အခန်း (၃၂၃)
Vol. 32 Ch. 323
အခန်း။ ၃၂၃
လီမေသည် သူမ၏အကြည့်ကို ပင့်တင်ကာ ထျန်းလင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ပုန်ကန်လိုသော အမူအရာဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ထျန်းလင်လား ဒါ နင့်ရဲ့ အရေခွံအသစ်လား"
သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ထျန်းလင်ကမူ သူမ၏စကားကို နားထောင်နေပုံမရပေ။
"ငါ နားလည်သွားပြီ ဝမ်းကွဲညီအစ်မ ဖြစ်ရမယ်"
ထျန်းလင်က လီမေ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လီမေသည် ထိုစကားကြောင့် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ပေ။ ထျန်းလင်က သူမကို လှည့်စားနေခြင်းလားဟု တွေးတောနေမိသည်။
"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"
သူမက ပြန်မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ထျန်းလင်ကမူ သူမ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
"ကြည့်ရအောင်... လီ... လီ... လီ... လီယောင်..."
သူမက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေဟန် ပြုသည်။
"အဲဒါ သူမနာမည်လား"
လီမေသည် မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤမိန်းကလေးသည် သူမ၏ စိတ်ကို တကယ်ပင် ဖတ်နိုင်နေသည်လားဟု တွေးတောကာ အံ့သြနေမိသည်။ အစပိုင်းတွင် ထျန်းလင်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံထားရသည်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းပင် ရှိနေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
ထျန်းလင်သည် သူမ၏စိတ်ထဲ၌ တွေးတောနေမိသည်။ သူမသည် နာမည်တစ်ခုကိုတော့ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ကြည့်ရှု၍ မရတော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာက သူမကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် လီမေဘက်သို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"ဒီလီယောင် ဆိုတဲ့တစ်ယောက် ဘယ်မှာလဲ" သူမက မေးလိုက်သည်။
လီမေက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲကနေ ဆက်ဖတ်ဖို့ မကြိုးစားကြည့်တာလဲ" ဟု လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထျန်းလင်၏ မျက်နှာအမူအရာအရ သူမသည် ရှေ့ဆက်၍ စိတ်ဖတ်၍ မရတော့ကြောင်း လီမေ သိမြင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ဤသည်မှာ ကောင်းသောလက္ခဏာပင်။
ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ သဲများ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထျန်းလင်သည် လီမေ၏ ဦးခေါင်းကို မြေကြီးထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဖိနှစ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။
“ငါနဲ့ လာပြီး ကစားမနေနဲ့ ကလေးမ။ သူမ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောစမ်း”
ထိုသို့ပြောရင်း လီမေ၏ ခေါင်းကို ပြန်လည် ဆွဲထူလိုက်သည်။ လီမေ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးစများ စီးကျလာခဲ့သည်။
လီမေကမူ ပြုံးလျက်ပင် “ဟဲဟဲ... နင် ဘယ်လိုပဲ အပူးခံထားရပါစေ။ နင်လို အမှိုက်မျိုးကို ငါ ဘယ်တော့မှ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့လို လူတွေကြောင့်ပဲ အဘိုးက...”
သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ အဆောင့်ခံလိုက်ရပြန်သည်။
သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဆွဲထူလိုက်ပြန်သည်။
“နင် ပြောမှာလား ဒါမှမဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး ပြောနေဦးမှာလား”
ထျန်းလင်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
လီမေက ပြုံးလျက်ပင် “ငါလည်း မသိဘူးလေ နင်ပဲ ပြောကြည့်ပါလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထျန်းလင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လာသည့်ဟန် ရှိသည်။
သူမသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မှောင်မိုက်သော စွမ်းအင်များ ပြည့်
နှက်လာခဲ့သည်။
“နင့်သဘောပဲလေ။ ငါ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ရှာဖွေလိုက်တော့မယ်”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးရင်တော့ နင် အသက်ရှင်ဖို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်”
သူမက ခြိမ်းခြောက်သော အပြုံးဖြင့် ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။
ထျန်းလင်၏ လက်သည် လီမေ၏ ဦးခေါင်းနှင့် နီးကပ်သည်ထက် နီးကပ်လာသည်ကို လီမေ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုလက်က ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်...
“ရပ်လိုက်စမ်း”
လျှိုဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျှိုဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ အခြေအနေများက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်လာရတာလဲဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲချုပ်၏ ဝမ်းကွဲညီမမှာ သူနှင့်အတူ ရှိနေစဉ် အသတ်ခံလိုက်ရပါက အကြီးအကဲချုပ်က သူ့အပေါ် ဘယ်လို ထင်မြင်သွားမလဲ။
“ဘာလဲ နဂါးလေး နင်လည်း ဒီအပျော်အပါးမှာ ပါဝင်ချင်လို့လား”
ထျန်းလင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ”
လျှိုဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အို... ငါက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို လုပ်ပေးရမှာလဲ”
ထျန်းလင်က မေးရင်း သူမ၏လက်ကို လီမေ၏ မျက်နှာနှင့် ပိုမိုနီးကပ်အောင် တိုးကပ်လိုက်သည်။
“မင်း သူမကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် သူမ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါပြောပြမယ်”
...
