ငါးနှင့် ဥများ
Vol. 8 Ch. 71
လျိုယီးကျန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းဦးလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက လာသွားသေးတယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်သစ်တောထဲမှာ ပျင်းနေမှာစိုးလို့တဲ့”
“တကယ်တော့ ယွင်ယင်းမြို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေကို ရှောင်တိမ်းပြီး နေရတာကလည်း အရသာတစ်မျိုးပါပဲ”
ရွှီနင်က ဘေးမှရပ်နေပြီး ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။
လျိုယီးကျန့်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ယင်းမြို့တွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“သွားကြစို့... ငါ့အိမ်မှာ သွားထိုင်ကြတာပေါ့”
လျိုယီးကျန့်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဝေ့ပင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လျိုယီးကျန့်နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ “အဘိုးလျို... ဒီကန်က ယွင်ဇယ်တောင်တန်းထဲက လော့ယွဲ့ကန်လား”
“ဟုတ်တယ်”
လျိုယီးကျန့်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “လပြည့်ညဆိုရင် ကန်ရေပြင်ပေါ်မှာ ငွေရောင်လမင်းကြီးရဲ့ အရိပ်ထင်ဟပ်နေပြီး ရှုခင်းက သိပ်လှတာ”
လူအချို့သည် လျိုယီးကျန့်နောက်မှ လိုက်ပါပြီး သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။
မကြာမီ လယ်တောအိမ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လယ်တောအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ခြံစည်းရိုးကာရံထားပြီး ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်၌ ကွယ်ဝှက်တည်ရှိနေသည်။
အိမ်ကို သစ်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် ရိုးရှင်းသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။
ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ငါးကန်တစ်ခုကို တွေ့ရပြီး ငါးမျိုးစုံ ကူးခတ်နေကြသည်။
ထို့အပြင် နေရာအနှံ့၌ ပန်းမန်များ ဝေဆာနေရာ တောင်ပေါ်တွင် ဤမျှ ခမ်းနားသော နေရာမျိုးရှိမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်မိမည် မဟုတ်ချေ။
“အထဲဝင်ကြစို့”
လျိုယီးကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
အစောင့်နှစ်ယောက်က ထိုစကားကိုကြားသော် ခြံဝင်းထဲ၌သာ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
ရွှီနင်သည်လည်း ဆက်မလျှောက်တော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုရွှီ... လာလေ”
ဝေ့ပင်လင်က ရွှီနင်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လျိုယီးကျန့်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒါက ရွှီနင်ပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်မဟုတ်ပါဘူး။ ခန်းယွင်ခရိုင်မှာတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေပါ”
လျိုယီးကျန့်က ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရပါတယ်... အတူတူ ဝင်ကြတာပေါ့”
ရွှီနင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး... ခင်ဗျားတို့က မိသားစုတွေပဲဟာ... ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... ဒီမှာပဲ ငါးကြည့်ပြီး ပန်းတွေကို ခံစားလိုက်ပါ့မယ်”
ရွှီနင် ငြင်းဆန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အတင်းမခေါ်တော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။
အစောင့်နှစ်ယောက်သည်လည်း ခြံဝင်းထဲမှထွက်ပြီး အပြင်ဘက်၌ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲတွင် ရွှီနင်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရွှီနင်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ပန်းမန်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
‘ဒီပန်းတွေ အများစုကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား...’
ချန်ရန့်ဆီတွင် ရှိစဉ်က ရွှီနင်သည် ပန်းမန်များအကြောင်း လေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤပန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ လေ့လာမှုများမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေသေးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ဒီအရွက်က စိမ်းလန်းလိုက်တာ...’
