အခန်း (၁၅၄၉-၁၅၅၀)

အခန်း ၁၅၄၉ - နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် လုပ်ဦးမည်

"မင်းလုပ်တာ ဒီလောက် ကြမ်းမယ်လို့ ငါ ထင်မထားဘူး ငါက ခေါင်းတလား ၃ လုံးပဲ လုနိုင်တယ် မင်းက ၅ လုံးတောင် လုနိုင်တာကိုး"

ယခုအခါ ယန်ကျန့်နှင့် လင်းယွင်ဟွေ့တို့သည် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲမှ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာလာနိုင်ခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လင်းယွင်ဟွေ့၏ ဘေးရှိ ခေါင်းတလား ၅ လုံးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွင်ဟွေ့ အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသည်။

"ပထမဆုံးအကြိမ် လုဖူးတာ ဆိုတော့ လက်က နည်းနည်း ရိုင်းနေသေးလို့ပါ ဒီတစ်ခါ အတွေ့အကြုံ ရသွားတော့ နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေး ရရင် ငါ အနည်းဆုံး ခေါင်းတလား ၁၀ လုံးလောက် လုနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါ မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် လုဖူးတာ ဟုတ်လား ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပုံစံက လုံးဝ အဲဒီလို မထင်ရပါဘူး"

ယန်ကျန့် သူမကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လုယက်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ သူက လူသစ် တစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ပါလား။

သူက အရင် စတင် လှုပ်ရှားခဲ့တာတောင်မှပဲ….

"ခေါင်းတလား ၈ လုံး အနီ ၅ လုံးနဲ့ အနက် ၃ လုံး ဆိုတော့ အချိန်အတော်ကြာအောင် သုံးဖို့ လောက်ပါပြီ လုယက်တယ် ဆိုတာကလည်း ခဏခဏ လုပ်လို့ မရဘူးလေ အန္တရာယ် ရှိတယ်"

လင်းယွင်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"အန္တရာယ် နည်းနည်း ကြီးပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်ကလည်း များတာပဲ အသက်စွန့်ရကျိုး နပ်ပါတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း ထိုခေါင်းတလား ၈ လုံးစလုံးကို သူ၏ တစ္ဆေရေကန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

လင်းယွင်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ္ဆေလမ်းမက ခေါင်းတလားဆိုင်ဆီ သွားမလို့"

"ခုနလေးတင် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာသွားလုပ်ဦးမလို့လဲ"

လင်းယွင်ဟွေ့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါ လုနိုင်ရင် ဒုတိယအကြိမ်လည်း လုနိုင်တာပဲ အခု ငါ လှုပ်ရှားနိုင်တုန်း နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားလုပ်ဦးမယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းတလားဆိုင်က ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"

"ဘာ"

လင်းယွင်ဟွေ့ ဆိုသော သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာမှာ ယန်ကျန့် ဆိုသော ဤခေတ်သစ် လူသား၏ အောက်ခြေလွတ်မှုကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လင်းယွင်ဟွေ့၏ အမြင်တွင် အခြေအနေ ကောင်းစဉ် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ကမူ သိုးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်နှင့် သိုးမွှေးကို အကုန် ညှပ်ပစ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်သရွေ့ အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။

သဘာဝလွန် အရာများနှင့် အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်နေခြင်းမှာ အလွန် တုံးအသော လုပ်ရပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့် တစ်ပတ် လှည့်ကာ တစ္ဆေလမ်းမပေါ်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး ခေါင်းတလားဆိုင် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် မြန်ဆန်သည်။

အချိန်ခဏလေးအတွင်း ခေါင်းတလားဆိုင် တံခါးရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားသည်။

"တကယ် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်မလို့လား"

လင်းယွင်ဟွေ့ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ရောက်တောင် ရောက်နေပြီကို ငါက မင်းနဲ့ နောက်နေတယ် ထင်လို့လား ဒီအကြမ်းဆိုင်က တံခါးဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းရဲရင် ငါကလည်း လုရဲတာပဲ ဒီဆိုင်ရှင် ထွက်လာပြီး ငါ့ကို မရိုက်သတ်သရွေ့ ငါ ဒီဆိုင် ဆက်ဖွင့်လို့ မရတော့တဲ့အထိ လုပစ်မယ်"

