အခန်း (၁၁၈၅-၁၁၈၆)

အပိုင်း (၁၁၈၅)

ပတ်ဝန်းကျင်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သရဲခေါင်းတလား အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သင်္ကေတများ လင်းလက်လာခဲ့၏။ ဤသင်္ကေတများသည် သီးခြားနေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ယင်းသည် သေးငယ်သော်လည်း နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်း၏။

သရဲမြို့တော်၏ နေရာလွတ်နှင့် တူညီနေ၏။ အလင်းနှင့် အရိပ်တို့ဖြင့် လုံးဝ ဖွဲ့စည်းထားသော လောကတစ်ခု ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ဗလာဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤသရဲခေါင်းတလားသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှေးဟောင်း မြင့်မြတ်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ နဂါးသေတ္တာကဲ့သို့ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော် ဖန်တီးခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများ၏ ထက်ဝက် သည် ဤသရဲခေါင်းတလားကြောင့် ဖြစ်တည်ခဲ့သည်လား။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်ရှမ့်လန်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခု ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ ချန်အင်ပါယာက ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ မိန်းမတွေကလည်း ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ပါရမီလည်း ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်၊ နဂါးနှလုံးသားနဲ့ နဂါးဓား အားလုံး ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်တော့မယ်။

အရှင်ရှမ့်လန်... စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းအတွက် တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာကို ကျုပ် သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြီး လောက အကြီးအကဲ ဖြစ်လာစေရမယ်။ အရှင်ကျန်းလီ မပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့တာဝန်ကို ကျုပ်ကို ပြီးမြောက်ခွင့် ပြုလိုက်ပါတော့။”

ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ၏ ဒုတိယတွဲအတိုင်း စတင် ပူးကပ် လေတော့သည်။ “ဝိညာဉ်ထွက်ပေါက် နည်းစနစ်...”

ရုတ်တရက် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ် အမှန်တကယ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်နေရ၏။ ဤခံစားမှုသည် အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားရတော့ချေ။ အဆုံးမဲ့ ဗလာနယ်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သရဲခေါင်းတလားသည် သိသိသာသာ သေးငယ်သော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော စကြာဝဠာထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်အောင် ကြီးမားနေ၏။ ဤခံစားမှုသည် ရှမ့်လန် သရဲမြို့တော်တွင် ရှိစဉ်ကနှင့် အလွန် တူညီသည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဝိညာဉ်သည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။ တောက်ပပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

‘အရှင်ရှမ့်လန်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။’

ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဝိညာဉ်သည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းသွားပြီး ပူးကပ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်။

သို့သော်ငြား ဤအခိုက်အတန့်တွင် မူလက လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ရှမ့်လန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ ကွဲကွာနေသော မျက်လုံးသူငယ်အိမ် နှစ်ခုသည် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားပြီး တောက်ပသော အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် အလွန် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ရန်... ရင်ကွမ်းရဲ့ သေဆုံးမှုက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ကျုပ် မူလက ထင်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ သေဆုံးမှုက ပိုပြီးတော့ ဆန်းကြယ်လိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ရင်ကွမ်းက ရူးသွပ်ပြီး သေသွားတာ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်... ခင်ဗျားကျတော့ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ငရဲကို သွားနေတာပါလား။ ဒါက တကယ်ကို ထူးခြား လွန်းတယ်။”

တစ်ခဏအတွင်း ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို မကြုံစဖူး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ရိုက်ခတ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် လုံးဝ ကြောင်အသွားခဲ့၏။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

စောဏကတင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့၏။ ရှမ့်လန်သည် လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးထလာရသနည်း။

ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဝိညာဉ်သည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားရင်း ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ ကြိုးစားမှု အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာဝတ္ထုများသည် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမြဲတမ်း ဝေးကွာနေဆဲပင်။

“အား... အား... အား... အား...” ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် အသံမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် ရှမ့်လန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်နှင့် အလွန် တူညီနေသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ် တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားရတော့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အားကိုးရာမဲ့စွာ လွင့်မျောနေ၏။ လုံးဝ အကန့်အသတ်မဲ့ ဖြစ်နေပြီး မှီခိုစရာ မရှိချေ။ အလွန် အားနည်းပြီး သေးငယ်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။

ရန်ဝမ်သည် ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဝင်ပေါက် နည်းစနစ်နှင့် ဝိညာဉ်ထွက်ပေါက် နည်းစနစ်တို့ကို အလွန် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန် သည် ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း နည်းစနစ်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ဥပမာများစွာ ရှိခဲ့ဖူး၏။

