အခန်း (၁၁၈၁-၁၁၈၂)
Vol. 68 Ch. 1181-1182
အပိုင်း (၁၁၈၁)
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ “အနည်းဆုံးတော့ ကိစ္စတစ်ခု မပြီးမချင်း သူ စေတီတောင်ကနေ ထွက်ခွာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကန်ဝမ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “ရန်ယင်ယင်ကို ကယ်တင်ဖို့...”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူက ကျုပ်ကို သတ်ချင်နေတာ အမြဲတမ်းပဲ။ အထူးသဖြင့် နဂါးဓားကို ကိုင်ထားတဲ့အချိန်ပေါ့။ သူက အင်မတန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်။ ဒါကြောင့် သူ နဂါးဓားကို ကျုပ်ဆီ ပေးအပ်လိုက်တာက အကြံအစည်တစ်ခုပဲ။”
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ အကြံအစည် ဖြစ်မှာပေါ့။ နဂါးဓားက သူ့လက်ထဲ မရှိရင်တောင် သူ့အလိုကို လိုက်နာပြီး လူသတ်နိုင်သေးတာပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း ထင်တာ မှန်တယ်။ သူက မင်းကို အမြဲတမ်း သတ်ချင်နေခဲ့တာ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ အခု ကျုပ်ကို သတ်ဖို့လုပ်ရင် သူ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ အပိုင်းပိုင်း အစစ ခုတ်ထစ်ခံရလိမ့်မယ်။”
ကန်ဝမ်က သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် သူက ရန်ယင်ယင်ကို အရင်ဆုံး ကယ်တင်လိမ့်မယ်။ သူမက စေတီတောင်ရဲ့ ဒုတိယအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး အလွန် စွမ်းအားကြီးမားတယ်။ မင်း သေသွားတာနဲ့ စေတီတောင်က လူတိုင်းဟာ ရန်ယင်ယင်အပေါ် အလိုအလျောက် သစ္စာဆိုကြလိမ့်မယ်။
ရန်ယင်ယင်က ရှမ့်လန်ဘက်မှာ ရပ်တည်လိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် သူက အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ စေတီတောင်က သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ဘဲ ချန်အင်ပါယာရဲ့ မဟာမိတ်တောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်... သူ အဲဒီလို တွေးနေတာ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျုပ်က နဂါးဓားကို ကိုင်ပြီး ပေါ်လာခဲ့တာ။ ရှမ့်လန် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။”
ဤအရာကမှ စစ်မှန်သော ထိပ်သီးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုပင်။ ရှမ့်လန်နှင့် ရင်ကွမ်းကြား၌ ဤကဲ့သို့ ဉာဏ်ရည်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုမျိုး မရှိခဲ့ချေ။
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် သူ ရန်ယင်ယင်ကို နှိုးလိုက်တာနဲ့ မင်းကို သတ်ဖို့ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်။ ဒီလူက ပြတ်သားတယ်။ လုံးဝ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျုပ်တို့က လက်ဦးမှု ရယူရမှာလား။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပြီး ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမလား။”
ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က စိုးရိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “အဲဒါက ကျုပ်ရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်အတွက် အများကြီး အားနည်း သွားစေလိမ့်မယ်။ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို အင်ပါယာအဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ ခက်ခဲသလို စေတီတောင်က လူတိုင်း သူ့အပေါ် သစ္စာဆိုကြဖို့လည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... မင်း အသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ သူက မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပဲ။ အခုချိန်မှာ ရှမ့်လန်က စေတီတောင်ကို အုပ်ချုပ်ခွင့် ရရှိထားပြီးပြီ။
အနာဂတ်မှာ မင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူလိုက်ရင် စေတီတောင်က လူတချို့ ပုန်ကန်ချင်ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း နဂါးဓားကို သုံးပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ ပြီးတော့ လူတိုင်းက အားကြီးသူကို လေးစားကြတယ်။ ရှမ့်လန်က ချန်အင်ပါယာကြီး တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတော့ မင်းလူတွေက သူ့အောက်မှာနေပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာ ခံစားရတာကို ငြင်းပယ်ချင်မှ ငြင်းပယ်ကြမှာ။ ဒါပေမဲ့ ချန်အင်ပါယာက ရန်မြို့တော်ရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့တော့ လိုတာပေါ့။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် ရှမ့်လန်က မင်းကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်လိမ့်မယ်။ သူ ထွက်သွားချင်တယ်၊ ချန်မြို့တော်ကို ပြန်ချင်တယ် ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့။ ကျုပ်တို့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျရှုံးခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါရော အောင်မြင်ပါ့မလား။”
ကန်ဝမ်က အာမခံလိုက်သည်။ “စိတ်စွမ်းအင် နည်းစနစ်နဲ့ အားကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ် ဆေးကြောခြင်း အစီအရင် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်နှစ်လုံးစလုံးကို တပြိုင်နက် ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။ ငါတို့ အောင်မြင်မှာပါ။ ပြီးတော့ သူ့ကို ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် အခုပဲလား။”
