ကသောင်းကနင်းအခြေအနေ
Vol. 8 Ch. 72
“အစ်ကိုဝေ့... ဒီ ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥက ဘာကြီးလဲ”
အန္တရာယ်များသော မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းရာ နေရာကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ရွှီနင် မေးလိုက်သည်။
“ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥဆိုတာ ထူးဆန်းတဲ့ သက်ရှိပုံစံတစ်မျိုးပဲ”
ဝေ့ပင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “သူက ဥပေါက်လာပြီဆိုရင် စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပေးနိုင်တဲ့ ပိုးကောင်တစ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူ့ကို အစာကျွေးစရာမလိုဘူး၊ လေထုထဲက စွမ်းအင်ကိုပဲ စုပ်ယူပြီး ရှင်သန်တာလေ။ ချေဖျက်စုပ်ယူမှု လုပ်ငန်းစဉ်ပြီးသွားရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေကို စွန့်ထုတ်ပေးတယ်”
“စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲ ဟုတ်လား”
ဒီအရာအကြောင်းကို ရွှီနင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥက အကောင်ပေါက်လာပြီးရင် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေ ထုတ်လုပ်ပေးတယ်။ အဲဒီ စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရာမှာ အသုံးပြုလို့ရတယ်”
“ညီလေးရွှီလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ၊ တိုင်းရင်းဆေးပင်တွေကို လိုအပ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးဝါးတွေကို အလွန်အကျွံ မှီခိုအားထားရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးတွေ စုလာတတ်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေကတော့ မတူဘူး။ သူတို့က ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင် စုပ်ယူထားတဲ့ စွမ်းအင်တွေကနေ တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်လာတာဆိုတော့ နောက်ဆက်တွဲ အညစ်အကြေးတွေကို မထုတ်လုပ်ဘူး”
ဝေ့ဇစ်ချန်က ရွှီနင်ကို ဝင်ရောက်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အားဆေးတစ်မျိုးလို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့...”
ရွှီနင်သည် ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်နှင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲများအကြောင်းကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားလေသည်။
‘စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေကို စွမ်းအင်ယူနစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ရမလား မသိဘူး’
ရွှီနင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။
ပြောရလျှင် သူ့အတွက် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ဆိုသည်မှာ ဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များသာ ဖြစ်လေသည်။
“အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကြောင့် ဒီရင်းမြစ်တစ်ထောင်အင်းဆက်ဥကို ရလိုက်တာ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရွှီနင်က ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ညီလေးရွှီ... ရပါတယ်ကွာ”
ဝေ့ပင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “အဖိုးလျိုက မင်းနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တယ်လို့ ပြောထားတယ်။ အဖိုးပြောပြလို့ ငါကြားဖူးတာကတော့ သူငယ်ရွယ်စဉ်တုန်းက လူအများကြီးကို ကူညီခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ နောက်ပိုင်း သူ အခက်အခဲကြုံရတဲ့အခါကျတော့ သူကူညီခဲ့ဖူးတဲ့လူတွေက သူ့ကို ဒုက္ခတွင်းထဲကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ကြတာတဲ့”
“ဒါကြောင့် ညီလေးရွှီအနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အဖိုးလျိုရဲ့ စေတနာကို မှတ်ထားပေးရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”
ရွှီနင် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
‘ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီးကတည်းက ငါ့ကို ကူညီပေးတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ’
ကောယယ်နှင့် ထောင်ယွင်ကန်းတို့က သူ့ကို ကူညီခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချွီးတယိုက သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ယခုလည်း လျိုယီးကျန့်နှင့် ဝေ့မိသားစုက သူ့ကို ကူညီနေကြပြန်သည်။
‘ငါ့ကံတရားက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ’
…
သူတို့ ယွင်ဇယ်တောင်တန်းမှ ထွက်ခွာပြီး ခန်းယွင်ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။
“ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာတောင် မြို့ထဲဝင်တဲ့လူတွေ ဒီလောက် များနေရတာလဲ”
မြို့တံခါးအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ခန်းယွင်ခရိုင် မြို့တံခါးဝ၌ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ရွှီနင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် မြို့တံခါးဝတွင် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော မြို့စောင့်တပ်သား အများအပြား ရှိနေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ခွင့်မပေးဘဲ တားဆီးထားကြသည်။
“ဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ”
ရွှီနင်သည် မြို့ထဲဝင်ရန် ကြိုးစားနေသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်လျက် ကလေးငယ်များကို ပွေ့ချီထားကြပြီး ဒုက္ခသည်များနှင့် တူနေလေသည်။
“ညီလေးရွှီ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ရွှီနင်ကို မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