‘ရှမ့်လန်က ဟန်ဆောင်နေပြန်တာလား။ သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဦးနှောက်နှစ်လုံး ရှိရင်တောင် အခုဆို ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ။’

သူနှင့် ကန်ဝမ်တို့သည် တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ထုတ်လွှတ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအချိန်တွင် သရဲခေါင်းတလား၏ အဖုံး ပွင့်သွားပြီး ရှမ့်လန်က အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် မလှုပ်မယှက် ဆက်လက် ထိုင်နေဆဲပင်။ သူသည် အလွန် ထူးဆန်းသော အခြေအနေ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် နေရာတစ်ခုတည်းတွင် လုံးဝ မြဲမြံစွာ ရှိနေပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည် ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အောက်သို့ လုံးဝ ပြန်ဆင်း၍ မရနိုင်ချေ။

အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဇနီး၊ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ၏ အကြီးဆုံးမင်းသမီး ဖြစ်၏။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် မိုးမခရွက်ဓားတစ်ချောင်း ကိုင်ဆောင် ထားသည်။

သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပထမဆုံး ဓားချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ချက်ချင်းပဲ မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမမြောက် ဓားချက်များ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ခြေလက်လေးချောင်းစလုံး ပြတ်တောက်သွားပြီး ခေါင်းနှင့် ကိုယ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် အလွန် ပြတ်သားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ အလွန်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် မျိုးစေ့ချထားခဲ့သော အာဃာတ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်ငြား ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်မှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ချေ။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာနေသည့် ခံစားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ သူ၏ ခြေလက်ငါးချောင်း ပြတ်တောက်သွားသည်ကို သူ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သည့် နာကျင်မှုမှ မရှိသလို ဘာမှလည်း မခံစားရချေ။

သို့သော်ငြား ဤအရာသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူသည် ဤအရာများ အားလုံး ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံမှတပါး လုံးဝ စွမ်းအားမဲ့နေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ကြမ်းတမ်းစွာ တုန်ခါနေသည်။

‘ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ။ သူက တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီး ပူးကပ်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက် အမုန်းကြီးနေရတာလဲ။’

သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ဇနီးသည်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် တော်ဝင်ကပ်ဘေး နတ်သမီး၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခြားလူ တစ်ယောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုသူမှာ တွန့်လိပ်နေသော အရေပြားနှင့် ဆံပင်ဖြူများ ရှိသော အလွန်အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် တော်ဝင်ကပ်ဘေး နတ်သမီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို အားပြုလျက် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရန်ဝမ်... ထတော့။” တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးက ခေါ်လိုက်၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဝိညာဉ်သည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ပြန်လည် အသက်မဝင်လာသည်က ပိုကောင်းပေ လိမ့်မည်။ နာကျင်မှု၊ အေးစက်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဤခံစားချက်အားလုံးသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပေါ်ပေါက် လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေလက်လေးချောင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤခြေလက်များသည် သူ၏ ကိုယ်လုံးမှ ကွဲကွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားမှုသည် လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို လွင့်ပျံသွားစေရန် လုံလောက်ပေ၏။

‘ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။’

တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ပူးကပ်တာ ဟုတ်လား။ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဒီလောကမှာ ပူးကပ်တာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ ရှိခဲ့ရင်တောင် မင်းအလှည့် ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာရဲ့ နောက်ဆုံးတွဲ ဟုတ်လား။ မင်း မြင်ဖူးလို့လား။ အဲဒါကို မြင်ခွင့်ရဖို့ မင်းအလှည့် ရောက်မယ် ထင်လို့လား။ ပြီးတော့ မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ရှိလို့လား။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ပညာက လုံလောက်လို့လား။

ပူးကပ်တာ ဟုတ်လား။ ငါတောင် ပူးကပ်ခွင့် မရှိသေးတာ၊ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။ ငါက မင်းရဲ့ မိန်းမကို နှိုးဖို့ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်ရုံပဲ။”

တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဪ... ဒါနဲ့ ရန်ဝမ်... မင်းက ကန်ဝမ်ဆီကနေ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ နဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း ဂါထာကို ရထားတာ ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့မိန်းမက လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်ပဲ ဖြစ်သွားတာ၊ သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားဘူး။

