ဖမ်းဆီးခံရခြင်း

တောင်တန်းများကြားတွင် သစ်တောအုပ်ကြီးသည် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်း၌ လူအချို့သည် မြင်းစီးလျက် ခရီးနှင်နေကြသည်။

ထိုအဖွဲ့တွင် ရွှီနင်၊ ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများ ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ ယွင်ယင်းမြို့သို့ ဦးတည်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“နောက်ထပ် ငါးရက် ခြောက်ရက်လောက်ဆိုရင် ယွင်ယင်းမြို့ကို ရောက်တော့မယ်”

ဝေ့ချန်ချင်းက ရွှီနင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “နေ့ဝက်လောက်ဆိုရင် ခရိုင်မြို့ကို ရောက်ပြီ... ဒီည အဲဒီမှာပဲ နားပြီး မနက်ဖြန်မှ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးသွားနှုန်းက ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်နေတာပဲ”

ရွှီနင် စီးနင်းလာသော မြင်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲသွေးပါသော အရည်အသွေးမြင့် မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ ခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးသည် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ထိုသူ၏မြင်းကို ရွှီနင်အား ယာယီပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုရွှီ... ခင်ဗျားက ကျုပ်ထက် အသက်ကြီးပေမယ့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကို ရောက်တဲ့အခါကျရင် ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်လာတော့မှာဗျ”

ဝေ့ပင်လင်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသား ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားကတော့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာ အပြင်စည်းဂိုဏ်းသား ဖြစ်လာမှာလေ”

“ဒါဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဝေ့... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးဗျာ”

ရွှီနင် ပြုံးလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

ခရီးလမ်းမှာ ရှည်လျားသော်လည်း အဖော်ရှိနေသဖြင့် အရမ်းပျင်းစရာ မကောင်းပေ။

“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းဆိုတာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သိုင်းပညာ အထွတ်အမြတ်နေရာပဲ... အဲဒီရောက်မှ သိုင်းပညာရဲ့ မှန်ကန်တဲ့လမ်းစဉ်က ဘာလဲဆိုတာကို ကျုပ်တို့ အစစ်အမှန် မြင်တွေ့ရမှာ”

ဝေ့ပင်လင်က ဆက်ပြောသည်။ “ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းလိုမျိုး အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသားတွေကို အာရုံစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးက ရှားတယ်ဗျ။ အနီးအနားက ပြည်နယ်ကြီးတွေက အကွဲကွဲအပြားပြားနဲ့ အငြင်းပွားနေကြတာ။ အဲဒီက ဂိုဏ်းအများစုရဲ့ အင်အားတွေက ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေရတယ်။ အဲဒီဂိုဏ်းတွေကို ဝင်မယ်ဆိုရင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းလို မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ဝိဉာဉ်ကို ရောင်းစားလိုက်ရသလို ဖြစ်နေမှာ”

“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း...”

ဝေ့ပင်လင် ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး မည်သို့ရှိမည်ကို သိမြင်ခံစားလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာတော့သည်။

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

ရုတ်တရက် ရွှီနင်သည် သူ့ဘေးပတ်လည်ရှိ မြင်းများ အရှိန်လျော့သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့စီးနင်းလာသော မြင်းများအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာကြ၏။

“ဦးလေး... ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဝေ့ဇစ်ချန်က ဝေ့ချန်ချင်းကို မေးလိုက်သည်။

ဝေ့ချန်ချင်း၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် စူးရှသော အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးခိုးဖြူရောင်ရှိသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် တောင်ကုန်းများထက်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်လေသည်။

ထိုငှက်ကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အထူးသဖြင့် အတောင်ပံများ ဖြန့်လိုက်သောအခါ ပို၍ ကြီးမားသွားသည်။

“ငှက်ကြီးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လူတွေပါလာတယ်”

ဝေ့ဇစ်ချန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီနင် သေချာကြည့်လိုက်ရာ လူရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သူတို့က ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ပုံပဲ”

အခြေအနေ မဟန်ကြောင်း ဝေ့ချန်ချင်း သိလိုက်သည်။

မီးခိုးဖြူရောင် ငှက်ကြီးသည် သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မင်းတို့က ဝေ့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေပဲကိုး”

ငှက်ကြီးသည် အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

လူကောင်ကြီးကြီးနှင့် လူတစ်ယောက်သည် အံ့ဩသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာလေသည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြာရောင် သတ္တုပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။

“မင်းတို့ကို ဖမ်းဖို့အတွက် ယွင်ယင်းမြို့အထိ သွားစရာ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်”

ထိုလူသန်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့စကားများကြောင့် ရွှီနင်နှင့် ဝေ့ချန်ချင်းတို့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

‘ရန်သူပဲ’

“ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... လုပ်စရာရှိတာ လုပ်လိုက်တော့”

