အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း

သံလှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းခွဲကာ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

အခြေအနေမှာ အရေးတကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့သည် မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ကြသည်မှာ လအတန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုရန် အချိန်မရှိကြပေ။

ဤနေရာတွင် ငါးလကြာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံထားရပြီးနောက် ရွှီနင်သည် သတ္တုတွင်းစခန်း၏ တည်နေရာပုံစံကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် သတ္တုတွင်းစခန်း၏ တံတိုင်းရှိရာသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားလိုက်သည်။

လတ်တလော အခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေ၏။ ရွှီနင်သည် သူ့ဘက်သို့လာနေသော ကြီးကြပ်ရေးမှူးများနှင့် အစောင့်များကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မည်သူမျှ ရွှီနင်ကို သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

သို့သော် ဤအခြေအနေမှာ ခဏတာမျှသာ ခံလေသည်။

မကြာမီတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးက ရွှီနင် ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားတော့သည်။

“တွင်းတူးသမားတစ်ယောက် ထွက်ပြေးနေတယ်ဟေ့”

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အစောင့်များနှင့် အခြားကြီးကြပ်ရေးမှူးများသည်လည်း ရွှီနင်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ သူတို့သည် တုံဆိုင်းမနေဘဲ ရွှီနင်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

‘ငါ့ကို တွေ့သွားကြပြီပဲ’

ယခုအခါ သူနှင့် အုတ်ရိုးတံတိုင်းမှာ မီတာ ၂၀၀ အောက်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

အော်ဟစ်သံကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်၏ ရှေ့ဘက်တွင် ရှိနေသော အစောင့်များကလည်း သူ့ကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ရွှီနင်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရှေ့နောက်ညှပ်ပိတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ရွှီနင် မထိတ်လန့်ပေ။ သူရွေးချယ်ထားသော စခန်း၏ ဤဘက်ခြမ်းတွင် အစောင့်အရေအတွက် နည်းပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စခန်းမှ သန်မာသော အစောင့်များအားလုံးသည် သတ္တုတွင်းဘက်သို့ ရောက်နေကြသည်။

ဤအချိန်သည် ထွက်ပြေးရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖမ်းစမ်း... အဲဒီကောင်ကို မိအောင်ဖမ်း”

ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သူ့ကို ဖမ်းပြီး ကျန်တဲ့လူတွေအတွက် စံပြလုပ်ပြရမယ်... ဒီကောင်ကို လူအားလုံးရှေ့မှာ သတ်ပစ်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီနင် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ခဲအချို့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် လက်ထဲမှ ကျောက်ခဲများကို လျင်မြန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ရွှီနင်သည် စိတ်စွမ်းအင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏စွမ်းအားကို အရာဝတ္ထုများပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ တွဲကပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သူ၏စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသော ထိုကျောက်ခဲများသည် အစောင့်များ၏ လည်ပင်းများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရွှီနင်၏ ရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အရှိန်ထပ်တင်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးကို တိုက်ထုတ်ကာ မကြာမီတွင် အုတ်ရိုးတံတိုင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တံတိုင်းသည် မီတာ ၂၀ ခန့် မြင့်မားပြီး ထက်မြက်သော သံဆူးချွန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီနင်သည် သူ၏ အရေပြားခိုင်မာခြင်းပညာရပ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူသည် တံတိုင်းကို လွယ်ကူစွာ ကျော်တက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

“သူ ထွက်ပြေးသွားပြီဟေ့”

ရွှီနင် တံတိုင်းကို ကျော်လွှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း လိုက်လံဖမ်းဆီးသော ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် အစောင့်များမှာ လက်မလျှော့ကြပေ။

“မြန်မြန်လုပ်... လူတွေနဲ့ မြင်းတွေ သွားစုပြီး သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်ကြစမ်း”

အကယ်၍ တွင်းတူးသမားတစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားပါက သတ္တုတွင်းစခန်း၏ တာဝန်ခံသည် သူတို့ကို မလွဲမသွေ အပြစ်ပေးပေလိမ့်မည်။

…

ခြံစည်းရိုးကို ကျော်တက်ပြီးနောက် ရွှီနင် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းနက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင်းထဲတွင် ဆူးချွန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ကျင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပါက ဆူးချွန်များမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာပေါက် ဖောက်ထွင်းသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာက ရွှီနင်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝေဟင်တွင် ရှိနေစဉ် သူသည် ခြေထောက်ကို အားပြု၍ တံတိုင်းကို ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး ကျင်းကို ကျော်လွှားလိုက်လေသည်။

