အခန်း (၃၂၅)
Vol. 32 Ch. 325
အခန်း။ ၃၂၅
ထျန်းလင်သည် ရှန်ယွီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးနေသည်။
“နဂါးနဲ့ ဖီးနစ် သွေးမျိုးဆက်တွေ... နှစ်ခုလုံးက စင်ကြယ်သောသွေးအဆင့်လား ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
သူမက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှု ၂၇ ဆင့်...”
သူမက မှတ်ချက်ပြုသည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ရှန်ယွီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ပြီး “နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး တောင့်တင်းတာပဲ။ ငါသာ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာကို မလိုချင်သေးဘူးဆိုရင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ယူလိုက်မိမှာ”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ နည်းပညာအရ ပြောရရင် ငါ ဒါကိုလည်း ယူရမှာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကောင်းကင်တာအို ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့လေ”
သူမသည် မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်တာအို ရတနာမျိုးက ဤသေးငယ်လှသော လူသားလောကထဲသို့ ဘယ်လိုရောက်ရှိနေရတာလဲ။
နတ်ဘုရားလောကမှာပင် သူမသည် ကောင်းကင်တာအို ရတနာအစစ်အမှန်နှင့် တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးခဲ့ပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ၎င်းမှာ မည်သည့်ရတနာအမျိုးအစားဖြစ်သည်ကို သူမ အသေအချာ မသိသော်လည်း ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သူတော်စင်အဆင့် လက်နက်များထက်ပင် သာလွန်နေသဖြင့် ၎င်းကို ကောင်းကင်တာအို ရတနာဟု သူမ ထင်မှတ်နေခြင်းပင်။
သို့သော် ထိုသို့ စဉ်းစားနေရင်းမှ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံက ဤနေရာမှာ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်တာအိုက သူမအတွက် ဤရတနာကို ဤနေရာ၌ ဖန်တီးပေးထားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။ သူမ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာကိုသာမက ၎င်း၏ ရတနာကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ် သူမ၏ ကံမှာ အလွန်ပင် ကောင်းလှသည်။
“နင် လီယောင် ဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကို သိလား”
ထျန်းလင်က မေးလိုက်သည်။
“အေး... သူမက ငါ့ဇနီးပဲ”
ရှန်ယွီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် သူမ၏လက်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ လက်တွေကို မင်းဘာသာ သိမ်းထားနိုင်ရင် ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။ ငါ့ဇနီးက တခြားလူတွေ အဲဒီလိုလုပ်တာကို တကယ် မုန်းတာ” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို အခု လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား”
ထျန်းလင်သည် လီမေနှင့် လျှိုဖုန်းတို့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်ယွီဘက်သို့ ပြန်
လှည့်လာသည်။
“ငါက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို လုပ်ပေးရမှာလဲ”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွက်ကိန်းရှိသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး “ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... သူတို့နှစ်ယောက်အစား နင့်ကိုယ်နင်နဲ့ လဲလိုက်လေ။ သူတို့က ငါ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်”
သူမသည် ရှန်ယွီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်မူ မပြသေးပေ။
“ဘာလဲ မင်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာပဲ ငါ ထွက်ပြေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား”
သူက လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။
သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒါပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ သွားချင်တဲ့ဆီ သွားနိုင်ပြီ”
သူမသည် ရှန်ယွီ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့လက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။
“ကဲ... သွားကြစို့”
“ခဏနေဦး”
ရှန်ယွီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက် လုံးဝဘေးကင်းသွားပြီဆိုတာ ငါ အတည်ပြုနိုင်တဲ့အထိ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်
မယ်”
သူပြောနေစဉ်မှာပင် ရှန်ယွီသည် ထိုသူနှစ်ဦးထံသို့ ဂိုဏ်း၏ တည်နေရာကို လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်ကာ ချက်ချင်းသွားကြရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုတည်နေရာကို သိသွားလျှင်ပင် အစောပိုင်းက မျှော်စင်ကို ပြန်မလုနိုင်ခဲ့ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ကို ချိုးဖောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ တွက်ဆထားသည်။ ထို့ပြင် သူမကသာ ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင်လည်း သူ့တွင် အလားတူ အစွမ်းထက်သော ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ခံစစ်စက်ဝိုင်းက အသင့်စောင့်ကြိုနေသည်။
ထျန်းလင်သည် သူ့ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်အသံလွှင့်မှုကို ခိုးယူနားထောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကောင်းကင်ဘုံအဆင့် စက်ဝိုင်းကြောင့် အတွင်းရှိလူများကို သူမ လက်လှမ်းမီနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးဟန်ဆောင်ကာ နောက်မှပြန်ဖမ်းရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူများကို ဓားစာခံလုပ်၍ ကိုင်တွယ်ရခက်ပုံရသော ရှန်ယွီကို အကျပ်ကိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ တွက်ချက်နေစဉ်မှာပင် အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခု သူမ တည်နေရာကို သိသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့တွင် သူမထက် သာလွန်သည့် အားသာချက် မရှိတော့ပေ။
သူမ ဘာကြောင့် အလျှော့ပေးရမလဲ။
သူမ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး နောက်ပြောင်လိုသည့် အမူအရာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“တောက်... ငါက ဘာလို့ နင့်စကားကို နားထောင်နေရမှာလဲ နင်တို့ အကုန်လုံး ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်”
သူမက ကြေညာလိုက်သည်။
...
