မင်းအနားမှာ နေချင်ရုံ သက်သက်ပါ

ယခင်က ထျန်းကျွယ် ချောက်ကမ်းပါး တွင် ရှိနေစဉ်က ဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးသည် အလွန် မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

အဆင့်မြင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကြွက်တွင်းထဲ ဝင်ပုန်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားစွာ ထိခိုက်ရသည့် အပြင် နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားရသည့် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ကလည်း သူတို့ကို အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထျန်းကျွယ် ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း ပုန်းအောင်းနေခြင်းက လုံးဝ ဘေးကင်းလုံခြုံသော ရွေးချယ်မှု ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုပင် သူတို့ မသိရှိကြပေ။

ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး ထိုဂူကျင့်ကြံသူ များ၏ သိမ်းပိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပါက ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို ရှာတွေ့သွားရန် ဆိုသည်မှာ အချိန် ပြဿနာ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှ အသက်ရှူချောင်သွားသော်လည်း ဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင်သူတော်စင် များသည် အာရုံကြော အလွန် တင်းမာနေသော အခြေအနေတွင် အမြဲ ရှိနေခဲ့ပြီး လေတိုက်သံ သစ်ရွက်လှုပ်သံ လေးကိုပင် အလွန် ပြင်းထန်စွာ တုန့်ပြန်တတ်ကြသည်။

အရင်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သော ဟန်ပန်များ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။

တစ်နေ့တွင် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် သူတို့ကို ရုတ်တရက် စုဝေးစေပြီး အလွန် အံ့သြဖွယ် ကောင်းသော သတင်းကြီး တစ်ခုကို ပြောပြလာသည့် အချိန်အထိပင်။

"ထုံနိုင်ငံ မှာ အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ် အခု နေရာအနှံ့ကို လိုက်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးတွေ လုပ်နေတယ်"

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အရသာ ငါးမျိုး ရောနှောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ဖက်တွင် မူလက ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး သေချာပေါက် ကျဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထပ်မံ၍ ကြီးမားစွာ ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ အတူတူပဲ ဖြစ်ပါလျက် မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်နေရတာလဲ။

နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ ကြားရှိ သိမ်မွေ့သော ချိန်ခွင်လျှာ ညီမျှမှုကို ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အားလုံး၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များ တူညီနေပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သတ်၍ မရသောကြောင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အများဆုံး ဆိုလျှင် ကျန်းနိုင်ငံ က အနည်းငယ် ပို၍ အစွမ်းထက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က ကျန်းနိုင်ငံ သည် အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောလာမည် ဆိုပါက သူတို့ လက်ခံနိုင်သေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဘက်တွင် တကယ်ကို အစွမ်းထက်သော သူများ ရှိနေသဖြင့် ရုတ်တရက် အစွမ်းထက်လာခြင်းကို နားလည်ပေး၍ ရသည်။

သို့သော် ထုံနိုင်ငံက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဂျိနိုင်ငံ ၏ နံပါတ်တစ် ိုဏ်း ဖြစ်သော ဂိုဏ်းချုပ် မုရှန်ရုန် သည် အခံစားရဆုံး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မကြာသေးမီကပင် ကူလျန်ချန် နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးပြီး တစ်နည်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲ အပြီးတွင် နှစ်ဦးစလုံး အကျိုးကျေးဇူး အသီးသီး ရရှိခဲ့ကြပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ ကူလျန်ချန် ၏ စွမ်းရည်သည် မိမိနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကြောင်း မုရှန်ရုန် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဒါဆို ငါတောင် ဒီဂူကျင့်ကြံသူ တွေကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး ဆိုရင် သူ ကူလျန်ချန် က ဘာအစွမ်းနဲ့များ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။