ယန်ကျန့် ယခင်က လိမ်လည်လှည့်စားခံခဲ့ရသည်ကို မမေ့သေးပေ။

သူသည် ဤကောက်ကျစ်သော ကုန်သည်များကို အလွန် မုန်းတီးသဖြင့် ယခု တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အနီရောင်လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

သို့သော် ဆိုင်ထဲသို့ မဝင်ရသေးမီ ခေါင်းတလားဆိုင်၏ တံခါးကြီးမှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားပြီး တံခါးပေါ်တွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကိုပါ ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် မင်ရည်ဖြင့် ရေးသားထားသော တွန့်လိမ်နေသည့် စာလုံးကြီး နှစ်လုံးမှာ - 'ပိတ်သည်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သိသာသည်မှာ ဤခေါင်းတလားဆိုင်သည် ယန်ကျန့်၏ ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိပြီး တံခါးပိတ်ရန် တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဈေးမရောင်းချင်ဘူးလား ဒီနေ့ မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်လို့ မရဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် အနီရောင်လှံရှည်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကြီးကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

သစ်သားတံခါး တစ်ချပ်က သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ ခေါင်းတလားများမှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၄ လုံးသာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအရေအတွက်မှာ အရင်ကနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။

ယခင်က သူနှင့် လင်းယွင်ဟွေ့တို့ ခေါင်းတလား ၈ လုံး လုယူသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းတလားများမှာ ၄ လုံးထက်မက အများကြီး ရှိနေသေးသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤခေါင်းတလားဆိုင်သည် ယန်ကျန့် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းတလားများကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုက မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းတလား ၄ လုံးကို သယ်ဆောင်သွားရန် အချိန်မရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ဓားပြ ငါ့ခေါင်းတလားတွေကို ပြန်ပေး"

တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုက နာကြည်းချက် အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဓားပြ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဓားပြလို့ ပြောတာလဲ ငါက မင်းကို ခေါင်းတလားဖိုး လာရှင်းပေးတာလေ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန် မပို့ရသေးဘူးလေ ခေါင်းတလား ၄ လုံး လိုနေသေးတယ် မင်း ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါ့ဆီ ပို့ပြီးရင် ငါ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ် ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မယုံဘူး နောက်ဆို ဒီနေရာက မင်းကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး"

နာကြည်းချက် အပြည့်ပါသော အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မယုံရင်လည်း ငါ မတတ်နိုင်ဘူး မင်းက ကျန်တဲ့ ခေါင်းတလား ၄ လုံးကို မပို့ဘူး ဆိုတော့ မင်းက ကတိဖျက်တာပဲ အခု ငါက အရင်က ခေါင်းတလား ၈ လုံးဖိုးကို မရှင်းပေးတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှုအတွက် မင်းဆီကနေ လျော်ကြေးငွေ ၂၀၀ တောင်းမယ်"

"ဒါကြောင့် အခု မင်းက ငါ့ကို အကြွေး ၂၀၀ တင်နေပြီ ငါ မင်းရဲ့ ခေါင်းတလား ၄ လုံးကို အရင် ယူပြီး အကြွေးဆပ်လိုက်မယ် မင်းရဲ့ ခေါင်းတလား တစ်လုံးက ၁၀ ကျပ် တန်တယ် ဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့ ခေါင်းတလား ၄ လုံးကို ငါ ယူပြီးရင် မင်း ငါ့ကို အကြွေး ၁၆၀ ကျန်သေးတယ်"

"အခု ငါက မင်းရဲ့ ကြွေးရှင်ပဲ အကြွေးရှိရင် ဆပ်ရမှာ သဘာဝပဲ မင်း အကြွေး လိမ်လို့ မရဘူးနော်"

"..."

ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲရှိ ထိုအသံမှာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဘေးနားရှိ လင်းယွင်ဟွေ့ပင်လျှင် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်နေမိသည်။

စာရင်းကို ဒီလို တွက်လို့ ရတယ်လား။

ဒါက ကောက်ကျစ်တဲ့ ကုန်သည်ထက်တောင် ပိုပြီး ကောက်ကျစ်နေသေးတယ်။

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြုံးပြီး စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ အကွက်တွေ လာရွှေ့နေတာလား၊ သူလည်း တတ်တာပေါ့။

ဘယ်လိုပဲ ကစားကစား နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူ့ လက်သီးက ပိုကြီးလဲ ဆိုတာကို ယှဉ်ရတာပဲ။

ခေါင်းတလားဆိုင်က စည်းကမ်းချက်တွေ သတ်မှတ်နိုင်ရင် သူလည်း သတ်မှတ်နိုင်တာပေါ့ ဘာလို့ သူက သူများရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို လိုက်နာပြီး ကစားရမှာလဲ။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ခေါင်းတလားဆိုင်မှာ ယခင်ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ခေါင်းတလားဆိုင်သည် အကြမ်းဆိုင် ဖြစ်ပြီး ကောက်ကျစ်သော ကုန်သည် ဖြစ်သော်လည်း သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းချက် တစ်ခုကိုတော့ လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။ ယခု ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသော ယန်ကျန့်သည် ဖောက်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဤခေါင်းတလားဆိုင်သည် ဖောက်သည်များကို အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ပုံရသည်။

အရင်က အန္တရာယ် ရှိခဲ့ခြင်းမှာ ယန်ကျန့်က ထိုအနီရောင် ခေါင်းတလားကို လုယူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်လည်း ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲ ရောက်ပြီးနောက် ရမ်းကားမှု မလုပ်သရွေ့ ခေါင်းတလားဆိုင်က သူ့ကို ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ အလွန်ဆုံး ခြောက်လှန့်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

သူ ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနီရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံးပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ခေါင်းတလားဆိုင်က သတိထားမိနေပြီ လောဘ အရမ်းကြီးလို့ မဖြစ်ဘူး တစ်ခါကို ခေါင်းတလား တစ်လုံးပဲ လုမယ် နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်ပေမဲ့ အခေါက်များများ သွားရင်လည်း အချိန် သိပ်မကြာပါဘူး"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ချက်ချင်း မတင်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခေါင်းတလားဆိုင် အပြင်ဘက်ရှိ အလင်းရောင်မှာ ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် ယခု ယန်ကျန့်သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန် နေရာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ချက်ချင်း ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ဤသဘာဝလွန် နေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကာ ထိုခေါင်းတလား တစ်လုံးကိုပါ အောင်မြင်စွာ သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်ပဲ ခေါင်းတလားဆိုင်က ယခု ယန်ကျန့်ကို ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန် နေရာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြိုခွဲနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ဖြေရှင်းရ ခက်ခဲသော စွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြီးသွားပြီ"

တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော ယန်ကျန့်သည် ဘေးနားရှိ ခေါင်းတလားကို ကြည့်ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တစ္ဆေရေကန်ထဲသို့ ချက်ချင်း နစ်မြုပ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တစ္ဆေလမ်းမသို့ ထပ်မံ လှည့်ပြန်သွားပြီး အချိန်ခဏလေးအတွင်း ခေါင်းတလားဆိုင် တံခါးရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

"ဓားပြ ဓားပြ"

ယခုအခါ ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲတွင် ထိုနာကြည်းချက် အပြည့်ပါသော အသံ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်း နောက်တစ်ခါ အောင်မြင်သွားပြန်ပြီပဲ"

