အခန်း (၃၂၈)

အခန်း။ ၃၂၈

လီယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ထျန်းမင်သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူသည် ဤဘုရင်ခံတပ် စခန်းအတွင်း၌သာ အောင်းနေပြီး တောင်ပေါ်ဘုရင်လုပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုမူ ပြင်ပကမ္ဘာကြီးသည် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားပြီလော

အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော ဇွန်ဘီများက လမ်းပေါ်မှ အတားအဆီးများကို စတင်ရှင်းလင်းနေကြသည်မှာ ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်စရာပင်။

"လီယွမ်... မင်း တကယ်ပဲ မမှားဘူးလို့ သေချာလား လမ်းရှင်းနေတဲ့သူတွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ မဟုတ်ဘဲ ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ ဟုတ်လို့လား"

ဝမ်ထျန်းမင်သည် ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း သံသယရှိနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီယွမ်ပြောသောစကားမှာ ယုံကြည်ရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တောင်ပတ်လမ်းကို ရှင်းနေသော ဇွန်ဘီများမှာ အမှန်တကယ်တွင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်

သတ်နေသော လူသားများသာဖြစ်ပြီး လီယွမ်တစ်ယောက် အဝေးကကြည့်၍ မှားသွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူက ပို၍ယူဆနေမိသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျနော့်အထင်တော့ လီယွမ် တစ်ခုခုမှားမြင်တာနေမှာပါ။ ဒီကောင် မနေ့ညက အရက်တွေ အလွန်အကျွံသောက်ပြီး မူးနေတာထင်တယ်။ အသိပြန်ဝင်လာအောင် ပါးရိုက်ပေးဖို့ လိုနေပြီဗျ"

"လီယွမ်... မင်း ဒီမှာ လာပြီး လျှောက်မပြောနဲ့။ ဇွန်ဘီတွေက လမ်းရှင်းပေးတယ် ဟုတ်လား နောက်ဆိုရင် ဇွန်ဘီတွေ လယ်ထွန်နေတယ်လို့တောင် မင်း ပြောဦးမှာပဲ။ မင်းပြောတာကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော အဟုတ်ကြီး ယုံနေတာလား"

"ခေါင်းဆောင်... ဒီကောင် ခေါင်းဆောင်ကို နောက်နေတာပါ..."

ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများမှာ ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ လီယွမ်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို လျှောက်ပြောနေခြင်း သို့မဟုတ် မှားမြင်ခြင်း သို့မဟုတ် စနောက်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေကြသည်။

"တကယ်ကို အမှန်တရားပါ ခေါင်းဆောင် သူတို့က တကယ့်ကို ဇွန်ဘီတွေပါဗျ"

"အဲဒီဇွန်ဘီတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထည်က တကယ့်ကို ဧရာမကြီးတွေဗျ။ သူတို့က သာမန်လူသားတွေရဲ့ ကြွက်သားဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ လုံးဝကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ အားကောင်းတဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဒီလောက် သိသာနေတာကို ကျနော်က ဘယ်လိုလုပ် မှားမြင်ရမှာလဲ"

လီယွမ်သည် ဘေးလူများ၏ စနောက်မှုကို ခံရလွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး အသည်းအသန် ပြန်လည်ရှင်းပြနေရှာသည်။ သူသည် သူ့မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရသည့် အမှန်တရားကို ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ မယုံကြည်ကြသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ဖြစ်နေရသည်။

ဝမ်ထျန်းမင်မှာမူ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် လီယွမ်ကို လုံးဝမယုံကြည်သည်မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စမှာ ထူးဆန်းလွန်းနေသည်ဟု ယူဆထားခြင်းပင်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ အမှန်တရားသာဖြစ်ပါက အဆိုပါဇွန်ဘီများသည် လူသားများကဲ့သို့ အသိဉာဏ်မျိုး ရှိနေနိုင်သဖြင့် တွေးမိရုံနှင့်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

အဆိုပါအချိန်တွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “အစ်ကိုကြီး... မကြာခင်ကပဲ သားရဲဘုရင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတာကို မှတ်မိလား။ ကောလာဟလတွေအရတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးက သတ်ပစ်လိုက်တာဆိုပဲ။ အခု လမ်းရှင်းနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက သားရဲဘုရင်ဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ ကောင်တွေများ ဖြစ်နေမလား...” ဟု ဝေခွဲမရသော လေသံဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆို လိုက်သည်။

“သားရဲဘုရင်ဂိုဏ်းက အမြစ်ပြတ်သွားပြီ ဟုတ်လား”

ထိုသို့ပြောကာ ဝမ်ထျန်းမင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အစတုန်းကမူ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစိတ်ကူးများ ချက်ချင်းပျောက်ဆုံးသွားရသည်။ အကယ်၍ သားရဲဘုရင်ဂိုဏ်းကို ဖြိုခွင်းခဲ့သည်မှာ ဤဇွန်ဘီများသာ မှန်ကန်ပါက သူ၏ နတ်ဘုရားဘုရင်ခံတပ်မှာ လက်တစ်ဖျစ်စာအတွင်းမှာပင် ပြာကျသွားနိုင်သည်ဟု တွေးတောမိသည်။

“မဖြစ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။ ကိုယ့်အသက်ကို ငဲ့ရဦးမယ်။ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ ဝိုင်းမလုပ်မိဖို့ လိုတယ်”

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးကာ အန္တရာယ်ကြားထဲသို့ မဝင်ရောက်မိစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်ထျန်းမင်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်များ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီများကို သွားရောက်မဆွမိစေရန်အတွက် ဤအချိန်အတွင်း မည်သည့်ညီအစ်ကိုတစ်ဦးမျှ အပြင်မထွက်ကြရန် တားမြစ်လိုက်ခြင်းပင်။

...