ဒီသရဲခေါင်းတလားက တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်စေတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အာရုံကြောတွေကို လှုံ့ဆော်ဖို့ စိတ်စွမ်းအင်အမှတ် သိန်းပေါင်းများစွာ ထုတ်လွှတ်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က ခံနိုင်ရည် ရှိချင်မှ ရှိမှာ။ ဒါကြောင့် ဒီသရဲခေါင်းတလားရဲ့ အကာအကွယ် လိုအပ်ခဲ့တာ။

သူက ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုမှာပဲ အောင်မြင်ခဲ့တာ အရမ်း ကံကောင်းတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ကိုလည်း ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေခဲ့ဘူး။ နိုးလာလာချင်း ငါနဲ့တူတဲ့ လေသံမျိုး ပြောလိုက်လို့ မင်း အရမ်း သိချင်နေမှာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒါ ငါက သူ့ကို အဲဒီလို ပြောတတ်အောင် သင်ပေးလိုက်လို့လေ။

မင်း သူ့ကို အလောင်းကောင်လို ဖြစ်အောင် လုပ်ထားခဲ့တာဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းက သူ အရာအားလုံး မြင်နိုင်ကြားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင် တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေါ့။ အဲဒါ မင်း လိုချင်တဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား။ သူသာ ဘာမှ မခံစားရရင် သူ့ကို နှိပ်စက်တဲ့အခါ မင်း ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကျေနပ်မှာလဲ။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ မိန်းမ၊ မင်းသမီးကျိသည် ရန်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရန်ဝမ်... ရှင် ကျွန်မအပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ ရှင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ရွံရှာဖွယ်ရာ ကိစ္စတွေ အားလုံးကိုပေါ့။ ဒါကြောင့် အခု ကျွန်မ လက်စားချေတော့မယ်။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ အဲဒီတုန်းက သနားလို့ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို လုံးဝ မဖျက်ဆီးခဲ့တာ။”

မင်းသမီးကျိက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မကို အဲဒီလို နှိပ်စက်မှ ရှင် ကျေနပ်မှာ မဟုတ်လား။ မဟုတ်ရင် သစ်တုံးတစ်တုံး ကို နှိပ်စက်နေရသလို ခံစားရမှာပေါ့။”

ပြောပြီးသည်နှင့် မင်းသမီးကျိ၏ ဓားမြှောင်သည် ရန်ဝမ်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ရန်ဝမ်သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးပေ။ သူ၏ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြားတွင် အလွှာတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ရန်ဝမ်သည် ဓားမြှောင်က သူ၏ မျက်လုံးဆီသို့ အကန့်အသတ်မရှိ နီးကပ်လာသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ထိုမျက်လုံးသည် ဘာမျှ မမြင်ရတော့ဘဲ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထု၊ နာကျင်မှုတို့ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ရှမ့်လန်ပင်လျှင် ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာခဲ့ရလေသည်။ ဤနှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာ အာဃာတသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

“အား... အား... အား...”

ရန်ဝမ်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် နာကျင်သော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု ဖြစ်သည်။

‘ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။’

“ကန်ဝမ်... ခင်ဗျားနဲ့ ရှမ့်လန် ပေါင်းပြီး ကျုပ်ကို ဒုက္ခပေးကြတယ်ပေါ့။ ဘာကြောင့်လဲ... ဘာ့ကြောင့်လဲ။”

ရန်ဝမ် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျုပ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ထူးခြားခဲ့တယ်၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ကလည်း ထူးခြားခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဘယ်နှစ်ခါ ကယ်ခဲ့ဖူးသလဲ။ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပဲ။ ခင်ဗျား မှတ်မိသေးလား။ အင်ပါယာကျန်းလီ တော်ဝင် ကပ်ဘေးနန်းတော်ကို ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်တုန်းက အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်ခဲ့တာ၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်ခဲ့တာလေ။”

ကန်ဝမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါ မင်းကို ငါးကြိမ် ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မူလကတော့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အရေးအပါဆုံး မဟာမိတ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်တာပေါ့။ မဟုတ်ဘူး။ တိတိကျကျ ပြောရရင် မဟာမိတ် မဟုတ်ဘူး။ စစ်တုရင်ရုပ် တစ်ရုပ်ပါ။

