အခန်း (၄၆၁-၄၆၂)

အပိုင်း(၄၆၁)

ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးဆီမှ လူသားနှင့်မတူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လေသံမှာမူ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှပေသည်။

မွန်း၏ ဖြူဝင်းအေးစက်သော မျက်နှာမှာ ထိုမီးလုံးကြီး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ရွှေအိုရောင် သန်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ လိမ္မော်ရင့်ရောင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုပ်ဆိုးလှသော အမည်းစက်များ ရှိနေသည့် ဧရာမ မီးလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော မီးလျှံတိုင်ကြီးများ တဝဲလည်လည် ရှိနေသည်။

ထိုကြီးမားလှသော နေပြောက်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပိုမိုကြီးမားလာကာ အချို့အချိန်များတွင်မူ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးအထိ သေးငယ်သွားတတ်သည်။ ထိုနေမင်းနှင့်တူသော မီးလုံးကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည့် မီးလုံးငယ်လေးပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေကြရာ ကြည့်ရသူကို မိန်းမောသွားစေလောက်အောင်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက မွန်း၏ ကိုယ်လုံးမှာ အမှုန်အမွှားလေးတစ်ခုအလား သေးငယ်လွန်းလှသည်။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဗင်းဆင့်... ငါ မင်းကို တစ်ခု ပြောဖို့ လာခဲ့တာ..."

မွန်းက ထိုတောက်ပသော နေမင်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်က တာဝန်အသစ် တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီ"

မစ္စတာလင်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဧရာမ မီးလုံးကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မီးလုံးငယ်ပေါင်း ထောင်ချီမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားကြသည်။ ယင်းမှာ အမိန့်တော်ကို ဦးညွှတ်နာခံနေကြသည့်အလားပင်။

မွန်းက ဆက်လက်၍...

"မစ္စတာလင်က ဗဟိုခရိုင်မှာ ဌာနခွဲတစ်ခု ဖွင့်ချင်နေတယ်... အဲဒီဆိုင်ကို ငါကပဲ စီမံရမှာ... ဒါဟာ ဘာသာဝင်တွေ တိုးပွားလာအောင် လုပ်ဖို့နဲ့ နော်ဇင်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ အုပ်ချုပ်သူတွေကို သူ ရောက်ရှိလာပြီဆိုတာ တရားဝင် အသိပေးဖို့ပဲ"

ဗင်းဆင့်သည် မွန်း၏ စကားကို နားထောင်နေ၏။ ဌာနခွဲသစ် ဖွင့်လှစ်မည့်အစီအစဉ်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့... အချိန်တန်ပြီပေါ့"

ဌာနခွဲ ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ခွဲဝေပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မွန်းအနေဖြင့် အချို့ကိစ္စရပ်များတွင် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တော့မည် ဖြစ်သလို၊ နေမင်း ယုံကြည်မှု အနေနှင့်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဘဲ ပိုမို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဗင်းဆင့်က နောင်တရသလို ညည်းတွားလိုက်၏။

"နေမင်း ယုံကြည်မှုဟာ အခုထိ လုံလုံလောက်လောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးဘူးပဲ... ကျွန်တော်သာ ပိုပြီး ကြိုးစားခဲ့ရင် မစ္စတာလင်အနေနဲ့ ဘာသာဝင်တွေကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ နေမင်း ယုံကြည်မှုက အခုမှ တည်ထောင်ကာစပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်းလည်း တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ... ပြောရရင် မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ"

မွန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းလေး စောင်းလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ တရားဒေသနာတွေကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဘာသာဝင်တွေကတော့ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါပြီ... အခုဆို နေမင်း ယုံကြည်မှုဟာ နော်ဇင်မှာ အငြင်းပွားစရာမရှိတဲ့ နံပါတ်တစ် ဘာသာတရား ဖြစ်နေပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ မစ္စတာလင်က ‘စာဖတ်ရတာကို တကယ်မြတ်နိုးတဲ့’ ဘာသာဝင်တွေကို ပိုပြီး လိုချင်နေတာ..."

မွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွား၏။

"ဒါမှမဟုတ် သူက အရေအတွက်ကိုပဲ အားမရတာများလား"

သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"မစ္စတာလင် ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... အချို့လူတွေက စာအုပ်ကို တကယ်နှစ်သက်တာ မဟုတ်ဘဲ စာဖတ်ခြင်းက သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းစတစ်ခု ရှာပေးနိုင်မယ်လို့ပဲ ထင်ကြတာတဲ့... ဒါပေမဲ့ မစ္စတာလင်ကတော့ စာအုပ်တွေကို အကျိုးအမြတ်အတွက် ချစ်တာမဟုတ်ဘူး၊ စာဖတ်ရတာကို သက်သက်ပဲ မြတ်နိုးတာ... သူက ဒီလိုလည်း ပြောသေးတယ်... ‘စာအုပ်တွေထဲမှာ ရွှေအိမ်နန်းတော်တွေ ရှိတယ်၊ စာအုပ်တွေထဲမှာ ကျောက်စိမ်းလို အလှတရားတွေ ရှိတယ်’ တဲ့... ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲဒီစကားစုကို ငါ အခုထိ သေချာ နားမလည်သေးဘူး"

မွန်းသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် တူးဆွကြည့်နေမိသည်။ ယခင်က မစ္စတာလင် သူမကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လင်ကျဲနှင့် မကြာခဏ စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိပြီး လင်ကျဲသည် သူမအတွက် လမ်းပြပေးသူ၊ ကာကွယ်ပေးသူ ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဝါးပူဂစ်၏ စွမ်းအားနှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံရရှိကာ ညဖက်ကမ္ဘာ၏ အုပ်ချုပ်သူအသစ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်မှာမူ ဉာဏ်ရည်တု လူသားလေးတစ်ယောက် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် လင်ကျဲ၏ ဆုံးမသွန်သင်မှုများကို နားထောင်ရသည့် အခါတိုင်းတွင် လင်ကျဲ၏ အတတ်ပညာ ကြွယ်ဝမှုနှင့် သူမ၏ အပေါ်ယံ အသိဉာဏ်တို့မှာ များစွာ ကွာခြားနေသည်ကို သိမြင်ရသည်။ သူမအနေနှင့် နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးနှင့် အသုံးအနှုန်းများ အမြဲတစေ ရှိနေသဖြင့် ယင်းတို့ကို အလွတ်မှတ်သားထားကာ နားလည်ရန်သာ ကြိုးစားနေရပေသည်။

ဗင်းဆင့်က ထိုစကားစုကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက...

"အရှင်မ မွန်း... ဒီစကားလုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အတွေးအချို့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက အပေါ်ယံ အတွေးလေးပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပါ..."

"ပြောကြည့်ပါ"

မွန်းက လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်က ကျွန်တော်အပါအဝင် တိုးပွားလာတဲ့ ဘာသာဝင်တွေကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ မသန့်စင်သေးဘူး၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း မရှိသေးဘူးလို့ ယူဆနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... သူတို့ဟာ စာအုပ်ကို တကယ်မြတ်နိုးသူတွေ မဟုတ်ဘဲ မစ္စတာလင်ရဲ့ စာအုပ်တွေကနေ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... မစ္စတာလင်က ‘သန့်စင်တဲ့သူတွေ’ ကို လိုချင်နေတာပါ"

မွန်းက မျက်တောင်လေးများကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်သည်။

"ဘာသာဝင်တွေ တိုးပွားလာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ... ဒါပေမဲ့ သန့်စင်တဲ့ ဘာသာဝင်တွေကို ရဖို့ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲပါတယ်... အဲဒီအပြင် လူအများစုဟာ မစ္စတာလင်ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ‘ရွှေအိမ်နန်းတော်’ တွေ၊ ‘ကျောက်စိမ်းအလှ’ တွေလိုပဲ သဘောထားပြီး တကယ်မယုံကြည်ဘဲ မက်မောနေကြတာ"