မီးခိုးရောင်ငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်ရှိ အခြားတစ်ယောက်မှာ ပန်းပွင့်ရိုက်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သစ်သားတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေပုံရသည်။

“ကောင်းပါပြီ အဖွား”

လူသန်ကြီးသည် မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”

သူတို့သည် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာမှန်း ဝေ့ချန်ချင်း သိလိုက်သည်။ “ကျုပ်အဖေက ဝေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ”

“ဝေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူသန်ကြီးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ “ဒါဆို မင်းတို့ဆီမှာ ဝေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးတွေ ရှိနေတာပေါ့”

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဝေ့ချန်ချင်း၏ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ဝေ့ပင်လင် ဦးဆောင်သော အစောင့်ငါးယောက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာပြီး လူသန်ကြီးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

လူအချို့က ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်လာကြသည်။

“သနားစရာပဲကွာ”

လူသန်ကြီးက သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် အစောင့်ငါးယောက်စလုံး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရွှီနင်တစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။

အစောင့်ငါးယောက်ထဲတွင် အားအနည်းဆုံးလူသည်ပင် သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့် ၇ ရှိကြောင်း သူကောင်းစွာ သိထားသည်။ သို့သော် ရန်သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် အစောင့်များစွာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

‘ဒါက ဘာကြီးလဲ...’

ဝေ့ချန်ချင်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “ဒါက ချီအစစ်ပဲ... ဒီလူက ဗလာနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး”

သာမန်လူသားနယ်ပယ်အထက်သည် ဗလာနယ်ပယ် ဖြစ်ပေသည်။

“အရူးကောင်... မင်း ဘာလို့ သူတို့ကို ဒီလောက်မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ”

ငှက်ကြီးပေါ်မှ အဘွားအိုက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မီးသလင်းကျောက်သတ္တုတွင်းမှာ လူအင်အား လိုနေတာ... သူတို့က တန်ဖိုးရှိတဲ့ လုပ်သားတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာကို”

“ကျုပ် မှားသွားပါတယ် အဖွားရယ်”

လူသန်ကြီးက ခေါင်းကို ကုတ်လျက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

“မြန်မြန်လုပ်... ဝေ့မျိုးဆက် သုံးယောက်နဲ့ သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ကို ဖမ်းပြီး အတူတူ ပြန်ခေါ်လာခဲ့”

အဘွားအိုက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လူသန်ကြီးက အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ချီကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“သွားပြီ...”

ရွှီနင် ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သတိလစ်သွားတော့သည်။

သူတို့လေးယောက်စလုံး မြင်းပေါ်မှ တစ်ပြိုင်နက် ပြုတ်ကျသွားပြီး သတိမေ့မြောသွားကြသည်။

ထို့နောက် မီးခိုးဖြူရောင် ငှက်ကြီးသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ကျယ်ဝန်းသော ကျောပြင်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

လူသန်ကြီးက သူတို့ကို ငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

လူသန်ကြီးမှာ ငှက်ကျောပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ငှက်ကြီးသည် ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်များဆီသို့ ဦးတည်ကာ တောင်ဘက်တစ်လျှောက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

“မူလက အဆင့်မြင့်လုပ်သား ခြောက်ယောက် ရနိုင်ပေမယ့် မင်းကြောင့် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”

ငှက်ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါရင်း တိမ်တိုက်များကြား ဖြတ်သန်းသွားနေစဉ် အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တာဝန်ယူရတဲ့သူ မဟုတ်တော့ ငါတို့ရဲ့ အခက်အခဲကို နားမလည်ဘူး”

“အဖွားရာ... သူတို့က သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်ပဲ မဟုတ်လား”

လူသန်ကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ “ကျိဖုန်းစီရင်စုကို ပြန်ရောက်ရင် အဖွားအတွက် အဲဒီလိုလူမျိုး အယောက် ၅၀ လောက် ဖမ်းပေးမယ်ဗျာ”

“ငါမပါဘဲနဲ့ မင်းက မျိုးနွယ်စုအပြင်ဘက်ကို ထွက်ရဲလို့လား”

အဘွားအိုက မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။ “မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် မျိုးနွယ်စုအပြင်ဘက်က လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် မင်းကို သတ်ချင်နေလဲဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး”

လူသန်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးစဉ်က ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ချောမွေ့နေတယ်”

အဘွားအိုက လူသန်ကြီးလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူလိုက်ပြီး ဖွဖွလေး သုတ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ “ဝေ့မိသားစုရဲ့ သွေးကို ဒီလိုမျိုး တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ ယွင်ယင်းမြို့အထိတောင် သွားစရာ မလိုတော့ဘူး”