ရန်ဝမ်... မင်းက မဟာမိတ်ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မင်းက သိပ်ယုတ်မာလွန်းတယ်။ အရှက်မဲ့ လွန်းတယ်။ အကျိုးစီးပွားအတွက်ဆိုရင် အရာအားလုံးကို ရောင်းစားနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုလူမျိုးက မဟာမိတ်ဖြစ်ဖို့ ကံ မပါလာဘူး။ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်တိုက်ပွဲတုန်းက မင်း ငါ့ကို တကယ် ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အင်ပါယာ ကျန်းလီရဲ့ အင်အားကို ဖြိုချချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။ မင်း သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။

ဒါပေါ့။ ငါ ဒါတွေ အားလုံး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ အရေးအပါဆုံး စစ်တုရင်ရုပ် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ ငါ မင်းရဲ့အသက်ကို ငါးကြိမ် ကယ်တင်ဖို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မင်းဆီ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ ကို ပေးခဲ့တယ်။ ငါက ဒီလောကမှာ အယုံကြည်ရဆုံးလူလို့ မင်း ခံစားရအောင် ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေတောင် ထုတ်ပြခဲ့သေးတယ်။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှမ့်လန်သည် ကြက်သီးများ ထသွားမိသည်။

ကန်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နည်းနည်းချင်းစီပေါ့။ မကြာသေးခင်က နေအပြည့်အဝ ကြတ်တဲ့အချိန်မှာ ငါ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ အတိုင်း တော်ဝင်ကပ်ဘေးဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံဖို့ တော်ဝင် ကပ်ဘေး နန်းတော်ရဲ့ သရဲမြို့တော်ကို သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ကျရှုံးခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ မင်း သိလား။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ကြက်သီးမထဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ ရှမ့်လန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမွေအနှစ်ကို ရှမ့်လန် ရသွားခဲ့တယ်။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ခင်ဗျား ပြန်ယူလိုက်တာလား။”

ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ ပြန်ယူလို့ မရဘူး။ အဓိကက တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ ငါ သူ့ထက် စောရောက်ခဲ့ပေမဲ့ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်က သူ့ဝိညာဉ်ကို ငါ့ဆီ လက်ဆင့်မကမ်းခဲ့ဘူး။ ငါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုံးဝ ကျရှုံးခဲ့တယ်။

ငါအစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ရှမ့်လန်ဆီပဲ ရောက်သွားတယ်။ နှမြောစရာပါပဲ။ ငါ အဲဒီနေ့ကို စောင့်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်ရဲ့ နောက်ဆုံးသောအမွေက ငါ့ဆီ မရောက်ဘဲ ရန်သူ တစ်ယောက်ဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။”

အပိုင်း (၁၁၈၆)

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က အကြံပြုလိုက်သည်။ “နောင်တော် ကန်ဝမ်... အချိန် ရှိပါသေးတယ်။ အချိန် ရှိပါသေးတယ်။ ရှမ့်လန်ကို သတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ယူလို့ ရပါသေးတယ်။”

“ဟဲဟဲဟဲ...”

ကန်ဝမ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ညီလေးရန်... အဲဒီညတုန်းက ငါတို့ ရှမ့်လန်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့နေရာမှာ ဘာအမှားအယွင်းမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူ့ဦးနှောက်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကျောက်တုံး ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း အစီအရင်က မမှားခဲ့သလို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း နည်းစနစ်လည်း မမှားခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောမယ်ဆိုတာက အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်မက်သလို ဖြစ်နေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဘယ်လောက် သန်မာသလဲ မင်း သိလား။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ရှိနေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဆေးကြောလို့ ရနိုင်မှာလဲ။”

ရှမ့်လန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျုပ် ရှင်းအောင် ပြောရအုံးမယ်။ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာ ဘုရင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ကျုပ်ဦးနှောက်ထဲမှာ တကယ် ရှိနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အဲဒါကို လုံးဝ ဖတ်လို့ မရဘူး။ အဲဒါက လုံးဝ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။ ဒါပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က သန်မာနေတုန်းပါပဲ။ ကျုပ် လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်တော့ တော်တော်လေး လက်တွေ့ကျတယ် မဟုတ်လား။”

ကန်ဝမ်က ဆိုလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလုပ် လက်တွေ့မကျဘဲ နေမှာလဲ။ ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလောက် သန်မာတဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ရှိနေတာ။ ပြီးတော့ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက် ထားတယ်။ ခင်ဗျား ဝိညာဉ်ကျမ်းလိပ် ဘယ်နှစ်လိပ် နားလည်ထားပြီးပြီလဲ။

ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့ နည်းစနစ်က အစစ်ထက်တောင် ပိုလက်တွေ့ကျနေသေးတယ်။ မျက်လုံးသူငယ်အိမ် နှစ်လွှာတောင် ကွဲကွာသွားသေးတယ်။ ကျုပ် မြင်လိုက်တုန်းက တကယ် နည်းနည်း ကြောက်သွားမိတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ် တကယ် ဆေးကြောခံလိုက်ရပြီး လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားပြီလို့ ကျုပ် ထင်လိုက်တာ။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “နောင်တော် ကန်ဝမ်... ဒီရှမ့်လန်က ခင်ဗျားပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာကို ယူသွားတာလေ။ ဘာလို့ ခင်ဗျား သူ့ကို ကူညီနေရသေးတာလဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျား သူနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျုပ်ကို ဒုက္ခပေးရတာလဲ။ ဘာကြောင့်လဲ။ ကျုပ်တို့က မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျုပ်တို့ အတူတူ အသက်အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဘာလို့ ကျုပ်ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။”

ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။ “တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်က သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို ရှမ့်လန်ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်တာက သူ့ကို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်စေချင်လို့ပဲ။ သူက တော်ဝင် ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင် အသစ်ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါက သူ့ကို ကူညီရမှာ သဘာဝပါပဲ။ ငါ ဘာလုပ်နိုင်အုံးမှာလဲ။ ဒါ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ တာဝန်ပဲ။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက သူ့ကို ကူညီပြီး ကျုပ်ကို ဒုက္ခပေးချင်တယ် ဆိုရင်လည်း သူ့ကို နဂါးဓား သုံးပြီး ကျုပ်ကို သတ်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ဖို့ လိုတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ဖို့ လိုတာလဲ။”

ကန်ဝမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မင်းကို သတ်တဲ့ ပြစ်မှုကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝန်ခံရမယ်လေ။ မင်းရဲ့ မိန်းမက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ သူက မင်း သူ့အပေါ် နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ အတွက် လက်စားချေခွင့် ရသွားတဲ့အတွက် ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။

ရှမ့်လန်က မင်းရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ မင်းက သူ့ရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး လက်အောက်ငယ်သားလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို သတ်နိုင်မှာလဲ။ စေတီတောင်ကို အရှင် ရှမ့်လန်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ မင်း အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ငါမင်းကို ကူညီလိုက်တာပေါ့။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်သည် ကန်ဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက အဆိပ်ပြင်းတာပဲ။ အရမ်း အဆိပ်ပြင်းတာပဲ။”

ကန်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “အဆိပ်ပြင်းတယ် ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က ဒီလိုပဲ လုပ်တာ။ ငါတို့က သက်ရှိသတ္တဝါတွေကို အထင်သေးတယ်။ ဒီပြဿနာက ဘယ်မျိုးဆက်တည်းက လက်ဆင့် ကမ်းလာခဲ့သလဲတော့ မသိဘူး။”

ထို့နောက် ကန်ဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ညီလေးရန်... မင်းက လွန်လွန်းတယ်။ ပြီးတော့ လက်ငင်း အကျိုးစီးပွားကို အရမ်း လောဘကြီးလွန်းတယ်လို့ ငါ မင်းကို အမြဲ သတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ လောဘကြောင့် မျက်စိကွယ်နေတယ် ဆိုတဲ့ စကားကိုတောင် အထူးတလည် ပြောခဲ့ဖူးတယ်။

ရင်ကွမ်းက နဂါးဥကို ရပြီးနောက် လောဘကြောင့် မျက်စိကွယ်တဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ညီလေးရန်... မင်းလည်း ရှမ့်လန်ကို ပူးကပ်ပြီး ချန်အင်ပါယာသစ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့အခါ လောဘကြောင့် မျက်စိကွယ်တဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်သွားခဲ့တာပဲ။

လူတစ်ယောက်က ရည်မှန်းချက် တစ်ခုထဲကို အရမ်းအာရုံစိုက်လွန်းရင် တခြား ထောင်ချောက်တွေကို လျစ်လျူရှုမိတတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ထာဝရ ကျဆုံးခြင်း အခြေအနေထဲ ကျရောက်ဖို့ သိပ်လွယ်ကူတာပေါ့။ ဒါကြောင့် လူတွေဟာ စိတ်အားထက်သန်လို့ ရပေမဲ့ သိပ်ပြီး နစ်မြုပ်မနေသင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် အန္တရာယ် ကျရောက်လာလိမ့်မယ်။”