ခေါင်းတလားဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် အမြဲ ရပ်စောင့်နေသော လင်းယွင်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လောဘ မကြီးသရွေ့ အကြိမ်တိုင်း အောင်မြင်နိုင်တယ် ဒီခေါင်းတလားဆိုင်မှာ စည်းကမ်းချက် အချို့ရဲ့ ကန့်သတ်မှု ရှိနေတယ် ငါ့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး အခုက စကားပြောနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး အထဲမှာ ခေါင်းတလား ၃ လုံး ကျန်သေးတယ် အဲဒီ ခေါင်းတလားတွေကို သယ်ထုတ်ပြီးမှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်သွားပြန်သည်။

ယခင် နည်းလမ်းအတိုင်း ထပ်လုပ်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းတလားကို မတင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း တစ္ဆေဘတ်စ်ကား၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန် နေရာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြိုခွဲပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလိုက်သည်။

ဤမျှ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ခေါင်းတလားဆိုင်အနေဖြင့် လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ယန်ကျန့်က ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ဓားပြတိုက်သွားသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စိသူငယ်ဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲတွင် အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိသော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုက်ခိုက်သရွေ့ ဘာမှ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယန်ကျန့် တတိယအကြိမ်မြောက် ခေါင်းတလားဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြန်သည်။

ခေါင်းတလားဆိုင်က ယန်ကျန့်ကို ဘာမှ လုပ်၍ မရတော့ကြောင်း သိရှိသွား၍လား မသိ၊ ထိုတိုးညှင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထပ်မလာပါနဲ့တော့ မင်းသာ သဘောတူမယ် ဆိုရင် ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးပါ့မယ်"

"တံခါးဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းနေမှတော့ ဧည့်သည်ကို ငြင်းတဲ့ ထုံးစံ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ ငါ အခု လာရုံတင် မဟုတ်ဘူး နောက်ဆိုရင်လည်း အချိန်တစ်ခု ခြားပြီး ခဏခဏ လာဦးမှာ"

ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ ဘာမှ မှားယွင်းမှု မရှိကြောင်း လုံးဝ မထင်မိပေ။

ခေါင်းတလားဆိုင်ထဲမှ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာတော့ဘဲ ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ထို့နောက် အရောင်အသွေးစုံလင်သော စက္ကူပိုက်ဆံ အမြောက်အမြား ဘယ်နေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိ၊ လေပြေ၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဆိုင်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေကြသည်။

ထိုစက္ကူပိုက်ဆံများထဲတွင် ၃ ကျပ်တန်များ ပါသလို ၇ ကျပ်တန်များလည်း ပါဝင်ပြီး အရေအတွက်မှာ အလွန် များပြားလှသည်။

အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင် အားလုံး ပေါင်းလိုက်ပါက အနည်းဆုံး ၂၀၀ သို့မဟုတ် ၃၀၀ ခန့် ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးကြောင့် ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ" လင်းယွင်ဟွေ့လည်း ဤမျှများပြားသော ပိုက်ဆံများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

"မင်း ထပ်မလာတော့ဘူး ဆိုရင် ဒီပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး မင်းအတွက်ပဲ" ခေါင်းတလားဆိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤအသံမှာ အနည်းငယ် နှိမ့်ချနေပြီး ယန်ကျန့်ကို အလျှော့ပေးနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဆိုင်ထဲရှိ ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းတလား ၃ လုံးနှင့် ဆိုင်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေသော စက္ကူပိုက်ဆံများကို ကြည့်ကာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွင်ဟွေ့၏ အပါအဝင် သူ ယခုအချိန်အထိ စုစုပေါင်း ခေါင်းတလား ၁၀ လုံး လုယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခေါင်းတလားမှာ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ္ဆေပိုက်ဆံမှာမူ အလွန် လိုအပ်နေသည်။

သူ အစ်မဟုန်ကို ၁၀၀ ကျပ် အကြွေးတင်နေသေးသည်။

ယခု အခြေအနေ ကောင်းစဉ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဤတစ္ဆေပိုက်ဆံများကို အရင် ယူလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေပိုက်ဆံများဖြင့် ခေါင်းတလား ဝယ်နိုင်ရုံသာမက အခြား အရာများကိုလည်း ဝယ်ယူနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါ သဘောတူတယ် ဆိုင်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ငါ့ကို ပေး ငါ ခေါင်းတလားဆိုင်ကို ဆက်မလုတော့ဘူး"