ကန်ဝမ်က တားမြစ်လိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး။ အခု လှုပ်ရှားရင် ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် ကျရှုံးလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ် ရှိနေလို့ပဲ။ အဲဒါက ဘယ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို တားဆီးပေးနိုင်ပြီး ရှမ့်လန်ကို အထိအခိုက်မရှိစေဘူး။ စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုတွေလည်း ပါဝင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကွဲကွာမနေသရွေ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သရဲမြို့တော်လို သီးခြားနေရာမျိုးမှာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီမှာ လုပ်လို့ မရဘူး။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့က ရှမ့်လန်ဆီကနေ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ယူဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့။”
“မင်း ယူလို့ မရဘူး။”
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “သူ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်တင် မကဘူး၊ နဂါးအမြုတေကလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နေပြီ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က အကြံပြုလိုက်သည်။ “လိုအပ်ရင် ကျုပ်တို့ သူ့လက်တွေကို ဖြတ်ပြီး ပြန်ဆက်ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။”
ကန်ဝမ်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “အထူးဆန်းဆုံးအချက်က မင်း သူ့လက်တွေကို ဖြတ်လိုက်ရင်တောင် ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ယူလို့မရဘူး။ ငါ့ ဒီပစ္စည်းအကြောင်း သိပ်မရင်းနှီးပေမဲ့ သူရဲ့ သခင်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ပုံစံက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ ရှမ့်လန် ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီအကြောင်း မသိဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ အခုလောလောဆယ် ဘယ်သူမှ သူ့လက်တွေကို ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ရှမ့်လန်မှာ ကြက်တစ်ကောင် ဖမ်းချုပ်ဖို့တောင် အားမရှိဘူး။ သူ့လက်ကို ဖြတ်ပြီး ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ် ယူလိုက်ရုံပဲဟာ၊ ထမင်းစား ရေသောက်သလောက် လွယ်ကူမှာပေါ့။”
ကန်ဝမ်က စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်း မယုံရင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည့် အထူးသားရဲ နာကျည်းမှု ဖြစ်၏။
ကန်ဝမ်က လက်ဆန့်တန်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်လက်ကို ဖြတ်စမ်း။”
ထို့နောက် သူသည် မည်သည့် ခုခံမှုမှ မပြုဘဲ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပေးထားကာ နာကျည်းမှုအား ဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ နာကျည်းမှုသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ခုတ်ချလိုက်၏။
“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”
ဆယ်ကြိမ်ခန့် ခုတ်ပြီးနောက် အလွန် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သိသာထင်ရှားစွာပင် ခုတ်ချက်တိုင်းသည် ကန်ဝမ်ကို ဦးတည်နေသော်လည်း လေကို ခုတ်နေသကဲ့သို့၊ အရိပ်ကို ခုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ကန်ဝမ်၏ လက်သည် လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိချေ။
ဂိုဏ်းချုပ်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရုပ်သေးသားရဲ နာကျည်းမှု ထွက်ခွာသွား၏။
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “တွေ့ပြီလား။ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်က ဒီထက်တောင် ပိုဆိုးနိုင်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် ရှမ့်လန်ရဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ဘယ်သူမှ အတင်းအဓမ္မ ယူလို့မရဘူး။ သူ ကိုယ်တိုင် ချွတ်ပေးမှပဲ ရမယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်၏။ “သူက ကိုယ်တိုင် ချွတ်ပေးမယ် ဟုတ်လား။”
ကန်ဝမ်က အတည်ပြုလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သူ ချွတ်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ရန်ယင်ယင်ကို ကယ်ချင်လို့ပဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ခင်ဗျား သူ့ဆီ ကျမ်းစာလိပ်တစ်စောင် ပို့လိုက်တာပေါ့။”
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီ ကျမ်းစာလိပ်က “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ” လို့ ခေါ်တယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်သည်။ “အတုလား။”
ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ အစစ်ပဲ။ ရှမ့်လန်လို အင်မတန် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူမျိုးအတွက် မင်း ဘယ်တော့မှ ဦးအောင် လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲ မျှားခေါ်ဖို့လည်း မကြိုးစားနဲ့။ အရာအားလုံးကို သူ ဦးဆောင်ပြီး လုပ်ပါစေ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က စီစဉ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီည ရန်ယင်ယင်ကို သူ့အခန်းဆီ ပို့လိုက်လို့ ရပြီ။”
