စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှု

“ဆရာတူ အစ်ကို ကျောင်...”

ချန်ဖေး လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ပြီး ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်း၏ အစစ်အမှန် တပည့်များထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ချန်ဖေး သဘာဝကျကျပင် စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

“မင်းရဲ့ လေးပစ်စွမ်းရည်က တော်တော် အားကောင်းတာပဲ...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချန်ဖေး ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော လေးပစ်စွမ်းရည်သည် အမှန်တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ချန်ဖေး၏ လေးပစ်စွမ်းရည်ကြောင့်ပင် ယခုအကြိမ် တိုက်ပွဲ အရှိန်အဟုန်သည် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဆရာတူ အစ်ကို ကျောင်... မြှောက်လွန်းပါပြီ...” ချန်ဖေး ပြုံးလိုက်သည်။

“အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ခွဲဝေပြီးရင် ငါတို့နဲ့ လာပူးပေါင်းဖို့ စိတ်ဝင်စားလား...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းတူတူ ဖြစ်နေသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ယုံကြည်မှု အချို့ ရှိပေလိမ့်မည်။ ချန်ဖေး၏ လေးပစ်စွမ်းရည်ကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် သူသည် လုံးဝ ဆွဲဆောင်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခြား မိစ္ဆာကောင်များနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ ချန်ဖေးသည် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

“ကျွန်တော် စဉ်းစားပါရစေဦး...”

ချန်ဖေး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သဘောမတူခဲ့ပေ။ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သဘာဝကျကျပင် ပိုမို လုံခြုံသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ ဘယ်အရာက ပိုကောင်းလဲ ဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်ခဲလှသည်။

“ရပါတယ်... ပြီးမှ ပြောပြပါ...”

ကျောင်ရှန်ယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ နောက်မှ လိုက်လာသော ကောလင်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဆိပ်ဖားပြုပ် ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ကျောင်ရှန်ယွမ်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။ ဤ မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ကိုလည်း နောက်ပိုင်းတွင် ခွဲဝေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

“ဆရာတူ အစ်ကို ကျောင် က ဘာပြောတာလဲ...”

ကောလင်းရှန်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဆိပ်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ဂိုဏ်းထဲတွင် အလွန် နာမည်ကြီးသည်။ သူ့ဆရာသည်လည်း ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဖုန်းရှိုးဖူထက် များစွာ သာလွန်သည်။

သူသည် သန်မာပြီး ခိုင်မာသော နောက်ခံ ရှိသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းထဲတွင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အမွေခံတပည့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ် ပြီးနောက် အစစ်အမှန် အမွေအနှစ်ကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“သူက ငါတို့ကို အတူတူ လှုပ်ရှားဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာ... ဒါပေမဲ့ ငါ မစဉ်းစားရသေးဘူး...” ချန်ဖေး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အင်း...”

ကောလင်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် တပည့်တစ်ဦးသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် အဆိပ်ဖားပြုပ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အခက်အခဲများစွာဖြင့် ခွဲစိတ်လိုက်သည်။ ခဏတာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းရောင် တောက်နေသော မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အဆိပ်ဖားပြုပ် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းအားမြုတေ သည် သေးငယ်သော အဆိပ်ဖားပြုပ် တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ၎င်း၏ အော်ရာသည် အလွန် သိပ်သည်းလှ၏။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအော်ရာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့ပြင် မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ သည် တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာပြီး အတွင်းထဲမှ သက်စောင့်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း သော့ခတ်ခံလိုက်ရသည်။

“မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ကို ဘယ်လို ခွဲကြမလဲ...”

နီချွမ်၏ မျက်နှာ စိမ်းပုပ်နေ၏။ သူ အဆိပ်မိထားသော်လည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အော်ရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအဆိပ် အနည်းငယ်သည် သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပုံရသည်။

“အိပ်မက်ကြာပန်း ကို အရင်ယူပြီးမှ ခွဲဝေကြတာပေါ့...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ရေကန်ထဲမှ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပိုမို သန်မာလာရုံ သာမက ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အများအပြားလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများက လူများကို သတ်ဖြတ်သည့် ဇာတ်လမ်းများစွာကို ကျောင်ရှန်ယွမ် ကြားဖူးသဖြင့် အိပ်မက်ကြာပန်း ဗီဇပြောင်းလဲခြင်း ရှိမရှိ သူ မသေချာပေ။

“ဘယ်သူ သွားမလဲ...” ချိုင်ရှန်ကျွင်း မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယခင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြေးသွားမည့်သူများ ရှိကောင်း ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခု လူတိုင်း အနည်းငယ် သတိထားနေကြသည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း က ကောင်းမွန်သော်လည်း အန္တရာယ်လည်း ရှိသည်။

“အရင် စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်...”

