အခန်း (၃၁၉)

အခန်း။ ၃၁၉

ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သူ၏ဝိညာဉ်သည် အာရုံစူးစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှိနေစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို စွမ်းအင်အစက်တစ်စက်သည် ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်ကာ ထိုအစက်ကလေးသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ပြင်ထက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုအစက်ကလေးသည် အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ရေပြင်နှင့် ထိတွေ့သွားသည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ဝိညာဉ်ထုတစ်ခုလုံးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွမှု အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ စစ်မှန်သောချီပင်။

သူသည် စစ်မှန်သော ချီကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်အတွက် လိုအပ်သော တံတားကို စတင်တည်ဆောက်နိုင်ပြီလားဟူသည့် အတွေးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်တစ်စက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာရန်အတွက်ပင် တစ်နာရီနီးပါးခန့် ပြင်းထန်စွာ အာရုံစိုက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ တံတားတစ်စင်းကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်မူ စစ်မှန်သော ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံး လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

လောလောဆယ်တွင် သူ၌ ထိုစွမ်းအင် တစ်စက်တည်းသာ ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ပုံးတစ်ပုံးထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာမက ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ ရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ စတင်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါက ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ပိုမိုလွယ်ကူပြီး ထိရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို စစ်မှန်သောချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြန်လည်စတင်လိုက်တော့သည်။

ပြင်ပလောကတွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင်မူ ဟင်းလင်းပြင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့မှုအကြောင်းကို ဧကရီအား ပြောပြခဲ့စဉ်က ဧကရီသည် သူဖန်တီးမည့် လက်နက်အတွက် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန်ပုံဆောင်ခဲနှစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ပြီးသားဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အထူးတလည် ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုထက်မက ပိုမိုကြီးမားသော အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပုံဆောင်ခဲများကို အခြားမည်သည့်နေရာတွင် ထပ်မံရရှိနိုင်မလဲဟု ဧကရီအား မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ဧကရီကမူ ထိုပုံဆောင်ခဲများသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူသားတို့ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုပုံဆောင်ခဲများ ပိုမိုရရှိရန်အတွက် သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ လုယူရန်သာ ရှိတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စကားများက သူ့အား နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို မြင်ယောင်လာစေသည်။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် ထိုပုံဆောင်ခဲများကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဆိုလျှင်ကော သူသည် ဟင်းလင်းပြင်အကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသူဖြစ်ရာ ဟင်းလင်းပြင် ပုံဆောင်ခဲများကို အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်မသွန်းလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ အကယ်၍သာ သူသည် ထိုဖန်တီးမှုနည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပါက ဒြပ်စင်ဆယ်မျိုးစလုံးအတွက် ပုံဆောင်ခဲများကို ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ပုံဆောင်ခဲ၊ အချိန်ပုံဆောင်ခဲ၊ လေဟာနယ်ပုံဆောင်ခဲနှင့် ဒြပ်စင်ပုံဆောင်ခဲများကိုသာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒြပ်စင်ပုံဆောင်ခဲများမှာ အားနည်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံး စုစည်းသွားပါက တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ ထိုအရောအနှောထဲသို့ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် အာခံနိုင်မည့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်လက်နက်တစ်ခုကို သူ သွန်းလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤအကြံအစည်မှာ ရူးသွပ်လွန်းသည်ဟု သူသိသော်လည်း ရရှိလာမည့် ရလဒ်များက လျစ်လျူရှုမရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ဤရဲရင့်လှသော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ပုံဆောင်ခဲကို ကိုင်တွယ်ကာ ၎င်း၏နက်နဲသော တည်ဆောက်ပုံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာအပေါ် သက်ရောက်မှုပုံစံတို့ကို လေ့လာနေစဉ် သူ၏ အခြားသော လက်တစ်ဖက်တွင် အရာဝတ္ထုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အစပိုင်းတွင် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်ရုံမျှသာရှိသော အနက်ရောင်အစက်ကလေးတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအစက်ကလေးမှာ နှလုံးခုန်သံအနည်းငယ်စာမျှ အချိန်အတိုင်းအတာအထိ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် လက်သီးကို ခပ်မြန်မြန်ပင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်စွမ်းအင်များ ပိုမိုကျယ်ပြန့်မလာမီ ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရသည်။

“ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး”

သူက ခေါင်းခါရင်း တွေးလိုက်သည်။

သူသည် လေဟာနယ်စွမ်းအင်ကို ဆင့်ခေါ်ရန်လိုအပ်သော်လည်း ၎င်းအား ပတ်ဝန်းကျင်ဟင်းလင်းပြင်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအင်မှာ ရိုင်းစိုင်းဖျက်ဆီးတတ်သော သဘောမျိုးမဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေရပေမည်။ ၎င်းစွမ်းအင်သည် လုံးဝဥဿုံ တည်ငြိမ်မှုရှိလာသည့် အချိန်မှသာ သိပ်သည်းလှသော ချီအလွှာများအတွင်းသို့ ချိပ်ပိတ်ကာ စနစ်တကျရှိသော လေဟာနယ်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပုံဖော်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူ စတင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လေဟာနယ်စွမ်းအင်မှာ မတည်ငြိမ်ပါက ထွက်ပေါ်လာမည့် ပုံဆောင်ခဲမှာ ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သူ၏ အန္တိမလက်နက်ကို ဖန်တီးနေစဉ် ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုး ဖြစ်လာရန်မှာ သူ အလိုမရှိဆုံးသော အခြေအနေပင်။

...