ရွှီနင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ”
သူတို့ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်ကြသည်။
“ဖယ်ကြ... မင်းတို့အားလုံး လမ်းဖယ်လိုက်ကြ”
ရွှီနင် ဝတ်ဆင်ထားသော မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မြို့စောင့်တပ်သားများသည် မြို့တံခါးဝသို့ တိုးဝင်နေသူများကို ချက်ချင်း ငေါက်ငမ်းမောင်းထုတ်လိုက်ကြသည်။
မြို့စောင့်တပ်သားများသည် လှံများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရွှီနင်နှင့် အခြားသူများ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် လူစုခွဲကာ လမ်းရှင်းပေးလိုက်ကြသည်။
ရွှီနင်သည် လူအုပ်ကြားမှ ကွက်လပ်အတိုင်း မြင်းကို အမြန်စီးနင်း ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
သူသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“ငါက မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းက တပ်ခွဲမှူးရွှီနင်ပါ”
မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ မြို့စောင့်တပ်ခေါင်းဆောင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ခါးမှ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလျက် သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လူတွေအများကြီး မြို့ထဲဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ”
ရွှီနင်က မြို့စောင့်တပ်ခေါင်းဆောင်ကို မေးလိုက်သည်။
မြို့စောင့်တပ်ခေါင်းဆောင်သည် ရွှီနင်၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလေသည်။ “တပ်ခွဲမှူးရွှီ... ဒီလူတွေအားလုံးက ထွက်ပြေးလာကြတာပါ”
“မနေ့ည သန်းခေါင်လောက်က တင့်ယွင်ခရိုင်မှာ ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့နဲ့ မြို့စောင့်တပ်က လူနှစ်ယောက် ပုန်ကန်ကြတာပါ။ ပုန်ကန်သူတွေက ပြင်ပအင်အားစုတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရသွားပုံရပြီး တင့်ယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပါပြီ”
“တကယ် အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာလား”
ရွှီနင်သာမက သူ့ဘေးရှိ ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ပါ အံ့သြသွားကြသည်။
‘မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့က ပုန်ကန်တယ် ဟုတ်လား’
မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးပေ။
“ပြင်ပအင်အားစုတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့...”
ရွှီနင် ထိုအဓိကအချက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားပြောတော့ ပုန်ကန်သူတွေက ပြင်ပအင်အားစုတွေရဲ့ အကူအညီကို ရထားတယ်ဆို... အဲဒါ ဘယ်လို ပြင်ပအင်အားစုမျိုးလဲ”
“ကျွန်တော်တို့လည်း မသိရသေးပါဘူး”
မြို့စောင့်တပ်ခေါင်းဆောင်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ “တင့်ယွင်ခရိုင်က ပုန်ကန်မှုအကြောင်းကို ဒီနေ့နေ့လယ်က ထွက်ပြေးလာတဲ့သူတစ်ယောက် ပြောပြလို့ သိရတာပါ၊ ဒါကြောင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မသိရသေးပါဘူး”
ပြန်ဖြေစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီနင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ရွှီနင်၏ စိတ်ထဲတွင် မကြာသေးမီက မြို့ထဲ၌ ပေါ်လာတတ်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းအင်အားစုများကို အလိုအလျောက် တွေးမိလိုက်သည်။
“တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး...”
ရွှီနင်သည် ဤကိစ္စရပ်၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုတို့... အခြေအနေက အရေးကြီးနေပြီ။ ကျွန်တော် ကင်းစခန်းကို အရင်ပြန်မှဖြစ်မယ်”
ရွှီနင်က ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“သွားပါ ညီလေးရွှီ...”
ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့လည်း ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီမှန်း သိလိုက်ကြသည်။
သူတို့လည်း အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သိရအောင် ဝေ့ချန်ချင်းဆီ သွားချင်နေကြသည်။
“ဒီမြင်းကို ခဏလောက် ငှားသွားမယ်နော်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်”
ရွှီနင်သည် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မေပယ်လမ်းကြားဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ခန်းယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရွှီနင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
မနေ့ညကအထိ ခန်းယွင်ခရိုင်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စည်ကားလျက် ရှိနေခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ လမ်းမပေါ်ရှိ ဆိုင်ခန်းများအားလုံး ပိတ်သိမ်းထားကြပြီး လမ်းဘေးဈေးသည်များလည်း ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအစား နေစရာမရှိဘဲ မိသားစုများနှင့်အတူ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသော ဒုက္ခသည်အများအပြားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
မြို့စောင့်တပ်သားများက ၎င်းတို့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြပ်နေပြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကင်းလှည့်နေကြပြီး မသင့်လျော်သော လှုပ်ရှားမှုများကို တွေ့ရှိပါက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းပင် ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။
‘ဒါတွေက မြို့ထဲကို ပထမဆုံးအသုတ် ဝင်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်လောက်တယ်...’