လျှိုဖုန်း ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထျန်းလင်သည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးဖြင့်ပင် လိုက်မကြည့်နိုင်ကြောင်း လျှိုဖုန်း တွေးတောလိုက်မိသည်။
“စပြောတော့”
သူမက အမိန့်ပေးသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“မင်း သူမကို မလွှတ်ပေးသေးဘူးလေ”
လျှိုဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် လျှိုဖုန်း၏ ဆံပင်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး “ဒီနေရာမှာ ငါကသာ အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ရှိတာ။ နင် ငါ့ကို ပြောပြမယ်ဆိုရင် ငါ စိတ်ကြည်တဲ့အခါ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ကောင်း ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် နင်က ပြောဖို့ ငြင်းဆန်မယ်ဆိုရင်တော့ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပဲ ငါ တိုက်ရိုက်ရှာဖွေလိုက်မယ်။ ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ငါလိုချင်တာကို ငါရမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဘယ်နည်းလမ်းက နင့်အတွက် အဆင်ပြေမလဲဆိုတာ နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်စမ်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ လျှိုဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ခြင်းပင်။
“ဟင့်အင်း... မင်း ရမှာမဟုတ်ဘူး”
သူမသည် လျှိုဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ဤကလေးမကဲ့သို့ပင် သူပါ ရူးသွပ်သွားပြီလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ ယခုခေတ် ကျင့်ကြံသူများက ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့ကြသလား။
“နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
သူမက စိတ်တိုတိုဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်း မှားနေပြီ။ ဘယ်နည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း လိုချင်တာကို ရမှာမဟုတ်ဘူး”
လျှိုဖုန်း၏ စကားကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
သူမက မေးရင်း လျှိုဖုန်း၏ ဆံပင်ကို ဆွဲထားသည့် လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်သည်။
“မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိပြီးသားပဲ မဟုတ်လား”
လျှိုဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းဆိုတာ အင်မတန် ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက အရှာဖွေခံရသူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေတယ် ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားစေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရင်တောင် မင်း လိုချင်တဲ့ အချက်အလက် အကုန်လုံးကို ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရမှာက ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ မှတ်ဉာဏ်အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျန်တာတွေကတော့ ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ မင်း တကယ်လိုချင်တဲ့အရာကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေလိုက်တော့”
သူက ဆက်ပြောသည်။
“နောက်ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခိုင်မာတဲ့ ဝိညာဉ်ထုတွေ မရှိသေးဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ရှာရတာ ပိုခက်လိမ့်မယ်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေဆိုရင်တော့ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်မိန်းကလေးကို ကြိုက်ခဲ့လဲဆိုတာလောက်ပဲ မင်း သိရလိမ့်မယ်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့...”
သူ၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။
“မင်း ဘာမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး”
ထျန်းလင် ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ လျှိုဖုန်း ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်
လည်း သူမ ဤနည်းကို သုံးရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
တောက်... ငါသာ အစွမ်းအစ အပြည့်ရှိနေတဲ့ အချိန်ဆိုရင် ဒီလို အားနည်းတဲ့ ကောင်တွေကို အဖက်လုပ် စကားပြောနေမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။
“ဘာလို့ အခုမှ ငြိမ်သွားတာလဲ။ မင်း စိတ်ကြိုက် အမိန့်ပေးလို့ မရတော့လို့ ဝမ်းနည်းသွားတာလား”
လျှိုဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ထျန်းလင်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူမက ဝန်ခံလိုက်ရာ လျှိုဖုန်း၏ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။
“ဒါပေမဲ့...”
သူမက လျှိုဖုန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
“ငါ အမိန့်ပေးလို့ မရတော့ဘူးလို့ နင် ထင်နေတာတော့ မှားသွားပြီ”
သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီမေကို ပြန်လည် ဖမ်းဆီးကာ အနီးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
လျှိုဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုများမှာ စတင် တုန်လှုပ်လာသည်။
“နင့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလေ”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“နင်က ဒီကလေးမလေးကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ပုံပဲ”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ကဲ... သဘောတူညီချက်ကတော့ ဒါပဲ။ နင် ငါ့ကို ပြောပြမလား ဒါမှမဟုတ် ငါ သူမအပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လုပ်လိုက်ရမလား”
လျှိုဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။ ထျန်းလင်က ဆကပြောသည်မှာ “ငါ တကယ်လိုချင်တာကို ရဖို့ အခွင့်အလမ်းကတော့ နည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ”
သူမ၏ အပြုံးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး “ကဲ... ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ။ နင် ပြောပြမှာလား ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ကံစမ်းကြည့်လိုက်ရမလား” ဟု မေးရင်း လီမေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်သည်။
လျှိုဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။
“တစ်ခု သိထားဖို့က ငါက လောင်းကစား ဝါသနာပါတဲ့သူ။ အခုလည်း ငါ့လက်တွေက ယားကျိကျိ ဖြစ်နေပြီ။ နင် မြန်မြန် စကားမပြောဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အကျင့်ဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ကံစမ်းမိတော့မှာနော်”
သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းလာခဲ့သည်။
“တောက်... ငါတော့ သူမရဲ့ အကွက်ထဲ မိသွားပြီ”
...