ရှမ့်လန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။ “ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်က ပန်းချီဆွဲတာမှာ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေလို့ မရဘူးလား။ ဂီတပညာရှင်တစ်ယောက်က ဂီတမှာ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေလို့ မရဘူးလား။”

“ရတာပေါ့။”

ကန်ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “လုံးဝ နစ်မြုပ်နေမှသာ စစ်မှန်တဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စစ်မှန်တဲ့ အနုပညာရှင်တွေထဲမှာ ဘယ်သူကများ ကောင်းမွန်တဲ့ နိဂုံးမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသလဲ။”

‘ဟမ်… ခင်ဗျား ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ။ လုံးဝ မဟုတ်ပေမဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် အနုပညာရှင်နဲ့ ဂီတပညာရှင် ဘယ်နှယောက်က သေပြီးမှ နာမည်ကြီးခဲ့တာလဲ။ တော်သေးတယ် .. ဘနားနား မသေသေဘူး။’

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဆရာသခင် ကန်ဝမ်... ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်မှာ နစ်မြုပ်နေတာလား။”

ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး၊ ကျုပ်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပဲ။”

ရှမ့်လန်က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် ဘာလို့ တခြားသူတွေကို အဲဒီလို မလုပ်ဖို့ အကြံပေးနေရသေးတာလဲ။”

ကန်ဝမ်က ဆိုလိုက်သည်။ “စိတ်စေသနာမရှိလို့ပါ။”

‘ဟမ်... ကောင်းပြီ၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို နိုင်အောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။’

ကန်ဝမ်သည် ရှမ့်လန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဒီစကားက ခင်ဗျားကိုလည်း ရည်ရွယ်တာပဲ။ လူတစ်ယောက်က ရည်မှန်းချက် တစ်ခုခုကို အရမ်းအာရုံစိုက်ပြီး မျက်စိထဲမှာ အဲဒါပဲ ရှိနေရင် ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုမိလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ထာဝရ ကျဆုံးခြင်း အခြေအနေထဲ ကျရောက်ဖို့ သိပ်လွယ်ကူတယ်။”

ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ကန်ဝမ်... ဒီလောကမှာ ပူးကပ်ခြင်းဆိုတာ တကယ် ရှိသလား။ အဲဒီလို အရာမျိုး တကယ် ရှိလား။”

ကန်ဝမ်က ဖြေလိုက်၏။ “ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို ကြည့်လိုက်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရှမ့်လန်ကို ပူးကပ်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့တယ်။ ဒါက သန်မာတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်၊ ဝိညာဉ် ဉာဏ်ပညာနဲ့ သရဲမြို့တော်လို သီးခြား ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းက ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားရမယ်။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။ “တခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အမြဲတမ်း လိမ်ညာနေခဲ့တာပေါ့။”

ကန်ဝမ်က ငြင်းလိုက်၏။ “လိမ်ညာတယ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါလည်း စမ်းသပ်ချင် ခဲ့တာကိုး။ သရဲမြို့တော်ရဲ့ အထူးပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရှင်သန်နေသော သေခြင်းတရားကျမ်းစာ ပဉ္စမတွဲ မပါဘဲ ပူးကပ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ချင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သက်သေပြ လိုက်ပြီ။”

တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ပူးကပ်လို့သာရရင် မင်းအလှည့် အရင် ရောက်မလား။ ငါ အသက်တစ်ရာကျော်နေပြီ။ ငါရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အန်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် အရိုက်ခံထား ရတာ။ လတ်ဆတ်ပြီး နုပျိုတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှာပြီး ပူးကပ်တာ ကြာလှပြီပေါ့။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကန်ဝမ်... အရှင် ကျန်းလီ ပြောတာ မှန်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနန်းတော်က လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဘေးဆိုးပဲ။”

ကန်ဝမ် ရှမ့်လန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ မြန်မြန် လုပ်ကြမလား။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်ကို မြန်မြန် သေခွင့်ပေးလိုက်ကြမလား။ ညီလေးရန်... မင်း ငါ့ကို ယုံပါ။ မင်းကို ဒုက္ခပေးရတာ ငါလည်း အရမ်း စိတ်မကောင်းပါဘူး။”

ရှမ့်လန်က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ကျုပ် မြန်မြန် လုပ်လိုက်မယ်။”

ရှမ့်လန်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ရန်... ခင်ဗျားက ကျုပ်တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အယုတ်မာဆုံးလူပဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက အခြေခံစည်းမျဉ်း အနည်းဆုံး လူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မူလက ခင်ဗျားအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားခဲ့ဖူးတယ်။