ကန်ဝမ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။ “အားကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း ဂါထာကို ပြင်ဆင်ထားပါ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း ဂါထာကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပါ။ သူ့မှာ ဦးနှောက်နှစ်လုံး ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့အသိစိတ်ကို အောင်မြင်အောင် ဖျက်ဆီးဖို့ဆိုရင် ကျုပ်တို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်မှ ရမယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “အချိန် သတ်မှတ်လိုက်ကြစို့။”
ထို့နောက် သူသည် အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “မနက် ၄ နာရီဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။”
ကန်ဝမ်က သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ မနက် ၄ နာရီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ရှမ့်လန်က ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်ကို ချွတ်ပြီး ရန်ယင်ယင် လက်မှာ စွပ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကျုပ်တို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြမယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။”
… … …
နေ့လယ်ခင်း၌ ရှမ့်လန်သည် စေတီနန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ” ကို ဆက်လက် လေ့လာလိုက်၏။ ဤစိတ်စွမ်းအင် နည်းစနစ်သည် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး ရန်ယင်ယင်ကို အမှန်တကယ် နှိုးထစေနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် အလွန် အန္တရာယ်များ နိုင်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်ယင်ယင်၏ အသိစိတ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ ပျက်စီးပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်သည် အလွန် အားနည်းနေ၏။ သူမ၏ ဦးနှောက်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် ရှမ့်လန်သည် အလွန် အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရမည်။ ဤအရာမှာ နှလုံးကို လျှပ်စစ်ရှော့ ရိုက်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါလား။
ဟုတ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နည်းစနစ် ဖြစ်၏။ ရှမ့်လန်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ရန်ယင်ယင်၏ ဦးနှောက်ရှိ အဓိက အာရုံကြော တစ်ခုစီနှင့် ကိုက်ညီသော အလွန် ရှုပ်ထွေးသည့် စိတ်စွမ်းအင် အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အာရုံကြောပေါင်း တစ်သိန်းခန့် လိုအပ်ပေသည်။
ဤသည်မှာ စွမ်းအင်ဝဲကတော့ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် အတော်လေး တူညီ၏။ စိတ်စွမ်းအင်နှင့် နဂါးအမြုတေ၏ စွမ်းအင်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး စွမ်းအင်ပရိုဂရမ်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ကွာခြားချက်မှာ စွမ်းအင်ဝဲကတော့ သည် လူသတ်ရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နည်းစနစ်သည် ဦးနှောက်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ရန်ယင်ယင်၏ ဦးနှောက်ရှိ အာရုံကြောတစ်သိန်းကို တစ်ခဏအတွင်း တိကျစွာ လှုံ့ဆော်ပေးရန် လိုအပ်၏။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာမည့် စိတ်စွမ်းအင် ပမာဏသည် အလွန် ကြီးမားပေသည်။
ရန်ယင်ယင်၏ ပျက်စီးလွယ်သော ဦးနှောက်သည် ခံနိုင်ရည် ရှိချင်မှ ရှိမည်။ သူမ ပြန်လည် ရှင်သန်မလာဘဲ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်၏။
ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် အကာအကွယ် အစီအမံ တစ်မျိုးမျိုးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။ မူလက ဤစိတ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နည်းစနစ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အားကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုး ကျောက်တုံး ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခု လိုအပ်သည်။
သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် ရှမ့်လန်အနေဖြင့် ဤအိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို မည်သည့်နေရာတွင် တည်ဆောက်နိုင်ပါမည်နည်း။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ် ကို ရန်ယင်ယင်၏ လက်ချောင်းတွင် စွပ်ပေးထားပြီး ရှမ့်လန်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ရန်ယင်ယင်၏ ဦးနှောက်ကို ကာကွယ်ပေးထားရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်က စိတ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုပြီး ရန်ယင်ယင်ကို နှိုးထစေမည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်၏။ ရန်ယင်ယင် နိုးထလာပြီးမှသာ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်။ သို့သော်ငြား ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်။
