အခန်း (၃၄၇)

တန်ယုနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံတို့မှာ ယီပိုင်မင်း ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း တစ်ထေရာတည်း တူညီနေတော့သည်။

ဤလူယုတ်မာ တန်ယုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မိန်းကလေးများစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအရှုပ်ထုပ်များကိုလည်း ယန်ချန်းရွှယ်က ငွေဖြင့် နှုတ်ပိတ်ကာ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ဟွမ်ချွဲဖြစ်ရပ်ကြောင့် ယန်ပါးဟို၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံခဲ့ရပြီး မိသားစုအိမ်တော်အတွင်း သုံးလတိုင်တိုင် အကျယ်ချုပ်ဖြင့် အမှားပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းကမှ ရက်စေ့၍ အပြင်ထွက်ခွင့် ရလာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ယုတ်မာသောဗီဇမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဒုတိယဦးလေး ယွီကျင်းတွင် မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ သောင်းကျန်းလာတော့သည်။

သူ နောက်ဆုံး ကျူးလွန်ခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ သာမန်မိသားစုမှ ဖြစ်သည်။ ကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးနောက် ယန်ချန်းရွှယ်က ထုံးစံအတိုင်း ငွေဖြင့် အမှုပိတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးကို ယန်အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုပေးပြီး သိမ်းပိုက်ထားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလွန်းသော ထိုမိန်းကလေးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ထိုည၌ပင် ယန်အိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ကြိုးဆွဲချကာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။

အိမ်စောင့်တပ်များ တွေ့ရှိချိန်တွင် သူမမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားလာသဖြင့် အိမ်စောင့်တပ်များလည်း အရေးတကြီးဖြင့် အဘိုးအိုယန်ထံ သတင်းပို့ခဲ့ရတော့သည်။

မိန်းကလေး၏ မိသားစုဝင်များ သိရှိသွားသည့်အခါ လူအင်အားဖြင့် ယန်အိမ်တော်ရှေ့တွင် လာရောက်ငိုကြွေး ဆန္ဒပြကြရာ တစ်မြို့တော်လုံး ဟိုးဟိုးကျော်သည့် အရှုပ်တော်ပုံကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တန်ယုကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က မိုက်မဲခဲ့ဖူးသော်လည်း လူသေဆုံးသည်အထိ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အိမ်ထဲမှာပင် အောင်းနေရတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ယန်ချန်းရွှယ်က သူမ၏ အာဏာဖြင့် လူစုခွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖြေရှင်းလေလေ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း မြို့ထဲတွင် အတော်အတန် လူသိများသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုအမျိုးသမီးတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားပြီး နှစ်ရှည်လများ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ရသည့် စေ့စပ်ထားသူ တစ်ဦးရှိသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကပင် ယွီကျင်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ ဝံပုလွေသွားတပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌လည်း မုဆိုးစစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်အထိ အောင်မြင်မှုများ ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

သူ၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ ယန်အိမ်တော်ရှေ့တွင် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားမှာ ဤစော်ကားမှုကို လုံးဝလက်မခံနိုင်ဘဲ ယန်အိမ်တော်သို့ လာရောက်ကာ တန်ယုကို လွှဲအပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ချန်းရွှယ်က သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေးကို ဘယ်လိုလုပ် လွှဲအပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ သူမသည် အိမ်တော်အစောင့်များကို အမိန့်ပေးကာ ထိုမုဆိုးစစ်သည်ကို ဝိုင်းဝန်းကာ ရိုက်နှက်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် အခြေအနေအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လိုက်လံရှာဖွေရေး တပ်ဖွဲ့များသည် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားကြသည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့် A တပ်ဖွဲ့ကြီးများမှာ သူတို့၏ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လေ့ရှိသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး တိုက်ရိုက်ရိုက်နှက်ခံရရုံတင်မကဘဲ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဆွေမျိုးသားချင်း စော်ကားခံရသည့် ကိစ္စအတွက်ပင် ထိုတပ်ဖွဲ့မှာ လုံးဝငြိမ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိစ္စက ဝံပုလွေသွား တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးနဲ့ ယန်အိမ်တော်ကြားက အကြီးအကျယ် ပဋိပက္ခဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒီလောက်အထိ ဆူဆူပူပူ ဖြစ်နေတာကို စစ်သူကြီးအဖိုးကြီးယန်က ဝင်မဖြေရှင်းဘူးလား"

ယွင်ရှန်း အံ့ဩသွားမိသည်။ ယန်ပါးဟို၏ စရိုက်အရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သင့်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တန်ယု စော်ကားမိသည်မှာ စည်းကမ်းမဲ့လှသော မုဆိုးစစ်သည်တော်များ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းမှာ ယန်မိသားစုစစ်တပ်နှင့် မဆိုင်သဖြင့် ပို၍ပင် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲသည်။