‘နောက်ဆုံးတော့ ငါ လွတ်သွားပြီကွ’

ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ငါးလတာကာလ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရွှီနင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေပြီ။

သူသည် သတ္တုတွင်းစခန်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

‘တစ်နေ့ကျရင် ငါ ပြန်လာပြီး လက်စားချေရမယ်’

ငါးလကြာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးနောက် ရွှီနင်၏ ရင်ထဲတွင် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သို့သော် ရွှီနင်မှာ ဤနေရာ၌ ကြာကြာနေမနေပေ။ ထိုအစောင့်များ သူ့နောက်သို့ ဆက်တိုက်လိုက်ကာ ဖမ်းဆီးကြမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။

ရွှီနင်သည် ဆက်လက် တုံဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်သွားလိုက်သည်။

သတ္တုတွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။

ထိုတောအုပ်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များက နေရောင်ကို ကာကွယ်ထားပြီး သစ်ပင်ကြီးများက မိုးမျှော်မတတ် မြင့်မားနေကြသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် အမြဲတစေ အရိပ်ရနေလေ့ရှိသည်။

ရွှီနင်သည် သူ့ခြေရာကို ဖျောက်နိုင်ရန်အတွက် မြက်ပင်များနှင့် ဆူးခြုံများ ထူထပ်သော နေရာများကို ရွေးချယ်သွားလာခဲ့သည်။

သို့သော် အစောင့်များသည် ရွှီနင် ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အဖွဲ့ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။

ရွှီနင်သည် သူ့နောက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် သူသည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်ရောက် ပုန်းအောင်းလိုက်လေသည်။

အစောင့်များ သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းကာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် အစောင့်အချို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

‘ဒီမှာ အသန်မာဆုံးဆိုတဲ့ အစောင့်က အတွင်းပိုင်းချီနယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတာ’

ထိုအစောင့်များ၏ အင်အားသည် ရွှီနင်အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

စခန်းမှ ပိုမိုသန်မာသော အစောင့်များသည် သတ္တုတွင်းဘက်သို့ စစ်ကူသွားကြသည်ဟု ရွှီနင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

ထို့နောက် ရွှီနင်သည် အလောင်းများကို ရှာဖွေရာ ငွေအမြောက်အမြား ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ငွေတုံးများသာမက ရွှေများကိုပါ တွေ့ရှိရသည်။

ရွှီနင်သည် ကျိဖုန်းစီရင်စု၏ ငွေကြေးစနစ်ကို နားမလည်သော်လည်း တွေ့ရှိထားသည်ဖြစ်ရာ ယူသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

ခေတ္တနားခိုရန် နေရာရှာသည်ဖြစ်စေ၊ ဖေးယွင်စီရင်စုသို့ ပြန်ရန် နည်းလမ်းရှာသည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် ငွေလိုပေသည်။

“သွားစို့”

ရွှီနင်သည် အသန်မာဆုံးဟု ထင်ရသော မြင်းတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ပြီး ဆက်လက် ထွက်ပြေးလေသည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ ရွှီနင်သည် တောအုပ်ကြီးထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ရွှီနင်၏မြင်းမှာ အကြာကြီး ပြေးလွှားခဲ့ရသဖြင့် ဆက်လက် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရွှီနင်သည် တုံဆိုင်းမနေဘဲ မြင်းကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှဆင်းပြီး ခြေလျင်ခရီး ဆက်နှင်လိုက်သည်။

တောအုပ်ကြီးအပြင်ဘက် မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရွာတစ်ရွာကို ရွှီနင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရွှီနင်သည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှည်လျားနေပြီး အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ရွာထဲသို့ဝင်၍ အနားယူရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော အစောင့်များသည် ရွာသားများကို သေချာပေါက် စစ်ဆေးမေးမြန်းကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ကောင်းစွာ သိထားသည်။

‘မနားခင် အဝေးကို အရင်ပြေးရမယ်’

လွန်ခဲ့သော ၅ လတာကာလအတွင်း ကောင်းမွန်စွာ မစားသောက်ခဲ့ရသော်လည်း ရွှီနင်တွင် ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ရှိထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာ မပြပေ။

