နားလည်သဘောပေါက်သူ

အထူးပညာရပ်တိုင်းတွင် လိုက်နာရသော "ဂန္ထဝင်ကျမ်း" တစ်အုပ်စီ ရှိကြသည်။

လုံဖန် အတွင်းပိုင်း ကျမ်းစာ သည် ထိုအထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ဆေးပညာရှင် အားလုံး၏ အခြေခံ စာအုပ် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျမ်းစာတွင် ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သုတေသန ပြုလုပ်ထားသော အမှန်တရားများ ဖြစ်ပြီး သံသယ ဝင်ခွင့် မရှိသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်သည်။

၁ အပေါင်း ၁ သည် ၂ နှင့် ညီသည် ဟူသော အချက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန် သည် လုံဖန် အတွင်းပိုင်း ကျမ်းစာ ထဲမှ အခြေခံ အသိပညာကို ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးစလုံး တပြိုင်နက်တည်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မိမိတို့ မျက်စိမှားသွားသည်ဟု အနည်းငယ် ထင်မြင်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရှေ့ရှိ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသော ထိုလူငယ်သည် ဒီနေရာသို့ မှားယွင်း ဝင်ရောက်လာသော လူရိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ လူရယ်စရာ စကားမျိုးကို မည်သို့ ပြောဆိုနိုင်မည်နည်း။

ကျန်းပေရန် သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့ နှစ်ယောက် အမှား လုပ်ဖူးပါသလား"

ဘယ်ဘက်ရှိ မျက်ခုံးဖြူ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် သည် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"လူတွေက သူတော်စင် မဟုတ်ဘူး အမှားဆိုတာ မကင်းနိုင်ပါဘူး အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ဖူးတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် စီနီယာရဲ့ ဆိုလိုရင်းက သူတော်စင် တွေက အမှား မလုပ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား"

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် သူတော်စင် လို့ သတ်မှတ်ခံရမှာလဲ"

"မဟုတ်ပါဘူး သူတော်စင်လည်း လူပါပဲ လူဆိုရင်တော့ အမှား လုပ်မှာပဲ ဒီကျမ်းစာကို လူက ရေးထားတာ ဆိုတော့ အမှား ပါနိုင်တာ သေချာတာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆေးပညာရှင် အများအပြား ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ကျန်းပေရန် ၏ ရူးသွပ်သော စကားများကို ကြားသွားကြသည်။

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတဲ့ ကလေးလဲ ဒီနေရာမှာ သူတော်စင် ကို စော်ကားရဲတယ်"

"အရမ်း အသိဉာဏ် မရှိတာပဲ အရမ်း မိုက်မဲတာပဲ"

"ဟက် မင်းတို့ အသက်တွေလည်း အလကား ကြီးလာတာပဲ ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ကလေး တစ်ယောက်နဲ့ ဘာလို့ အငြင်းပွားနေရတာလဲ"

...

ကျန်းပေရန် ကို လှောင်ပြောင်သော ဆေးပညာရှင် များ ပိုမို များပြားလာသည်နှင့်အမျှ စင်မြင့်ပေါ်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော ယောက်ရီချန် သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာကို သတိထားမိသွားသည်။ မည်သည့် ဆေးပညာ လောကမှ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦး ပညာရပ် ဆွေးနွေးနေကြသနည်း ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အလယ်တွင် ဝိုင်းရံခံနေရသော ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ရင်းနှီးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

'နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ'