ဂရုန်း... ဂရုန်း...

မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများ လုံးဝပိတ်ဆို့နေသည့် တောင်ပတ်လမ်းရှေ့တွင် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများက အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

အထက်ရှိ တောင်ကမ်းပါးယံကြီးမှာ အတော်အတန် ပြိုကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပေသုံးရာကျော် ရှည်လျားသော လမ်းပိုင်းကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများ ရောနှောနေသည့် လေးလံသော မြေပုံကြီးမှာ အမြင့်ကြီးပုံနေပြီး တောင်ပတ်လမ်းကို အလုံပိတ်ထားတော့သည်။

ထိုမြေပုံကြီးမှာ အနိမ့်ဆုံးနေရာ၌ပင် လေးငါးမီတာခန့် မြင့်မားနေပြီး အတွင်း၌ပါဝင်သော မြေထုပမာဏမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီကဆိုလျှင် ဤမျှပြင်းထန်သော မြေပြိုပိတ်ဆို့မှုကို စက်ယန္တရားများဖြင့် အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်လျှင်ပင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တောင်ပတ်လမ်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် စက်ယန္တရားများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုချွမ်းတွင် ယခုအခါ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ အကူအညီရှိနေသဖြင့် အချိန်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ စနစ်တကျ ခွဲဝေလုပ်ဆောင်မှုအောက်တွင် ရှေ့မှမြေပုံကြီးမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားတော့သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် လမ်းရှင်းရန် အဓိကတာဝန်ယူထားသူများမှာ "မြေလျှိုး ၁ နှင့်အတူ တင့်ကားအမျိုးအစား ဇွန်ဘီရုပ်သေးများဖြစ်ကြသော တာ့ဖန်းနှင့် အာဖန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

မြင်ကွင်းထဲတွင် မြေလျှိုး ၁ သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေဝါရောင် စိတ်

ဝိညာဉ်အလင်းများသည် ရှေ့မှမြေပုံကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တင်းကျပ်စွာ စုပုံနေသော မြေပုံကြီးမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ မြေခဲကြီးများသည် သိသာလှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေသားများမှာ ဧရာမ မြေလုံးကြီးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် တာ့ဖန်းနှင့် အာဖန်းတို့ ခွန်အားထုတ်ရမယ့် အချိန်ပင်။ သူတို့၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဧရာမ အားအင်များကို အသုံးပြုပြီး ထိုမြေလုံးကြီးများကို လမ်းဘေးဆီ လွယ်လွယ်ကူကူ လှိမ့်ထုတ်ကာ တောင်အောက်ကို ပစ်ချလိုက်ကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် မြေပုံကြီးကို တိုက်ရိုက်ရွှေ့ပြောင်းခြင်းသည် မြေလျှိုး ၁ အတွက် စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှု လွန်ကဲစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် စွမ်းအင်ချွေတာရန်အတွက် တာ့ဖန်းနှင့် အာဖန်းတို့ကိုပါ တာဝန်ခွဲဝေပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းတို့၏ အကူအညီကြောင့် မြေလျှိုးဇွန်ဘီရုပ်သေးသည် မြေလုံးကြီးများကို ပုံဖော်ပေးရုံဖြင့် တာ့ဖန်းနှင့် အာဖန်းတို့က လွယ်ကူစွာ တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် အလုပ်တွင်ကျယ်လာခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သောအခါ ကျောက်လင်းက အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး “လုချွမ်း... လမ်းပွင့်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

စိုထိုင်းဆများပြားပြီး ပိုးမွှားတိရစ္ဆာန် ထူထပ်သော ဤတောတောင်ဒေသကို ကျောက်လင်းတစ်ယောက် နှစ်သက်ခြင်း မရှိပေ။ ကားအတွင်း၌ အောင်းနေရသည်မှာလည်း စေးကပ်သော ရာသီဥတုကြောင့် နေရခက်လှသည်။ လုချွမ်းက စာရွက်ပေါ်တွင် “စိတ်မပူပါနဲ့ တစ်ညပါပဲ။ မနက်ကျရင် လမ်းပွင့်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ရေးသား၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်းသည် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် “ဘာ... မနက်အထိ စောင့်ရဦးမှာလား။ အဲဒါက တကယ့်ကို နှိပ်စက်တာပဲ” ဟု ညည်းတွားသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ စောင့်ဆိုင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပျင်းရိမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ကျိရုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ “ချီချီလေး... အန်တီနဲ့အတူ ကားထဲကို ပြန်ရအောင်။ အပြင်မှာ ကိုက်တတ်တဲ့ ပိုးမွှားတွေ အရမ်းများတယ်။ သမီးရဲ့ နုနုနယ်နယ် အသားအရေလေး အကိုက်ခံရရင် မကောင်းဘူး။ အန်တီ့ကိုလည်း အဖော်လုပ်ပေးရင်း ဂိမ်းတွေလည်း အတူတူ ဆော့ကြတာပေါ့...” ဟု ပြောကာ ကျိရုရွှယ်၏ ငြင်းဆန်လိုသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုလျက် ပွေ့ချီ၍ ကားဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံအမြင့်မှ အမည်းရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးခွဲ၍ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဝဲပျံရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့နောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်လံနေသည့် ဟွမ်ရွှမ်ပင်။ ဗီဇပြောင်းလိပ်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လုချွမ်းနှင့် ကျောက်လင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျိရုရွှယ်တို့သည် မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။