သေချာသည်မှာ မုရှန်ရုန် အပြင် အခြား ဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေကြပြီး အပြည့်အဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ကို ကာကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါက ထင်း အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။ သူတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ သတင်း မှန်ကန်မှု ရှိမရှိ ကိုမူ သူတို့ လုံးဝ သံသယ မဝင်ကြပေ။ ဤအခြေအနေ အထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကို လိမ်လည်၍ ဘာအကျိုး ရှိမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ အမိန့်ပေးချက် အရ သူတို့သည် ထျန်းကျွယ် ချောက်ကမ်းပါး၏ ချောက်ကမ်းပါး သခင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာပြီး ထုံနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များနှင့် သွားရောက် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ယွမ်မြို့တော် သို့ သွားရာ လမ်းတွင် သူတို့သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ထံမှ ဤသတင်းကို မည်သည့် နေရာမှ ရရှိခဲ့သနည်း ဟု မမေးမြန်းခဲ့ကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် အကြောင်းပြချက် မျိုးစုံဖြင့် ရှောင်လွှဲနေခဲ့သဖြင့် သူတို့လည်း ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ ထိုမေးခွန်းကို ရင်ထဲတွင်သာ မြိုသိပ်ထားခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် ကျန်းပေရန် တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ် နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ သံသယများ အနည်းငယ် ရှင်းလင်းသွားပုံ ရသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲသော လူငယ်ကို မည်သို့ သိကျွမ်းခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲသော လူငယ်သည် ယခုအခါ လူအများကို အံ့အားသင့်စေမည့် အလားအလာများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည် အရ ဖြစ်စေ၊ နာမည်ကျော်ကြားမှု အရ ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဤဘေးအန္တရာယ် ကြီး လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားသည့် အခါ ထိုအလားအလာ သည် သူတို့ကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေမည့် စွမ်းအား တစ်ခု အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအချက်က မကြာသေးမီကမှ နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားခဲ့သော သူတို့ကို အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ယခု အခြေအနေ အရ ဂျိနိုင်ငံ ၏ ယခင်က ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုပါက ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲသော လူငယ် နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဂျိနိုင်ငံ မှ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး များ အချင်းချင်း မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြကာ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖလှယ်နေကြစဉ် ကျန်းပေရန် သည် ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူကာ စကားစလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ကျန်းပေရန် ပါ ဒီတစ်ခါ စီနီယာ တို့ကို အဆိပ်ဖြေပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ ဘယ်သူ အရင် စမလဲ"

ဤဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ မျက်နှာထားနှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိ ဘယ်သူ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို ကျန်းပေရန် နားလည်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းပြနေရန် စကားများနေစရာ မလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် စကားစလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မုရှန်ရုန် သည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင် တိုက်ပွဲမှာ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က ဒဏ်ရာ အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာလည်း အဆိပ်မြူတွေ အများကြီး စုပုံနေလို့ ဆရာကျန်းက ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ကို အရင် အဆိပ်ဖြေပေးပါ"

အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည်လည်း မုရှန်ရုန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး သဘောတူကြောင်း ပြသကြသည်။

ဤဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် ဝူရှန်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ပထမဆုံး အနေဖြင့် ရှေ့ထုတ်လာမည်ကို ကျန်းပေရန် တွေးမိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် သူတို့ကို အခက်အခဲများထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အလိုက်သင့်လေး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိပေ။

သို့သော် ကျန်းပေရန် ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် လုံးဝ အားနာဟန် မပြဘဲ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါလည်း အားလုံးကို အားမနာတော့ဘူး အရင် သွားနှင့်မယ်"

အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာထား ရှိနေသည့် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် သည် နောက်လှည့်ကာ ယွမ်ယန်ဟွီ ကို ပြောလိုက်သည်။

"သီးသန့် အခန်း တစ်ခန်းလောက် ရှာပေးပါ"

"မလိုပါဘူး"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အခန်းကို တိုက်ရိုက် သွားကြတာပေါ့"

"..."

တစ်ခဏချင်းမှာပင် အခန်း တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဂျိနိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် ဝူရှန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဤမျှ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားများကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျန်းပေရန် ကို အံ့အားသင့်စေသောအချက်မှာ စနစ် က ရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မပြသခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး...'