ဗင်းဆင့်က အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤသို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"အင်း... မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

မွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မစ္စတာလင်က ဂျိုးဇက်နဲ့ ဝယ်လ်ကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့သွားပါပြီ"

ဗင်းဆင့်က လေးနက်စွာ ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။

"နော်ဇင်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်တွေဟာ သန့်စင်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ကြည့်တာလား"

မွန်းမှာ အသိတရားတစ်ခု ရသွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

"အင်း... ဘော့စ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေက တကယ့်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါပေတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မစ္စတာလင်က အဲဒီရလဒ်အပေါ် ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် သူ အခုလို ဌာနခွဲအသစ် ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ထိုတောက်ပသော မီးလုံးကြီးမှာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူသားတွေက မစ္စတာလင်ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ"

"ဒီလူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လောဘနဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားပဲ ရှိကြတာ... အချို့ဆိုရင် မစ္စတာလင်ကို အသုံးချဖို့တောင် ကြံစည်နေကြသေးတယ်... သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ အကောင်းနဲ့အဆိုးဆိုတာ မရှိဘူး... အဲဒီလို သတ္တဝါတွေဟာ ဒီလောကမှာ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ကြဘူး၊ မစ္စတာလင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ... မစ္စတာလင် ဆိုလိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ဗင်းဆင့်၏ ဧရာမ မီးလုံးကြီးမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာရာ ညဉ့်ဦးယံ အိပ်မက်ဘုံကြီး တစ်ခုလုံးမှာ နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားတော့သည်။ သူ ဆက်ပြောသည့် လေသံထဲတွင် ရူးသွပ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်လာသည်။

"နေမင်း ယုံကြည်မှု လုပ်ဆောင်ရမှာက မစ္စတာလင်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကူညီထမ်းပိုးပေးဖို့ပဲ... မစ္စတာလင်က မသန့်စင်တဲ့သူတွေကို မလိုအပ်ဘူး... အဲဒီ သန့်စင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ဆီကို ရောက်ဖို့ ဒီလောကကြီးကို သန့်စင်ပေးရမယ့် အချိန်တန်ပြီ"

"ဘော့စ်က နော်ဇင်ကို လမ်းပြပေးမှာဖြစ်ပြီး ပိုလျှံနေတာမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်... မသန့်စင်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားသင့်တယ်"

မွန်းက အေးစက်စွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်းကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒါက နောင်မှာ ပင်စည်မကြီးဆီက အာဟာရတွေကို စုပ်ယူနေမှာပဲ... ဘော့စ်က သူ့အတွက် အသုံးဝင်တဲ့သူတွေကိုပဲ လိုအပ်တာ၊ ဒီလို ပိုးမွှားတွေကို မလိုအပ်ဘူး"

ဗင်းဆင့်၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မီးလုံးငယ်ပေါင်း ထောင်ချီမှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ဘုံသဘောတူညီချက် တစ်ရပ် ရရှိသွားသည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ခါနေကြသည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က မစ္စတာလင်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာရမယ်"

***

အပိုင်း(၄၆၂)

အိုင်ဗန် ဇာခရီသည် နော်ဇင်အထက်ပိုင်းခရိုင်၊ ၆၇ လမ်းမတွင် နေထိုင်သည့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော သာမန် အလုပ်သမား လူတန်းစားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ မပြောင်းရွှေ့မီက သူသည် ၂၃ လမ်းမတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ အဓိကအလုပ်မှာ ရိုးလ် သယံဇာတ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်းလက်အောက်ရှိ သတ္တုသန့်စင်စက်ရုံတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည် စတင်သည့် အာရုဏ်တက်ချိန်မှစ၍ အလုပ်ဝင်ရပြီး တိတ်ဆိတ်သော ညကောင်းကင်ယံ၌ လမင်းကြီး အပြည့်အဝ ထွန်းလင်းချိန်ရောက်မှသာ အိမ်သို့ ပြန်ရလေ့ရှိသည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ဇာခရီသည် လူမှုအခြေပြုပညာရေး သင်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရကတည်းက ဤကဲ့သို့ပင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော်လည်း အခြေခံစားဝတ်နေရေးအတွက်တော့ အဆင်ပြေခဲ့ပါသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က ၂၃ လမ်းမတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် ဂတ်စ်ယိုစိမ့်မှုကြီးကြောင့် သူ၏ အေးချမ်းသော ဘဝမှာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အလုပ်မှ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏ အိမ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းမများပေါ်မှ အဆောက်အအုံများနှင့်အတူ ပြာပုံဘဝသို့ လုံးဝဥဿုံ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဗဟိုခရိုင်အစိုးရက ဘေးသင့်သူများအတွက် ကူညီထောက်ပံ့ကြေးပေးမည်ဟု ကြေညာခဲ့သဖြင့် သူသည် ဘဝကို မနည်းရုန်းကန် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ဘဝမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။

