သတ္တုရိုင်းစားသော ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်

“မင်းက လူသစ်လား”

ကြာပွတ်ကိုင်ထားသော အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ရွှီနင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ရွှီနင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက လူသစ်ဆိုတော့ ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်... ထွက်ပြေးဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့။ မဟုတ်ရင် ရလဒ်က တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက သေမိန့်ပဲ”

“မင်း... သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ဒီက စည်းကမ်းတွေကို သင်ပေးလိုက်”

ခေါင်းဆောင်က ကျန်းမြန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ”

ကျန်းမြန်သည် ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် သတ္တုတွင်းထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ရွှီနင်သည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရှိနေပြီး ကျန်းမြန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဤသတ္တုတူးသမားများတွင်လည်း သူ့လိုပင် ခြေချင်းခတ်၍ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်ကို ရွှီနင် သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျန်းမြန် ပြောစကားအရ ဤလူများ၏ အင်အားသည် သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့်လေးနှင့် အဆင့်ခြောက် ကြားတွင် ရှိကြသည်။

‘ဒီလောက်များတဲ့ သိုင်းပညာရှင် လုပ်သားတွေကို သူတို့ ဘယ်ကနေ ဖမ်းလာကြတာပါလိမ့်...’

ဤလူများ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိဆန္ဒအလျောက် လာရောက်လုပ်ကိုင်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ရွှီနင်သည် လူအုပ်နောက်မှ လိုက်ပါရင်း သတ္တုတွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပူလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် သတ္တုတွင်းအောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။ သူတို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အခြားလူတစ်စုသည် သတ္တုတွင်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အနီရောင် သလင်းကျောက်ရိုင်းများ အပြည့်တင်ထားသော လှည်းကို တွန်းလာကြပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေကြသည်။

‘ဒါတွေက မီးသလင်းကျောက်တွေလား...’

ရွှီနင်သည် ဤသတ္တုရိုင်းအမျိုးအစားအကြောင်း ယခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ဖေးယွင်ပြည်နယ်တွင် ဤသတ္တုရိုင်းမျိုး မရှိတာလား၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ၏ အဆင့်နိမ့်ပါးလွန်း၍ မသိတာလားဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိချေ။

မကြာမီ သူတို့သည် သတ္တုတွင်း၏ ပထမအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် ထူးခြားသော သံပေါက်ချွန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဥမင်နံရံကို တူးဖော်နေသည်ကို ရွှီနင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပြုတ်ကျလာပြီးနောက် အလုပ်သမားများက ထိုကျောက်တုံးကို ထပ်မံခွဲစိတ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ မီးသလင်းကျောက်ရိုင်းတစ်တုံး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဤအလွှာရှိ အလုပ်သမားများ၏ ခြေချင်းခတ်များသည် သူဝတ်ဆင်ထားသည်နှင့် မတူကြောင်း ရွှီနင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခြေချင်းခတ်များမှာ ပိုမိုကျိုးပဲ့လွယ်မည့် ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။

သူတို့သည် သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့်သုံးအောက် ရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်လောက်သည်ဟု ရွှီနင် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

“ဟင်...”

ရွှီနင်သည် အသက်ရှူလိုက်ရာမှတစ်ဆင့် အဆိပ်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူလောင်သော ခံစားမှုမျိုး စတင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

‘ဒါ ကျန်းမြန်ပြောတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ဆိုတာလား’

ရွှီနင်သည် သူ့အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အဆိပ်ငွေ့များကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် ဤအခြေအနေကို ဆက်လက်ထိန်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

‘ငါက သိုင်းပညာမျက်နှာပြင်ကိုသုံးပြီး အဆင့်တက်ထားတာဆိုတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အတွင်းအားက အများကြီး ပိုသန်မာတာပဲ...’

ရွှီနင်အနေဖြင့် သူ၏ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

လူအုပ်ကြီးသည် သတ္တုတွင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး မကြာမီ ဒုတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤအလွှာတွင် အဆိပ်ငွေ့ ပြင်းအားမှာ နှစ်ဆခန့် ပိုများလေသည်။

“မင်း လှည်းတစ်စီးပြည့်အောင် တူးပြီးရင် အပြင်ထွက်ပြီး နားလို့ရပြီ”

ကျန်းမြန်က ရွှီနင်ကို ရှင်းပြသည်။

ဒုတိယအလွှာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝင်ပေါက်တွင် လှည်းများ တန်းစီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှီနင်သည် လှည်းတစ်စီးကို ယူ၍ ကျန်းမြန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။