ယခင်က ဆိုလျှင် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဤရုပ်ရည် မျိုးဖြင့် သူမနှင့် ပခုံးချင်း ပွတ်တိုက်မိရုံဖြင့်ပင် မြေကမ္ဘာ အဆင့် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမက မိမိကို ဤမျှ ပွင့်လင်းစွာ သဘောကျကြောင်း ပြသနေသည်ကိုတောင် မည်သည့် ရွေးချယ်စရာမျှ မပေါ်လာပေ။

'ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး စနစ် မင်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး'

သို့သော် ပုံမှန် မဟုတ်သည်မှာ တစ်ပိုင်း ဖြစ်ပြီး စနစ် က မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မပေးသဖြင့် ကျန်းပေရန် သည်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမကို ဖိတ်ခေါ်သော လက်ဟန် ပြုလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် လမ်းပြပါ"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ကို လက်ညှိုးဖြင့် ကွေးကာ ခေါ်လိုက်ပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့်အတူ ထွက်သွားသော ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ရင်း ဂျိနိုင်ငံ မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ယောက်ျားများ နားလည်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ထိုစကားကို ဘယ်လို ပြောပါလိမ့်...

စကားမပြောဘဲ အားလုံး နားလည်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဆရာကြီးခူသည်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ နားလည် သဘောပေါက်သော လူအိုကြီး တစ်ဦး အနေဖြင့် ဤအချိန်တွင် လိုက်သွားခြင်းသည် အလွန် အခြေအနေကို နားမလည်သော လုပ်ရပ် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျန်းပေရန် က ပြောလိုက်သည်။

"ကုတင်ပေါ် သွားလိုက်"

"ဒီလောက်တောင် လောနေတာလား အင်္ကျီပါ ချွတ်ရမှာလား"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးသော ပေါင်တံ နှစ်ဖက်ကို ဖော်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း ချွတ်ပြီးရင် ကုတင်ပေါ်မှာ မှောက်နေလိုက်"

ကျန်းပေရန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒါဆို ခဏနေရင် ဖြည်းဖြည်း လုပ်နော် ကျွန်မက နာမှာ အရမ်း ကြောက်တာ"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ရှဲ့လင်းတန်၏ လေသံဖြင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် သည် မျက်လုံးများ မော့ကာ သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလုပ်နေတာလဲ ဆိုတာ ငါ မေးလို့ ရမလား"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပြုံးလျက် ညာဘက်ခြေထောက်ကို ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ပေါ်သို့ တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို မြှူဆွယ်နေတာလေ"

"ပြီးတော့ရော"

"ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ကျင့်မလား သဘောကျလား"

"ရတယ်လေ"

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန် တကယ် လုပ်မည်ကို မြင်သောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ရုတ်တရက် ပြာယာခတ်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ပဲလား"

အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်း ဖြစ်နေသော ကျန်းပေရန် သည် ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချထားသော အင်္ကျီကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ၏ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"ငါက မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လိုက်လျောနေတာလဲ ဆိုတာ အံ့သြသွားလို့နော် မင်းကို တခြား ထူးဆန်းတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ဝင်ပူးနေတယ်လို့တောင် ထင်လိုက်မိတယ် လာလေ ငါ အခု အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ပြောပြီးသည်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန် သည် သူမကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အင်္ကျီကို သေချာ ပြန်ဝတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ပြောစရာ ရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ကုသမှု စတင်ကြတာပေါ့"

ကျန်းပေရန် က သူမကို လုံးဝ မယုံကြည်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က အနည်းငယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးခံမယ့် မိန်းမစား မျိုးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"ဒါဆို ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို တကယ် သဘောကျနေတာလား"

ကျန်းပေရန်၏ ဤမျှ ပွင့်လင်းလွန်းသော မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်လာသည်။

"အဟွတ်"

ထိုအချိန်၌ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ရုတ်တရက် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မိမိကိုယ်ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် သည်လည်း ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ စိတ်အခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် ပြသလာသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန် ၏ အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်လာပြန်သည်။

"ကျန်းပေရန်"

ထိုအချိန်၌ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း ရှိပါတယ်"

"ငါ... ငါ မင်းရဲ့ ဘယ်အချက်ကို အကြိုက်ဆုံးလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

"မသိဘူး"

"မင်း ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်ကို ငါ သဘောကျတယ်"

"အကြည့်"

ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မိမိသည် မျက်စပစ်ပြခြင်းလည်း မရှိသလို အချစ်ရေး အကြည့်မျိုးဖြင့်လည်း မကြည့်ခဲ့ဖူးရာ သူမ ဤမျှ အလေးပေး ပြောဆိုရလောက်အောင် ထူးခြားနေသလား ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် စကားပြောရင်း ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ရှဲ့လင်းတန် ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က အတူတူပဲ ဖြစ်နေလို့"