ယောက်ရီချန် သည် စားပွဲကို အားကုန် ရိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ကျန်းပေရန် ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းပေရန် သည် အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် အားလုံး၏ လှောင်ပြောင်မှု မျိုးစုံကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စောစောက စကားများသည် ဤဆေးပညာရှင် များ၏ ဘိုးဘေးများကို ဆဲဆိုလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိတို့ စိတ်ထဲတွင် ရှိသော သူတော်စင် ကို သံသယ ဝင်ခြင်းကို မည်သည့် အထူးပညာရှင် မျှ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသော ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ရင်း ယောက်ရီချန် သည် ရှေ့သို့ သွားရမည်လား မသွားရမည်လား အနည်းငယ် တွေဝေနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းပေရန် သည် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုကို မနှစ်သက်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ကျန်းပေရန် ကို လူအများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံနေရသည်ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်သဖြင့် သူ ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးကာ ကျန်းပေရန် အား ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျန်း ဆရာကြီး ကူလျန်က မင်း ရောက်လာရင် လျှောက်မသွားဖို့ ပြောထားတယ်လေ ငါကတော့ မင်းကို လိုက်ရှာနေရတာ အမောပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ယောက်ရီချန် သည် ကျန်းပေရန် ကို ဆွဲကာ သူ၏ နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"သခင်လေးကျန်း" နှင့် "ဆရာကြီး ကူလျန်" ဟူသော အမည်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး တစ်စုလုံး နားလည်သွားကြသည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေသော အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး များသည် နိုင်ငံ အသီးသီးမှ လာကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း ကူလျန်ချန်သည် ထုံနိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး အနေဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားလှရာ အသိပညာ အနည်းငယ် ရှိသော နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ မှ လူတိုင်း သူ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူငယ်သည် ကူလျန် မိသားစု မှ သခင်လေး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ဤနေရာသို့ အသိဉာဏ် မရှိသော လူငယ် တစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိလာသနည်း ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အကယ်၍ ပုံမှန် အချိန်မျိုးတွင် ဆိုပါက ဤကျန်းပေရန် သည် ကူလျန် မိသားစု မှ သခင်လေး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလျှင်ပင် ဤအဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် များသည် အလျှော့ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းပေရန် ကို စကားပြန်မပြောနိုင်အောင် လုပ်ပြီး လုံဖန် အတွင်းပိုင်း ကျမ်းစာ ကို သေချာပေါက် တောင်းပန်ခိုင်းမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် သူတစ်ပါး ခေါင်မိုးအောက်တွင် ခိုလှုံနေရသူများ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယွမ်မြို့တော် သာ မရှိပါက သူတို့ ယခုအချိန်တွင် အဆိပ်မြူများ ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကူလျန်ချန် သည် ထုံနိုင်ငံ ၏ ကိုယ်စားလှယ် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး အနေဖြင့် သူတို့ အပေါ်တွင် သေချာပေါက် ကျေးဇူး ရှိနေသည်။

တခဏချင်းမှာပင် အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး အားလုံးသည် ယောက်ရီချန် ခေါ်ဆောင်သွားသော ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ရင်း ဆက်လက် စကားမပြောတော့ဘဲ သူ၏ လူကြီးများကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်သည်ဟုသာ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ယောက်ရီချန် ၏ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် သည် အောက်ဘက်ရှိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် ဖြစ်လာနိုင်သူများသည် ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်လိုစိတ် အလွန် ပြင်းထန်သူများ ဖြစ်သင့်သော်လည်း အောက်ဘက်ရှိ ဤဆေးပညာရှင် များသည် ဂန္ထဝင်ကျမ်းစာ အနည်းငယ် ဝေဖန်ခံရသည်ကိုပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေကြရာ ဤမျှ ရှေးရိုးစွဲနေပါက အနာဂတ်ကို မည်သို့ ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။

"သူတော်စင်တွေလည်း အမှား လုပ်တတ်သလား"

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနေစဉ် အနည်းငယ် ပျင်းရိနေသော အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အသံလာရာ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော ခန္ဓာကိုယ် ပုပြတ်ပြတ် လူအိုကြီး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ယောက်ရီချန် ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေနိုင်တာ ဆိုတော့ ဒီလူအိုကြီးက သူပြောတဲ့ ဟို ဆရာကြီးခူ များလား'

ယောက်ရီချန် သည် ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ဦးဆောင်သူ ဖြစ်ရာ သူ၏ ဘေးရှိ နေရာကို မည်သူမဆို ထိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန် သည် ယခင်က သူပြောခဲ့ဖူးသော ဆရာကြီးခူ ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

"သူတော်စင် တွေလည်း သေချာပေါက် အမှား လုပ်တတ်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် က သေချာပေါက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သူတော်စင် တွေမှာ အမှား ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ ဥပမာ အနေနဲ့ မင်း စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ် နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောထွေးလို့ မရဘူး ဆိုတာ ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ"

"သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့"

ကျန်းပေရန် သည် ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင် က ပြောတယ် ယန်ဓာတ် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အပူချိန် ကနေ စတင်တယ်၊ အပူချိန် ရရှိလာရင် အစေ့အဆန် တွေရဲ့ အနှစ်သာရ တွေ လည်ပတ်လာတယ်၊ ဒါက ခန္ဓာကိုယ် နဲ့ ဝိညာဉ် ကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ပြောတာပါ ဒါပေမဲ့ အပူချိန် ကို ယန်ဓာတ် က တွန်းအားပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး သေချာ ကြည့်ထားပါ"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေါ်ရှိ ဟင်္သာပြဒါး ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဂါထာမန္တန်များသည် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ၏ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများသည်လည်း ကျန်းပေရန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် ကျန်းပေရန် သည် အကာအကွယ် ကျောက်စိမ်း လေးခုကို ထုတ်ယူကာ ရင်ဘတ်ရှိ အရေးကြီးသော သွေးကြော အချက်အချာ နေရာ လေးခုတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ ရင်ဘတ်ရှိ သွေးကြော အချက်အချာ နေရာများတွင် ကပ်ထားသော အကာအကွယ် ကျောက်စိမ်း များ အသီးသီး လင်းလက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆရာကြီးခူ ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားပုံ ရသည်။

ထိုအချိန်၌ ကျန်းပေရန် သည် ညာဘက်လက်ကို ဆရာကြီးခူ ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ သွေးကြောစမ်းကြည့်ချင်လား"

"ကောင်းပြီ ဒါဆို သူတော်စင် မှားတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီလူအိုကြီး ရဲ့ မျက်စိတွေ မှုန်ပြီး လူမှားတာလား ဆိုတာ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့"

ဆရာကြီးခူ ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ကျန်းပေရန် ၏ ညာဘက် သွေးကြောပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆရာကြီးခူ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဒါက... တည်ငြိမ်တဲ့ သွေးကြောခုန်နှုန်း လား"

ကျန်းပေရန် သည် ဝိညာဉ်မှ အနှစ်သာရ သို့ ပြောင်းလဲသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရရှိရန် အတွက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြောင်း ဆရာကြီးခူ သိရှိထားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းပေရန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲရန် အရေးကြီးဆုံး သွေးကြော အချက်အချာ နေရာ လေးခုမှာ အကာအကွယ် ကျောက်စိမ်း များကြောင့် အေးစက်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အချက်တစ်ချက်ကို သူ အလွန် လွယ်ကူစွာ နားလည်သွားသည်။

မူလက သူ သို့မဟုတ် ဆေးပညာရှင် အားလုံး မှတ်ယူထားသော အပူချိန် ရရှိလာလျှင် အစေ့အဆန် တွေရဲ့ အနှစ်သာရတွေ လည်ပတ်လာတယ် ဆိုသည်မှာ မမှန်ကန်ပေ။ အနှစ်သာရများကို ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေသည်မှာ အခြား စွမ်းအား တစ်မျိုးပင် ဖြစ်နေသည်။

အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း ဆရာကြီးခူ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ဒီပွဲကို လာတာ သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူး ရမယ်လို့ ဒီလူအိုကြီး ခန့်မှန်းထားပေမယ့် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီထုံနိုင်ငံ က အဆိပ်မြူကို မင်း ဖြေရှင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အားလုံး ဝိုင်းဝန်း ကြိုးစားခဲ့ကြလို့ပါ"

"ဟားဟားဟား ဒီရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး က တကယ်ကို ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ မိစ္ဆာ လက္ခဏာ မိစ္ဆာ လက္ခဏာပဲ ဟားဟားဟား"

ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားလှသော ဤထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင် ကြီးသည် အခြေအနေကို နားလည် သဘောပေါက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန် ၏ စောစောက စိတ်ပျက်နေသော ခံစားချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယနေ့ လာရကျိုး နပ်ပြီဟု သိရှိလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ရယ်မောပြီးနောက် ဆရာကြီးခူ က ကျန်းပေရန် ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေးက ဘာလို့ ဒီဦးဆောင်သူ နေရာမှာ မထိုင်တာလဲ"