“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း”

ဒုတိယအလွှာတွင်လည်း အစောင့်များက ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

လူတစ်ယောက်ယောက် အလုပ်နှေးကွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့က ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ကြလေသည်။

ရိုက်နှက်သည့်အခါ သူတို့၏ အတွင်းအားကိုပါ အသုံးပြုကြသည်။ သန်မာသော သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်လင့်ကစား ဤကြာပွတ်ချက်များကြောင့် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

“ဒီမှာပဲ တူးတော့”

ကျန်းမြန်က ရွှီနင်အတွက် နေရာတစ်ခု ရွေးပေးလိုက်သည်။ သူက ရွှီနင်၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည်။

ရွှီနင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းမြန်၏ နည်းလမ်းကို အတုယူကာ ဥမင်နံရံကို ပေါက်ချွန်းဖြင့် ထုခွဲလိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း...

ရွှီနင်သည် သံပေါက်ချွန်းဖြင့် နံရံကို ခွာချလိုက်သည်။

ထို့နောက် အခြားသူများနည်းတူ ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်တုံးများကို ထပ်မံခွဲစိတ်ပြီး အတွင်းမှ မီးသလင်းကျောက်များကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။

မီးသလင်းကျောက်များ၏ မျက်နှာပြင်မှာ တောက်ပနေသော်လည်း အညစ်အကြေးများ ပါဝင်နေသေးသည်။ တူးဖော်ပြီးပါက ထပ်မံသန့်စင်ရန် လိုအပ်မည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။

သူသည် နွေးထွေးသော မီးသလင်းကျောက်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

‘ဖရဲသီးလောက်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးထဲမှာ စပျစ်သီးလောက်ပဲရှိတဲ့ မီးသလင်းကျောက် ပါတယ်။ ဒီလှည်းပြည့်ဖို့ဆိုရင် ငါးနာရီ ခြောက်နာရီလောက်တော့ ကြာမှာပဲ...’

ဒီနေရာက အလုပ်သမားတွေ ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းနေကြသလဲ ဆိုတာကို ရွှီနင် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ဒုတိယဖြစ်သည်။ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းမှာ နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် အတွင်းအားကို ဆက်တိုက် ထိန်းသိမ်းထားရခြင်းပင်။

သူ့လို အားကောင်းသော အတွင်းအားရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အတွက် ၎င်းမှာ လွယ်ကူသော်လည်း သိုင်းပညာအဆင့် နိမ့်သူများအတွက်မူ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းသွားပါက အဆိပ်ငွေ့များကို မလွှဲမရှောင်သာ ရှူရှိုက်မိကြရပေမည်။

ထိုသို့သာဆိုလျှင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်ပျက်စီးလာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်တွေ့ဘဝကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်နေရသော်လည်း ရွှီနင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံနေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

သတ္တုတွင်းတစ်လျှောက်တွင် ထုရိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံများနှင့် ကြာပွတ်ရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်…

သတ္တုတူးဖော်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ရွှီနင် ခံစားရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာပြီး အတွင်းအား များပြားသောကြောင့် မည်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

ကျန်းမြန်သည်လည်း သတ္တုတူးနေရင်း ရွှီနင်ကို အကဲခတ်နေသည်။

ရွှီနင်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို လက်ခံလိုက်ပုံရပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သတ္တုတူးနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ရွှီနင်တစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်ဟု ကျန်းမြန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီနင်၏ လှည်းတွင် မီးသလင်းကျောက်များ ပြည့်သွားလေသည်။

ဤငါးနာရီသည် အလွန် ရှည်လျားလှပေသည်။

၎င်းသည် ဆယ်နာရီကြာ ဆက်တိုက် ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ရသည်နှင့် ညီမျှပြီး ဤခက်ခဲသော ကာလအတွင်း အားအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အစားအစာနှင့် ရေလည်း မရှိချေ။

ကျန်းမြန်၏ လှည်းလည်း ပြည့်သွားပြီဖြစ်သည်။

“မင်း တူးတာ တော်တော်ကျွမ်းကျင်သားပဲ”

ကျန်းမြန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ရွှီနင်ကို သတ္တုရိုင်းများ သွားရောက်လဲလှယ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် ကျန်းမြန်နောက်သို့ လိုက်ပါပြီး သတ္တုလဲလှယ်ရေးစခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

အပြင်တွင် ညအချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

မီးသလင်းကျောက် လှည်းတစ်စီးစာ အပ်နှံပြီးနောက် သူတို့သည် အစားအစာနှင့် ရေတစ်နပ်စာ ရရှိလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့ကို အချုပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်ကြသည်။

