အခန်း (၃၂၇)

အခန်း။ ၃၂၇

ညစာစားပြီးနောက် ရှန်ယွီသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေသည်။

တစ်နေကုန် ပုံဆောင်ခဲများ ဖန်တီးခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထိန်းညှိရန် ဤအချိန်ကို အသုံးချနေခြင်းပင်။

အလုပ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ စမ်းရေတွင်းအပြင်ဘက်တွင် ချထားသော ပုံဆောင်ခဲများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထကာ စမ်းရေတွင်းအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ပင် အလင်းရှန်ယွီချဉ်းကပ်လာပြီး အချိန်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုနှင့် ဟင်းလင်းပြင်

ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုစီကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤပုံဆောင်ခဲများအတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လေ့လာခြင်းဖြင့် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်၏ သဘောတရားကို ပိုမိုနားလည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှန်ယွီ တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ ဤသဘောတရားများကိုသာ သူ နားလည်သွားပါက သူဖန်တီးမည့် လက်နက်အတွင်း ၎င်းတို့ကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုခြင်းဖြင့် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သတ္တုကိုယ်ပွားသည်လည်း လမ်းလျှောက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော ပုံဆောင်ခဲများကို ယူဆောင်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လက်နက်စတင်ပြုလုပ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

မူလရှန်ယွီသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏မျှော်စင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တိုက်ကြီးသုံးခုကိုသာ ဝင်ရောက်ရှာဖွေခဲ့ရသော်လည်း သူရရှိခဲ့သည့် ရလဒ်မှာ မူလမျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေသဖြင့် သူ ကျေနပ်နေမိသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဝိညာဉ်ကြော၏ အလယ်ဗဟိုရှိ သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည် ယခုအချိန်မှာ အဆင့်

မြှင့်တင်ရန် အချိန်ပင်။

သူ၏ ခရီးစဉ်အတွင်း အနိမ့်စားဝိညာဉ်ကြော ၅၀ ခု အလယ်အလတ်အဆင့် ၂၀ ခုနှင့် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကြော ၃ ခုကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ထို့ထက်မကသော ဝိညာဉ်ကြောများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဒေသခံအင်အားစုများက အသုံးပြုနေကြသဖြင့် ဝင်ရောက်မနှောင့်ယှက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤဝိညာဉ်ကြောများဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ကြောကို မည်မျှအထိ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မလဲဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြှင့်တင်မှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မပြုလုပ်ဖူးသေးသလို အဆင့်မတူညီသော ဝိညာဉ်ကြောများအကြား ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းနှုန်းကိုလည်း သူ မသိထားသောကြောင့်ပင်။

“ကဲ... စမ်းကြည့်မှပဲ သိတော့မှာပါ...”

သူသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်ခြေရှိ ဝိညာဉ်ကြော၏ အမြုတေဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူသည် အနိမ့်စားဝိညာဉ်ကြော ၅၀ လုံးကို အမြုတေအတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထည့်သွင်းကျွေးလိုက်ခြင်းဖြင့် စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အံ့သြမှုကို ဖြစ်စေသည်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာသော တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမျှော်လင့်ထားသလောက် ကြီးကျယ်မှုမရှိခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်ကြောမှာ တိုးတက်လာသည်ဟု သူ ခံစားရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်ချက်၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ပြည့်မီသေးသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်ကြောကို အဆင့်မြှင့်တင်ရခြင်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မလွယ်ကူပေ။

သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကြော ၂၀ ခုကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့ကိုပါ အမြုတေအတွင်းသို့ ထပ်မံထည့်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုံ့ပြန်မှုမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်လှသည်။ ဝိညာဉ်ကြော၏ ဗဟိုချက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး စည်းချက်ကျကျ စတင်တုန်ခါလာတော့သည်။

စက္ကန့်နှင့်အမျှ ချီစွမ်းအင် ထုတ်လုပ်မှုနှုန်း မြင့်တက်လာသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ကြောသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်မြင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်လှသော အမြစ်စနစ်မှာ မြေကြီးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ အပေါ်ဘက်ရှိ အကိုင်းအခက်အချို့မှာလည်း ဂူ၏မျက်နှာကြက်ကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလာသော်လည်း ရှန်ယွီ၏ အကာအကွယ်စက်ဝိုင်းများကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။

