မင်းတို့ ကြောက်နေကြတာလား ၂

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင်...

နန်ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါးပင်လျှင် နဂါးနန်းတော် ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရ၏။ ဤမျှကြီးမားလွန်းသော အင်အားစုကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၇ ရှိ ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်စုမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သနည်း။

"..."

ဝမ်ချိုးကျင်းသည် သူမ၏ အစောက်အရှောက်များ၏ အတွေးကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချနိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ရှင်တို့ မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း နန်ယန်ဂိုဏ်းက မသေမျိုးအရှင်ကို တားပေးဖို့ပဲ အားထုတ်ပေးကြပါ"

ရှန်းယီကဲ့သို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မြင့်မားကာ အခြေခံကောင်းသူများသည် များသောအားဖြင့် စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတတ်ကြပြီး သိက္ခာကို အလေးထားတတ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ မသေမျိုးဂိုဏ်းများမှ မျက်နှာသာပေးခံရသော ပါရမီရှင်များ၏ ဘုံပြဿနာပင် ဖြစ်၏။

ရှန်းယီ၏ စရိုက်မှာ စောစောက သူ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ့အတွက် လမ်းစတစ်ခု ဖော်ပေးရန်နှင့် ပြန်ပြင်၍မရသော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်မှာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

"အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။"

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ အစောက်အရှောက်အချို့သည် အောက်ဘက်ရှိ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး "မသေမျိုးအရှင်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရဲ့ အကြံပေးချက်ကို နားထောင်ပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ကျောက်စိမ်းကြံ့နတ်ဆိုး ရေထဲသို့ ဆွဲချခံရသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေခဲ့၏။ ယခုအခါ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းသာ ရေပြင်ထက်တွင် ကျန်ရှိတော့၏။ ထိုခိုက်မှာပင် နဂါးငါးအိုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အလွန်သေးငယ်သော အလောတကြီးဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအလောတကြီး ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်။

ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံး၌ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်တော့သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ကို ထွက်လာရန် တကယ်ပင် အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် ကျွန်းမျောကို ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်နေပြီး ဖြစ်ရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယနေ့တွင် နဂါးငါးခန်းမ တစ်ခုတည်းသာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ အစောက်အရှောက် ခြောက်ဦး၏ အကြည့်အောက်မှာပင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်မှာ နေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူတို့ ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှန်းယီ၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကျွန်းပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသော ရွှေရောင်မီးလျှံကြီးကို မြင်လိုက်ကြရတော့သည်။

အဆုံးမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို သယ်ဆောင်လာသော မသေမျိုးဖီးနစ်ငှက်၏ ဟိန်းသံကြီးကဲ့သို့ပင်... ပေငါးရာကျော် ကျယ်ပြန့်သော နတ်ဆိုးသွေးပင်လယ်သည် လေးထပ်မြင့်သော နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။ ခရမ်းရောင် ဟုန့်မုန့်ချီများ စီးဝင်နေပြီး နတ်သားရဲများကဲ့သို့ နတ်ဆိုးကိုးကောင်မှာ အောက်ဘက်ရှိ လောကကြီးကို မထီမဲ့မြင် ငုံ့ကြည့်နေကြ၏။

ပလ္လင်ထက်ရှိ ကြက်သွေးရောင်ပုံရိပ်သည် လက်ထဲမှ မြင်းမြီးယပ်ကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ခရမ်းရောင်ဟုန့်မုန့်ချီသုံးခုသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာတော့သည်။

မီးတောက်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ရွှေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေပြီး မြေပြင်ထက်၌ နတ်ဘုံနတ်နန်းကို ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်မှာ ထိုမီးပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူ လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာပင် သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဟေး"

ဝမ်ချိုးကျင်းသည် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် မျက်နှာပျက်သွားပြန်၏။ ဤသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၄ ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သော အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထိုနေဝင်ချိန် အလင်းရောင်နှင့် ရောယှက်နေသော ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူမ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော မြင်ကွင်းဖြစ်၏။ ကျန်ရှိသော အစောက်အရှောက်ခြောက်ဦးမှာလည်း နေရာ၌ပင် မှင်တက်သွားကြသည်။

ဤမသေမျိုးအရှင်ကို တားဆီးရန်မှာ... ကြံ့နတ်ဆိုးကြီးကို ကယ်တင်ရန်ထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲပုံရနေပေသည်။

ရှန်းယီ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အသက်တစ်ရှိုက်မျှ အချိန်သာကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သံကြိုးများကို ကိုင်ထားသော ရေနေနတ်ဆိုးအုပ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် အလေးအနက် ထားလာကြသော်လည်း ရှန်းယီ၏ တည်နေရာ အစစ်အမှန်ကို သူတို့ ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။ သူတို့ အစွမ်းကုန် ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၇ ရှိ နတ်ဆိုးအိုကြီးတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ဂုတ်တွင် အေးစက်စက်အထိအတွေ့ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိနှင့် အနီးကပ်ဆုံးတွင်ရှိနေသော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုတည်ငြိမ်လှသော ခရမ်းရွှေရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် မိုးမြေ၏မျက်နှာသာပေးမှုကိုရရှိထားသော တာအိုများ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုပုံရိပ်မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ၎င်းမှာသေမိန့်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

၎င်းမှာ လက်ဖဝါးဖြင့် တစ်ချက်တည်း ရိုက်လိုက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ရေနေနတ်ဆိုးအိုကြီးမှာမူ မိမိ၏ အားနည်းချက်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း...