ကျန်းမြန်သည် အချုပ်ခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ရွှီနင်ကို စကားမပြောတော့ပေ။

သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပုံရပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ရွှီနင်၏ အခြေအနေက ပိုကောင်းသော်လည်း သူသည်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေမိသည်။

အနားယူရန် မပြင်ဆင်မီ ရွှီနင်သည် လျှို့ဝှက်ခါးပတ်အကန့်ကို ဖွင့်ကာ သူ၏ ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဤအရာသည် ဒီနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်အကန့် ပွင့်သွားကာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ရွှီနင်သည် အတွင်းရှိ အဖြူရောင်ပိုးကောင်ဝဝကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီနင်က လက်ညှိုးဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် အဖြူရောင်ပိုးကောင်ကြီးက လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်သော်လည်း ယနေ့ ရွှီနင်၏လက်ညှိုးနှင့် ထိလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရလေသည်။

“ဟင်...”

ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကြောင့် ရွှီနင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။

အဖြူရောင်ပိုးကောင်ကြီးက သူ့လက်နားကပ်လာပြီး သူ့လက်ချောင်းကို မနားတမ်း ပွတ်သပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ဘာဖြစ်တာလဲဟ’

ရွှီနင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ့လက်ညှိုးအား ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။

ရွှီနင် သူ့လက်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အရေပြားပေါ်တွင် သတ္တုမှုန်အချို့ ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သတ္တုတွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ထားသဖြင့် သူ့လက်များ ညစ်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒီ ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်က မီးသလင်းကျောက်ကို စားနိုင်တာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်...’

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီနင် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ပိုးကောင်ကို မထိမီ သူ့လက်ချောင်းများကို စင်ကြယ်အောင် သန့်စင်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပိုးကောင်က မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

‘ဒီရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကကောင်က...’

ရွှီနင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ဝေ့ပင်လင် ပြောပြခဲ့သည်မှာ ရင်းမြစ်တစ်ထောင် ပိုးကောင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ စုပ်ယူပြီး အစားအစာ လုံးဝမစားဟု ဆိုသည်။

‘ဒါက တကယ်ရော ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင် ဟုတ်ရဲ့လား...’

ရွှီနင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားမိသည်။

‘ထားလိုက်ပါတော့... မနက်ဖြန် သတ္တုတွင်းထဲ သွားရင် မီးသလင်းကျောက် အစအနလေး ခိုးထုတ်လာပြီး ဒီပိုးကောင် စား မစား စမ်းကြည့်ရမယ်...’

စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီနင် အစီအစဉ် ချလိုက်သည်။

သတ္တုတွင်းထဲမှ မီးသလင်းကျောက် အစအနလေးအား ခိုးထုတ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

…

နောက်တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

သတ္တုတွင်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ရွှီနင်သည် လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်ရှိသော မီးသလင်းကျောက်စလေးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမြန် အိပ်ပျော်နေစဉ် ရွှီနင်သည် လျှို့ဝှက်အကန့်ထဲသို့ မီးသလင်းကျောက်စလေးကို ထည့်လိုက်သည်။

ရွှီနင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ မီးသလင်းကျောက်စကို ထည့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်သည် အရသာရှိသော အစားအစာကို အနံ့ရလိုက်သကဲ့သို့ ထိုအရာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။

ရွှီနင်သည် ၎င်း၏ပါးစပ်ကို မမြင်ရသော်လည်း စားသောက်နေသည်ကိုမူ ခံစားမိလိုက်သည်။

‘မီးသလင်းကျောက်ကို စားပြီးရင် ဒီကောင် ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ’

ရွှီနင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရင်ထဲ၌ အခြားအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

‘ဒီမီးသလင်းကျောက်ထဲမှာ စွမ်းအင်တွေ ပါနေလို့ ဒီအင်းဆက်ပိုးက စုပ်ယူနေတာများလား’

ရွှီနင်ကတော့ ဤမီးသလင်းကျောက်ထဲမှ စွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူနိုင်ကြောင်း သေချာသည်။

အကယ်၍ ရင်းမြစ်တစ်ထောင်ပိုးကောင်သည် မီးသလင်းကျောက်ကို မျိုချပြီးနောက် အရည်အသွေးမြင့်မားသော သလင်းကျောက်များကို ပြန်ထုတ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ထောပြီဟု ဆိုရမည်။