“ဝေ့မိသားစုရဲ့ သွေးသာရှိရင် တာအိုတံဆိပ်တော်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လို့ရပြီ... အဲဒီအချိန်ကျရင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး အဲဒါကို နားလည်သဘောပေါက်လာကြလိမ့်မယ်”

အဘွားအိုက နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။

“အဖွားက မျိုးနွယ်စုအတွက် တကယ်ကို အပင်ပန်းခံတာပဲ”

လူသန်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

မီးခိုးဖြူရောင် ငှက်ကြီးသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ထက်မြက်သော မြှားတစ်စင်းပမာ ကျိဖုန်းစီရင်စုဆီသို့ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားလေသည်။

…

ကျိဖုန်းစီရင်စု…

မီးသလင်း‌ကျောက်သတ္တုတွင်း အနီး၌…

ရွှီနင် နိုးလာခဲ့လေသည်။

နိုးလာပြီးပြီးချင်းမှာပင် ရွှီနင်သည် ခြေလက်များတွင် သံခြေချင်းများ ခတ်လျက် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လှောင်အိမ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် မျက်နှာဖောသွပ်သွပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ရွှီနင် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူက တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်ပြီး သူ့ကိစ္စသူ ပြန်လုပ်နေလေသည်။

‘ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ...’

ရွှီနင် လှောင်အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာရှိ ကြီးမားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအောက်တွင် တွင်းပေါက်ကြီးတစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

လူအချို့သည် သံပေါက်ချွန်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြည်လင်သော မီးကျောက်များ အပြည့်တင်ထားသည့် တွန်းလှည်းများကို တွန်းလျက် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြသည်။ သူတို့ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရလေသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆူးပါသော ကြိမ်ကြာပွတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသူများ ရှိနေသည်။

ထိုလူများသည် မောက်မာသောပုံစံ ရှိကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် ရွှီနင် မမှတ်မိသော စာလုံးတစ်လုံး ပါရှိသည်။

ထိုစာလုံးသည် ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရှိ “ကြီးကြပ်သူ” ဟူသော စာလုံးနှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုလူများသည် ဤနေရာတစ်ဝိုက်မှ ကြီးကြပ်သူများ ဖြစ်လောက်သည်ဟု ရွှီနင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

‘ငါ သတ္တုတွင်းကို အဖမ်းခံလာရတာပဲ...’

ရွှီနင် သတိမလစ်မီက မီးသလင်းကျောက်သတ္တုတွင်းတွင် လုပ်သားအင်အား လိုအပ်နေကြောင်း သူတို့ ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသေးသည်။

‘အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ’

ထိုလူသန်ကြီးက သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်အချို့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို တွေးမိတိုင်း ရွှီနင် ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။

‘ငါက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကို သွားချင်တာပါ... ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စထဲ ပါသွားမယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး’

ထိုလူများသည် ဝေ့မျိုးနွယ်စုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် နားလည်လိုက်သည်။

သို့သော် သူကမူ အရံဟင်းအနေအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး မီးသလင်းကျောက်သတ္တုတွင်းသို့ အပို့ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချန်ချင်း၊ ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့လည်း ဖမ်းဆီးခံထားရနိုင်ခြေ ရှိသည်။ သူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ရွှီနင် မသိချေ။

ရွှီနင်သည် သူ၏ အကျပ်အတည်းကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

‘ငါ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာမှ ဖြစ်မယ်’

နောက်ထပ် မည်သည့်အရာများ ဆက်လက်ကြုံရမည်ကို ရွှီနင် မသိပေ။

သို့သော် ဒုက္ခရောက်တော့မည်ဆိုတာကိုတော့ သူကောင်းစွာ သိနေသည်။

ရွှီနင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အနားတွင် အစောင့်များ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နှင့်အတူ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသော အခြားလူမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီနင်၏ အရေပြားအရောင်မှာ မည်းနက်သွားသည်။ ထို့နောက် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အား...”

ရွှီနင်၏ လက်ဖဝါးတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သံခြေချင်းများမှာ ပျက်စီးမသွားဘဲ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။

သူ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အရာမထင်ပေ။

“မကြိုးစားနဲ့တော့... အလကားပဲ။ အားအင်ချွေတာထားတာ ပိုကောင်းမယ်”

လှောင်အိမ်ထဲမှ အခြားတစ်ယောက်က ရွှီနင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသံခြေချင်းတွေက ငါတို့အတွက် သီးသန့်လုပ်ထားတာ... အဲဒါတွေကို ချိုးဖျက်လို့ မရဘူး”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီနင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူက ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါ ဘယ်နေရာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် သူ့ထက် ပိုသန်မာကြောင်း ရွှီနင် ခံစားမိလိုက်သည်။

“ဟင်...”

ထိုလူမှာ သိသိသာသာ အံ့ဩသွားပုံရလေသည်။