ဤနှစ်ရက်အတွင်း ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ အပြုအမူသည် ပုံမှန် မဟုတ်လွန်းချေ။ သူသည် လောကတွင် သစ္စာအရှိဆုံး အရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး ရှမ့်လန်အား အင်ပါယာအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် အလွန် အလောတကြီးနိုင်နေ၏။
အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူသည် ရန်သူကို လျှော့တွက်၍ မဖြစ်ပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် ရင်ကွမ်းနှင့် မတူချေ။ သေချာပေါက် မြေခွေးအိုကြီးဖြစ်ပြီး အစွန်းရောက်သည်အထိ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ ဖြစ်သည်။
ကန်ဝမ်လည်း ရှိသေးသည်။ သူသည် စောစောလည်း မပေါ်လာ၊ နောက်ကျမှလည်း မပေါ်လာဘဲ ဤအချိန်ကျမှ ပေါ်လာပြီး “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ” ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။
စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ တိုက်ပွဲအခြေအနေသည် ရှမ့်လန် ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သို့သော်ငြား သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို အကျိုးရှိနိုင်ပြီး ပိုမိုများပြားသော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ဖန်တီးနိုင်မည်လား။
… …
နံနက် ၃ နာရီ ၅၀ မိနစ် အချိန်တွင် ဖြစ်၏။ ရှမ့်လန် အိပ်စက်နေသည်။
ရုတ်တရက် မိန်းမစိုး ယွင်ဟိုင်က လျှောက်တင်လိုက်၏။ “အရှင်... အရှင်... သခင်မလေးရန်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ။”
‘ရန်ယင်ယင် ရောက်လာပြီလား။’
ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ခေါ်လာခဲ့ပါ။”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ။”
ထို့နောက် စစ်သည်တော်အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး ရန်ယင်ယင်ကို ရှမ့်လန်၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူမ ဝင်ရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံးသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။
သူမ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မည်မျှ သန်မာလာခဲ့သနည်း။ ထို့အပြင် သူမသည် မည်သည့် မျိုးစိတ်ဖြစ်ကြောင်း ရှမ့်လန် လုံးဝ မပြောပြနိုင်ချေ။ သူမ၏ကျောဘက်မှ အရိုးဆူးများက အဘယ်နည်း။ အနာဂတ်တွင် အတောင်ပံများ ဖြစ်လာမည်လား။ ဤအရာက မည်ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမျိုးနည်း။ သူမ၏ မျက်လုံးများ သည်လည်း အလွန်ဆန်းကြယ်ပြီး နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။ သေချာသည်မှာ သူမသည် သတိလစ် မေ့မြောနေဆဲပင်။
‘ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ သူ့ကို အခုပဲ နှိုးလိုက်ရမလား။ သေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု စောင့်ဆိုင်းနေတာများလား။’
ရှမ့်လန် စတင် ကယ်တင်လိုက်သည်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် အလွန် လျင်မြန်ပေလိမ့်မည်။ ဆယ်မိနစ်ထက် ပိုကြာမည် မဟုတ်ချေ။ သူ စိတ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ထုတ်လွှတ် လိုက်လျှင်ပင် တစ်ခဏမျှသာ ကြာပေမည်။ ရှမ့်လန်၏ စိတ်သည် နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေမိ၏။ သူ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီး ချင့်ချိန်နေ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။ သူ ရန်ယင်ယင်ကို ကယ်တင်မည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရန်ယင်ယင်၏ လက်ချောင်းတွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီတာထောင်ချီ ဝေးကွာသောနေရာရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်လု နီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။ သူ၏ နှလုံးသည် ကြမ်းတမ်းစွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။
‘အောင်မြင်ပြီ။ ရှမ့်လန်က ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီ။’
နောက်တစ်ဆင့် အနေဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်နှင့် အားကောင်းသော ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း နည်းစနစ်တို့က ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၌ ဦးနှောက်နှစ်လုံး ရှိနေလျှင်ပင် ချက်ချင်း လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားရပေမည်။
… …
အပိုင်း (၁၁၈၂)
လူတချို့က မေးကောင်းမေးကြပေမည်။ ရှမ့်လန်သည် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၏ ဝိညာဉ် အမွေအနှစ် ကို ရရှိပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် သူ့တွင် ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း နည်းစနစ် သို့မဟုတ် “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ”၏ မှတ်ဉာဏ် မရှိရသနည်း။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်ကို ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကွန်ပျူတာထဲရှိ လျှို့ဝှက် Disk သင်္ကေတတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သိသာထင်ရှားပြီး နေရာအများအပြား ယူထားသော်လည်း ဝင်ရောက်ကြည့်ရှု၍ မရသလို ဖြစ်နေသည်။