ရေနေနတ်ဆိုးအိုကြီးမှာ သံကြိုးများကို လွှတ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ၎င်း၏ သံချပ်ကာမှာ ဘုန်းကနဲမြည်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

သိထားရမည်မှာ ၎င်းတို့သည် သံချပ်ကာပေါ်မှ အမှတ်အသားများကို ဖယ်ရှားခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ခုနှင့် မလဲလှယ်ခဲ့ခြင်းက ထိုသံချပ်ကာ၏ အဖိုးတန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။

အခြားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ဤငွေရောင်သံချပ်ကာကို ဖောက်ထွင်းရန်ပင် အတော်လေး အားထုတ်ရမည် ဖြစ်၏။

နတ်ဆိုးအိုကြီးမှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး နတ်ဆိုးသွေးများမှာ စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာ၏။ အသိစိတ်အရ ၎င်းသည် သံကြိုးကိုက်လက်တစ်ဖက်ကို လွှတ်ကာ ခုခံရန်ကြိုးစားသော်လည်း၊ ရှေ့မှ မင်ရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်မှာ လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် လေဟာနယ်ကိုသာ ထိုးမိတော့သည်။

လေထဲတွင် လှောင်ရယ်သံတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သိုးငယ်တစ်ကောင်ကို ကျီစားနေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ရောယှက်နေသော အသံမျိုးပင်။

"..."

ထိုရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးအိုကြီး၏ သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာကို မြင်နေရပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးက လက်ဖဝါးများကို တစ်ပြိုင်နက်မြှောက်လိုက်ကြသဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ပြည့်သွား၏။

နတ်ဆိုးအိုကြီးသည် ၎င်း၏ အနှစ်သာရသွေးစွမ်းအင်များကို သုံး၍ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်ပေခန့်အထိ ကြီးထွားစေကာ၊ ၎င်း၏ လက်သီးချက်များဖြင့် သမုဒ္ဒရာကို ဖြိုခွဲလျက် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ကြမ်းကြုတ်စွာထုတ်လွှတ်တော့သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းများ အကုန်အစင်ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိပင်။ သို့သော် ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲမှ ပုံရိပ်များမှာ လျော့ပါးမသွားဘဲ ပို၍ပင် တိုးလာနေကာ၊ ထိုခရမ်းရွှေရောင် မျက်လုံးများမှာ သနားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုအကြည့်များမှာ သံယောဇဉ်ကင်းမဲ့သော အရောင်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖြူဖျော့သောလက်တစ်ဖက်က ၎င်း၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးအစွန်းဖြင့် ထိုသတ္တဝါ၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။

နတ်ဆိုးအိုကြီး အောက်သို့ လွင့်စဉ်ကျသွားချိန်တွင်မှ ရှန်းယီ၏ မျက်နှာမှာ ၎င်း၏ အနောက်၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဟူး။"

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နဖူးအလယ်ရှိ ရွှေရောင်မီးလျှံကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ရွှမ်ချင်း၏ ရယ်မောသံကြောင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏။

ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် သူ၏ ဤအမူအရာမှာ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ၊ ရွှေရောင်မီးလျှံအောက်ရှိ သမုဒ္ဒရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တစီစီမြည်သံမှလွဲ၍ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေ၏။

လူငယ်၏ လက်ဖျားမှ နတ်ဆိုးသွေးများသည် သူ၏ နဖူးအလယ်ရှိ ရွှေရောင်မီးလျှံပေါ်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ပေကျံသွားစေရာ၊ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အရှိန်အဝါတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အနည်းငယ် ထပ်လောင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဒုတိယမြောက် နတ်ဆိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုအတွေ့အကြုံရှိ ရေနေနတ်ဆိုးပင် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ လက်ထဲမှ သံကြိုးကို လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။

မူလက နတ်ဆိုးတစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်ရှိရာမှ သံကြိုးကို ကိုင်ထားသူ တစ်ဦးလျော့သွားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ နှစ်ဦးအထိ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ... ရေအောက်သို့ ရောက်နေသော ကျောက်စိမ်းကြံ့နတ်ဆိုးမှာ ရုတ်တရက် အထက်သို့ ပေအနည်းငယ် ပြန်တက်လာလေသည်။

"..."

နဂါးငါးခန်းမ သခင်၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုမှသည် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်သွားသည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ရှန်းယီကို မျှားထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အလွန်တရာ ကွဲပြားနေပေ၏။

နဂါးငါးအိုကြီးသည် အင်အားများကို ထပ်မံစုစည်းကာ ကြံ့နတ်ဆိုးကို အင်အားသုံးဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၆ ရှိ အခြားနတ်ဆိုးမှာမူ ရှေ့မှ ကျဆုံးသွားသော သတ္တဝါထက်ပင် အင်အားနည်းလှသဖြင့် သူတို့ကြားမှ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားနေတော့သည်။