"ငါ ဘယ်သူ့ကို ကြည့်ကြည့် အကြည့်က အတူတူပါပဲ"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ရှဲ့လင်းတန် ကို ခေါ်သွားခဲ့တဲ့ တောင်ကြားထဲက ရွာလေးကို မှတ်မိသေးလား"

ကျန်းပေရန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို သတိရသွားသည်။

ထိုအချိန်က စနစ်သည် ရွေးချယ်စရာ ဆယ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ပြသခဲ့သောကြောင့် ကျန်းပေရန် သည် တောင်ကြား တစ်ခုကို ကျပန်း ရှာဖွေကာ တစ်ညတာ အနားယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မရှိသင့်သော ရွာငယ်လေး တစ်ရွာကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာတွင် မရှိသင့်ဘူး ဟု ဆိုရခြင်းမှာ တောင်ကြား အတွင်းတွင် စားနပ်ရိက္ခာ စိုက်ပျိုးရန် သင့်လျော်သော မြေသြဇာ ကောင်းမွန်သည့် လယ်ယာမြေ လုံးဝ မရှိရုံသာမက ရေအရင်းအမြစ်ပင် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိသော သာမန် ပြည်သူများ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း မှတ်မိတယ်"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ရှဲ့လင်းတန်က မင်းကို မေးခွန်း တစ်ခု မေးခဲ့ဖူးတယ် ထုံနိုင်ငံက ရှန့်နိုင်ငံထက် အများကြီး ပိုစွမ်းပေမယ့် ထုံနိုင်ငံ မှာ ဝဝလင်လင် မစားရ၊ နွေးနွေးထွေးထွေး မဝတ်ရတဲ့ ပြည်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ် အားနည်းတဲ့ ရှန့်နိုင်ငံ မှာကျတော့ ပြည်သူ အများစုက ထမင်းစားရတယ်၊ အရက်သောက်ရတယ်၊ နေ့တိုင်း အလုပ်ထွက်လုပ်တဲ့ အချိန်မှာ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ပြည့်နေတယ်လို့"

"မှတ်မိတယ်"

"အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ အဖြေက အရမ်း နက်ရှိုင်းတယ် ရှဲ့လင်းတန် က နားမလည်နိုင်ပေမယ့် ငါကတော့ နားလည်တယ် ပြီးတော့ အများကြီးလည်း ဉာဏ်ပွင့်သွားတယ်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ၏ ပါးစပ်မှ ရှဲ့လင်းတန် ဟူသော နာမည်ကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

'ဒါမှမဟုတ်... သူမရဲ့ ဒီ ရုပ်မဲ့ကျင့်စဉ် အပေါ် ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုက မနက်ရှိုင်းသေးလို့လား'

"ကျင့်စဉ်ကြောင့် ငါက ဘဝမျိုးစုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်၊ နေရာမျိုးစုံကိုလည်း ရောက်ဖူးတယ် တချို့အချိန်တွေမှာ ဒီလောကကြီးက လုံးဝ ပျက်စီးနေပြီလို့ ငါ ခံစားရတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြောင်းလဲချင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်သလို ခံစားရပြန်တယ်"

ထိုအချိန်၌ သူမသည် မျက်လုံးမော့ကာ ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချက်မှာတော့ ငါ မင်းကို တကယ် လေးစားတယ် တကယ်တော့ ငါလည်း အောက်ခြေ ပြည်သူတွေရဲ့ နေထိုင်မှု ဘဝကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး ဆိုတာ တွေ့ရတယ် ငါ့ရဲ့ အာဏာကို သုံးပြီး အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရင်တောင် နောက်ဆုံး ရလဒ် က ငါ ထင်ထားတာနဲ့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားတယ် အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

"ပိတ်ဆို့ထားတာထက် လမ်းလွှဲပေးတာက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ စကား တစ်ခွန်း ရှိတယ် အင်အား သက်သက်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာက ခဏတာပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ အနာဂတ် အတွက် ပိုကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ယူဆောင်လာလိမ့်မယ်"

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် လက်စွပ်ထဲမှ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော စပရိန် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။

"အာဏာ အောက်မှာ သူက တကယ်ပဲ ခဏတာ ဖိနှိပ်ခံထားရလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်း လက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်..."

