်များအပြင် ပြည်သူပြည်သားများ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရရှိရန်မှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့် ဖြစ်နိုင်သည့် အရာတော့ မဟုတ်ချေ။

.....

လီကျင့်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လုမင်ယွိထက်ပင် ပို၍ လေးလံနေတော့သည်။

ယခင်က အရာအားလုံးကို ယုံးကျားဧကရာဇ်ကသာ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုက်ဇီ တစ်ဦးအနေဖြင့် အရှင်မင်းကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရုံသာ လိုအပ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ယုံးကျားဧကရာဇ် မရှိတော့သဖြင့် ဤကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေနှင့် သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူပြည်သားတို့၏ တာဝန်မှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ သူ ချမှတ်လိုက်သည့် မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မဆို သာ့ဝေတိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ပြည်သူလူထုအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

လီကျင့်သည် မျက်စိမှိတ်၍ တစ်နာရီခန့်သာ အိပ်စက်ခဲ့ပြီးနောက် ၄ ချက်တီးအချိန် ရောက်သည်နှင့် နာရေးခန်းဆောင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။ နာရေးခန်းဆောင်အတွင်းရှိ ဒူးထောက်နေကြသော အမတ်အများစုမှာလည်း မျက်စိမှိတ်လျက် ရှိနေကြတော့၏။

နာရေးခန်းဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် ရေခဲအိုးများစွာ ထားရှိထားပြီး ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ ရေခဲများကိုလည်း နေ့စဉ် လဲလှယ်ပေးရလေသည်။ ယုံးကျားဧကရာဇ်၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ထားရှိထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရေခဲများ မည်မျှပင် ထားရှိစေကာမူ ရုပ်ကလာပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပုပ်ပွလာပြီး အနံ့အသက်များမှာ ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာနေတော့သည်။ ထိုအနံ့မှာ အမတ်များ၏ ချွေးနံ့များနှင့် ရောနှောကာ အလွန်ပင် ခံစားရ ခက်လှလေသည်။

လီကျင့် နာရေးခန်းဆောင်သို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ နာရေးစောင့်နေသည့် အမတ်များ အားလုံးမှာ အဖြူရောင် နာရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းသား” ထိုအဖြူရောင် အရိပ်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဖူယန်မြို့စားပင် ဖြစ်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းသားနဲ့ သီးသန့် စကားပြောချင်ပါတယ်”

ဤကာလအတွင်း၌ ဖူယန်မြို့စားမှာ နာရေးစောင့်ရင်း ငိုကြွေးရာတွင် အားအကောင်းဆုံးသော သူဖြစ်ပြီး ၃ ကြိမ်လောက်ပင် သတိလစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ မည်သူမဆို သူ့ကို သာ့ဝေတိုင်းပြည်၏ သစ္စာရှိအမတ်တစ်ဦးဟု ချီးကျူးရပေလိမ့်မည်။ လီကျင့်သည် ဖူယန်မြို့စားကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ”

ဖူယန်မြို့စားသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထိုက်ဇီအရှင်မင်းသား၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ ဘေးဆောင်အတွင်း၌ စကားပြောကြလေသည်။ ဖူယန်မြို့စားမှာ မယ်တော်ကြီးကျောက်၏ တူဖြစ်သဖြင့် လီကျင့်သည်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျောက်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး သူ့ကို "ပြောင်ရှူး" (ဝမ်းကွဲဦးလေး) ဟု ခေါ်ဆိုကာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်လည်း ဖူယန်မြို့စား၏ ပြုမူဆောင်ရွက်ချက်များမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိလှချေ။ လီကျင့်သည် ဖူယန်မြို့စားအပေါ် အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံလိုက်လေသည်။ "ပြောင်ရှူး ဘာပြောချင်လို့လဲ”

ဖူယန်မြို့စားက လေသံတိုးတိုးဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး ယန်နိုင်ငံနဲ့ ချူနိုင်ငံက သူပုန်တွေကို သွားရောက် နှိမ်နင်းချင်ပါတယ်”

လီကျင့်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ပေါ်ထွက်မလာဘဲ ဖူယန်မြို့စားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပြောင်ရှူးရဲ့ ညီလာခံအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နေရသလို ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယန်နိုင်ငံနဲ့ ချူနိုင်ငံက ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်က ရှင်းယန်ဝမ်ကိုပဲ သွားစေချင်တာ”

"ဒါက ပြောင်ရှူးကို မယုံကြည်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ ပုန်ကန်မှုကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဖုဟွမ်ကို သင်္ဂြိုဟ်လို့ မပြီးသေးခင်မှာ သာ့ဝေတိုင်းပြည်က စစ်ပွဲ စတင်ရတော့မှာမလို့ နောင်တစ်ချိန် ကျွန်တော် နန်းတက်တဲ့အခါမှာလည်း အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိစေချင်တာ”

"ပြီးတော့ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်အရ ဆိုရင်လည်း ရှင်းယန်စစ်တပ်က ကျောက်မိသားစုစစ်တပ်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ စစ်တိုက်တဲ့ နေရာမှာလည်း ပြောင်ရှူးက ရှင်းယန်ဝမ်နဲ့ယှဉ်ရင် နည်းနည်းလိုအပ်ချက် ရှိနေသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင်းယန်ဝမ် စစ်ထွက်တာက ပိုပြီး စိတ်ချရပါတယ်”

ဖူယန်မြို့စား "..."

ဖူယန်မြို့စားသည် လီကျင့်က ဤမျှအထိ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ သူသည် မည်မျှပင် မျက်နှာအရေထူပြီး အကြံအစည်များသူ ဖြစ်စေကာမူ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုခံရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားရတော့သည်။

လီကျင့်သည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လေသံကို အမြန်ပင် လျှော့ချလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိလို့ စကားပြောတာ နည်းနည်း တိုက်ရိုက်ဆန်သွားတာပါ။ ပြောင်ရှူး စိတ်ထဲမှာ မထားဘူး မဟုတ်လား”

ပြောပြီးသား စကားများကိုတော့ စိတ်ထဲထားသော်လည်း ဘာမှတော့ လုပ်၍ မရတော့ချေ။ ဖူယန်မြို့စားသည် အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းသားအတွက် စိုးရိမ်လို့သာ တွေးမိတာပါ။ အရှင်မင်းသားမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိပြီးသားဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုး နောက်ထပ် မပြောတော့ပါဘူး”

လီကျင့်သည် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပြောင်ရှူးရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြောင်ရှူးကို အရေးတကြီး အသုံးပြုရမဲ့ အချိန်တွေ ရှိလာမှာပါ”

...