"စောစောက လူတိုင်းရဲ့ တုန့်ပြန်မှုကို လူကြီးမင်းတို့လည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီပဲ ဂျူနီယာသာ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေမယ် ဆိုရင် လူတွေ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းပေရန် သည် ယခုအခါ မိမိ ဆက်လက် သိုသိုသိပ်သိပ် နေ၍ မရတော့ကြောင်း သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နာမည်ကျော်ကြားမှုသည် နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောက်ပိုင်းတွင် သူ ကိုယ်တိုင် ထိုအနက်ရောင် သူတော်စင် များကို သွားရောက် အဆိပ်ဖြေပေးရဦးမည် ဖြစ်ရာ ပုန်းကွယ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ မိမိကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်အောင် နည်းလမ်း စဉ်းစားရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး သိုသိုသိပ်သိပ် နဲ့ အမည်ခံ တပည့်လေး အဖြစ် နေချင်သေးတာလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး….

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံး သူ့ကို သိရှိနေသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆေးပညာရှင် တစ်စုရှေ့၌ သူ သိုသိုသိပ်သိပ် နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူတို့သည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် အတော်ဆုံး ဆေးပညာရှင် တစ်စု ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဖြစ်သည်။

ယောက်ရီချန်ကို ဤပွဲ၏ ဦးဆောင်သူ အဖြစ် ခန့်အပ်ရခြင်းမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ယခုအချိန်တွင် အလွန် အလုပ်များနေပြီး ဤထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင်များ၏ "စားဝတ်နေရေး" ကို စီစဉ်ပေးရန် အချိန် မရှိသောကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယခု ဆရာကြီးခူ၏ ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် လည်း အခြေအနေ အရ ပြန်ဖြေလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ယုတ္တိရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဆရာကြီးခူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဆေးပညာရှင် လောကမှာ စွမ်းရည်ရှိသူက ဆရာပဲ အသက်အရွယ်က ဘယ်တော့မှ အရေးမပါဘူး မိတ်ဆွေလေး က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် စွမ်းရည် ရှိနေတာ လူတွေ လက်မခံနိုင်စရာ အကြောင်း ဘယ်ရှိမလဲ"

"အဲဒါကတော့ စီနီယာ ရဲ့ မြှောက်စားမှု အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

"ဟားဟားဟား ကောင်းပြီ ဒါဆို ဒီလူအိုကြီး ကလည်း ရှောင်ဖယ် မနေတော့ဘူး"

ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဆရာကြီးခူ သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ ဆေးပညာရှင် အားလုံး ခဏလောက် အနားယူကြပါ ဒီလူအိုကြီး ပြောစရာ စကား နှစ်ခွန်းလောက် ရှိလို့ပါ"

တခဏချင်းမှာပင် မူလက ဆူညံနေသော ခန်းမဆောင် ကြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆေးပညာရှင် အားလုံး၏ အကြည့်များ ဆရာကြီးခူ ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဆရာကြီးခူသည် ဆေးပညာရှင် များကြားတွင် မည်မျှ ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အခု ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက အလွန် အန္တရာယ် များတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန် သိပ်မများဘူး ဒီလူအိုကြီး စောစောက အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် တချို့ကို ကြားခဲ့ရတယ်"

ဆရာကြီးခူ ၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးနားရှိ ယောက်ရီချန် သည် စိတ်ထဲမှ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်။

'စောစောက ခင်ဗျား အိပ်ပျော်နေတာလေ...'

