အစစ်နှင့် အတုရောထွေးခြင်း

ကောလင်းရှန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ချန်ဖေး ဘာဖြစ်နေမှန်း သူ မသိပေ။ သို့သော်လည်း ကောလင်းရှန်း မငြင်းဆန်ခဲ့ဘဲ ချန်ဖေး၏ အရှိန်အဟုန်နောက်သို့ လိုက်ပါပြီး ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကောလင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်း ကြောင်အမ်းသွားခြင်း မဟုတ်ချေ။ အခြားသူများသည်လည်း ချန်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်ပြီး အံ့သြနေကြသည်။ ဤနေရာတွင် အန္တရာယ် မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဘာလို့ ချန်ဖေး ရုတ်တရက် ဒီလို ပြုမူရတာလဲ...။

ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြား အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူတို့သည် ချန်ဖေး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိနေသော်လည်း ရှင်းပြ၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

သူတို့ကို နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေစေချင်ပြီး အောင်ပွဲ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားစေချင်သော ခံစားချက် တစ်မျိုး ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ မရွေ့လျားချင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ခွဲဝေယူပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ကြပြီး အခြားသူများ ကြာစေ့များကို စားသုံးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ကြာစေ့များကို ချက်ချင်း စားသုံးလိုစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဗီဇစိတ်က အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အာရုံကြောများ ထိုးဆွခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအရာကို မစဉ်းစားလိုကြတော့ပေ။ အကယ်၍ လေးလေးနက်နက် တွေးတောမိပါက လမ်းလွဲသွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“သွားကြစို့...”

ကြာစေ့ မစားရသေးသော အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေပြီး ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

ကြာစေ့များကို စားသုံးပြီးသူများ အနေဖြင့်မူ... ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်စေ၊ အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး နေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေကြပြီး အခြားသူများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများသာ ရှိနေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားကြတော့ပေ။

“ဟမ်...”

ကောလင်းရှန်းသည် ချန်ဖေး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံရပြီး မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံငါးပါး ရုတ်တရက် ကြည်လင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး... မြူခိုးတစ်လွှာ ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံ ရုတ်တရက် နိုးကြားလာ၏။

“မင်း ခံစားလိုက်ရလား...”

ချန်ဖေး ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောလင်းရှန်း၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

ထာဝရ အခိုက်အတန့် ၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချန်ဖေးကို အာရုံခံမိစေခဲ့သည်။ ခွဲဝေပြီးသား အိပ်မက်ကြာပန်း သည် သက်မဲ့အရာဝတ္ထု ဖြစ်သင့်သည်။ သက်မဲ့အရာဝတ္ထု တစ်ခုအပေါ် စိတ်စွမ်းအား အသုံးပြုလိုက်လျှင် အဖြစ်နိုင်ဆုံး ရလဒ်မှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသင့်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအား ပြန်ကန်ထွက်လာသဖြင့် ချန်ဖေး၏ စိတ်ကို ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤ ထိခိုက်မှုကြောင့်ပင် ဖုံးကွယ်ခံထားရသော ချန်ဖေး၏ စိတ်စွမ်းအား ရုတ်တရက် နိုးကြားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် သူ့ကို ရူးသွပ်စွာ သတိပေးလာခဲ့၏။

ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ချန်ဖေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူတို့လက်ထဲမှ ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များ ထူးဆန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဤကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များ အားလုံးသည် အဆိပ်ဖားပြုပ်ငယ်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုင်ဆောင်ထားသူများကို အဆိပ်မြူခိုးများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘာလဲဟ...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အဆိပ်ဖားပြုပ်များကို အလိုအလျောက် လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ဤ အဆိပ်ဖားပြုပ်များသည် လေထဲတွင် ပေါင်းစပ်သွားကြပြီး အော်မြည်သံနှင့် အတူ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

ချန်ဖေး၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို သော့ခတ်ထားနိုင်သကဲ့သို့ ပြင်ပ နှောင့်ယှက်မှု အချို့ကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်သည်။

ချန်ဖေး လက်ထဲမှ ကြေမွသွားသော ကြာစေ့ အနေဖြင့်မူ စိတ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ ကြေမွသွားသောကြောင့် သော်လည်းကောင်း အဆိပ်ဖားပြုပ် အဖြစ် မပြောင်းလဲဘဲ ပျံသန်းမသွားခဲ့ပေ။

“ကြည့်စမ်း...”