နီချွမ်သည် မူလက တစ်ယောက်တည်း သွားချင်ခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် သိပ်မလုံခြုံဟု ယူဆလိုက်သည်။ ဤ အဆိပ်ဖားပြုပ် သည် ထင်ရှားသော အန္တရာယ် ဖြစ်သဖြင့် နီချွမ် သူ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း မှာမူ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိရသဖြင့် ရဲရင့်ပြနေခြင်းက မိုက်မဲရာ ကျပေလိမ့်မည်။

“ဘယ်သူ သွားပြီး တောကောင် တစ်ကောင်လောက် ဖမ်းလာပေးမလဲ...” ချိုင်ရှန်ကျွင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာတူ အစ်ကို... ကျွန်တော် သွားပါမယ်...”

ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် တပည့်တစ်ဦး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ စောစောက ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် တပည့်များသည် အဆိပ်ဖားပြုပ် ၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ယခု စွမ်းဆောင်ရည် မပြလျှင် နောက်ပိုင်း၌ ကြာစေ့တစ်စေ့ပင် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့...” ချိုင်ရှန်ကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် တောင်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဒရွတ်တိုက် ဆွဲလာခဲ့သည်။ ဤ တောင်ဆိတ်သည် အပြင်လောကထက် များစွာ ပိုကြီးသည်မှာ သံသယ ဝင်စရာ မလိုသော်လည်း ပုံမှန် မဟုတ်သော အရာ မရှိပေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗီဇပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပိုကြီးပြီး ပိုကြမ်းတမ်းလာရုံသာ ရှိသော အရာများစွာ ရှိနေသေးသည်။

“ငါ ပစ်လိုက်တော့မယ်...”

နီချွမ်က တောင်ဆိတ် ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အိပ်မက်ကြာပန်း ရှိရာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အိပ်မက်ကြာပန်း သည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး သာမန် ဆေးမြစ်များကဲ့သို့ မပျက်စီးလွယ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်မိခြင်းမျိုးက ၎င်းကို လုံးဝ မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။

လူတိုင်း တောင်ဆိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာကာ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ရိုက်မိသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း သည် ကွေးညွှတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် တောင်ဆိတ်ကို ဘေးသို့ ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

အန္တရာယ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဗီဇပြောင်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများသည် တောင်ဆိတ် အပေါ်မှ သွေးနံ့ကို ခံနိုင်ရည် ရှိရန် ခက်ခဲသည်။ အကယ်၍ ပုံမှန် မဟုတ်သော အရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလျှင် လျစ်လျူရှုမနေဘဲ တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုလိုက်လေ့ ရှိသည်။

“ကြည့်ရအောင်...”

ချိုင်ရှန်ကျွင်းက အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ စောင့်ကြည့်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ နီချွမ်နှင့် ကျောင်ရှန်ယွမ် တို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း ရှေ့သို့ တိုးမသွားကြပေ။

ချန်ဖေးသည် လူအုပ်ကြီး နောက်တွင် ရပ်လျက် အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မပေးသော်လည်း ချန်ဖေး၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍ မရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ အန္တရာယ် တကယ် ရှိလျှင် ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် အနည်းဆုံးတော့ တုန်ခါသွားသင့်ပြီး ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေသင့်ပေ။

တောင်ဆိတ်၏ သွေးများ ရေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ရေကန်ကို အနီရောင် ဆိုးသွားစေသည်။ မီတာ ဆယ်ချီ အကွာမှပင် လူတိုင်း သွေးနံ့ကို ရှင်းလင်းစွာ ရရှိနေကြသည်။

သို့သော်လည်း အိပ်မက်ကြာပန်း သည် လေညင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေရုံသာ ရှိသည်။ တောင်ဆိတ်ကို မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ပေ။