ရွှီနင်က ခြံစည်းရိုးဘေးရှိ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်သည်။ ပန်းအိုးထဲမှ အစိမ်းရောင်နွယ်ပင်သည် တိုင်တစ်လျှောက် ရစ်ပတ်တက်နေ၏။ ရွှီနင်က မသိမသာ လက်ဖြင့် ထိလိုက်မိသည်။
—
စွမ်းအင် ရှာတွေ့သည် - ၁၂ ယူနစ်
စုပ်ယူမည်လား။
စုပ်ယူမည်/မစုပ်ယူပါ
—
‘ဒါက... ဒါက ဝိညာဉ်ဆေးပင်လား’
ရွှီနင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သိုင်းပညာမျက်နှာပြင်မှ ရုတ်တရက် အသိပေးချက် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘စီနီယာလျိုက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ’
ဤခြံဝင်းထဲရှိ ပန်းမန်များသည် အလှကြည့်ရုံသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း ရွှီနင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်လောက်သည်။
ရွှီနင်၏စိတ်ထဲ၌ ယွင်ယင်းမြို့တွင် နေထိုင်လိုစိတ် ပိုမိုပြင်းပြလာသည်။
သန်မာသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုလျှင် သိုင်းပညာ ထွန်းကားသော ပတ်ဝန်းကျင် လိုအပ်ပေသည်။
ရွှီနင်သည် ပန်းပင်များဆီမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ စုပ်ယူမိမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရွှီနင် ရေကန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကန်ထဲတွင် ငါးများ ကူးခတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ရံဖန်ရံခါ ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီးနောက် ရေအောက်သို့ ပြန်ငုပ်သွားကြသည်။
ရွှီနင်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး ကန်ထဲမှ ငါးများကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“အစ်ကိုရွှီက ငါးတွေကို သဘောကျတာလား”
ဝေ့ဇစ်ချန်၏ အသံက ရွှီနင်၏အနောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွှီနင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေ့ဇစ်ချန်သည်လည်း ရေကန်နားတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွှီနင်က ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အဘိုးလျိုနဲ့ အစ်ကိုက အတိတ်အကြောင်းတွေ ပြောနေကြတာ ပျင်းဖို့ကောင်းလို့ ထွက်လာတာ”
ဝေ့ဇစ်ချန်က စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခု တွေ့ရှိသွားပုံရသည်။ “ဒီငါးတွေကို ကြည့်ပါဦး”
ရွှီနင် ရေကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကန်ထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးများသည် တစ်စုံတစ်ရာ အမိန့်ရလိုက်သကဲ့သို့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် တက်လာပြီး ဝေ့ဇစ်ချန်၏ အရှေ့တွင် လှည့်ပတ်ကူးခတ်နေကြသည်။
သို့သော် ငါးတစ်ကောင်မျှ ရွှီနင်ထံသို့ ကူးမလာကြပေ။
“အမ်...”
ရွှီနင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ဝေ့ဇစ်ချန်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမက ရေကန်ထဲသို့ လက်ထည့်ပြီး ဘယ်ညာ ယမ်းလိုက်သည်။
ကန်ထဲမှ ငါးများသည် ဝေ့ဇစ်ချန်၏ လက်လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။
“ဒီငါးတွေက မိန်းကလေးတွေကိုပဲ သဘောကျတာလား”
ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သိပ်တော့ ဂရုမစိုက်လှပေ။
မကြာမီ လျိုယီးကျန့်နှင့် ဝေ့ပင်လင်တို့ ထွက်လာကြသည်။
“အဘိုးလျို... ဒီနေ့တော့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”
ဝေ့ပင်လင်သည် လျိုယီးကျန့်နှင့် စကားအတော်ကြာ ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်နှောင့်ယှက်ရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။
“အစ်ကိုရွှီ၊ ဇစ်ချန်... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
ဝေ့ဇစ်ချန် ရေကန်ရှေ့တွင် ကစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့ပင်လင်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ဝေ့ပင်လင် လျှောက်လာသောအခါ ရေကန်ထဲမှ ငါးများသည် ဝေ့ဇစ်ချန်အနားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဝေ့ပင်လင်၏ ခြေရင်းဘက်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။
သို့သော် ငါးတစ်ကောင်မျှ ရွှီနင်အနားသို့ မကပ်ကြပေ။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ...”