ခန်းယွင်ခရိုင် မြို့စောင့်တပ်တွေ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ သူတို့ မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ခန်းယွင်ခရိုင်၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို အာမခံနိုင်ရန်အတွက် မြို့ထဲဝင်ချင်နေသော ကျန်ရှိသည့် ဒုက္ခသည်များကိုမူ ဝင်ခွင့်မပေးတော့ပေ။
‘အခြေအနေသာ ဆက်လက်ဆိုးရွလာရင် ဒီလူတွေ သေချာပေါက် အရေးယူခံရနိုင်သလို မြို့ထဲကနေလည်း မောင်းထုတ်ခံရနိုင်တယ်...’
ဤဒုက္ခသည်များသည် ခန်းယွင်ခရိုင်၏ တည်ငြိမ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ကောင်းစွာ သိထားသည်။
ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...
မြင်းသည် လျင်မြန်စွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးလျက်ရှိသည်။
မကြာမီ ရွှီနင်မှာ မေပယ်လမ်းကြားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“တပ်ခွဲမှူးရွှီ”
“တပ်ခွဲမှူးရွှီ”
“…”
မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းရှိ မြို့စောင့်တပ်သားအားလုံး တာဝန်ကျနေသည်ကို ရွှီနင် တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတိုင်းက ရွှီနင်ကို အလေးပြုကြသည်။
နေစရာမရှိဘဲ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသူများကို နံရံဘေးတွင် ထိုင်နေစေပြီး လှုပ်ရှားခွင့် မပေးဘဲ ထိန်းချုပ်ထားကြသည်။
မေပယ်လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။
“လောင်ဖုန်”
ရွှီနင် ကင်းစခန်းသို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ဖုန်ဆစ်ကွားတစ်ယောက် တပ်သားတစ်စုနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ရွှီနင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ “တပ်ခွဲမှူးရွှီ... ကျေးဇူးတင်ပါရဲ့ဗျာ... ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”
“ခင်ဗျားသိထားသမျှ ပြောပြစမ်းပါ”
ရွှီနင် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်မဝင်တော့ပေ။ ဖုန်ဆစ်ကွားကို အခြေအနေ ရှင်းပြခိုင်းလိုက်သည်။
ဖုန်ဆစ်ကွားသည် တင့်ယွင်ခရိုင် ပုန်ကန်မှုအကြောင်းကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလေသည်။
သူရထားသော သတင်းအချက်အလက်များကလည်း ယခင်မြို့စောင့်တပ်ခေါင်းဆောင် ပြောသည်များနှင့် ဆင်တူပြီး မရေမရာပင်။
“တင့်ယွင်ခရိုင်မှာ ပုန်ကန်မှုဖြစ်တယ်ဆိုတာ အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် အထက်ကနေ သတင်းရောက်လာတယ်။ ဆူပူအုံကြွမှုတွေ မဖြစ်အောင် ဒုက္ခသည်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့နဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်နေဖို့ မှာထားတယ်။ ခင်ဗျားမရှိတော့ ဆရာထောင်ကပဲ ဦးဆောင်ပြီး တာဝန်ယူထားတာ”
“ကောင်းပြီ... ငါ သဘောပေါက်ပြီ”
သတင်းအချက်အလက် ပိုမရနိုင်တော့ကြောင်း ရွှီနင် သိလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ”
ဖုန်ဆစ်ကွား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှီနင် ကင်းစခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကင်းစခန်းတစ်ခုလုံး လူရှင်းနေပြီး ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေသော တပ်သားအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။
ထောင်ချင်းဖင်၊ ဆုန့်ဝေယီနှင့် အခြားသူများအားလုံး လမ်းမပေါ်တွင် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးအတွက် ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။
‘ဒီရုတ်တရက် ပုန်ကန်မှုက မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်...’
ရွှီနင်မှာ ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွှီနင်သည် ယခုအခါ ခွန်အားရရှိရန် ပြင်းပြင်းပြပြ ဆန္ဒရှိလာမိသည်။
အခြေအနေ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလေလေ၊ သူ ပိုမို သန်မာလာဖို့ လိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။