ကြက်သီးထဖွယ်

အမှန်စင်စစ် ဤဗီဇပြောင်းလဲနေသော ကြာစေ့များနှင့် ကြာရွက်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုပါက ပိုမို အဆင်ပြေသော နည်းလမ်းမှာ ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်များကို ဖယ်ရှားရန် စိတ်စွမ်းအားကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်ဖေး၏ ယခင် စိတ်စွမ်းအား အသုံးပြုမှုသည် သူ့ကို ဦးနှောက်တုန်ခါလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပါက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မည်။

အိပ်မက်ကြာပန်း ကို စားသုံးခြင်းသည် စိတ်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပျက်စီးစေမည် ဆိုပါက မည်သူမျှ လိုလိုလားလား ပြုလုပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီပစ္စည်းတွေကို ဂိုဏ်းကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ကြမလား...”

အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ စွမ်းအားသည် ကောလင်းရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင် အားလုံးသည် အိပ်မက်ကြာပန်း ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ယခုအချိန်ထိ သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဆိပ်ဖားပြုပ် သည် အစစ်အမှန်လော သို့မဟုတ် အိပ်မက်ကြာပန်း ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်လော ဆိုသည်ကို ကောလင်းရှန်း မသေချာတော့ပေ။

“ဆေးပေါင်းအိုး မပါလာဘူး... မဟုတ်ရင် ပြန်လည် သန့်စင်လိုက်တာ ပိုစိတ်ချရတယ်...”

ဆေးပေါင်းအိုး ယူမလာခဲ့မိသဖြင့် ချန်ဖေး နှမြောတသ ဖြစ်မိသည်။ သို့သော်လည်း နေရာလွတ်က အကန့်အသတ် ရှိပြီး ဆေးပေါင်းအိုး သယ်ဆောင်လာခြင်းက အခြား ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဆေးပေါင်းအိုးကို သယ်ဆောင်ပြီး ဝင်ရောက်လာခြင်းက ပို၍ပင် လက်တွေ့မကျပေ။ ၎င်းက ထင်ရှားလွန်းပြီး ဤမျှ အန္တရာယ်များသော နေရာတွင် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေနိုင်သည်။

“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ...” ကောလင်းရှန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“တခြား ဆေးမြစ်တွေကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီး ဆေးရည် ဖော်စပ်မယ်... အချိန်ကျရင် ကြာစေ့တွေနဲ့ ကြာရွက်တွေပေါ် လောင်းချလိုက်မယ်... ဒါဆိုရင် စားလို့ ရလောက်ပြီ...”

ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ် အချို့ ရှိနေသည်။ လက်တွေ့ ဖြစ်နိုင် မဖြစ်နိုင် ဆိုသည်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှသာ သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကောလင်းရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောလင်းရှန်းသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိသဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်၌ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ချီ အကွာတွင် စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ဂူငယ်လေးတစ်ခု အတွင်း ပုန်းအောင်းနေ၏။

ဝင်ပေါက်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင် အလွန် ကျယ်ဝန်းသည်။ ဂူပိတ်ဆို့ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် စွန်းကျုံးဟိုင်သည် အခြားနေရာများသို့ ပေါက်ရောက်သော လိုဏ်ခေါင်းငယ် တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် တူးဖော်ထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် စွန်းကျုံးဟိုင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး အတွင်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးပြီးနောက် စွန်းကျုံးဟိုင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လေတစ်လုပ် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေ၏။ ထိုနေ့က ချန်ဖေး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အတွက် သူသည် ကောင်းကင်ရေကန် ရှုခင်းဆယ်ပါး ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုခဲ့ရာ စွန်းကျုံးဟိုင်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို များစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးအနှစ်သာရများ ပြင်းထန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ဆယ်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဆေးမြစ် အများအပြား စားသုံးခဲ့သော်လည်း စွန်းကျုံးဟိုင်သည် အနည်းငယ်သာ သက်သာလာခဲ့သည်။ သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေနှင့် ဝေးကွာနေဆဲပင်။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

“ယန်ယန်... သူတို့က တရားခံတွေပဲ... ငါ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးပါ့မယ်...”