ခင်ဗျားက ထူးချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ ကျုပ် ရှမ့်လန်က ရန်သူ အများအပြားနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်။ ကျန်းချုံးကနေ စုနန်၊ ရင်ကွမ်း၊ အခု ခင်ဗျား ရန်ဝမ် အထိပေါ့။

ခင်ဗျားတို့ ရန်သူတစ်ယောက်ချင်းစီက နောက်တစ်ယောက်ထက် ပိုသန်မာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ နောက်တစ်ယောက်ထက် အဆင့်အတန်း ပိုမမြင့်ကြဘူး။ ခင်ဗျားတို့က လောဘကြောင့် မျက်စိကွယ်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန် ကြတုန်းပဲ။ သူများရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်ကြတုန်းပဲ။ ရန်သူဆိုရင်တောင် ခင်ဗျားတို့က အရမ်း စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတယ်။”

ရန်ဝမ် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ရှမ့်လန်... မင်းကရော ငါ့ထက် ဘယ်လောက် ပိုကောင်းလို့လဲ။ မကြာခင် မင်းအလှည့် ရောက်လာမှာပါ။ နောက်ဆုံးကျရင် မင်းက အရယ်ရဆုံးနဲ့ အတုံးဆုံးလူ ဖြစ်တယ် ဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်။”

ရှမ့်လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် နိုင်ခဲ့ပြန်ပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ ရန်သူစာရင်းထဲက နာမည် နောက်တစ်ခု အဖျက်ခံရတော့မယ်။”

သူသည် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ပြီး ရန်ဝမ်၏ အခြား ညာဘက်မျက်လုံးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ရန်ဝမ်သည် ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ် လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးစလုံး ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား နောင်တရလား။ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်...” ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန် သနားစဖွယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ “နောင်တရတယ်။ အရမ်းနောင်တရတာပဲ။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်ပြန်၏။ “ကျုပ်ကို ပြစ်မှားမိလို့ နောင်တရတာလား။”

“မဟုတ်ဘူး။ ငါ မာနကြီးပြီး တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာနဲ့ ရန်သူ ဖြစ်ခဲ့မိတာကို နောင်တရတာ။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။ “ရှမ့်လန်... မင်းကလည်း ဒီဘေးဆိုးရဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။ တောင်ပင်လယ်ဒေသက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ဖို့ မင်း မကူညီခဲ့ရင်၊ အဲဒီလို ကြီးမားတဲ့ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေ ငါ့ကို မရစေခဲ့ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်အတွင်း စေတီတောင်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အရင် နှစ်တစ်ရာထက် ကျော်လွန်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ငါတို့ ရှေးဟောင်း ကိရိယာတွေ၊ ရှေးဟောင်း လက်နက်တွေ၊ နဂါး၏နောင်တ၊ ရှေးဟောင်း ကြားဖြတ် ဟန့်တားရေး ကိရိယာတွေ အများအပြား ရရှိခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလောက် တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ငါ့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပုံကျလာတော့ ဘာရွေးချယ်စရာ ရှိအုံးမှာလဲ။ ဒါပေါ့ ... သဘာဝအတိုင်း မာနကြီးလာတာပေါ့။ ဟား ... ဟား ... ဟား ...။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်က ငါတို့ထက် အမြဲတမ်း ပိုသန်မာခဲ့တယ်။ စေတီတောင်က ကူပိုးကောင် လက်နက်တွေအကြောင်း အမြဲတမ်း ဟိတ်ဟန်ထုတ်ပြီး ကြွားလုံး ထုတ်နေပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကူပိုးကောင် သုတေသနက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့တာ။ တောင်ပိုင်း သမုဒ္ဒရာဒေသက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေကို ငါတို့ ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ခဲ့တုန်းက ငါတို့ နေ့တိုင်း ပိုသန်မာလာတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနောက် ရှမ့်လန်... မင်း အနောက်လောကကနေ ပြန်လာပြီး ကျူးဟုန်ရွှဲ့ရဲ့ သွေးဝိညာဉ်တပ်တော်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းသမီး နင်ဟန်ရဲ့ အဓိက အင်အားစုကို အနိုင်ယူလိုက်တော့ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်က ကျိုးရှီ အညံ့ခံလိုက်တယ်။ ဒါက ငါတို့ကို ပိုပြီး မာနကြီးစေခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ပင်လယ်နန်းဆောင်က အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်လို့ ငါတို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငါတို့က ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ပြီးရင် ဒုတိယပဲ၊ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာကို လုံးဝ စိန်ခေါ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါ့အပြင် ငါ က ရင်ဝူမင်ကို ထီးနန်းတင်ပေးဖို့ စိတ်လောနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ပူးကပ်ပြီး ချန်နိုင်ငံသစ်နဲ့ စေတီတောင်ကို ဆက်ခံဖို့ စိတ်လောနေခဲ့တယ်။ ကငါ စိတ်လွတ်သွားပြီး သူ့ကို စေတီတောင် ကိုယ်စားပြု အနေနဲ့ သဘာဝလွန်ညီလာခံကို တက်ရောက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ တကယ် စိတ်လွတ်သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ ထင်ရှားနေပါပြီ။ ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းပြီး မိုက်မဲလိုက်သလဲ။”