ယန်ကျန့်၏ ခြေလှမ်းများ ခေါင်းတလားဆိုင် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် နောက်တစ်ခဏတွင် လေပြင်းတစ်ချက် ဆိုင်ထဲမှ တိုက်ခတ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော စက္ကူပိုက်ဆံ အမြောက်အမြားလည်း လွင့်ပါလာသည်။

ယန်ကျန့် စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို ခေါင်းတလားဆိုင်က စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

အခန်း ၁၅၅၀ - နှစ်ရက်သာ ကျန်တော့သည်

ယခုအခါ ခေါင်းတလားဆိုင်သည် အလျှော့ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့် ဆက်လက် မလုယက်စေရန်အတွက် ပိုက်ဆံ အလျော်ပေးရန်ပင် ကိုယ်တိုင် ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေသော စက္ကူပိုက်ဆံများကို ကြည့်ပြီး ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် အသိတရားဝင်လာကာ အခြေအနေကောင်းစဉ် ရပ်တန့်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ခေါင်းတလားဆိုင်နှင့် အပေးအယူကို သဘောတူလိုက်သည်။

သူ တစ္ဆေလက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဤတစ္ဆေပိုက်ဆံများကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူ၏ လက်ထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပိုက်ဆံ တစ်ထပ်ကြီး ပိုလာသည်။ သေချာ ရေတွက်ကြည့်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ယခင်က ရှိနေသော ၃၆ ကျပ် အပါအဝင် ယခု စုစုပေါင်း ၂၃၆ ကျပ် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤခေါင်းတလားဆိုင်က ယန်ကျန့်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ၂၀၀ ကျပ်တောင် အလျော်ပေးလိုက်တာပါတကား။

ဤပိုက်ဆံ ပမာဏမှာ ယခုခေတ်တွင်ဖြစ်စေ၊ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်တွင်ဖြစ်စေ အလွန် များပြားသော ငွေကြေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီခေါင်းတလားဆိုင်က တကယ်ပဲ အလုခံရမှာကို ကြောက်သွားပုံရတယ် မဟုတ်ရင် ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အလျော်ပေးရက်မှာလဲ" ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့မဟုတ် ဤခေါင်းတလားဆိုင်သည် ယခင်က အမြတ်ကြီးစား လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့သဖြင့် အမြတ်အစွန်းများလွန်းနေ၍ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ၃၆ ကျပ်ဖြင့် ရောင်းချရာ ဤ ၂၀၀ ကျပ်ဆိုသည်မှာ ယခင်က ခေါင်းတလား ၅ လုံး သို့မဟုတ် ၆ လုံးခန့်၏ တန်ဖိုးမျှသာသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်၏ ဤခရီးစဉ်မှာ တန်သွားသည်ဟု ဆိုရမည်။

ခေါင်းတလားဆိုင်ကို သေချာစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

ယန်ကျန့် ထပ်မံ မဝင်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ တစ္ဆေလမ်းမမှ တကယ် ထွက်ခွာလာပြီး တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဤနေရာသို့ သူ ထပ်မံ ခြေချမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"သွားကြစို့ တာချန်းမြို့ကို ပြန်မယ်"

ယန်ကျန့် သူ၏ တစ္ဆေနိုးထမည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း စတင် ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အနီရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံး အာမခံချက် ရှိနေသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ တကယ်လို့ ဘာမှ လုပ်မရရင်တောင် ခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်လိုက်ရုံဖြင့် အချိန်တစ်ခုအထိတော့ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို သူ မမြင်ချင်ပေ။

ယခုခေတ်တွင် သဘာဝလွန် အရာများ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ လုပ်စရာ ကိစ္စများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူ အနားယူ၍ မရသေးပေ။

အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် လင်းယွင်ဟွေ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒီမြို့က ငါ တာဝန်ယူထားတဲ့ မြို့ပဲ။ ငါ့တာဝန်က ဒီမြို့နဲ့ အနီးနားက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီး သာမန်လူတွေရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု တိုက်ပွဲ တစ်ခုကြောင့် တာဝန်ခံတွေ အများကြီး သေသွားပြီး လူအင်အား အရမ်း နည်းနေတယ်။ တချို့ မြို့တွေမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းပေးမယ့် လူတောင် မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ အခု အနီးနားက တခြား မြို့လေး ၆ မြို့၊ ၇ မြို့လောက်ရဲ့ လုံခြုံရေးကိုပါ တာဝန်ယူထားရတယ်"

လင်းယွင်ဟွေ့သည် တာချန်းမြို့ကို တစ်ချက် လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ အေးချမ်းတဲ့ မြို့လေး တစ်မြို့ပါပဲ ဘာသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှ မရှိဘူး ဒီလို ခေတ်ကြီးမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေတာကပဲ အရမ်းကို ဇိမ်ကျတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ မင်း လုပ်နေတဲ့ အလုပ်တွေက တကယ်ကို လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်"

ယန်ကျန့်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ သူသည် မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာကို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ၏ အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးအောင် တကယ် ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် လူအများ၏ လေးစားမှုကို ခံထိုက်ပေသည်။

ထို့အပြင် ယန်ကျန့်သည် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သလို မကောင်းမှုများလည်း မကျူးလွန်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် အသက်ရှင်လျက်နှင့် ဘုရားလောင်း တစ်ဆူ ဖြစ်ပြီး အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ ပူဇော်ခံထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လောဘကြီးသော သူသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်လောက်ဆို အရက်ကန်ထဲတွင် ရေကူးပြီး နေ့တိုင်း ပျော်ပါးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း စွမ်းရည်က ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ခွဲပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အသင်းသားတွေရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်။ မင်းက ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့ မင်းလည်း သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်တွေကို ယူရလိမ့်မယ်။ ဒီကနေ့ကစပြီး မင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်း ငြင်းချင်ရင်လည်း ရပါတယ်" ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ သဘာဝလွန် အရာတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး သာမန်လူတွေရဲ့ ပုံမှန်ဘဝကို ကာကွယ်ပေးတာ၊ လူရှင်တွေရဲ့ အသက်ကို ဆက်လက် ရှင်သန်ခွင့် ပေးတာက တစ္ဆေဆရာ တိုင်း လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပဲလေ။ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ရှုပ်ထွေးခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒါက ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်တွေ မတူညီလို့ ဖြစ်လာတဲ့ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာတောင် တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်ရမယ် ဆိုတာကတော့ လူတိုင်း သဘောတူထားတဲ့ အချက်ပဲ"

"မြို့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်" လင်းယွင်ဟွေ့ အလွန် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်က ပြောရုံနဲ့တော့ မရဘူး။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ မြင်ချင်တယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် လင်းယွင်ဟွေ့ကို စန့်ထုံရုံးချုပ်ရှိ လျိုရှောင်ယွီ၏ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ယခုအခါ လျိုရှောင်ယွီ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ဝန်ထမ်း အများအပြား ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ဖုန်းများကို အဆက်မပြတ် ဖြေကြားနေပြီး မှတ်တမ်းများ ရေးမှတ်ကာ မည်သည့်နေရာတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုနေကြသည်။

"ယန်ကျန့် မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ယန်ကျန့် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှောင်ယွီ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်" အခြားသူများကလည်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ယန်ကျန့်" ယန်ရှောင်ဟွာလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် လောင်ယင်းကဲ့သို့ပင် သဘာဝလွန် နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာသူ ဖြစ်ပြီး ယခု ယန်ကျန့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသည်။