ရှမ့်လန်သည် ရန်ယင်ယင်၏ လက်မှ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အရေပြားသည်ပင် လူသားတစ်ဦး၏ အရေပြားနှင့် မတူတော့ချေ။ ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးခြားသော အရောင်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော အားကောင်းသည့် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သကဲ့သို့ ရှိ၏။
ရှမ့်လန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
‘ဒါက ဘယ်လို မျိုးစိတ်မျိုးလဲ။ သူက ဒီလိုဖြစ်ဖို့ ကံပါလာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်ရန် မွေးမြူထားတဲ့ လောကနံပါတ်တစ် ကူပိုးကောင် ဆိုတာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား။’
ထို့နောက် ရှမ့်လန်၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ကျောဘက်ရှိ အရိုးဆူးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးသောကြောင့် အနည်းငယ် ချစ်စရာ ကောင်းနေသေး၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အမှန်တကယ် မသိရှိချေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မီတာထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာ၌ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် ကန်ဝမ်ကို ကြည့်ရင်း အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်လိုက်၏။ သူတို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး ရှမ့်လန်၏ အသိစိတ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးသင့်၊ မသင့် မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်၏။
အရာအားလုံး အသင့် ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ အလွန် အစွမ်းထက်သော အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်နှင့် ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း ဂါထာတို့ အားလုံး အသင့် ရှိနေသည်။
ကန်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အသံသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်း သွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ “လောစရာ မလိုဘူး။ ရှမ့်လန်က ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခုက လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန် မဟုတ်သေးဘူး။”
ကန်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ ပေးခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ သူက ရန်ယင်ယင်ရဲ့ ဦးနှောက်ကို လှုံ့ဆော်ဖို့ စိတ်စွမ်းအင် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိမ့်မယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူက အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားရမှာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားမိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါတို့ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ဖျက်ဆီးပြီး သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆေးကြောပစ်မယ်။ လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှမ့်လန် “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရား ကျမ်းစာ” ကို အသုံးပြုမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ သူတို့ စုစုပေါင်း သုံးမိနစ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ စက္ကန့်တိုင်းသည် နှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှမ့်လန်သည် ကယ်ဆယ်မှုကို စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်၏။ ထို့နောက် “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ” ထဲမှ စိတ်စွမ်းအင် နည်းစနစ်ကို စတင် အသုံးပြုလိုက်တော့၏။
ရန်ယင်ယင်ကို ကယ်တင်ရန် လိုအပ်သော အချိန်သည် အလွန် တိုတောင်းပေလိမ့်မည်။ လှုံ့ဆော်မှုသည် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်မည်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်သည်လည်း ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာမည်။ သို့သော်ငြား ဤစိတ်စွမ်းအင် အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စိတ်စွမ်းအင် အမှတ်ပေါင်း သိန်းချီကို တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရန်ယင်ယင်၏ အာရုံကြောသိန်းချီကို တပြိုင်နက်တည်း လှုံ့ဆော်ပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ဤအချိန်၌ ရှမ့်လန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြီးပြည့်စုံသော အာရုံစိုက်မှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာရုံခံစားမှု အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန် ထူးခြားသော စိတ်အခြေအနေ တစ်ခုသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်၌ ပါးရိုက်ခံရလျှင် မဆိုထားနှင့်၊ ဓားဖြင့် အထိုးခံရလျှင်ပင် ဘာမှ ခံစားရမည် မဟုတ်ချေ။
“ဝုန်း...” တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရှမ့်လန်သည် အတ္တကင်းမဲ့သော အခြေအနေသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သူသည် “ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ” ၏ စိတ်စွမ်းအင် အစီအရင်ကို ဖန်တီးရန် သူ၏ စိတ်အာရုံခံစားမှုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အသုံးပြုလိုက်၏။
ဤအချိန်၌ ကန်ဝမ်၏ အသံသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ “လုပ်တော့...”