ရှမ့်လန်... စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ စေတီတောင်မှာ ငါ ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးခဲ့သလဲ။ ချန်နိုင်ငံသစ်က ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးခဲ့သလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။ ငါတို့ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာရဲ့ အမိန့်ကို မှောက်လှန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ။ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက အစကနေ အဆုံးထိ မလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး။ သူတို့ နည်းနည်းပဲ ရန်စလိုက်တာ၊ ရင်မိသားစု မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားတယ်။ စေတီတောင် လည်း သွားပြီ။ ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်တယ်။”

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ မျက်လုံးများမှ သွေးထွက်နေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်နှာသည် အကွက်အကွက်များ ဖြစ်နေပြီး ပြန်လည်မကောင်းမွန်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေ၏။

“ရှမ့်လန်... ငါ မင်းကို ပြစ်မှားမိလို့ နောင်တမရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာကို ပြစ်မှားမိလို့ နောင်တရ တယ်။ မကြာခင် မင်းအလှည့် ရောက်လာတော့မယ်။ ငါ့ကို ယုံ...”

ရှမ့်လန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်”

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် သူ၏ဓားမြှောင်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီး လှည့်လိုက်၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ လျှာသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့၏။ သွေးများ ပါးစပ်မှစီးကျလာပြီး စကား မပြောနိုင်တော့ချေ။

“ဟူး... နှမြောစရာပါပဲ။”

ရင်ကွမ်း၏ သိုင်းပညာက စွမ်းအားကြီးရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ သိုင်းပညာက မည်မျှ စွမ်းအားကြီးလိုက်မည်နည်းဟု ရှမ့်လန် တွေးလိုက်မိ၏။ နောက်ဆုံးတော့ ရင်ကွမ်းက စစ်မြေပြင်မှာ မသေခဲ့သလို ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ၏ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း မသေခဲ့ချေ။ ထိုအစား မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ပြီး အရှက်ရဆုံး နည်းလမ်းနှင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

“သခင်မကြီး... နောက်ဆုံး ဓားချက်ကို ခင်ဗျားအတွက် ထားခဲ့လိုက်မယ်။ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းပဲ သူ့ကို သတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတာ။” ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ မိန်းမသည် ဓားမြှောင်ကို ယူပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပဲ ရှမ့်လန် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွား၏။ ‘သူမ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။’

ကန်ဝမ်သည် လုံးဝ မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူသည် ရှမ့်လန်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင် ရှမ့်လန်... ဒီတစ်ခေါက် စေတီတောင်ကို လာရတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။”

ရှမ့်လန်က ဖြေလိုက်၏။ “ဂိုဏ်းချုပ်ရန်ကို သတ်ဖို့”

ကန်ဝမ်က ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ် သွားတော့မယ်။ ဂရုစိုက်ပါ။”

ထို့နောက် ကန်ဝမ်သည် စကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွား၏။

တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးသည် ရှမ့်လန်၏ မျက်နှာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ “ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... ဒါက မျိုးဆက်သစ် တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်လား။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင် မင်းက ငါ့တို့ တော်ဝင်ကပ်ဘေးနတ်သမီးတွေကို ဆက်ခံရမှာ။ မင်း ငါ့ကို လိုချင်သေးလား။”

“……….”

အသက်တစ်ရာကျော်၊ တွန့်လိပ်နေသော အရေပြား၊ ဆံပင်ဖြူ၊ ခါးကိုင်းပြီး သွားအကုန်ကျိုးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သင့်ကို ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောလာလျှင် သင် မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။