၁၅ မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပေ။ အချို့လူများ စတင် လှုပ်ရှားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက အိပ်မက်ကြာပန်း လေ...။ ကြာစေ့တစ်စေ့တည်းနဲ့တင် သူတို့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေဖို့ လုံလောက်သည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံဖြင့် အိပ်မက်ကြာပန်း ပေါ်တွင် အစေ့များစွာ ရှိကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး အနည်းဆုံး ကြာစေ့တစ်စေ့ ရရှိနိုင်သည်။ အကယ်၍ စောစောက ပိုမို ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့လျှင် ပိုရနိုင်သည်။

“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ...” ချိုင်ရှန်ကျွင်း တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အရေပြားက ကြမ်းပြီး ငါ့အသားက ထူတယ်... ငါ သွားယူလိုက်ရမလား...” နီချွမ်က ချိုင်ရှန်ကျွင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...” ကျောင်ရှန်ယွမ် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။ ချိုင်ရှန်ကျွင်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နီချွမ် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အန္တရာယ် မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးသော်လည်း နီချွမ်သည် သတိထား၍ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရန် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခု ယူခဲ့ရသည်။ ၎င်း အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ နီချွမ် ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

နီချွမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ ထူးဆန်းသော အမူအရာ မပြကြပေ။

နီချွမ် အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် စွမ်းအင်တစ်စကို သတိထား ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ထိမှန်စေလိုက်သည်။ ကြာစေ့တစ်စေ့သည် အိပ်မက်ကြာပန်း မှ ပျံထွက်လာပြီး နီချွမ်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

အိပ်မက်ကြာပန်း မလှုပ်ရှားသေးပေ။ နီချွမ်က လက်ထဲမှ ကြာစေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ မှတ်တမ်းများထဲတွင် ပါရှိသည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

နီချွမ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး အိပ်မက်ကြာပန်း တစ်ပင်လုံးကို စတင် တူးဖော်လိုက်တော့သည်။

နီချွမ်သည် အိပ်မက်ကြာပန်း တစ်ပင်လုံးကို အမြစ်များ ပါမကျန် တူးဖော်ရန် ၁၅ မိနစ်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ အမြစ်များ အပါအဝင် အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို စားသုံးနိုင်သည်။ ကွာခြားချက်မှာ အာနိသင်၏ ပြင်းအားသာ ဖြစ်သည်။

ဘာမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သေချာပြီးနောက် နီချွမ်၏ ပုံရိပ် ဖြတ်ခနဲ လက်သွားပြီး ရေကန်ဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ လူတိုင်း သူ့ကို မဝိုင်းရံဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ နီချွမ် လက်ထဲမှ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန် နည်းပါးသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ယခု သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော အိပ်မက်ကြာပန်း တစ်ပင်နှင့် အဆင့် ၁ အထွတ်အထိပ် မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ တစ်ခုကို ရရှိထားသည်။ ဒီတစ်ခါ ချမ်းသာသွားပြီဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောမယ်... ငါ အိပ်မက်ကြာပန်း ကိုပဲ လိုချင်တယ်... မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ကို မလိုချင်ဘူး...” ချိုင်ရှန်ကျွင်းက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သူ့အတွက် အလွန် နည်းပါးသည်။ အများဆုံး အနေဖြင့် ပြန်ယူသွားပြီး ဂိုဏ်းအမှတ်များနှင့် လဲလှယ်ရုံသာ ရှိသည်။

“ငါ့ကို မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ပေး... ငါ အိပ်မက်ကြာပန်း မလိုချင်ဘူး...” နီချွမ် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အိပ်မက်ကြာပန်း နှင့် မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကြယ်ခုနစ်လုံးမျှော်စင်၏ ကျင့်စဉ်သည် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ မျိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူနိုင်စေသည်။ နီချွမ်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်သည်။

ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် ချိုင်ရှန်ကျွင်း တို့ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ သဘောတူထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပစ္စည်းများကို စတင် ခွဲဝေလိုက်ကြသည်။

ကြာစေ့ အများအပြား ရှိသည်။ ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရှိသူများက တစ်စေ့ ရရှိကြပြီး အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရှိသူများက အနည်းငယ် ပိုရကြသည်။ ကောလင်းရှန်း သုံးစေ့ ရရှိပြီး ချန်ဖေးသည် ငါးစေ့ပင် ရရှိခဲ့သည်။