ထို့နောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာကြ၏။ မည်သည့် ရှေးဟောင်းကိရိယာမှ မပါရှိဘဲ သူတို့၏ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုကိုသာ အားကိုးထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် ရှမ့်လန်၏ အခန်းထဲသို့ လွင့်ပျံ ဝင်ရောက် လာကြ၏။
“ဖျက်ဆီး...”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်နှင့် ကန်ဝမ်တို့ တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
တစ်ဦးက စွမ်းအင်ဝဲကတော့နှင့် တူညီသည့် အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်ကို ရုတ်တရက် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် နာကျည်းမှုနှင့် ရန်ယင်ယင်တို့၏ အသိစိတ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးရန် ဤအရာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ယခုတစ်ကြိမ်၌ သူ၏ အိပ်မက်ဆိုး ကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်၏ စွမ်းအားသည် ပိုမို အားကောင်း၏။
“ရွှပ်...”
ချက်ချင်းပဲ စွမ်းအင်ဝဲကတော့နှင့် တူသော အရာတစ်ခုသည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးနှောက်ကို ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကန်ဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းနှင့် အရိပ်တစ်ခု ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှေရောင်အလင်းနှင့် အရိပ်သည် ရှမ့်လန်၏ ဦးနှောက်ကို ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်း သွားခဲ့၏။
လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် တစ်စက္ကန့်ဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘဲ လေထုထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါမှုသာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့လည်။
… …
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်နှင့် ကန်ဝမ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ‘အောင်မြင်သွားပြီလား။ ရှမ့်လန်ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီလား။ အပေါ်ယံ ကြည့်ရုံနဲ့ မမြင်နိုင်ဘူးလား။’
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မူလက မတ်မတ်ထိုင်နေသော ရှမ့်လန်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝိညာဉ် စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခွေကျသွားသည်။
“အရှင်... နိုးပါတော့။ နိုးပါတော့။” ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ခေါ်လိုက်၏။
ရှမ့်လန် မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် လုံးဝ ပျံ့လွင့်နေပြီး စူးစိုက်မှု မရှိတော့ချေ။ ကန်ဝမ်သည် ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး မျက်စိသူငယ်အိမ်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“အောင်မြင်သွားပြီ။ ကြည့်စမ်း...” ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။
ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ရှေ့တိုးကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပဲ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် လုံးဝ ပျံ့လွင့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်လုံးများသည် အလွန် ထူးဆန်းနေ၏။ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ပိုမို သုံးဖက်မြင်ဆန်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ဤအချိန်၌ ထိုမျက်လုံးလွှာ နှစ်လွှာသည် လုံးဝ ကွဲကွာသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန် ထူးဆန်းနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ပုံရိပ်နှစ်ထပ် ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒါက မျက်လုံးသူငယ်အိမ် နှစ်ထပ်ပါတဲ့သူပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ထပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလို့ မင်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် အထူးတလည် နက်ရှိုင်းပြီး ဆန်းကြယ်သလို ခံစားရတယ်။ ဒါက ကျန်းလီ မျိုးဆက်တွေရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာပဲ။ အခု သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် လွင့်ပျံသွားပြီဆိုတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်။ ဒါကြောင့် မျက်လုံးလွှာ နှစ်လွှာက လုံးဝ ကွဲကွာသွားတာ ဖြစ်တယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်အလား သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ “သူ့မှာ ဝိညာဉ်နှစ်ခု၊ ဦးနှောက်နှစ်လုံး တကယ်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက ဝိညာဉ်ဆေးကြောတာ ကျရှုံးခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။”
ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်... အိပ်စက်ချိန် ရောက်ပါပြီ။”
ထိုအခါ ရှမ့်လန်သည် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်သွားတော့သည်။
……
နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ရှမ့်လန်သည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လုံးဝ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ထပြီး စားသောက်နိုင်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ချေ။ ကြိုးဆွဲရာကသည့် ရုပ်သေးရုပ်ပမာ ခိုင်းသမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်၏။
သို့သော်ငြား စေတီတောင် တစ်ခုလုံးတွင် ဤကိစ္စကို မည်သူမှ မသိရှိကြပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် ဤကိစ္စကို လူတိုင်းမသိအောင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ရှမ့်လန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသော မိန်းမစိုးကြီးယွင်ဟိုင်နှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော် အနည်းငယ်သာလျှင် ရှမ့်လန်၏ ထူးဆန်းသော အခြေအနေကို သတိပြုမိကြသည်။ ရှမ့်လန်သည် လမ်းလျှောက် အလောင်းကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက် သွားကြသည်။
ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရန်ယင်ယင်၏ လက်ချောင်းမှ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့၏။ သို့သော်ငြား သူ ကျရှုံးခဲ့သည်။ ထိုလက်စွပ်သည် အသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ လုံးဝ ချွတ်၍ မရနိုင်ချေ။
ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောသန့်စင်ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်မလုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် စေတီတောင်ရှိလူတိုင်း အချိန်တိုအတွင်း သစ္စာစောင့်သိလာစေရန် ရှမ့်လန်၏ အဆင့်အတန်းကို အကန့်အသတ်မရှိ မြှင့်တင်လိုခြင်း ဖြစ်၏။
ဤနည်းအားဖြင့် သူသည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူပြီးနောက် မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ စေတီတောင်ကို လွှဲပြောင်းရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် မည်သို့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး စွမ်းအားကြီးမားနိုင် မည်နည်း။
သူ့ကို မည်သို့ အင်ပါယာအဖြစ် တင်မြှောက်နိုင်ပါမည်နည်း။
သူသည် မည်သို့ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်လာနိုင်ပါမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရန် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။ သူသည် ရှမ့်လန်နှင့် စေတီတောင်ရှိ လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းအား ပိတ်ဆို့ရန် တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ကန့်လန့်ကာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကန်ဝမ်ကို အမှောင်ထဲတွင်ထားကာ ရှမ့်လန်၏ အသံကို တုပပြီး အသံသွင်းစေခဲ့သည်။
နေ့တိုင်းလိုလိုပင် သူသည် ညီလာခံတက်ရောက်သည့် ကစားပွဲကို ကစားပြီး နိုင်ငံရေးရာများကို ဆွေးနွေး၏။ ချန်အင်ပါယာ၏ မဟာဆရာသခင် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် အချိန်တိုင်းလိုလို သစ္စာအရှိဆုံး အရာရှိအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှမ့်လန်အတွက် သစ္စာအရှိဆုံးလူ ပုံစံပေါက်နေ၏။ ထို့အပြင် သူသည် စေတီတောင် တစ်ခုလုံးကို ရှမ့်လန်အပေါ် သစ္စာဆိုစေရန် ဦးဆောင်ခဲ့၏။
ဤသည်မှာ ဦးနှောက်ဆေးကြောခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမည်။ သူသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးနှင့် သူ့ကိုယ်သူ ကျောက်တုံးတစ်တုံးအဖြစ် အသုံးပြုကာ ရှမ့်လန်အတွက် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ပုံဖော်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ကန်ဝမ်က ရှမ့်လန်အစား အသံသွင်း ပေးပြီး သည့်နောက်တွင် ဖြစ်၏။ ကန်ဝမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် အလွန် အားကောင်းသည်။ မသိမသာပင် သူသည် သူ၏ အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ စေတီတောင်ရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်စေပြီး ရှမ့်လန်၏ အထွတ်အထိပ် အတွေးအခေါ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုစုပျိုးထောင် ပုံဖော်ပေးခဲ့၏။
သို့သော်ငြား အချိန်က တိုတောင်းလွန်းလှသည်။
……
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ရှိ ပုပ်သိုးနေသော အက်ကွဲကြောင်း များသည် ထပ်မံ ပျံ့နှံ့လာခဲ့၏။ သူသည် သေမင်းတမန် ရောက်ရှိလာခြင်းကို ခံစားလိုက်ရပြန်၏။
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ “နောင်တော်ကျိခုန်း... အချိန် မရှိတော့ဘူး။”
ကန်ဝမ်က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ အချိန် မရှိတော့တာလဲ။ မင်း အသက်ရှင်ဖို့ တစ်နှစ်ကျော် ကျန်သေးတယ်။ မင်း ဒီအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး ရှမ့်လန်ကို အင်ပါယာအဖြစ် ဆက်လက်တင်မြှောက်ပြီး စေတီတောင်က လူတွေကို ဦးနှောက် ဆေးကြောသင့်တာပေါ့”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ရှင်းပြသည်။ “ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက အများဆုံး ရက် ၂၀ အတွင်း နုရှောင့်မြို့ကို ဖျက်ဆီးတော့မယ်။ သူတို့က ချန်အင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးမယ့် တိုက်ခိုက်မှု လုပ်တော့မယ်။”