ထိုထောက်ပံ့ကြေးဖြင့် သူသည် နော်ဇင်မြောက်ပိုင်းရှိ အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော် အနီးတစ်ဝိုက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ပိုမိုဝေးလံသော စက်ရုံတစ်ခုသို့ အလုပ်ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလုပ်သွားလာရန် လွယ်ကူစေရန်အတွက် ထိုနေရာအနီးတွင် အိမ်ငှားနေထိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာခရီသည် မည်သို့မျှ မညည်းညူခဲ့ပါချေ။ ပြောရလျှင် သူ တတ်ကျွမ်းသည်မှာလည်း ဤအလုပ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် အလုပ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ပင်ပန်းလာခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လမင်းကြီးကိုသာ မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

‘ဘဝတစ်ဝက်စာလောက် ရုန်းကန်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာပါလား...’

ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးသည် ဇာခရီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သော်လည်း သူ၏ ထုံစံအတိုင်း ရောင့်ရဲတတ်မှုနှင့် ကြိုးစားလိုစိတ်တို့ကြောင့် တော်လှန်ပုန်ကန်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မတွေးတောမိခဲ့ပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဘဝဆိုသည်မှာ အလုပ်လုပ်ရန်နှင့် ရှင်သန်ရန်သာဖြစ်သည်ဟု သူ သင်ယူခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများက ဇာခရီကို လမ်းပျောက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အားကိုးရာတစ်ခု ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်၏ ဟောပြောချက်များကို စတင်လက်ခံခဲ့ပြီး လမင်းကြီးကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် ဝတ်ပြုဆုတောင်းနေစဉ် ဇာခရီသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ‘တမန်တော်’ တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည်ကိုပင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ သို့သော် သူက ထိုသတင်းကောင်းကို အခြားဘာသာဝင်များထံ တိတ်တဆိတ် မပြောပြနိုင်မီမှာပင် နောက်တစ်နေ့တွင် အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်သည် ‘မိစ္ဆာဂိုဏ်း’ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထို့ပြင် သူနေထိုင်ရာအနီးရှိ အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော် ဌာနခွဲတွင်လည်း နောက်ထပ် ဂတ်စ်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြန်သည်။

သူ၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုနှင့် သူ၏ အိမ်ဂေဟာ... အရာအားလုံး ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်လေပြီ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကို မည်သူကမျှ လျော်ကြေးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဇာခရီသည်လည်း ထိုမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဗဟိုရဲတပ်ဖွဲ့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များအနေနှင့် နောင်တရကာ လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်တက်လာပါက မည်သို့မျှ အရေးယူမည်မဟုတ်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဇာခရီသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ‘အလုပ်ဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး’ ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ၆၇ လမ်းမသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ အလုပ်ဟောင်းကိုပင် ထပ်မံ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လမင်းကြီးကိုပင် မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။ သူ့တွင် အိမ်ဟောင်းလည်း မရှိတော့ဘဲ ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် ပျဉ်ထောင်ခုတင်လေး တစ်လုံးသာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ အချိန်များကို နေ့ရောညပါ အလုပ်ခွင်၌သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူရရှိသော နည်းပါးလှသည့် လုပ်ခလစာ အများစုကိုလည်း စက်ရုံက စီစဉ်ပေးထားသည့် ကြွက်တိုက်ပွဲနှင့် အခြားသော ဖျော်ဖြေရေးများတွင် လောင်းကစားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ဗဟိုခရိုင်သို့ လစဉ်အခွန်များ ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ့၌ မည်သည့် ငွေပိုငွေလျှံမျှ မကျန်တော့ပေ။