ကြာစေ့မှ အဆိပ်ဖားပြုပ် အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုမှ လူတိုင်း ပြန်လည် သက်သာလာခြင်း မရှိသေးမီ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဝေးသို့ ညွှန်ပြပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လိုက်မလာခဲ့ကြသော သိုင်းပညာရှင် အားလုံး နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လူတစ်ယောက်၏ ဗိုက်သည် ရုတ်တရက် ဖောင်းကားလာပြီးနောက် စပျစ်နွယ်ပင်များ သူ၏ မျက်နှာပေါက်များမှ တွားသွားထွက်လာကြကာ သူ၏ အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုလူသည် လူအုပ်ကြီးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခြေလက်များကို အသုံးပြု၍ ရေကန်ထဲသို့ ပြေးဆင်းသွားကာ ရေငုပ်သွားလေသည်။

ဤလူသာမက လိုက်မလာခဲ့ကြသော သိုင်းပညာရှင်များသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စတင် ပြောင်းလဲလာကြသည်။ သူတို့၏ ပြောင်းလဲသွားသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များသည် ပထမလူနှင့် မကွာခြားပေ။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်စေ၊ အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဤပြောင်းလဲမှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း လူဆယ်ယောက်နီးပါး ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ခွဲဝေရရှိသော ပျော်ရွှင်မှုမှ ယခု အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရသည့် အခြေအနေထိ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအရုပ်များ၏ အသွင်အပြင်သည် လူကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...။

“စိတ်ခံစားမှုတွေ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတုန်း ငါတို့ အိပ်မက်ကြာပန်း ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံလိုက်ရတာ...”

နီချွမ်က လက်ထဲမှ မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် မိစ္ဆာကောင် အတွင်းအားမြုတေ ဖြစ်ရမှာလဲ...။ ကျောက်တုံးတစ်တုံး သက်သက်ပါပဲ။ ဘယ်အချိန်တုန်းက အလဲခံလိုက်ရမှန်း သူ မသိလိုက်ပေ။ အိပ်မက်ကြာပန်း သည် လှပသော အိပ်မက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး လူများကို ထိုအထဲသို့ ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။

လူသားတို့၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အဆန်းကြယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းသောအခါ နှလုံးသား သေဆုံးသွားတတ်သည်။ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သောအခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိ၏ ခွန်အားကို ကျော်လွန်သွားတတ်သည်။ အိပ်မက်ကြာပန်း သည် စိတ်ခံစားမှု မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောင်ရှန်ယွမ်၏ မျက်နှာထား အရုပ်ဆိုးနေ၏။ အချည်းနှီးသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုပင်။

အဆိပ်ဖားပြုပ်သည် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်သော်လည်း အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရပြီး ပြပွဲထဲမှ ဇာတ်ပို့တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အဆိပ်ဖားပြုပ်သည် လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း အိပ်မက်ကြာပန်း ကို ခွဲဝေပြီးနောက် ပိုမို များပြားသော လူများ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

အဆုံးသတ်တွင် သူတို့ သုညသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိမပြုမိဘဲ သူတို့ကို အနည်းငယ် မနှိုးဆော်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်၌ သူတို့လည်း အန္တရာယ် ကြုံတွေ့နေရပေလိမ့်မည်။ မသိမသာ ညှို့ယူမှုကို သူတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိချင်မှ ရှိမည် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲမှ ကြာစေ့များကို မျိုချမိသွားနိုင်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ချန်ဖေးကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ လေးပစ်စွမ်းရည် စွမ်းအားကြီးရုံ သာမက သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည်လည်း ထူးကဲနေပြီး မူမမှန်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောင်ရှန်ယွမ် လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း ပြဿနာက ဘာလဲ ဆိုတာ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“အဲဒီ အိပ်မက်ကြာပန်း က တကယ် အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတုန်းပဲ...”