နောက်ဆုံးအချိန်၌ ယွီယန်ယန် သူ့ကို ကြည့်ခဲ့သော အကြည့်ကို စွန်းကျုံးဟိုင် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအကြည့်သည် စိတ်ပျက်မှု ဖြစ်သည်ဟု စွန်းကျုံးဟိုင် မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ယွီယန်ယန်က သူ့ကို လွတ်မြောက်စေချင်ခဲ့သည်ဟု စွန်းကျုံးဟိုင် ယုံကြည်ထားသည်။

“အခွင့်အရေး ရှိမှာပါ... သေချာပေါက် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ...” စွန်းကျုံးဟိုင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန်မှ စ၍ စွန်းကျုံးဟိုင်သည် အပြင်ထွက်ပြီး ပူးပေါင်းရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှာဖွေတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ချန်ဖေးနှင့် အခြားသူများကို တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး ရပါက သူသည် အခွင့်ကောင်းယူပြီး အခြားသူများကို လှုံ့ဆော်ကာ ချန်ဖေးတို့ကို ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်စေမည် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက မဆိုးဘူးပဲ... ငါ အရင်က ဒီလိုမျိုး နေရတာ ကြိုက်တယ်...”

အသံတစ်သံသည် ဂူအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဂူပေါက်ဝကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အတွင်းသို့ ထိုးဝင်လာ၏။ စွန်းကျုံးဟိုင်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြရခက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

အသံကြောင့် လန့်သွားပြီး စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ဂူပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ထိုသူကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူ့ရှေ့မှ လူသည် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းပြားကို အဘယ်ကြောင့် မအာရုံခံမိသနည်း။

“ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား... အရင်တုန်းကတော့ ငါ့မှာ နာမည်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်နေပြီးတဲ့နောက် မင်း ငါ့ကို ယွီသောင်ဆန်း လို့ ခေါ်လို့ရတယ်...”

ယွီသောင်ဆန်း၌ အရိုးများ မရှိသကဲ့သို့ပင်။ သေးငယ်သော အပေါက်သည် သူ့ကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ပေ။ ယွီသောင်ဆန်းသည် အလွန် လွယ်ကူစွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

စွန်းကျုံးဟိုင် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိ၏။ ယွီသောင်ဆန်းသည် စွန်းကျုံးဟိုင်ကို မကောင်းသော ခံစားချက် ပေးနေပြီး... သဘာဝ ရန်သူ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူ့ရှေ့မှ လူသည် လူသား မဟုတ်ဘဲ လူရေခွံ ခြုံထားသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ထပ်မလာနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့...”

စွန်းကျုံးဟိုင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယွီသောင်ဆန်း၏ စကားများသည် ရှေ့နောက် မညီသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စွန်းကျုံးဟိုင် နားထောင်ရသည်မှာ နေရခက်နေ၏။ ထို့ပြင် စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ယွီသောင်ဆန်းနှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ မနေလိုပေ။

အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး အလွန် နီးကပ်သွားပါက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု စွန်းကျုံးဟိုင်၏ ဗီဇက ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း ယွီသောင်ဆန်းသည် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိကြောင်း သူ၏ အော်ရာကို ကြည့်ပြီး စွန်းကျုံးဟိုင် ပြောနိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ တူညီနေသည်။ စွန်းကျုံးဟိုင် ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သိပ်ပြီး မကြောက်ရွံ့ပေ။

ယွီသောင်ဆန်းက ချန်ဖေးကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံမှုထက် များစွာ သာလွန်သော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေလျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...။

“မင်း အရမ်း ကြောက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အရမ်း ဒေါသထွက်နေတယ်... စောစောက မင်းရဲ့ ဒေါသကို ငါ ခံစားမိလို့ ငါ ရောက်လာတာ... ဒါပေါ့... ဒီအရာကလည်း ကူညီပေးတယ်လေ...”