ကန်ဝမ်က ဆိုလိုက်၏။ “အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ စေတီတောင်ကို ထိမှန်မှာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းမှာ ရှေးဟောင်း ကြားဖြတ်ဟန့်တားရေး ကိရိယာ ရှိတယ်။ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျုပ် ရှမ့်လန်ကို ပူးကပ်လိုက်တာနဲ့ ကျုပ်က ချန်အင်ပါယာရဲ့ အင်ပါယာ ဖြစ်လာမှာ။ နုရှောင့်မြို့က ကျုပ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာမှာ။ ဝူ၊ ချောင်၊ ရွဲ့ ပြည်နယ်တွေနဲ့ ချင်နိုင်ငံက ကျုပ်ရဲ့ နယ်မြေတွေ ဖြစ်လာမှာ။ မီးတောက် မြို့တော်က အဲဒါတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာကို ကျုပ် ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား။”
ကန်ဝမ် တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ညီလေးရန်... ဘုရင်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မင်းအတွက် သိပ်မစောလွန်းဘူးလား။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်သည်။ “နောင်တော်ကျိခုံး... ကျုပ် ရှမ့်လန်ကို ပူးကပ်ပြီးရင် ချန်အင်ပါယာနဲ့ စေတီတောင် ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ။ နုရှောင့်မြို့နဲ့ စေတီတောင် ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးလဲ။”
ကန်ဝမ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နုရှောင့်မြို့က ပိုအရေးကြီးတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက အနာဂတ်မှာ လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ စေတီတောင်ရဲ့ လက်ရှိ မဟာဗျူဟာမြောက် ကိရိယာတွေက ကာကွယ်ရေးအတွက်ပဲ သုံးလို့ရတယ်။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ နေရာမရှိဘူး။ အနာဂတ်က နုရှောင့်မြို့မှာပဲ ရှိတယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပဲလေ။ မီးတောက်မြို့တော်က နုရှောင့်မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာကို ကျုပ် ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ကျုပ်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေပြီ။”
ကန်ဝမ်က မေးလိုက်၏။ “ညီလေးရန်... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဖြေလိုက်သည်။ “ကြိုတင် ပူးကပ်မယ်။”
ကန်ဝမ်က ထောက်ပြလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ရှမ့်လန်ကို အင်ပါယာအဖြစ် တင်မြှောက်တာ မပြီးသေးဘူးလေ။ စေတီတောင်က သူ့ကို အမှန်တကယ် သစ္စာမဆိုရသေးဘူး။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “နောက်ကျသွားပြီ။ ရှမ့်လန်က စေတီတောင်ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရချင်ရင် သူက ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ သဘောထားကို ပြသရမယ်။ အခု ညီလာခံ လိုက်ကာက သူ့ကို ကွယ်ထားရင်တောင် ကြာရင် ပေါ်သွားမှာပဲ။ ကျုပ် သူ့ကို ချက်ချင်း ပူးကပ်ပြီး နုရှောင့်မြို့ကို ကယ်တင်မှ ဖြစ်မယ်။”
ကန်ဝမ်က စိုးရိမ်စွာ ပြော၏။ “မင်း သူ့ကို ပူးကပ်ပြီးရင် မင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ စေတီတောင်က ပုန်ကန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဖြေရှင်းချက်ပေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်မှာ ကိုယ်ပွားတစ်ယောက် ရှိတယ်။ လိုအပ်ရင် ကျုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ပြလို့ ရတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ် တဖြည်းဖြည်း ပုန်းအောင်းပြီး ရှမ့်လန်ကို ရှေ့တန်းတင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်။”
ကန်ဝမ်က သုံးသပ်လိုက်၏။ “ညီလေးရန်... မင်းက အလောတကြီးနိုင်လွန်းတယ်။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ပြောလိုက်သည်။ “နောင်တော်ကန်ဝမ်... ကျုပ်တို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားက အတူတူပါပဲ။ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းဆောင်ကို အရှေ့လောကမှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်စေချင်တယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ် လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ပြီးတာနဲ့ အဲဒါက အရှေ့လောကရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
ကန်ဝမ်က ဆိုလိုက်၏။ “ညီလေးရန်... မင်း ပြောနေတာတွေက သိပ်ဝေးကွာလွန်းနေပါသေးတယ်။ငါ တစ်ခုပဲ မှတ်မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို အကြွေးတင်ခဲ့တယ်။ ကျန်တာတွေ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။”
ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “နောင်တော်ကန်ဝမ်... ရှမ့်လန်ကို ပူးကပ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြရအောင်။”
ကန်ဝမ်က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒါ မင်းကိစ္စပဲ။ ငါ မင်းကို ကူညီမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချတာကတော့ မင်းအပိုင်းပဲ။”
……