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားနေစဉ် ရှန်းယွီသည် ဤအလုပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိန်ခေါ်မှုကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ့ဘာသာ တွေးတောနေမိတော့သည်။

လေဟာနယ်စွမ်းအင်သည် အလွန်ပင် မတည်ငြိမ်လှပေ။ အမှန်စင်စစ် နည်းပညာအရ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် သူကြုံတွေ့ဖူးသမျှ စွမ်းအင်များထဲတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံး စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အခြေခံကျသော ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ လေဟာနယ်စွမ်းအင်သည် အခြားသော တည်ရှိမှုမှန်သမျှကို မုန်းတီးရွံရှာခြင်းပင်။ ၎င်းသည် စင်ကြယ်သော လေဟာနယ်တစ်ခုတည်းကိုသာ တည်ရှိစေလိုသဖြင့် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့ ရှိနေသည့် နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်း၌ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးခြင်း မပြုဘဲ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသည်။

သူသည် သူ၏ လေဟာနယ်နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်ပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ကင်းလွတ်သော သီးခြားရပ်ဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ထိုနေရာ၌ ပုံဆောင်ခဲများကို သွန်းလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲများကို နယ်ပယ်ပြင်ပသို့ ယူဆောင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းတို့မှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လေဟာနယ်စွမ်းအင်ကို သာမန်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ပင် တည်ငြိမ်နေစေမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါက သူ၏ နယ်ပယ်စွမ်းရည်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် သူ၏နယ်ပယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသော နယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိမနေဘဲ သူ၏နယ်ပယ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များကို ဝါးမြိုရင်း အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်သွားတတ်သည်။ ဤအချက်မှာ အားသာချက်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လေဟာနယ်အတွင်း၌ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ဟူ၍ မရှိသဖြင့် ၎င်းနယ်ပယ်မှာ အလိုအလျောက်ပင် အနန္တကျယ်ပြန့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နယ်ပယ်ကို ထပ်မံချဲ့ထွင်နေရန် လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏နယ်ပယ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ဖြန့်ကျက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်နှင့် ရန်သူကို ထိုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါ နယ်ပယ်မှာ အလိုအလျောက် ကျယ်ပြန့်နေသဖြင့် သူ့အတွက် အပိုဆောင်း စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ကုန်ဆုံးစေသည်။ သူသည် နယ်ပယ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာမက မလိုအပ်ဘဲ ဆက်တိုက်ကျယ်ပြန့်နေမှုအတွက်ပါ စွမ်းအင်များကို သုံးစွဲနေရသဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ထိရောက်မှု မရှိလှပေ။

မကြာသေးမီက သူ၏ မီးဒြပ်စင်နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုကြည့်သောအခါမှသာ ထိုမထိရောက်မှုကို သူ သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးဒြပ်စင်နယ်ပယ်မှာ ကုန်ဆုံးသော စွမ်းအင်ပမာဏ အလွန်နည်းပါးသည်ကို တွေ့ရသည်။ လေဟာနယ်နယ်ပယ်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုအားကောင်းလှသဖြင့် စွမ်းအင်ပိုကုန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း မလိုအပ်ဘဲ ကျယ်ပြန့်နေမှုမှာလည်း အဓိကအချက်တစ်ချက် ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ လေဟာနယ်နယ်ပယ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ကုန်ဆုံးစေခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် မီးဒြပ်စင်နယ်ပယ်အတွက် သုံးစွဲရသော ချီနှင့် စိတ်စွမ်းအားတို့ထက် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိလှသည်။

အကယ်၍ သူသည် လေဟာနယ်စွမ်းအင်ကို အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုရန် မကြိုးစားစေဘဲ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း တည်ငြိမ်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သူ၏ လေဟာနယ်နယ်ပယ်ကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် သေးငယ်သော လေဟာနယ်လုံးလေးတစ်ခု ဖြည်းည်းချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရှန်းယွီသည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဝါးမြိုခြင်း မပြုနိုင်စေရန် ထိုလုံးလေးကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပတ်နေသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လှည့်ပတ်စေခဲ့သည်။ ဤနည်းစနစ်မှာ ခဏတာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လေဟာနယ်လုံးလေးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဝိုင်းပတ် လိုက်နေရင်းမှပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားလာသဖြင့် နောက်ဆုံး၌ ကျရှုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အလေးအနက် ချလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန်အတွက် အာရုံစူးစိုက်မှုကို ယခင်ထက် ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင်လည်း ရှန်းယွီသည် ဆက်လက်ကြိုးစားနေဆဲပင်။ သူသည် မတူညီသော ချဉ်းကပ်ပုံများ၊ မတူညီသော ထိန်းချုပ်မှု နည်းလမ်းများဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ အချို့သော နည်းလမ်းများမှာ အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေပုံရပြီး လေဟာနယ်စွမ်းအင်မှာ အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ လေဟာနယ်၏ မူလဗီဇ စရိုက်လက္ခဏာများက လွှမ်းမိုးလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားရင်း အမြဲတမ်း ကျရှုံးခဲ့ရသည်။

“ဗီဇစရိုက်လား ဟုတ်ပြီ... ငါ အခု သဘောပေါက်သွားပြီ”

ရှန်းယွီသည် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်ဝန်းများ ဝင်းပလာကာ ကျယ်လောင်စွာ ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

...