ယွီသောင်ဆန်း စကားပြောရင်း သူ၏ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထောင့်များသည် နားရွက်အထိ ကွဲအက်သွား၏။ သူ၏ ပါးစပ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုသည် ယွီသောင်ဆန်း၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ကျလာသည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ကျောက်စိမ်းပြားများ အချင်းချင်း ဆက်နွယ်မှုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း ယခု ဤကိစ္စသည် စွန်းကျုံးဟိုင် အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

ယွီသောင်ဆန်း ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စွန်းကျုံးဟိုင်သည် လူသားနှင့် မတူသော အော်ရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ယွီသောင်ဆန်းသည် သေချာပေါက် လူသား မဟုတ်ပေ။

ပြေး...။

ဤအတွေး စွန်းကျုံးဟိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး စွန်းကျုံးဟိုင် ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲမှ လှံရှည်သည် ကြယ်တံခွန် တစ်ခုကဲ့သို့ ယွီသောင်ဆန်း၏ မျက်နှာကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။

မြင်းဖြူ လှံသိုင်း...။

ဤသည်မှာ စွန်းကျုံးဟိုင် ကျွမ်းကျင်သော အမြန်ဆုံး လှံသိုင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်သူ အာရုံလွင့်သွားပါက လှံခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်ပြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် ယွီသောင်ဆန်းကို ထိခိုက်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးထားပေ။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိစေရန် ယွီသောင်ဆန်းကို ယာယီ နောက်ဆုတ်သွားစေရန်သာ ဤသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရွှစ်...”

စွန်းကျုံးဟိုင် လက်ထဲမှ လှံသည် ယွီသောင်ဆန်း၏ မျက်နှာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ လှံခေါင်းသည် ယွီသောင်ဆန်း၏ ခေါင်းကို ရှေ့မှ နောက်သို့ ဖောက်ထွက်သွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွား၏။

စွန်းကျုံးဟိုင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ဒါက ဟန်ပြ တိုက်ခိုက်မှု သက်သက်ပါ...။ သူ ယွီသောင်ဆန်းကို ထိခိုက်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ စွန်းကျုံးဟိုင်သည် လက်ထဲမှ လှံကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုမှ ရရှိလာသော ကြွက်သား မှတ်ဉာဏ်က သူ့လက်ထဲမှ လှံကို လျင်မြန်စွာ တုန်ခါစေလိုက်၏။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် အားနည်းသူ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူသည် အလွန် သန်မာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် သက်တံ့ရှည်ဂိုဏ်း၏ အမွေခံ မျိုးစေ့ ဖြစ်လာပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လှံတုန်ခါမှု၏ အားအဟုန်သည် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်လျှင်ပင် ခန္ဓာကိုယ် ထိုးဖောက်ခံရပြီး ဤကဲ့သို့ တုန်ခါခံရပါက ဒဏ်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဝီ...”

လှံ မတုန်ခါမီမှာပင် လက်တစ်ဖက်က လှံကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်... ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ပြန်ရိုက်လို့ ရပြီ...”

ယွီသောင်ဆန်းသည် လှံထဲမှ သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပုပ်သိုးနေသော အရေပြားများသည် သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း ယွီသောင်ဆန်း အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း စွန်းကျုံးဟိုင်၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြူးကျယ်လာသည်။ စွန်းကျုံးဟိုင် လှံကို ရွှေ့လိုက်သော်လည်း လုံးဝ မရွေ့လျားပေ။ စွန်းကျုံးဟိုင် လှံကို စွန့်လွှတ်လိုသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ လက်သည် လှံနှင့် ကပ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားကြောင်း ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မရွှေ့လျားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယွီသောင်ဆန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

“မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်... ငါ မင်းကို ပြန်ရိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မရိုက်ဘူး... မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက အသုံးဝင်သေးတယ်...”

ယွီသောင်ဆန်း၏ မျက်နှာတွင် ပုံသေကားကျ အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် ဘာမှ မခံစားရပေ။ သို့သော် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် ဤအပြုံးတွင် ပျော်ရွှင်မှု မရှိကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ဤအပြုံးသည် အတုယူ ဖန်တီးထားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်သည် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုပြီး အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။ ယွီသောင်ဆန်း ဘာလုပ်ချင်မှန်း စွန်းကျုံးဟိုင် နားမလည်မီ ယုန်တစ်ကောင် ဂူထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။

ယုန်သည် စွန်းကျုံးဟိုင်ကို သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားမှု တစ်ခု စွန်းကျုံးဟိုင်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသည်။