နီချွမ်က ရေကန်ကို ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ပျောက်ကွယ်သွားသော အိပ်မက်ကြာပန်း သည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လေညင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး လူကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

ချန်ဖေးသည် ရေကန်ကို မပြောင်းလဲသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် မရပ်မနား တုန်ခါနေပြီး ရှေ့မှ အန္တရာယ်ကို ချန်ဖေးအား သတိပေးနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၅ မိနစ်က ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့သေး၏။

ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် သည် စိတ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ် အများအပြား ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် လှည့်စားခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ခွန်အား ကွာခြားချက် ကြီးမားလွန်းသောအခါ ကျင့်စဉ် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးပါစေ အသုံးမဝင်တော့ဟုသာ ပြောရပေမည်။

သေချာသည်မှာ ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် လုံးဝ အသုံးမဝင်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ လှည့်စားခံလိုက်ရသော်လည်း ချန်ဖေး၏ ရင်ထဲမှ မသက်မသာ ခံစားမှုသည် ဝိညာဉ်မူလ ကျင့်စဉ် ၏ ရုန်းကန်မှု ရလဒ် ဖြစ်သင့်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ချန်ဖေးသည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန်နှင့် ပြဿနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ဤမျှ ပြတ်သားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဂျူနီယာ ညီလေး ချန်... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အခု အရမ်း အန္တရာယ်များနေပြီ... အတူတူ သွားကြရအောင်...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်က ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး ဆက်လက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ယခင်က ချန်ဖေး၏ လေးပစ်စွမ်းရည်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားခဲ့လျှင် ယခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များ ပြီးနောက် ကျောင်ရှန်ယွမ်သည် ချန်ဖေး၏ အန္တရာယ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိုမို အာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။

ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် သိသာထင်ရှားစွာပင် မူမမှန် ဖြစ်နေသည်။ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အများအပြား ဗီဇပြောင်းလဲနေကြသည်။

အားလုံး မဟုတ်သော်လည်း အများစု ဖြစ်သည်။ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မရှိလျှင် အဆုံးသတ်တွင် လူက ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို စားရသည် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းက လူကို ပြန်စားသွားလိမ့်မည်။

ချိုင်ရှန်ကျွင်းနှင့် နီချွမ်တို့သည်လည်း ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သော ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ချိုင်ရှန်ကျွင်းနှင့် နီချွမ် တို့သည် သဘာဝကျကျပင် သူစိမ်းဆန်နေကြသည်။

“ကျွန်တော်က လူနည်းနည်းနဲ့ သွားရတာ ပိုအကျင့်ပါနေလို့ပါ...”

ချန်ဖေး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ချန်ဖေးသည် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိ ကျောင်ရှန်ယွမ်ထက် များစွာ သာလွန်သည်။

ကျောင်ရှန်ယွမ်က ချန်ဖေးထက် ပိုသန်မာနိုင်သော်လည်း ချန်ဖေးတွင် ကြယ်တာရာ ဓားသိုင်း ၊ ဝိညာဉ်လိုက်ခြေလှမ်း ၊ လေဟာနယ် ခရီးသွားခြင်း နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့် ကျင့်စဉ် အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။

ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း ချန်ဖေး အတွက် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ပစ္စည်း အများအပြား ရှိသော်လည်း အထူးသဖြင့် လူအများအပြားနှင့် အသုံးမဝင်သော ဗီဇပြောင်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေမှုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သတ္တုပြား ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပဋိပက္ခများ ရှိလာပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေမှတော့ ချန်ဖေး အနေဖြင့် ကောလင်းရှန်းနှင့် အတူ သွားလာလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ဦး ကြားတွင် အကျိုးစီးပွားကြောင့် အငြင်းပွားမှုများ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

“နှမြောစရာပဲ...”

