မိစ္ဆာတစ္ဆေ ဝင်ပူးခံရခြင်း
Vol. 57 Ch. 636
‘ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပါလား...’
ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကျန်းပေရန် သည် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို သံသယဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသေးပေ။ အခြား တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များသည်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟကြဘဲ ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပုံ ရသည်။
“မြောင်”
ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကြောင်ဝါလေး က ရုတ်တရက် အော်လိုက်ရာ ကုလျန်ရန် ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားလေသည်။
“အခြေအနေ မကောင်းဘူး သူ့ကို မြန်မြန် ပြန်ခေါ်လိုက်”
ကုလျန်ရန် ပြောပြီးသည်နှင့် စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ပေသီးခုံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ “ဒေါက် ဒေါက်” မြည်အောင် တွက်ချက်လိုက်သည်။
ရွှီမေယင်သည်လည်း မည်သည့် လှောင်ပြောင်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးရောင် မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် များကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်ကာ ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။
ထူထပ်သော မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် များ ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသောအခါ ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး က စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါးစပ်မှ ဂါထာမန္တန်များကို စတင် ရွတ်ဆိုလေတော့သည်။
တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး အရေးပေါ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြဿနာ တစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်သည်။
သို့သော် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ၏ ကိစ္စတွင် သူလည်း ဘာမှ ကူညီ၍ မရနိုင်သဖြင့် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိသော ထန်ကျင်းရန် ဘေးသို့ နောက်ဆုတ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“သရဲ ပူးသွားတာ”
“သရဲ ပူးသွားတာ...”
စာသား အဓိပ္ပာယ်အရ သက်သက် နားလည်ရမည် ဆိုလျှင် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် သရဲများ၏ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ကျန်းပေရန်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သရဲ ဝိညာဉ်များ ဆိုသည်မှာ သူ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ခြောက်လှန့်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်သွားတတ်သော သတ္တိကြောင်များသာ ဖြစ်ရာ သရဲများက အစွမ်းထက်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ယခု အခြေအနေ အရ ကြည့်မည် ဆိုလျှင် ယခင်က သူ တွေ့ခဲ့ရသော သရဲများက အလွန် အားနည်းနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်”
ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် ၏ လက်ထဲရှိ ပေသီးခုံ တွက်ချက်သံမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် များသည်လည်း ဝဲဂယက် တစ်ခုပြီး တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
“ချုံ၊ ဖူ၊ ရင်း၊ ကျူး၊ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်း”
ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုနေစဉ် ကုလျန်ရန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ရူးသွပ်စွာ တုန်ခါနေပြီး ကြီးမားသော ဖိအား တစ်ခုခု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရပုံ ရသည်။
‘သြော်... သူ့ရဲ့ ဒီကြွက်သားတွေက ဒီလို သုံးဖို့ ကိုး...’
ယခင်က ကုလျန်ရန်သည် အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကြွက်သားများကို လေ့ကျင့်ထားပြီး အမြဲတမ်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ကြွက်သားများသည် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသော အသုံးဝင်မှု ရှိနေပုံ ရသည်။
ကုလျန်ရန် ၏ ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုသံကို ကြားသောအခါ ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လွင့်မျော ထွက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန် ပြင်းထန်သော အနီရောင် ရူးသွပ် အငွေ့အသက် များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အာ…….”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းပေရန် ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားစေလောက်သော အလွန် ကျယ်လောင် စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ် တောင်းခံနေသော မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေ တစ်ကောင်နှင့် အလွန် တူညီလှသည်။
စူးရှသော အော်ဟစ်သံ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဝဲဂယက် တစ်ခု ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားသည်။ ထိုအခါ ကုလျန်ရန် က ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ထန်ရှီ၊ ရွှမ်ဝူ၊ ကျိုတိ၊ ထိုက်ယင်၊ မိစ္ဆာ ဖြိုခွင်း”
အမိန့် ရရှိပြီးနောက် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထပ်မံ လွင့်မျော ထွက်သွားပြန်ပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
...
အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ထို မိစ္ဆာအငွေ့အသက် များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဝဲဂယက် များသည် နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...”
ခဏအကြာတွင် ခေါင်းတလား အတွင်းမှ ထုနှက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထုနှက်သံများမှာလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာလေသည်။
ကုလျန်ရန် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မီးခိုးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသော ပေသီးခုံ ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ ခရမ်းရောင် ယင်ဓာတ် များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
‘ရှူး...’
ရှေ့မှ လူနှစ်ဦး သူတို့၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်စဉ်က ကျန်းပေရန် ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း ကုလျန်ရန်၏ ဤတစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ်မှုတွင်မူ အပူချိန်ပင် ချက်ချင်း များစွာ ကျဆင်းသွားသည်ဟု ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရပြီး ငရဲဘုံ ကိုးထပ်မှ မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေများ လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ယင်ဓာတ် များကို စုစည်းကာ ခေါင်းတလား ဖုံးပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ကုလျန်ရန်သည် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ယင်ဓာတ်ဖြင့် အလွန် ထူးဆန်းသော ရုပ်တု တစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ခေါင်းတလား အပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
“ဖွင့်”
ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့ရှိ ခေါင်းတလား ဖုံးကို တိုက်ရိုက် လှန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။
“အာ”
“ဝုန်း”
“ယား”
...
ခေါင်းတလား ဖုံးကို လှန်ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပေရန် ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားစေသော အသံမျိုးစုံ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငရဲဘုံ ဆယ့်ရှစ်ထပ် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ခေါင်းတလား အတွင်းမှ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် များကို ခံစားရင်း ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ အမူအရာ မှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်ခုံး နှစ်ဖက်စလုံး လုံးဝ လိပ်တက်သွားလေသည်။
“မြောင်”
ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီ ဖြစ်သော ကြောင်ဝါလေး သည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး “မြောင်” ဟု အော်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် မျက်လုံး တစ်စုံသည် တစ်ဖက် အမည်း တစ်ဖက် အဖြူ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် ထူးဆန်းသော ပုံပေါက်နေသည်။
ဤကြောင်အော်သံ၏ အာနိသင်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာလှသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခေါင်းတလား အတွင်းမှ ရှုပ်ထွေးသော အသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“သူ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်”
ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ခေါင်းတလား အတွင်းသို့ ထည့်ကာ အားကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
‘လခွမ်း... မျက်လှည့် ပြနေတာလား’
ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး က ခေါင်းတလား ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။
‘ရှေ့က ဟန်ရေးပြနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ အကုန်လုံးက ဒီအသက်ရှင်နေတဲ့ လူကြီးကို ဖန်ဆင်းပြဖို့ အစပျိုးပေးနေတာလား’
ခေါင်းတလား အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးမှာ လုံးဝ စိုရွှဲနေကာ ရေထဲမှ ကယ်တင်ခံလိုက်ရသူ တစ်ယောက်နှင့် အလွန် တူနေလေသည်။
“... ဟူး”
အချိန်အတော်ကြာ အနားယူပြီးမှသာ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချနိုင်တော့ပြီး ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာထား သည်လည်း ပုံမှန် အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။