သို့သော် အောက်ဘက်ရှိ ဆေးပညာရှင် များသည် ဤအချက်ကို မသိရှိကြသဖြင့် အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ဆရာကြီးခူ ပြောသော စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ဆိုသည်မှာ မိမိတို့ အကြံပေးခဲ့သည်များ ဖြစ်မည်လား ဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဖော်စပ်ရမယ့် ဆေးလုံးက ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းအတွက် အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု ဆိုတာ ပြောလို့ ရတယ် အားလုံးလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချင်နေကြမယ် ဆိုတာ ယုံကြည်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အကြံဉာဏ်တွေက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး တိကျတဲ့ ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို အရင် ပြသပေးမှ လူတိုင်းအတွက် အဓိက အားကိုးစရာ တစ်ခု ရှိလာမှာ"

ထိုအချိန်၌ စင်အောက်ရှိ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် တစ်ဦးက လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ဆရာကြီးခူ စကားပြောလာမယ့် အချိန်ကို မျှော်လင့်နေကြတာပါ ဆရာကြီး သာ စကားပြောလာရင် ကျွန်တော်တို့လည်း အလိုလို အဓိက အားကိုးစရာ ရှိလာမှာပါ"

"ဒီလူအိုကြီးလည်း အားလုံးက ဒီလူအိုကြီးကို အဲဒီလို ဦးတည်ချက် တစ်ခု ပြပေးဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ် ဆိုတာ သိပါတယ် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ဒီလူအိုကြီး ရဲ့ စွမ်းရည်က မလုံလောက်လို့ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်ကနေ စတင်ရမလဲ ဆိုတာ မသိသေးဘူး"

"ဒါက..."

ဆရာကြီးခူ ပင်လျှင် ဤဆေးဖော်စပ်ရေး ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံအစည် မရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် အားလုံး ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။

သူတို့သည် နိုင်ငံ အသီးသီးတွင် ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်း မြှောက်ပင့်ခြင်းကို ခံရသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆရာကြီးခူ အပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည် ကိုးကွယ်မှုသည် ဆေးပညာ ကျမ်းစာများ အပေါ် ယုံကြည် ကိုးကွယ်မှု ကဲ့သို့ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

သူသည် ဆေးပညာ လောက၏ အသက်ရှင်နေသော ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အများအပြားကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူပင်လျှင် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် မစဉ်းစားနိုင်ပါက သူတို့ကရော မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

"ဒါပေမဲ့ အားလုံးလည်း စိတ်ပျက်စရာ မလိုပါဘူး ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ အရည်အချင်း ရှိသူတွေ ပေါ်ထွက်လာစမြဲပါ ဒီလူအိုကြီး မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကတော့ စဉ်းစားမိခဲ့ပြီ..."

"ဘာ….."

"ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"နတ်ဆရာမ ကျင်းလန် များလား"

"လျှောက်မပြောနဲ့ ငါလည်း အားလုံးလိုပဲ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိဘူး"

...

"ဒီရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သူက တခြားသူ မဟုတ်ပါဘူး ဒီတစ်ခါ အဆိပ်မြူ ကို ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ ဆေးပညာရှင် ပါပဲ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူက ဒီကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကို ကျင်းပခဲ့တာပါ"

တခဏချင်းမှာပင် အားလုံး၏ အကြည့်များ ယောက်ရီချန် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှု၊ လေးစားမှု နှင့်အတူ နားမလည်နိုင်မှု အပြည့် ပါဝင်နေသည်။

အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် အချင်းချင်း ဖြစ်ကြရာ ယောက်ရီချန်ကို လုံးဝ မသိဘူးဟု ဆိုလျှင် သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ နိုင်ငံ တစ်ခုတည်းတွင် မရှိလျှင်ပင် ပုံမှန် အချိန်များတွင် အနည်းနှင့်အများ ဆက်သွယ်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိရှိနေသောကြောင့်ပင် သူတို့ ပို၍ အံ့အားသင့်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန် အမှတ်စာရင်း ကိုယ့်ထက် မပိုသော သူတစ်ယောက်က နိုင်ငံတကာ ထိပ်တန်း သိပ္ပံ မဂ္ဂဇင်း တစ်ခုတွင် စာတမ်း ဖတ်ကြားဖူးသည်ဟု ရုတ်တရက် ပြောလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်လွန်းလှပေ။

ယခုအခါ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော ယောက်ရီချန် သည်လည်း အလွန် အနေခက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီးခူ ပြောသော သူသည် လုံးဝ သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး အထင်မလွဲကြပါနဲ့ ဒီတစ်ခါ အဆိပ်မြူ ကို ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ သူက ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော့် အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဒီဆရာကျန်း ပါ"

ယောက်ရီချန် ပြောပြီးသည်နှင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျန်းပေရန် ကို ရှေ့သို့ ထွက်လာစေလိုက်သည်။

"ဘာ"

"စောစောက ရမ်းတုတ်နေတဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတဲ့ ကလေးလား"

"ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဆရာယောက် ဒီလို နေရာမျိုးမှာ နောက်ပြောင်တဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့"

...