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ချောင်းကို လွှတ်လိုက်ရာ စပရိန် က သုံးပေခန့် အမြင့်သို့ ခုန်တက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ထိုအရာကို မြင်သောအခါ မျက်တောင် နှစ်ချက်ခန့် ခတ်လိုက်ပြီး ဤအရာက ဘာလဲ ဆိုသည်ကို အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းမှာ လူအများစုကို မင်းစကား နားထောင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတာ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းက အချိန်တိုင်း ဖိအားပေးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေမှ ရမယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ငါ ရှဲ့လင်းတန် ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဥပမာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက် မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါဆို မင်းက ရှန့်နိုင်ငံ က ပြည်သူတွေ အားလုံး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရရှိအောင် ဘယ်လို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာလဲ"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက ရှန့်နိုင်ငံ က ပြည်သူတွေ အားလုံးကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ ရရှိအောင် လုပ်မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး ရှဲ့လင်းတန် က ရှန့်နိုင်ငံ မှာ အဖွံ့ဖြိုးဆုံး ပြည်နယ်တွေကို ရောက်သွားလို့ ဒီလို ထင်သွားတာပါ"

"ဒါဆို မင်းက ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးက ပြည်သူတွေကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ ရရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးက ပြည်သူတွေကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ ရရှိအောင် လုပ်ပေးဖို့လည်း မဝေးတော့ဘူးပေါ့"

ကျန်းပေရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထပ်မံ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ချီ စုဆောင်းခြင်း အဆင့် ကို ရောက်ဖို့ လွယ်ကူတယ် ဆိုတာက အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ မဝေးတော့ဘူး လို့ ဆိုလိုတာလား"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း ကျန်းပေရန် ၏ ဤစကားထဲမှ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက နိုင်ငံ တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ရတာက ကျင့်ကြံရတာထက် မလွယ်ကူဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"တစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့အခက်အခဲနဲ့သူ ရှိတယ် ဒါကြောင့်မို့ ပညာရပ် တစ်ခုမှာ အထူးပြု ကျွမ်းကျင်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့ သင့်တော်တဲ့ လူကို သင့်တော်တဲ့ အလုပ် လုပ်ခိုင်းရမယ် မင်းရဲ့ ဆန္ဒ တစ်ခုတည်းနဲ့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး"

"ကျန်းပေရန်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က မိမိ နာမည်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် က "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် မျက်နှာပေါ်တွင် နမ်းခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခိုးနမ်းပြီးနောက် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် မိမိ နေရာတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီဦးနှောက် က ဘယ်လိုများ ဖွဲ့စည်းထားလဲ မသိဘူး ဘာလို့ အကုန်လုံးကို သိနေရတာလဲ"

"ငါက အကုန်လုံးကို သိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ငါ သိတဲ့အရာတွေကိုပဲ ငါ သိတာပါ"

"နားမလည်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွေ ထပ်ပြောနေပြန်ပြီ ဟေး ငါ ရှဲ့လင်းတန် မင်းကို မေးခဲ့ဖူးတဲ့ မေးခွန်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးလို့ ရမလား"

"မေးလေ"

"သခင်လေး မင်း တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက ပြည်သူတွေကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ ရရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား"

"မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်"

လုံးဝ တူညီသော အဖြေကို နားထောင်ရင်း ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုအချိန်က ရှဲ့လင်းတန် မှတစ်ဆင့် ကြားခဲ့ရသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန် ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော "မသိဘူး" ဆိုသည်မှာ လမ်းပျောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် ခိုင်မာ ပြတ်သားနေပြီး သူ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မည်ဟု လူများကို ယုံကြည်သွားစေသော မှော်ဆန်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါဆို... ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ ကြိုးစားလို့ ရမလား"

"မင်း သဘောပဲ"

ဤမျှ ပေါ့ဆလွန်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးကို နားထောင်ရင်း ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ တရားဝင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ် ကျန်းပေရန် ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်"

သို့သော် ကျန်းပေရန် စကားပြန်မပြောရသေးမီ သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ပြန်ဖြေစရာ မလိုပါဘူး ငါက မင်းကို ဒီအချက်ကို သိစေချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

"အို"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အခု အပ်စိုက်လို့ ရပြီလား"

(အခန်းပြီး)