လက်သီးကို ဆုပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် နောက်လှည့်ကာ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ လေသံတွင် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှရာ သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံး အကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
“အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ”
ကုလျန်ရန် က ရင်ဘတ်ရှိ ကြွက်သားများကို နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး အမှန်တကယ် အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ရွှီမေယင် က “ဟိုဟိုဟို” ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအဘွားကြီး ရဲ့ ကျေးဇူးကို မေ့မသွားရင် ရပါပြီ”
နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ကျန်းယီဘုန်းတော်ကြီး ကို ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။
ကျန်းပေရန် သည် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသနည်း ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း ရှေ့တိုးသွားကာ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဘုန်းတော်ကြီး ပင်ပန်းသွားပါပြီ”
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်းရေ မင်းရဲ့ ဒီအရက် တစ်ပန်းကန်ကိုတော့ ဘုန်းကြီး တောင်းသောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်”
“ဘုန်းတော်ကြီး နောက်နေပြန်ပါပြီ ဘုန်းတော်ကြီး သောက်ချင်သရွေ့ အရက်ကတော့ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်”
“ဟားဟားဟား ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ဒီစကားကြောင့် ဘုန်းကြီး အသက်စွန့်ခဲ့ရတာ မဟန်ဘူးလို့ ဆိုရမယ်”
သန့်ရှင်းသော ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံ တစ်စုံကို လဲဝတ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်ပြီးနောက် စိတ်အခြေအနေ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ အကြမ်းဖက်လွန်းတယ် ငါ သွားတာ အရမ်း ပေါ့ဆသွားလို့ သူတို့ အဖမ်းကိုတောင် ခံလိုက်ရမလို့ပဲ”
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် ကမ်းပေးသော အရက်အိုးကို ယူကာ “ဂလု ဂလု...” ဖြင့် တစ်ခါတည်း အားလုံး မော့သောက်လိုက်သည်။
“ငါ ဝိညာဉ် ဖမ်းလာတာ ဒီလောက် နှစ်တွေ အများကြီး ကြာပြီ ဒါက တကယ်ကို အန္တရာယ် အများဆုံး အကြိမ်ပဲ အနက်ရောင် သူတော်စင် ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီလောက် စွမ်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ရွှီမေယင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ နင် တကယ်ပဲ အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် ဝိညာဉ်တွေကို ထိန်းချုပ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ နင့်ရဲ့ အစွမ်းကုန် ပညာရပ်တွေကို ထုတ်သုံးရလိမ့်မယ် မဟုတ်ရင် နင် သေချာပေါက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မယ်”
ရွှီမေယင် လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ကို ထပ်မံ မလှောင်ပြောင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အသက်နှင့် ရင်း၍ ရရှိလာသော အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့တော့ ဒီအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကုလျန်ရန် ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ဘုန်းကြီး အရမ်း ပေါ့ဆသွားလို့ပါ သေချာ ပြင်ဆင်ပြီးမှ သွားမယ် ဆိုရင် သူတို့ကို ဖမ်းဖို့က...”
ကုလျန်ရန် ၏ တဖြည်းဖြည်း မှေးကျဉ်းလာသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ အသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကုသခင်ကြီး က ဘယ်လို လုပ်မယ်လို့ ထင်လဲ”
“ငါ စောစောက အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ စက်ကွင်းကို ခံစားမိလိုက်ပြီ အပြင်က အကူအညီ မပါဘဲ ငါတို့ အားလုံး ပေါင်းရင်တောင် တစ်ကောင်မှ ဖမ်းလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် တခြား နည်းလမ်း စဉ်းစားမှ ရမယ်”
“အပြင်က အကူအညီ”
ကျန်းပေရန် သည် ခေါင်းမော့ကာ ကုလျန်ရန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“စီနီယာ ပြောတဲ့ အပြင်က အကူအညီ ဆိုတာက...?”