အောက်ဘက်ရှိ အဆင့်ရှစ်၊ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီးခူ က ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး သံသယ ဝင်နေစရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျားတို့ ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဒီလူငယ်လေးက အဆိပ်မြူ ကို ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ် ပါပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်ယူခဲ့တာလည်း သူပါပဲ ဆိုလိုတာက ဝိညာဉ်အသိ ဆိုင်ရာ ဆေးလုံး ဆိုတဲ့ ဒီခေါင်းစဉ်ကို သူ ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ခဲ့တာပါ"

"ဒါက..."

"မဖြစ်နိုင်... ဒါပေမဲ့... ဘယ်လို... ငါ?"

"ဆရာကြီးခူ ဒီဆရာ... ဆရာကျန်း နဲ့ ဆရာကြီးခူ ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ"

...

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အောက်ဘက်ရှိ အဆင့်ရှစ်၊ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် များ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ယခင်က ကျန်းပေရန် ၏ စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဆေးပညာရှင် များသာလျှင် မိမိတို့လည်း ထိုအချိန်က သူတို့နှင့် တူညီသော မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း တွေးကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေကြသည်။

စောစောက ကျန်းပေရန် ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော အဆင့်ရှစ်၊ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် များ၏ မျက်နှာများမှာမူ အဖြူ တစ်လှည့် အပြာ တစ်လှည့် ဖြစ်နေကြသည်။ ဂန္ထဝင်ကျမ်းစာ ကို သံသယ ဝင်ခဲ့သော ဤလူက သူတို့ လုံးဝ ဖြေရှင်း၍ မရသော အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည် ဆိုသည်ကို သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြသလို သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု အဆင့်က သူတို့ထက် သာလွန်နေသည် ဆိုသည်ကို ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် ထိုစကားကို ဆရာကြီးခူ ကိုယ်တိုင် ပြောကြားလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ မယုံကြည်၍ မရတော့ပေ။

ဆရာကြီးခူ ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ပုံမှန် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်လည်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုပညာရှင်ကြီး သည် အမြဲတမ်း ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်လေ့ရှိပြီး လျှောက်ပြောလေ့ မရှိသဖြင့် ဆေးပညာရှင် လောကတွင် အလွန် ကောင်းမွန်သော နာမည်သတင်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ မည်မျှပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေပါစေ သံသယများကို အတင်းအဓမ္မ မျိုချလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

အဆင့်ရှစ်၊ အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် များ၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် သည် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးကာ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို ကြွရောက်လာပြီး ဂျူနီယာ နဲ့ အတူတကွ ဝိညာဉ်အသိ ပြန်လည် နိုးထရေး ခေါင်းစဉ်ကို ဆွေးနွေးပေးကြတဲ့ လူကြီးမင်းတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အားလုံးပဲ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေကို တက်တက်ကြွကြွ ပြောပြပြီး ကိုယ်ပိုင် အမြင်တွေကို ဖော်ပြပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ဂျူနီယာ အနေနဲ့ သေချာ နားထောင်ပြီး သေချာ မှတ်တမ်းတင်သွားပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် ၏ ယဉ်ကျေးသော စကားများကို နားထောင်ရင်း အောက်ဘက်ရှိ ဆေးပညာရှင် များသည် တစ်ခဏမျှ မည်သို့သော အမူအရာ ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

"ဆရာကျန်း က အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းပြီး ပြည်သူ သောင်းသိန်းချီ ကို ဒုက္ခတွင်းကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျွန်တော်တို့ လေးစားပါတယ် လေးစားပါတယ်"

(အခန်းပြီး)