"စစ်သူကြီးအဖိုးကြီးယန်က ဝင်ဖြေရှင်းချင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အကြီးအကဲ ချန်က နန်းတွင်းက တခြားသော အရပ်ဘက်အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ယန်အိမ်တော်နဲ့ တန်ယုကို စွပ်စွဲပြစ်တင်တဲ့ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် တင်သွင်းခဲ့တယ်"

ယီပိုင်မင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပြသည်။

ထိုအစီရင်ခံစာမှာ စကားလုံးပေါင်း သုံးသောင်းခန့် ရှည်လျားပြီး၊တန်ယု၏ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျူးလွန်ခဲ့သော မိုက်မဲမှုများအပြင် ယန်အိမ်တော်က ကာကွယ်ပေးခဲ့ပုံများကိုပါ အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ ယန်ပါးဟိုသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ နန်းတွင်း၌ ထိုကဲ့သို့ အဖက်ဖက်မှ ဝိုင်းဝန်းစစ်ဆေးခြင်းကို ခံရချိန်တွင် စကားမဲ့သွားရရှာသည်။

သနားစရာကောင်းလှသော အဖိုးကြီးယန်သည် ကျိုးအင်ပါယာ၏ မင်းသုံးဆက်တိုင်တိုင် အမှုထမ်းခဲ့သော ဝါရင့်သူရဲကောင်းကြီး၊ ပထမတန်းစား နယ်စားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သက်ကြီးပိုင်းအရွယ်မှာမူ ဤကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်ခြင်းနှင့် အထီးကျန်ခြင်း ခံစားချက်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တန်ယု၏ ကိစ္စမှာ မည်သို့ပင် အဆုံးသတ်စေကာမူ ယန်အိမ်တော်၏ အင်အားကျဆင်းမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ညစ်နွမ်းသွားမှုမှာမူ ယခုအခါ အတည်

ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယန်ပါးဟိုနှင့် ယန်ချန်းရွှယ်တို့ကသာ တန်ယုကို လွှဲအပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့လျှင် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး ရှိကောင်းရှိနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ယန်အိမ်တော်သည် တန်ယုကို လုံးဝလွှဲအပ်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက အားနည်းချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ တန်ယု ထောင်ချောက်ဆင်ခံလိုက်ရတာနဲ့ တူတယ်"

ယွင်ရှန်းက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် သိုင်းသူရဲကောင်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ အရင်က ရောက်ဖူးသည်။ အိမ်တော်ရှေ့ရှိ အစောင့်များမှာ အလွန်ပင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိကြရာ အားကိုးရာမဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အိမ်တော်ပြင်ပရှိ သစ်ပင်၌ ကြိုးဆွဲချ သတ်သေနိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်

နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းပြင် ရွှမ်ဝူကျိပါ ယွီကျင်းမြို့သို့ သွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဟာ အစီအစဉ်ချထားတဲ့ ထောင်ချောက် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာက အခုချိန်မှာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲဆိုတာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရှုပ်တော်ပုံကြီး ဖြစ်လာတော့မှာ"

ယီပိုင်မင်းက သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်လျက် ယွင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်မလေးဆိုသည့်အတိုင်းပင် တစ်ခါကြားရုံနှင့် အားနည်းချက်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်အောင် ကြည့်နိုင်သည်။

"အရင်ဆုံး ယွီကျင်းမြို့ကို ပြန်ကြတာပေါ့"

ယွင်ရှန်းက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ချန်းလန် ယွီကျင်းမြို့သို့ ပြန်သွားစဉ်က မုဆိုးစစ်သည်တော် အချို့နှင့် ကျုံးရန်တို့မှာလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ယန်ချန်းလန် ယွီကျင်းမြို့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သာမန်ပြည်သူများ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဝူနင်းလမ်းသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော လွမ်းဆွေးဖွယ် တေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ယန်အိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ခေါင်းတလားတစ်ခုကို ချထားပြီး၊ နာရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သာမန်ပြည်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ မရပ်မနား ငိုယိုနေကြသည်။ အချို့ဆိုလျှင် အိမ်တော်ရှေ့တွင် စက္ကူငွေများကိုပင် လောင်ကျွမ်းနေကြတော့သည်။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ တံခါးမကြီးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင် မီးအိမ်အချို့ကို ဝတ်ကျေတန်းကျေ ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း အစောင့်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မတွေ့ရချေ။ ယန်အိမ်တော်အတွင်း၌မူ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အငွေ့အသက်များက လွှမ်းမိုးနေသည်။ အပြင်ဘက်မှ ငိုကြွေးသံများမှာလည်း ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

ဤအခြေအနေမှာ ရက်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခြင်းဖြစ်ရာ ယန်အိမ်တော်မှ လူများသည် အပြင်သို့ ကိစ္စရှိ၍ သွားလိုပါက နောက်ဖေးတံခါးမှသာ ခိုးထွက်နေကြရတော့သည်။