ကုလျန်ရန် က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။
“မိတ်ဆွေလေး က ဒီအနက်ရောင် သူတော်စင် တွေကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာအောင် ဘယ်လို နည်းလမ်း သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”
“အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးမှ မှော်ကိရိယာ တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိ ကို လှုံ့ဆော်မယ် လူကြီးမင်းတို့နဲ့ မတွေ့ခင်က ဒီအနက်ရောင် သူတော်စင် တွေရဲ့ ဝိညာဉ်အသိ ကို ပိုပြီး နိုးထလာစေနိုင်မယ့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်မျိုး ထပ်မံ ဖော်စပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဝိညာဉ်ဆေးလုံး မျိုး တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးတော့ ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ တွေ ဖြစ်ကြတဲ့ လူကြီးမင်းတို့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် တောင်းချင်တာပါ”
ကုလျန်ရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲရှိ ကြောင်ဝါလေး ကို ဆက်လက် ပွတ်သပ်နေလေသည်။
“စီနီယာ ပြောတဲ့ အပြင်က အကူအညီ ဆိုတာ ဒီဝိညာဉ်ဆေးလုံး ကို ပြောတာလား”
“စမ်းကြည့်ဖို့တော့ တန်တယ်”
ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။
“အခု ဒီအနက်ရောင် သူတော်စင် တွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အရမ်း ရူးသွပ်နေတာက ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝ မရှိတော့လို့ပဲ တကယ်လို့ ဒီအနက်ရောင် သူတော်စင် တွေရဲ့ ဝိညာဉ်အသိ က သူတို့ဘာသာ နိုးထလာနိုင်မယ် ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို တော်တော်လေး ငြိမ်သက်သွားစေနိုင်မှာ သေချာတယ်”
“ကောင်းပြီ သဘောပေါက်ပါပြီ ဒါဆို လူကြီးမင်းတို့ကို အနားယူဖို့ အရင် ခေါ်သွားပေးပါ့မယ် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ပြီးတဲ့ အခါကျမှ ဒီအနက်ရောင် သူတော်စင် တွေရဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါး နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ပါး ကို အတူတူ ပေါင်းပြီး ပြန်ခေါ်ကြတာပေါ့”
သို့သော် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒါက ဘုန်းကြီး ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပဲ တကယ် အောင်မြင်နိုင်မလား မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရင် စမ်းကြည့်တာပေါ့ လူကြီးမင်းတို့ ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ် အရင် တက်ကြပါဦး”
ကုလျန်ရန် ကိုယ်တိုင်က ဤကိစ္စ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောနေမှတော့ ကျန်းပေရန် သည်လည်း ဤလူများကို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်းကာ ဆက်လက် စမ်းသပ်ခိုင်းရန် မရည်ရွယ်တော့ပေ။
ကုလျန်ရန် နှင့် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး တို့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ အရင် တက်သွားကြသည်။ ရွှီမေယင် သည် ပျံသန်းအိမ်တော် ရှေ့တွင် ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအဘွားကြီးကို စကားများတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမယ့် အချက် တစ်ချက် ရှိတယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လာရမယ် ဒါကြောင့် မင်း သေချာ ပြင်ဆင်ထားမှ ရမယ်”
“စီနီယာ စိတ်ချပါ ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် သေချာ မှတ်ထားပါတယ်”
“ဟိုဟိုဟို ဒါဆိုရင် အရမ်း ကောင်းတာပေါ့ အို... ကိစ္စတွေကို ပညာရှိရှိ ကိုင်တွယ်တတ်တယ် ယုံကြည်ရတယ် တကယ်ကို လူတွေထဲက နဂါး တစ်ကောင်ပဲ တကယ်ကို သင့်တော်တယ်...”
ရွှီမေယင် စကားတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။
...
တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ ဘက်တွင် ကြီးကြီးမားမား တိုးတက်မှု မရှိချိန်တွင် ရွှမ်ယွီ သစ်သားအိမ်တော် အတွင်းရှိ ယောက်ရီချန် သည်လည်း အလွန် ခေါင်းခဲနေရသည်။
မတတ်နိုင်ပေ။ အခြေအနေမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းပေရန် သည် ယခုတစ်ကြိမ် ဤမျှများပြားသော ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင် များကို ခေါ်ယူရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ သေဆုံးသူ၏ ဝိညာဉ်အသိ ကို နိုးထလာစေနိုင်မည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ကို မည်သို့ ဖော်စပ်ရမည်ကို ဆွေးနွေးရန် ဖြစ်သည်။
ဆေးပညာ လောက တစ်ခုလုံး၏ ပျော့ကွက်ဖြစ်ပြီး ဤနယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ဖူးသော ဆေးပညာရှင် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ စိန်ခေါ်ဖူးသူ အနည်းငယ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ ယောက်ရီချန် သည် ဤကိစ္စအတွက် သူတို့ကို ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ဆူညံသွားလေတော့သည်။
ဆေးပညာရှင် တစ်စုက ထိုကိစ္စမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ပုံပြင် တစ်ပုဒ်ဟုပင် ထင်မြင်ကြသည်။
နောက်ထပ် ဆေးပညာရှင် တစ်စုကမူ ဤကိစ္စအတွက် ကိုးကားစရာ အောင်မြင်သော သာဓက မရှိသဖြင့် ယောက်ရီချန် အနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သုတေသန လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို အရင် ပေးသင့်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
နောက်ဆုံး ဆေးပညာရှင် တစ်စုကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြပြီး ဤကိစ္စကို စိတ်မဝင်စား၍လား သို့မဟုတ် ဤကိစ္စ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေကြသလား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
“ကောင်းကင်မူလ ဆေးလုံးကို အခြေခံ အနေနဲ့ သုံးရင် ဘယ်လိုလဲ”
“မရဘူး မရဘူး ကောင်းကင်မူလ ဆေးလုံး က ဝိညာဉ်အသိ ကို လှုံ့ဆော်ဖို့ သုံးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး မှန်ပေမယ့် သောက်သုံးသူရဲ့ အတွင်းအား ထိန်းချုပ်မှု အပေါ် အရမ်း တောင်းဆိုတယ် ဆေးစွမ်းပြဖို့ သောက်သုံးသူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရတာ အခု အနက်ရောင် သူတော်စင် တွေက သေဆုံးသွားပြီ ဆိုတော့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ...”
“အမြင်ကျဉ်းလိုက်တာ ကောင်းကင်မူလ ဆေးလုံး ကို အခြေခံ အနေနဲ့ သုံးမယ်လို့ပဲ ပြောတာလေ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ရုံပဲ ဘာလို့ အစကတည်းက ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို ငြင်းပယ်နေရတာလဲ”
“မင်းက ဒီလူအိုကြီးကို အမြင်ကျဉ်းတယ်လို့ ပြောတာလား ဟက် လာလာလာ ဒီကောင်းကင်မူလ ဆေးလုံးရဲ့ အခြေခံ ဆေးစွမ်းက ဘာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး”
“ယန်ဓာတ်ကို ပြန်လည် ရရှိစေတာလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ယန်ဓာတ်ကို ပြန်လည် ရရှိစေတယ် ဆိုတာ သိနေမှတော့ သေဆုံးသွားသူကို ဘယ်လို လုပ်ပြီး သုံးလို့ ရမှာလဲ ယန်ဓာတ်က ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ ကောင်းကင်မူလ ဆေးလုံးက ယန်ဓာတ် ကို ပြန်လည် ရရှိစေတာ ယန်ဓာတ် ကို ဖန်တီးပေးတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိထားရမယ်”
“ဒါဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ စောစောက ငါပြောသလိုပဲ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ရုံပဲ”
“မင်း... မင်းက တကယ်ကို ရစ်နေတာပဲ ဒါက အခြေခံ ဆေးစွမ်းလေ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ပြောင်းလဲလို့ ရမှာလဲ”
“မင်းကမှ လူရယ်စရာ ဖြစ်နေတာ”
“မင်းက ကလေးဆန်လွန်းတယ်”
“မင်းက ရှေးရိုးစွဲလွန်းတယ်”
...
ဆေးပညာ ဆွေးနွေးမှုမှ ကလေးများ အချင်းချင်း စကားများ သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝိုင်းကြည့်နေသော ဆေးပညာရှင် များသည်လည်း ဆက်လက် နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ အခြား နေရာများတွင် ပွဲကြည့်ရန်... မဟုတ်ဘူး ဆွေးနွေးရန် သွားရောက်ကြလေတော့သည်။
ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ယောက်ရီချန် သည်လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အကြံဉာဏ် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ဦးဆောင်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စကားတစ်ခွန်းက လူအများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။
‘ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ...’
မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်နေစဉ် ယောက်ရီချန် သည် ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားလှသော ဆရာကြီးခူ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ ဆူညံမှုများသည် သူနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။
‘ဆရာကြီးခူ ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာတောင် သက်သောင့်သက်သာ နဲ့ ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ စဉ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ’
“ရှူး... ရှူး...”
ယောက်ရီချန် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေစဉ် စည်းချက်ကျသော ဟောက်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဤဟောက်သံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဆရာကြီးခူ ပင် ဖြစ်သည်။
“...”
‘အိပ်ပျော်သွားတာလား... မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ သေချာပေါက် တရားထိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်’
ယောက်ရီချန် ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ဆရာကြီးခူ ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အသစ်အဆန်း ဖြစ်သော ခေါင်းစဉ် တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သေချာပေါက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမည် ဖြစ်ပြီး မည်သို့ အိပ်ပျော်သွားနိုင်မည်နည်း။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆရာကြီးခူ ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်များ စီးကျလာပြီး ဟောက်သံများလည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာလေသည်။
‘မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ တရားထိုင်နေတာ အနက်ရှိုင်းဆုံး တရားထိုင်နေတာပဲ’
ဆရာကြီးခူ ကို ဆက်လက် မကြည့်တော့ဘဲ ယောက်ရီချန် သည် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သော ခန်းမဆောင် ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
‘ဆရာကျန်း... ဘယ်ရောက်နေတာလဲ’
...
“စီနီယာရဲ့ ဒီစကားက မှားနေပါပြီ အပြင်က လေက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတယ်၊ သလိပ်မီး က ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါတွေကို ဖျားနာစေတယ်၊ စိတ်ရောဂါ နဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ဒဏ်ရာ ဆိုတာ ကရုဏာမဲ့တာ နဲ့ အသုံးမကျတာ တွေပါ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ရောထွေးလို့ ရမှာလဲ”
အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် နှစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ် နှင့် ဝိညာဉ် ဆက်စပ်မှု အကြောင်းကို ငြင်းခုံနေကြစဉ် လူငယ် တစ်ဦး သူတို့ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် နှစ်ဦးသည် ကျန်းပေရန် ၏ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း ဤငယ်ရွယ်မှုကြောင့် သူ့ကို အထင်မသေးကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သူ အားလုံးသည် စွမ်းရည်ရှိသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျန်းပေရန် ကို ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ကျွယ်ယင် လေးရက်၊ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှု က လေ၊ ရှောက်ယင် ခြောက်ရက်၊ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှု က အပူ၊ ဝိညာဉ် နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် က မွေးဖွားကတည်းက အပြန်အလှန် လွှမ်းမိုးနေကြတာ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ရောထွေးလို့ မရဘူး ဆိုတဲ့ စကား ရှိလာရတာလဲ”
လူငယ်လေး က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
“ထိုက်ယင် ခြောက်ရက်၊ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှု က စိုထိုင်းမှု၊ ရှောက်ယန် ခြောက်ရက်၊ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှု က မီး၊ ဒါက ဓာတ်ကြီး ငါးပါး ရဲ့ သံသရာ လည်ပတ်မှုပဲ အချင်းချင်း အထောက်အကူပြုပြီး အချင်းချင်း ပျက်စီးစေတာပဲ ဝိညာဉ် ထိခိုက်လို့ ဖြစ်တာ မဟုတ်သလို...”
“အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ စကားတွေ မင်းက လုံဖန် အတွင်းပိုင်း ကျမ်းစာ ကို သံသယ ဝင်နေတာလား”
လူငယ်လေး စကားမဆုံးမီ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် နှစ်ဦးက ပြိုင်တူ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
(အခန်းပြီး)