သူ၏ လစာသည် လက်ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ခံပြီးနောက် အထက်လူကြီးများထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်ရန် နှိုးဆော်တိုက်တွန်းခြင်းကို ခံရကာ အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်သွားသည်နှင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံရတော့သည်။

သို့သော် ထို ‘ကောင်းမြတ်သော နေ့ရက်များ’ မှာလည်း ကြာရှည်မခံခဲ့ပါ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ဇာခရီ အလုပ်စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ပြင်းထန်သော ငလျင်တစ်ခုကြောင့် စက်ရုံကြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ သွေးကို စုပ်ယူရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသည့် ဧရာမ သံမဏိ မိစ္ဆာကောင်ကြီးနှင့် တူသော ထိုစက်ရုံကြီးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် အိုင်ဗန် ဇာခရီမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အပျက်အစီးများအကြားမှ တွားသွားကာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် သူ့ကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်နေခဲ့သော အထက်လူကြီးများမှာ အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ပိုမို ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်းမှာ ဇာခရီအတွက် အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ ထိစပ်နေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ အိပ်မက်၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှ တိုင်လုံးကြီးတစ်ခု ပြိုလဲသွားပြီးနောက် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးသည် ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသည့် ဒုတိယမြောက် နေမင်းကြီးအလား အခြားသော မဟူရာရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် တိုက်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရရုံမျှဖြင့် ဇာခရီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက မွှေနှောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကလည်း သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးအနေနှင့် ဤကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ထက် ပို၍ မတောင့်ခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဇာခရီသည် ထိုနေရာ၌ပင် မေ့လဲသွားခဲ့တော့သည်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးပြန်ပွင့်လာသောအခါတွင်မူ သူသည် အလောင်းပုံကြီးများအကြားတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။

လူသေကျင်းကြီးနှင့် တူလှသော ထိုနေရာမှ တွားသွားထွက်လာစဉ် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရင်း ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ လက်တွေ့ကျမှုအပေါ် သူ စတင် သံသယဝင်လာတော့သည်။

...

"မြေနိမ့်ကျဆင်းမှုတဲ့လား... အားလုံးက လိမ်ညာနေကြတာပဲ..."

ရက်ပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်နေခဲ့သော အိုင်ဗန် ဇာခရီသည် လူကူးခုံးကျော်တံတားအောက်တွင် ကပ်လျက်ထိုင်ရင်း ၆၇ လမ်းမ ပြိုကျမှုကြောင့် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အခြားသူများကို ညည်းညူပြောဆိုနေမိသည်။

ဗဟိုခရိုင်အစိုးရသည် ဤဘေးအန္တရာယ်အပေါ် အလွန်အမင်း လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ပိတ်ဆို့တားဆီးသည့် အစီအမံများကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အခြေမဲ့အနေမဲ့ လျှောက်သွားနေကြရသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။

အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့် ဇာခရီနှင့် အခြားသူအချို့သည် သူတို့၏ မူလအိမ်ဟောင်းရှိရာ ၂၃ လမ်းမသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"အဲဒီ မြေနိမ့်ကျဆင်းမှု ဆိုတာက အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမှားပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက ဒီတစ်ခါရော ငါတို့ကို ထောက်ပံ့ကြေး ပေးမှာလားဆိုတာပဲ"

ဇာခရီနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သူ ဂျက်က ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို မျှော်လင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ထိုသို့ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးကြောင်း သူ သိထားပြီးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ ဂတ်စ်ပေါက်ကွဲမှုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လူတို့ကြောင့်ဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်ဟု ယူဆနိုင်ပြီး ဗဟိုခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ကူညီထောက်ပံ့မှုအချို့ ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ပေးထားသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ ‘မြေနိမ့်ကျဆင်းမှု’ ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဟု ဆိုလိုရာ ဘေးသင့်သူများအနေနှင့် သူတို့၏ ကံဆိုးမှုကိုသာ အပြစ်တင်နိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက မြေနိမ့်ကျဆင်းမှု မဟုတ်ဘူးဟ..."

ဇာခရီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတိမေ့မသွားမီ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ သို့သော် သူမြင်ခဲ့ရသည်မှာ တကယ်ပဲ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို အခြားသူများကို မပြောရဲတော့ပေ။ သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်...

"မင်း... မင်းတို့ရော ဘုရားသခင်ကို မြင်ဖူးကြလား"

သူ မေးလိုက်၏။

ဂျက် "..."

ဒုက္ခသည်အချို့က ဇာခရီကို လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်း အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို လှည့်ဖြားပြီး သွတ်သွင်းခံခဲ့ရတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... လူတိုင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ မှိုင်းတိုက်ခံခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်... ဟူး..."

ဇာခရီက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ငြင်းခုံချင်သော်လည်း စိတ်ကို လျှော့လိုက်သည်။ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို သူ ပြန်လည် ဖော်ပြလေလေ၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပိုမို ထင်ရှားလာလေဖြစ်ကာ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လုံးဝ မမှားကြောင်း ပိုမို သေချာလာတော့သည်။

"ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ ငတ်ပြတ်ပြီး သေကြရတော့မယ်... ဒါကတော့ အနည်းဆုံးတော့ အမှန်တရားပဲ"

ထိုအချိန်တွင်ပင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ တဂွီဂွီ မြည်လာရာ ဤခါးသီးလှသော အမှန်တရားကို သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

"ထားလိုက်တော့"

ဇာခရီက ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဖုန်ခါလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာမယ့် ထောက်ပံ့ကြေးကို စောင့်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငတ်သေကြရုံပဲ ရှိမယ်... လူဆိုးတစ်ယောက် လုပ်လိုက်လို့ အလွန်ဆုံးဖြစ်လှရင် သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရပြီး သေရုံပဲပေါ့..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ မဟုတ်လား"

သူ၏ ဆာလောင်နေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲ သေရသေရ၊ ငါကတော့ ဗိုက်ဝဝနဲ့ပဲ အသေခံချင်တယ်"

ဇာခရီက အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်နေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖန်ဖန် အလဲလဲ အကွဲကွဲ ပျက်စီးအောင် လုပ်နေတာပဲ... ငါတို့လို သာမန်လူတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက ကြိုးစားလေလေ၊ ပိုပြီး သိသာလာလေပဲ"

"အိုင်ဗန်..."

ဂျက်က မှင်တက်သွား၏။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

"ငါ ဆက်ပြီး လူကောင်း မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ဂျက်..."

ဇာခရီ၏ မျက်လုံးများမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အပြတ်သားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သကဲ့သို့ ခိုင်မာနေသည်။

"လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ... ထောက်ပံ့ကြေးဆိုတာ ရောက်မလာဘူး... ဗဟိုအစိုးရက ငါတို့ အသက်တွေကို အရေးတစိုက် လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံနေရတာပဲ... နော်ဇင်ကြီး တစ်ခုလုံးတောင် ပြိုလဲတော့မယ်လို့ ပြောနေကြတာ၊ နေရာတိုင်းမှာလည်း ဒုက္ခသည်တွေချည်းပဲ... ဒီကြားထဲမှာ ထပ်ဖြစ်လာမယ့် အမှုတစ်ခုနှစ်ခုလောက်ကို ဘယ်သူကမှ ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးဖို့ပဲ..."

သူ၏ အကြည့်မှာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်၏။-

"အဲဒီ စာအုပ်ဆိုင်ကို ငါတို့ ဓားပြတိုက်ကြစို့"

***