"စကားရှည်မနေတော့ဘူး သူက လင်းယွင်ဟွေ့ ငါ အခုလေးတင် စည်းရုံးထားတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီကနေ့ကစပြီး သူက ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ လျိုရှောင်ယွီ အခု မင်းလက်ထဲမှာ မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိသေးရင် သူ့ကို လွှဲပေးလိုက် သွားဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတယ်။ တစ်မနက်ခင်းလေး အတွင်းမှာတင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ၃ ခု အတည်ပြုထားပြီးပြီ။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်လို့ သံသယရှိတာက ၅ ခု ရှိတယ်။ ဒါက မှတ်တမ်းဖိုင်တွေပဲ" လျိုရှောင်ယွီက ဖိုင်တွဲတစ်ထပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဖိုင်တွဲများထဲတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားသည့် အချိန်၊ နေရာနှင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်သော ရိုးရှင်းသည့် ဖော်ပြချက်များ ပါဝင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ သေဆုံးသူများ၏ ပုံစံ၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်၏ အရွယ်အစား စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို ပေး။ ငါ သွားဖြေရှင်းလိုက်မယ်" လင်းယွင်ဟွေ့လည်း အလွန် တက်ကြွစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုဖိုင်တွဲများကို ယူလိုက်ပြီး ပထမဆုံး ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချွန်းမြို့လား။ ငါ အခု သွားလိုက်မယ်"

ထို့နောက် သူမ ဖိုင်တွဲကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

လျိုရှောင်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

"လင်းယွင်ဟွေ့ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။ မင်း မသွားခင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ မှတ်ပုံတင်ပြီး မှတ်တမ်းဖိုင် တည်ဆောက်ဖို့ ငါ့ကို ၁၀ မိနစ်လောက် အချိန်ပေးပါ"

"ကောင်းပြီ" လင်းယွင်ဟွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ မင်းတို့နဲ့ အတူ မနေတော့ဘူး"

"လင်းယွင်ဟွေ့အတွက် ဒီဘက်က ငါ အကုန် စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ် စိတ်ချပါ" လျိုရှောင်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းယွင်ဟွေ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အတွက် လင်းယွင်ဟွေ့သည် ပဟေဠိ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သေချာ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် သူမက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို ကူညီဖြေရှင်းပေးပြီး အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးနိုင်သရွေ့ ယန်ကျန့်က သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ခွင့်ပြုပေးနိုင်သည်။

လင်းယွင်ဟွေ့ကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့သည် ယန်ကျန့်၏ မိခင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မွေးရပ်မြေတွင် ယန်ကျန့်က ကျန်းယန့်ကို အိမ်အသစ်တစ်လုံး ပြန်ဆောက်ခိုင်းထားပြီး လုံခြုံရေးအိမ်အသစ်တစ်လုံးကိုလည်း တည်ဆောက်ထားသဖြင့် လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချရမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ကျန့်သည် မိမိ၏တစ္ဆေနိုးထမည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်ရာ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ဆွေမျိုးများ၏ လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့် အိမ်မပြန်ဘဲ လူနေအိမ်ရာ၏ အနောက်ဆုံးပိုင်းသို့ သွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် အနီးနားရှိ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်သော သီးသန့်အိမ်လေး တစ်လုံး ရှိသည်။

ဤနေရာမှာ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး တစ်လုံးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ နေအိမ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုခံထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူများနှင့် မတူညီဘဲ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်၍ မရနိုင်သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ရောက်လာခြင်းက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အံ့သြမသွားစေခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အနားကပ်လာကတည်းက ဝမ်ရှန်းရှန်း သိရှိပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အားပြီး ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်နေပြီး ယန်ကျန့် ပေါ်လာသည်ကိုလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် လှည့်ကာ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ နေရာကျယ်တယ် ငါ ပစ္စည်းတချို့ ထားချင်လို့" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဘာပစ္စည်းလဲ"

"ခေါင်းတလား"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ခြေအောက်မှ ရေများ စိမ့်ထွက်လာပြီး တစ္ဆေရေကန်၏ စွမ်းအားများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် ရေထဲမှ ခေါင်းတလားများ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

အနက်ရောင် ခေါင်းတလားများပါသလို အနီရောင် ခေါင်းတလားများလည်း ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ၁၀ လုံး တိတိ ရှိသည်။