ယုန်သည် စွန်းကျုံးဟိုင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး စွန်းကျုံးဟိုင်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စွန်းကျုံးဟိုင်၏ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး စွန်းကျုံးဟိုင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်၏။

အသားစများနှင့် သွေးစများ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သူ၏ အသားနှင့် သွေး ဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း နှစ်ခုသား ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

စွန်းကျုံးဟိုင်၏ အသိစိတ် ဝေဝါးသွားသည်။ စွန်းကျုံးဟိုင် မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် လူဆယ်ယောက်ကျော် ဂူအပြင်ဘက်၌ ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် လူသားတို့၏ စိတ်ခံစားမှု မရှိပေ။ သားရဲကဲ့သို့ အေးစက်မှုသာ ရှိသည်။

ဤ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ခြေရင်းတွင် တောယုန် ဒါဇင်များစွာ မြက်ခင်းထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် အသံမထွက်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေကြ၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် ယွီသောင်ဆန်း ဂူထဲမှ ထွက်လာရာ စွန်းကျုံးဟိုင်က ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

“နောက်တစ်ယောက် ရှာဖို့ အချိန်တန်ပြီ...”

ယွီသောင်ဆန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သတ္တုပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင် တုန်ခါမှုများကို အာရုံခံလိုက်သည်။ သူ ပါးစပ်ဟပြီး သတ္တုပြားကို မျိုချလိုက်၏။

“မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်... ငါ မင်းကို ပြန်ရိုက်တယ်... ဒါ သဘာဝကျပါတယ်...”

ယွီသောင်ဆန်း၏ အေးစက်သော ရေရွတ်သံသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားပြီး ယွီသောင်ဆန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တောင်ခါးပန်းတွင်...။

“ဆရာတူ အစ်မ... ငါတို့ တောင်အောက် ဆင်းကြရင် မကောင်းဘူးလား... ဒီနေရာက အရမ်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ငါတို့ တွေ့ရှိခံရမှာ ကြောက်တယ်...”

ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ကျောက်တုံးများ နောက်ကွယ်တွင် ဂရုတစိုက် ပုန်းအောင်းရင်း အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ ဒီအထိ ရောက်လာပြီးပြီပဲ... ဘယ်လိုလုပ် နောက်ပြန်လှည့်နိုင်မှာလဲ... အဲဒီ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ရတာနဲ့ ငါ ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို တန်းပြီး ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်လောက်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီလောက်ကျယ်ပြန့်တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးထဲမှာ ငါ မသွားနိုင်တဲ့နေရာ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး...” ရှန်ဖုန်းရှိုက အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အယူသည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ငြင်းပယ်သော်လည်း... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ပါက စွမ်းအင် မတည်ငြိမ်သေးသဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ငြင်းပယ်မှုသည် အလွန် နည်းပါးသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်သေးသည်။

ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ခွန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ပြောင်းလဲမှုများစွာ ရှိနေပါစေ၊ ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူ လိုချင်သမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗီဇပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အရေအတွက် အများအပြား တိုးပွားလာခြင်းက ရှန်ဖုန်းရှိုကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်နှင့် ဝါရင့် ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို မနာလို ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကြောင့် ရှန်ဖုန်းရှိုသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း၏ အော်ရာကို အလွန် အာရုံခံစားလွယ်သည်။ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အနီးအနားတွင် ရှိနေကြောင်း သူမ အာရုံခံနိုင်သည်။

သူတို့ ပုလင်းတောင် ထိပ်ထိ ဆက်သွားရန် မလိုတော့ပေ။ တောင်ခါးပန်းတွင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး စားသုံးလိုက်သည်နှင့် ရှန်ဖုန်းရှို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ဒီ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ပိုင်းနဲ့ ဆိုရင်... ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ လိုတယ်... ငါတို့ရဲ့ အော်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်...” ရှန်ဖုန်းရှိုက ခေါင်းပေါ်မှ ဆံထိုးကို ပွတ်သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ဆရာတူ အစ်မ... ဟိုတစ်ခုလား...” ဂျူနီယာ ညီမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ဖုန်းရှို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးနေသေးသော်လည်း ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်။ ၎င်းသည် သူမ ရှာဖွေနေသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ဖုန်းရှို၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံထိုးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှ မခံစားရပေ။ သူမသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။