ရှန်ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ ခန့်မှန်းထားပြီးသားပင်။
သတိပေးချက် လုံးဝမရှိဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဘာမှမရှိသော လေဟာနယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသား၊ အရိုးနှင့် သွေးများမှာ တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ကုစားသွားခဲ့သည်။
ထျန်းလင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ရူးနေတာလား”
သူမက အော်ဟစ်ရင်း သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များက ရှန်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျာပျာသလဲ စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေပြီး သူ၏အတွင်းရှိ ကောင်းကင်တာအို ရတနာမှာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အကောင်းတိုင်း ရှိနေသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်မှသာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ အကျပ်ကိုင်ကွက်ပဲ”
ရှန်ယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် သေးငယ်ပြီး မှောင်မိုက်သော လုံးဝန်းသည့် စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်လား”
ထျန်းလင်သည် ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မှန်တယ်”
ရှန်ယွီက အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဆုပ်လိုက်ရာ ထိုစွမ်းအင်လုံးမှာ ပျောက်
ကွယ်သွားသည်။
“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဒီစွမ်းအင်တွေကို ဖြန့်ကြက်ထားပြီးသား။ မင်း သူတို့ကို လွှတ်မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာသဘောတူညီချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီနေရာမှာတင် ခုချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”
သူမသည် ရှန်ယွီကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူ တကယ်ကြီး လုပ်ရဲပါ့မလား။
သူမ တွေးတောနေသည်။
“ကဲ... ဘာဆက်လုပ်မလဲ”
သူက ထပ်မံဖိအားပေးလိုက်သည်။
“ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ ဒုက္ခရောက်မှာ မှန်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရတနာလည်း ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”
သူမက ကြောက်ချေးပါပါဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး “နင် ငါ့ကို လှည့်စားနေတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ ‘ဒါက ခြောက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ လွယ်လွယ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်မှာမဟုတ်ဘူး အထူးသဖြင့် ဒီလောက်အဆင့်ထိရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး’ ဟု တွေးနေမိသည်။
“အဲဒီလို ထင်သလား စမ်းကြည့်လေ”
ရှန်ယွီ၏ အပြုံးမှာ သူမ၏အပြုံးနှင့် တူညီနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်ကာ ပြတ်သားနေသည်။
“ငါ ငါးကနေ စပြီး နောက်ပြန်ရေတွက်မယ်။ ငါး...”
သူ စတင်လိုက်သည်။
သူ ဆက်မရေတွက်ရသေးမီမှာပင် သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲ၌ ရှန်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှမရှိသော အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထျန်းလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို ပျာပျာသလဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက် ရပ်လိုက် ရပ်လိုက်ပါတော့”
သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှန်ယွီက ရေတွက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
‘မြန်လှချည်လား’
သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သော စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး သူ လှည့်စားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပုံပင်။
“ကဲ... ငါတို့ သဘောတူညီချက် ရပြီလား”
သူက မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။ ဤလူမှာ ကိုင်တွယ်ရ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သူသည် အညံ့ခံမည့်အစား သူကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမှန်တကယ် ပြင်ဆင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမက သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို လက်ခံလိုက်လျှင်ပင် သူက နောက်ဆုံးကျမှ သူမကို ရတနာ မရအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမသွားဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ။
‘တောက်...’
သူမ ခါးခါးသီးသီး တွေးလိုက်မိသည်။
‘ကောင်းကင်တာအိုက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ရူးသွပ်တဲ့လူမျိုးကိုမှ ဒီလို စွမ်းအားတွေ ပေးထားရတာလဲ’
ဤသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှန်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြန်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပြန်သည်။
“နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူမက မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ သဘောတူညီချက် ရသွားပြီ မဟုတ်လား”
ရှန်ယွီ၏ သံသယမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သည်။
“ဪ... ဒါက ငါ့ဘာသာ အချိန်ကိုက် ဗုံးသတ်မှတ်ထားတာလေ။ ၅ စက္ကန့်တိုင်းမှာ ငါကိုယ်တိုင် ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို လက်နဲ့ မပိတ်ဘူးဆိုရင် အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲသွားမှာ။ မင်း ငါ့ကို သတိလစ်အောင်လုပ်ပြီး ဖမ်းသွားမှာ စိုးလို့လေ”
သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့် မင်း တစ်ခုခု လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားပြီး ငါက ၅ စက္ကန့်အတွင်းမှာ ဒါကို မရပ်တန့်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... သိတယ်မလား...”
သူမ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းသွားပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်သည့်အနေဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ငါ နားလည်ပါပြီ။ သူတို့ သွားနိုင်ပြီ”