ကျောင်ရှန်ယွမ်က ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးထဲမှ ပြတ်သားမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို နေခဲ့ရန် ဖျောင်းဖျမည့် စကားလုံးများသည် နှုတ်ဖျားတွင် ရောက်နေသော်လည်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဖိတ်ခေါ်မှု နှစ်ကြိမ်သည် ကျောင်ရှန်ယွမ်၏ အကန့်အသတ်ပင်။ ကျောင်ရှန်ယွမ် တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်မာန ရှိသည်။ ချန်ဖေး၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် ဆွဲဆောင်ရန် ထိုက်တန်သော်လည်း ကျောင်ရှန်ယွမ် အနေဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိတ်ခေါ်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစစ်အမှန် တပည့် ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်း အများဆုံး ရှိသူ လူနည်းစုထဲမှ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ကျောင်ရှန်ယွမ်တွင် ကိုယ်ပိုင် မူဝါဒများ ရှိသည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် လူတိုင်း...”

ချန်ဖေး လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ကျောင်ရှန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကောလင်းရှန်းလည်း လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ချန်ဖေး နောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

“စောစောက ဒီ ဂျူနီယာ ညီလေးဆီမှာ အိပ်မက်ကြာပန်း ရဲ့ အစေ့တွေနဲ့ အရွက်တွေ ရှိနေတယ်နော်...” ချန်ဖေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒါကို စားချင်နေတုန်းလား...” တစ်စုံတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သေချာ ပိတ်ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ထွက်ပြီးမှ ဂိုဏ်းကို ပြန်ပေးလိုက်ရင်... ဂိုဏ်းအမှတ် အတော်များများ ရနိုင်တယ်လေ...”

“ဒီ ဂျူနီယာ ညီလေးက ငါတို့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ... မင်းက ဒါကို တွေးနေသေးတယ်ပေါ့... သွားမယ်ကွာ...” တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ အပြုအမူကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လူတိုင်းတွင် မတူညီသော အတွေးများ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရေကန်ထဲမှ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အကယ်၍ လုံလောက်အောင် သန်မာလျှင် စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိသရွေ့ အိပ်မက်ကြာပန်း ကို စားသုံးနိုင်သေးသည်။ ထို့ပြင် ရေကန်အောက်တွင် ကျောက်စိမ်းပြား အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ စောစောက ရေကန်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသော အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတွင် ကျောက်စိမ်းပြား သုံးခု ရှိသည်။

သို့သော် စောစောက လူများစွာ ရှိနေသည့်တိုင် သူတို့ အသတ်ခံလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အရေအတွက်နှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် နောက်မှ လူများ ဘာတွေးနေမှန်း မသိပေ။ ဤအချိန်တွင် သူနှင့် ကောလင်းရှန်းသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဂူဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များသည် မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ ချန်ဖေးသည် ဤအရာများကို လေ့လာရန် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေချင်နေသည်။

အိပ်မက်ကြာပန်း ဗီဇပြောင်းလဲသွားသော်လည်း စား၍မရဟု မဆိုလိုပေ။ သော့ချက်မှာ ဘယ်လိုစားမလဲ ဆိုတာပါပဲ။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နောက်သို့ မည်သူမျှ လိုက်မလာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ချန်ဖေးနှင့် ကောလင်းရှန်း ဂူဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ချန်ဖေးက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဂျူနီယာ ညီလေး... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ...”

ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို မြင်သောအခါ ကောလင်းရှန်းသည် အတွင်းထဲမှ အရာများကို တွေးမိပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ အဆိပ်ဖားပြုပ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များ၊ ထို့ပြင် အခြားသူများ၏ သနားစရာ အခြေအနေများသည် ကောလင်းရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုစားရမလဲ ဆိုတာ လေ့လာရမှာပေါ့...”

ချန်ဖေးက အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယခင်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံများက ချန်ဖေးကို နားလည်စေခဲ့သည်။ အရာများစွာသည် စား၍မရဟု ထင်ရသော်လည်း သေချာပေါက် နည်းလမ်းမှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နည်းလမ်းမှန်ကန်သရွေ့ စား၍မရသော အရာများစွာသည် အရသာရှိသော အစားအစာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဤကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များ ဗီဇပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချန်ဖေးသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ဗီဇပြောင်းလဲသွားလျှင်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် မည်သို့ စားသုံးရမည်ကို သုတေသနပြုလုပ်ခြင်း သက်သက် မဟုတ်ပါလော။