…

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်…

တောင်ပေါ်လမ်းတစ်ခုတွင်…

ကုန်သည်လှည်းတန်းတစ်ခုသည် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် ချီတက်လာနေသည်။

ဤလှည်းတန်းတွင် အစောင့် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်သည်။ လှည်းတန်းရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်ခေါင်းဆောင်သည် တောင့်တင်းသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ကြွက်သားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် စွမ်းအားကြီးသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သာမန်ဓားပြများဆိုလျှင် သူတို့ကို ဓားပြတိုက်ရန် စဉ်းစားရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

“ဘာလဲဟ”

လှည်းတန်း ရှေ့ဆက်သွားနေစဉ် အစောင့်ခေါင်းဆောင်သည် တောင်ပေါ်လမ်းအလယ်၌ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုလူသည် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်ကာ ညစ်ပတ်ပေရေနေသည်။

“ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် လမ်းဖယ်စမ်း”

တောင့်တင်းသန်မာသော အစောင့်က တင်းမာသော လေသံဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို လက်ထဲတွင် အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ခရိုင်နှင့် ခရိုင်မြို့များ၏ အပြင်ဘက် လောကကြီးမှာ ပရမ်းပတာနိုင်လှရာ ဤလူသည် အန္တရာယ်ရှိမရှိ မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

နောက်ဘက်ရှိ လှည်းယာဉ်ပေါ်မှ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

သူသည် ပိုးသားဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထက်တန်းကျမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“တာဝန်ခံကြီး... ရှေ့မှာ လမ်းပိတ်နေတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါ”

တောင့်တင်းသန်မာသော အစောင့်က လှည့်ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ပိန်လှီသော တာဝန်ခံက ခေါင်းထွက်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသော မျက်နှာထား ပေါ်လာသည်။ “ဘေးကို ကန်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ... ဒုက္ခသည်ပုံစံ ပေါက်နေတာကို”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

တောင့်တင်းသန်မာသော အစောင့်က ရှေ့ထွက်လိုက်သည်။

“မြန်မြန် ဖယ်စမ်း”

သူသည် ထိုလူနားသို့ ရောက်သွားပြီး လမ်းဖယ်ပေးရန် အမူအရာပြကာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့”

သို့သော် အစောင့်အံ့သြသွားအောင်ပင် ထိုလူစိမ်းက ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဤအိမ်ခြေရာမဲ့ပုံ ပေါက်နေသူမှာ ရွှီနင်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် နေ့ညမနား လမ်းလျှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် လိုက်လံဖမ်းဆီးသော စစ်သည်များကို လုံးဝ ဖြတ်ကျော်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် လူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေပြီ။

ရွှီနင်သည် သူ့ပိုက်ဆံကို သုံး၍ အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက်အချို့ လဲလှယ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ငွေပေးပြီး အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက် နည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်လို့ပါ”

ရွှီနင်က သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အစောင့်က အနားသို့ ကပ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ညစ်ပတ်နေသော ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် သူ့စကားများက ယုံကြည်မှုရှိနေပြီး လမ်းလျှောက်ပုံမှာလည်း တည်ငြိမ်လှသည်။ တာဝန်ခံ ပြောသကဲ့သို့ ဒုက္ခသည်မဟုတ်ဘဲ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

အစောင့်သည် ရွှီနင် စိတ်ဆိုးသွားမည်စိုးသဖြင့် ရန်ဆက်မစတော့ပေ။

“မိတ်ဆွေ... ဒုက္ခရောက်နေတာလား”

အစောင့်က စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။ စကားပြောနေရင်း သူသည် တောင်ကုန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် မြင်းစီးဓားပြများအတွက် သူတို့အာရုံကို လှည့်စားရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“အဲဒီလိုပါပဲဗျာ” ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။ “အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက် နည်းနည်းလောက် ဝယ်လို့ရမလား”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီနင်က လက်ထဲမှ ငွေစများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

အစောင့်သည် မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မတွေ့ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ”

ပိန်လှီသော တာဝန်ခံမှာ ခေါင်းထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ သူ့လေသံမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။

“ဒီညီလေးက ဒုက္ခရောက်နေလို့ပါ... အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက် လဲချင်လို့တဲ့”

အစောင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တာဝန်ခံက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “မရောင်းဘူး... သူ့ကို ဘေးဆွဲထုတ်လိုက်... ငါတို့ ခရီးမြန်မြန် ဆက်ရမယ်”