သို့သော် ထိုသို့ရှောင်လွှဲနေသည့်တိုင်အောင် အခြားသူများ၏ လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုမူ သူတို့ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ကြချေ။

သခင်လေး တန်ယုနှင့် ပတ်သက်သည့် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက ယန်အိမ်တော်သည် အလွန်ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အိမ်တော်သား အမြောက်အမြားမှာ နာမကျန်းဖြစ်သည်၊ အသက်ကြီးပြီဖြစ်သည် စသည့် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် အလုပ်မှ ထွက်သွားကြသည်။ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားသည့် ဧည့်သည်တော် ပညာရှင် များပင်လျှင် သူတို့၏ အိပ်ရာလိပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သစ်ပင်လဲရင် မျောက်တွေ ပျံ့လွင့်ကုန်ကြသည်ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ စစ်သူကြီးအဖိုးကြီးမှာ လုံးဝလဲမသွားသေးသော်လည်း အိမ်တော်ကြီးမှာမူ ပြိုလဲလုနီးပါးပင်။

ထိုအခွင့်အရေးသမား သူငယ်ချင်းများမှာ အိမ်တော်ကြီး အောင်မြင်ကျော်ကြားစဉ်က အစားကောင်းသောက်ကောင်း စားရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အိမ်တော်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အိမ်တော်တွင် ပြဿနာတက်နေချိန်၌မူ သူတို့နှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် အမြန်ဆုံး ပြေးနေကြတော့သည်။

အိမ်တော်အတွင်း၌မူ ဦးလေးယန်သည် ယန်ပါးဟို၏ အခန်းရှေ့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာဖြင့် စောင့်ကြပ်နေရှာသည်။ သခင်ကြီးသည် နန်းတွင်းမှ ဒေါသတကြီး ပြန်လာပြီး သခင်လေးကို သွေးအန်သည်အထိ ကန်ကျောက်ပစ်ခဲ့သည့် ထိုနေ့ကတည်းက သူ၏ ကျင့်ကြံရေးအခန်းအတွင်း၌သာ အောင်းနေခဲ့သည်။ သခင်ကြီးထံသို့ ပို့သမျှသော အစားအသောက်နှင့် ရေများကိုလည်း တစ်ချက်မျှပင် မတို့ထိဘဲ ပြန်လည်နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဦးလေးယန်က အကြိမ်ကြိမ် ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သခင်ကြီးက အမြဲတမ်းပင် သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။

"ဒိုင်း"

ကျောက်ခဲတစ်လုံးမှာ တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဦးလေးယန်၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်ဝင်လာသည်။ ထိုကျောက်ခဲတွင် စက္ကူတစ်စကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ဦးလေးယန်သည် ထိုစက္ကူပေါ်တွင် ဘာရေးထားသည်ကို ကြည့်စရာမလိုဘဲ သိနေသည်။

၎င်းမှာ ယန်အိမ်တော်ကို ကျိန်ဆဲထားသည့် စကားများသာ ဖြစ်သည်။ သခင်လေးသည် လူသတ်သမားဖြစ်သဖြင့် သေသင့်ကြောင်းမှအစ စစ်သူကြီးအဖိုးကြီးမှာ လမ်းမှားလိုက်သူဖြစ်ကြောင်း၊ စည်းကမ်းမရှိကြောင်းနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းကို မတရားကာကွယ်ပေးသူဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ထိုမကြားဝံ့မနာသာ စကားလုံးများအားလုံးမှာ သခင်ကြီး တစ်ဦးတည်းကိုသာ အဓိက ဦးတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေဟာ ကျိုးမြို့တော်မှာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေဖြစ်လို့ ပြည်သူတွေ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့တုန်းက ဘယ်သူက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို မမှတ်မိကြတော့ဘူးလား။ ရှေ့တန်းက စစ်သည်တွေကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် အိမ်တော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ထုတ်ရောင်းပြီး ရိက္ခာဝယ်ပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုရော သူတို့ မေ့သွားကြပြီလား။

ဦးလေးယန်သည် သက်ပြင်းချကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲကို ကောက်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ ငုံ့လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ရှေ့၌ ဖိနပ်တစ်စုံ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖိနပ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဦးလေးယန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ချန်းလန် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကာ ကျင့်ကြံရေးအခန်းဘက်သို့ လှည့်၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒုတိယသခင်လေး ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

ယန်အိမ်တော်တွင် ပြဿနာဖြစ်ပြီးနောက် တတိယသခင်မ ယန်ချန်းရွှယ်သည် သခင်ကြီးက သခင်လေးကို ကန်ကျောက်ခဲ့သည့်အပေါ် အငြိုးထားကာ သခင်ကြီး၏ အစားအသောက်နှင့် နေထိုင်ရေးကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဦးလေးယန်က ဒုတိယသခင်လေးကို အသိပေးရန် လူလွှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ကျင့်ကြံရေးအခန်းအတွင်းမှမူ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။