"ဒီလောက်များတဲ့ ခေါင်းတလားတွေကို ဒီမှာ ထားတာ သင့်တော်တယ်လို့ ထင်လို့လား" ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီခေါင်းတလားတွေက အလွတ်တွေပဲ အထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ဘူး" ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

တကယ်ပဲ အထဲတွင် ဘာမှ မရှိပေ။

သို့သော်လည်း လူကို စိုးရိမ်မှု ဖြစ်စေသော ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခုတော့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က သေချာစေရန်အတွက် ခေါင်းတလား အားလုံးကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖွင့်ကြည့်ပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီခေါင်းတလားတွေက ဘယ်သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာလဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအထဲက တစ်လုံးက ငါ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ ကျန်တာတွေကတော့ လောလောဆယ် မသေချာသေးဘူး အရင် သိမ်းထားလိုက်ဦးမယ်။ ဒါက စောစောက ငါ မနည်း လုယူလာရတာ နောက်ဆိုရင် ပြန်ဝယ်ဖို့ ခက်လောက်ပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ အကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒုတိယထပ်က တတိယမြောက် အခန်းရဲ့ တံခါးကို မင်း ဘယ်တော့ ဖွင့်ကြည့်မလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယန်ကျန့် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ကာ ဒုတိယထပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ တတိယမြောက် အခန်း၏ တံခါးမှာ ရွှေဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ အထဲတွင် ဘာပစ္စည်းများ ထည့်ထားမှန်း မသိဘဲ ယခုအချိန်အထိ ယန်ကျန့် တစ်ခါမှ မဖွင့်ကြည့်ဖူးပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ခိုးကြည့်လျှင်ပင် ကြီးမားသော ရွှေဘူးကြီး တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း ညဘက်တွေဆိုရင် အဲဒီအခန်းထဲက အသံတချို့ ကြားနေရသလိုပဲ။ ငါ နားကြားမှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ့ကင်မရာမှာတော့ အသံ မဖမ်းမိဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်လောက်က ဖြစ်တာလဲ"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေသော အခန်းထဲတွင် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သတင်းကောင်း မဟုတ်ပေ။

"ည ၁၂ နာရီလောက်က"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ကောင်းပြီ ငါ့လက်ထဲက ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ငါ ဖွင့်ကြည့်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရှင်းလင်းပေးမယ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်း ကြောက်တယ်လို့ ခံစားရရင် ဒီကနေ ပြောင်းသွားလိုက် ငါ မင်းအတွက် နေစရာ နေရာသစ် စီစဉ်ပေးမယ်" ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဒီနေရာက ကောင်းပါတယ် ပြီးတော့ ငါလည်း မကြောက်ပါဘူး တကယ်လို့ အဲဒီအထဲကနေ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ထွက်လာရင်တောင် ငါ မင်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားနိုင်တာပေါ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူမက ယန်ကျန့်အတွက် ဤတံခါးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ပင်ပန်းရပြီပေါ့"

ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ စေတနာကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

"ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ။ မင်းကိစ္စတွေကိုပဲ သွားလုပ်ပါ။ ငါ့ကို သိပ်ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤခေါင်းတလားများကို နေရာချထားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လူရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ တစ္ဆေရေကန်ထဲမှ လူ့အရေခွံစာရွက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆယ်ယူလိုက်သည်။

နက်မှောင်သော လူ့အရေခွံစာရွက်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေသော အနက်ရောင် စာသားများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

'တစ္ဆေနိုးထဖို့ ကျန်တဲ့ အချိန် : နှစ်ရက်'

ယန်ကျန့်နှင့် လူ့အရေခွံစာရွက် စကားမပြောရသေးမီ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့အချိန်က နှစ်ရက် သုံးရက်ပဲ ကျန်တော့တာ တကယ်ပဲ"

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤရလဒ်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေနိုးထတော့မည့် ခံစားချက်မှာ ယခုအခါ ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံအရ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရောက်လာရန် သိပ်မကြာတော့ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။