ကြာစေ့များကို ခွဲဝေပြီးနောက် ကျန်သည်မှာ ကြာရွက်များ ဖြစ်သည်။ ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် ချိုင်ရှန်ကျွင်း တို့က အရွက် အများစုကို ယူလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ချန်ဖေး၏ လေးပစ်စွမ်းရည် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူသည်လည်း အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှု အောက်တွင် ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် တရားမျှတစွာ ခွဲဝေပေးခဲ့ကြသည်။ သေချာသည်မှာ ဘက်လိုက်မှု အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ရှားပါးသော တရားမျှတမှုဟု ယူဆနိုင်သည်။

ခဏအကြာတွင် အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ခွဲဝေပြီးသွားသည်။ လူတိုင်း ပြုံးနေကြသည်။

အချို့လူများသည် လက်ထဲမှ ကြာစေ့များကို ကြည့်ပြီး မမျိုချဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

မှတ်တမ်းများအရ အိပ်မက်ကြာပန်း သည် ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး စိတ်စွမ်းအားကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေပေ။ အိပ်မက်ကြာပန်း တစ်ပွင့်လုံး မျိုချလိုက်လျှင်ပင် အဆင်ပြေသည်။ စိတ်စွမ်းအားသည် သဘာဝကျကျ ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်ပြီး အတော်လေး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

“အွတ်...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြာစေ့ကို မျိုချလိုက်ရာ အထိအတွေ့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားမည်ဟု မပြောခဲ့ဘူးလား...။ ဘာလို့ ချောကျိကျိ ဖြစ်နေရတာလဲ...။

ကောလင်းရှန်းသည် ကြာစေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ မျိုချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာကို ခွန်အား အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက သဘာဝကျကျပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မတော်တဆ အခြားသူများ လုယူသွားလျှင် ဒေါသထွက်စရာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလော။

“ဆရာတူ အစ်ကို... ခဏလေး...”

ချန်ဖေး လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကောလင်းရှန်းကို တားလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် က သူ့ကို သတိမပေးသော်လည်း ချန်ဖေးသည် လက်ထဲမှ ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ရနေသည်။

ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည်။ ပိတ်ပါးစ တစ်လွှာက ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ချန်ဖေးကို မသိစိတ်မှ နေရခက်စေသည်။ သို့သော် ပြဿနာက ဘာလဲ ဆိုတာ သူ မပြောပြနိုင်ပေ။

ကောလင်းရှန်းက ချန်ဖေးကို ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာပင် လူအများအပြား ကြာစေ့များကို မျိုချပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လက်ထဲမှ ကြာစေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ မသိစိတ်မှ ကြာစေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်မိ၏။

ကြာစေ့၏ မျက်နှာပြင် ကွဲအက်သွားပြီး အရည်များ ချန်ဖေး၏ လက်ချောင်းများမှ စီးကျလာသည်။ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ အထိအတွေ့နှင့် အရသာတွင် ပြဿနာ မရှိပေ။

“ဂျူနီယာ ညီလေး... ဒါက...” ကောလင်းရှန်းက ချန်ဖေးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကြာစေ့ကို ဒီလို ချေမှုန်းပစ်လိုက်တာ နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ...။ ဆေးစွမ်းအာနိသင်က အနည်းဆုံး ၂၀% လျော့နည်းသွားပြီ။

ချန်ဖေး ဘာမှ မပြောပေ။ သူသည် ကောလင်းရှန်း လက်ထဲမှ ကြာစေ့များနှင့် သူ့လက်ထဲမှ ကြာစေ့များ၊ ကြာရွက်များကို ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သေချာ ပိတ်လိုက်၏။

ထာဝရ အခိုက်အတန့်...။

ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ချန်ဖေးသည် ဤ အဓိက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လက်ထဲမှ ကြေမွနေသော ကြာစေ့ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ချန်ဖေး၏ ခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် နောက်လန်သွားသည်။ သွေးများ ချန်ဖေး၏ နှာခေါင်းမှ စီးကျလာ၏။ ချန်ဖေး၏ ဦးနှောက် တစ်ခုလုံး မူးဝေနေပြီး မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက် ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။

“သွားကြစို့...”

“ပြေး...” ချန်ဖေး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောလင်းရှန်းကို ဆွဲပြီး အဝေးသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။