ရွှီနင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
ငါးတွေက သူ့ကို မကြိုက်ကြသည့်ပုံပင်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လျိုယီးကျန့် လျှောက်လာပြီး ရေကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
“အဘိုးလျို... ကန်ထဲက ငါးတွေက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
ဝေ့ဇစ်ချန် နားမလည်ပေ။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီငါးတွေက သာမန်ငါးတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့မှာ အသိစိတ်ရှိတယ်။ ယွင်ယင်းမြို့ကနေ သယ်လာတာဆိုတော့ ယွင်ယင်းမြို့သားတွေကိုပဲ ပိုခင်တွယ်ကြတာပါ”
လျိုယီးကျန့်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“ဒါဆို ဒီငါးတွေက သာမန်အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲတွေ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ဝေ့ပင်လင်ကလည်း ဒီငါးတွေကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
လျိုယီးကျန့်က ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ ဆန်စေ့အရွယ်ရှိသော အဖြူရောင် ဥသုံးလုံး သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“မင်းတို့ အဝေးကြီးကနေ ငါ့ကို လာတွေ့ကြတာဆိုတော့ ငါ လက်ဆောင်ပြန်ပေးပါ့မယ်”
“ဒါတွေက ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥတွေလား”
ဝေ့ဇစ်ချန်သည် ရေကန်ထဲမှ ငါးများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ လျိုယီးကျန့်ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဥများကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“ဟုတ်တယ်”
လျိုယီးကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥ...”
ရွှီနင်လည်း ဥများကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဥမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
“မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီ ယူလိုက်ကြ”
လျိုယီးကျန့်က ဝေ့ဇစ်ချန်နှင့် ဝေ့ပင်လင်တို့၏ လက်ထဲသို့ ဥနှစ်လုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးလျို”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥဆိုသည်မှာ ယွင်ယင်းမြို့၌ပင် ရှားပါးသော ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
လျိုယီးကျန့်က နောက်ဆုံးကျန်သော ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥကို ရွှီနင်အား ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက်လား”
ရွှီနင် အလွန်အံ့သြသွားသည်။
“စီနီယာလျို... အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒီလက်ဆောင်ကို လက်ခံဖို့ မသင့်တော်ပါဘူးဗျာ”
ရွှီနင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
လျိုယီးကျန့်က ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ယူထားလိုက်ပါ... မိတ်ဖွဲ့လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်”
ရွှီနင် လျိုယီးကျန့်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
“မိတ်ဖွဲ့လက်ဆောင် ဟုတ်လား”
“အစ်ကိုရွှီ... သူက ပေးနေမှတော့ ယူထားလိုက်ပါ”
ဝေ့ပင်လင်က ရွှီနင်ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ရွှီနင် ငြင်းချင်သော်လည်း လျိုယီးကျန့်က ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥကို ရွှီနင်လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။
“အမ်...”
လျိုယီးကျန့်၏ ဇွဲကောင်းမှုကို မြင်သောအခါ ရွှီနင် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
ရွှီနင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
လမ်းပြအဖြစ် လိုက်ပို့ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စီနီယာလျိုထံမှ လက်ဆောင်ရရှိခဲ့လေသည်။
ရွှီနင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။
“အဘိုးလျို... ကျွန်တော်တို့ ပြန်တော့မယ်”
အချိန်ခဏလေးသာ နေခဲ့ရသော်လည်း လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်ပြီဖြစ်၍ ဝေ့ပင်လင်သည် ကြာကြာနေရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။
“ကောင်းပြီ”
လျိုယီးကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင်းပေါ်တက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသော လူတစ်စုကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ရွှီနင်...”
လျိုယီးကျန့်က ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
‘ဝိညာဉ်ငါးတွေက သဘာဝအရ အာရုံခံစားမှု ကောင်းကြတယ်။ ပါရမီရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ပဲ နီးကပ်ချင်ကြတာ...’
‘ဒါပေမဲ့ ရွှီနင်က ချီနယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် တော်တော်လေး ပါရမီရှိတာပဲ... ငါးတွေက ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလို ရှောင်နေရတာလဲ’
လျိုယီးကျန့် စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။ ‘ရွှီနင်က ထူးခြားတယ်...’
ထိုကဲ့သို့လူမျိုးနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားခြင်းသည် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
လျိုယီးကျန့်သည် အတိတ်၌ ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အကျိုးကျေးဇူးများ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
အပင်စိုက်ရန် ဆန္ဒရှိမှသာလျှင် အရိပ်အာဝါသကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။