အပြင်ဘက်သို့ တိုးထွက်၍မရသောကြောင့် အကိုင်းအခက်များသည် ပိုမိုတုတ်ခိုင်လာပြီး ကန့်သတ်ထားသော ဂူအတွင်း၌ပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ကာ ကြီးထွားလာကြတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ဂူနံရံတစ်ခုလုံးမှာ ဝိညာဉ်ကြောမှ ထွက်ပေါ်လာသော တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မှ ဝိညာဉ်ကြော၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဂူအတွင်း၌ သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များနှင့် အရွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တောအုပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ရှန်ယွီသည် နေရာပိုကျယ်အောင်လုပ်ပြီး သစ်ပင်ကြီးကို ဂူအပြင်ဘက်အထိ ကြီးထွားခွင့်ပေးသင့်သလားဟု စဉ်းစားမိသည်။ သူ တွန့်ဆုတ်နေရခြင်းမှာ သူ၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အသက်သွင်းလိုက်လျှင် ၎င်း၏ အကွာအဝေးပြင်ပသို့ ရောက်နေသော ဝိညာဉ်ကြော အစိတ်အပိုင်းမှန်သမျှကို စက်ဝိုင်းက အလိုအလျောက် ဖြတ်တောက်ပစ်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အကာအကွယ်စက်ဝိုင်း၏ အချင်းဝက်ကို ချဲ့ပေး၍ ရသော်လည်း မည်မျှအထိ ချဲ့ပေးရမလဲဟူသော စိုးရိမ်မှု ရှိနေပြန်သည်။

ဤဂူမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်နေရာဖြစ်ပြီး ပြင်ပနှောင့်ယှက်မှုမရှိဘဲ စမ်းသပ်မှုများ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကြော ကြီးထွားလာတိုင်း အကာအကွယ်ကို လိုက်ချဲ့နေရမည်ဆိုပါက မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်ရမလဲ။

ကောင်းပြီလေ... ဤကိစ္စအတွက် သင့်တော်သော ဖြေရှင်းချက်ကို နောက်မှသာ သူ စဉ်းစားတော့မည်။

လောလောဆယ်တွင်မူ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အခြားအရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူသည် ထူထပ်လှသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ ဝိညာဉ်ကြော၏ အမြုတေရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် သစ်ပင်၏ အမြုတေပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သစ်ပင်၏ အတွင်းထဲ၌ သေးငယ်သော နတ်သူငယ်မလေးကဲ့သို့ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"တောက်... ငါ သိသားပဲ"

ရှန်ယွီ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခင်က သူပေါင်းစပ်ခဲ့သော အသူရာဟင်းလင်းပြင် မီးလျှံအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ကြုံခဲ့ရဖူးပြီးကတည်းက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ ထားတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံအရ ဝိညာဉ်ကြောအတွင်းရှိ ထိုသတ္တဝါလေးမှာ မူလမီးလျှံထဲက သတ္တဝါကဲ့သို့ပင် အသက်ဝင်နေခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသော အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအရာ နိုးထလာပြီး ပြဿနာပေးလာနိုင်မည့်အချိန်ကို သူ ထိုင်စောင့်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်း ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းများဖြင့်သာ ဤကိစ္စကို အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် ဝိညာဉ်ခွဲတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အစောပိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော သွေးမျိုးဆက်ကိုယ်ပွားတွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ခွဲဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်အနှစ်သာရများမှာ ကုန်ခမ်းနေသေးသဖြင့် ကိုယ်ပွားအသစ် မဖန်တီးနိုင်သေးသော်လည်း ဝိညာဉ်ခွဲမှာမူ အသင့်ရှိနေသည်။

ထိုဝိညာဉ်ခွဲသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ဝဲပျံနေပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်ကာ ဝိညာဉ်ကြော၏ အမြုတေအတွင်းရှိ နတ်သူငယ်မလေးကဲ့သို့ သတ္တဝါထံသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ခွဲနှင့် ထိုသတ္တဝါ ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်ယွီသည် လုံးဝဥဿုံ မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”

သူ အံ့သြနေမိသည်။

အတိုင်းအဆမဲ့ မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သူ လွင့်မျောနေစဉ် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို ငြိမ်းချမ်းသွားစေနိုင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

ကလေးလေး...

ထိုအသံက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ နေရာတိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသလိုရှိသော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုမူ အသေအချာ မပြောနိုင်ပေ။

ရှန်ယွီ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားရသည်။ ဤနေရာကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးတစ်လုံးတည်း ရွေးရမည်ဆိုပါက သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သုခဘုံဟုသာ ခေါ်ဆိုပေလိမ့်မည်။ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ စိမ်းစိုနေသော အပင်များဖြင့် သဘာဝအလှတရားမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ကြည်လင်သော မြစ်ရေများမှာ အေးအေးလူလူ စီးဆင်းနေပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော လှပသည့် ပန်းမန်များမှာလည်း နေရာတိုင်းတွင် ဖူးပွင့်နေကြသည်။ ရရှိနေသော ရနံ့မှာပင် လူကို မူးယစ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်

လိုက်သောအခါတွင်မူ သူသည် ဤသုခဘုံဥယျာဉ်အတွင်း၌ ပေါက်ရောက်နေသော ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေကို သူ နားလည်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် နူးညံ့သောအသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ကလေးလေး... နင် နိုးလာပြီပဲ။

ရှန်ယွီသည် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းလှသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားပြီး ၎င်း၏ ပင်စည်မှာ အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

“အမေ... လား”