သစ်သားတံခါး၏ နောက်ကွယ် ၂

"စိတ်ချပါ။"

ရှန်းယီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ သိုလှောင်ရတနာကို လက်ခံလိုက်ကာ "ပင်းပန်းသွားပြီ။ ကျေးဇူးပဲ။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နန်ဟုန်၏ကုန်းမြေနှင့် ရေပြင်များတစ်ခွင်တွင် ဟဲတာအိုရတနာနယ်မြေထက် ပို၍ လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"နောက်နောင်အကူအညီလိုတာ ရှိရင် အချိန်မရွေး လာရှာလို့ရပါတယ် စီနီယာ။" ကျန်းယဲ့က သူ၏ မျက်နှာကို ခပ်ပြင်းပြင်းပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မိမိ၏ ပုံမှန်စရိုက်နှင့် အနည်းငယ် ကင်းကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ရှောင်မိသားစုခံတပ် တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာ၏။ သဘောတူထားသော ဈေးနှုန်းမှာ မြင့်မားသော်လည်း၊ ရှန်းယီသည် ကိစ္စရပ်များကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ပေါင်ဟွားနတ်သမီး အကူအညီမဲ့နေချိန်တွင် နောက်ထပ် အခကြေးငွေ ထပ်တောင်းခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။

ရှန်းယီသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်သော်ငြား၊ သေချာပေါက် လူဆိုးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

"..."

ဝမ်ချိုးကျင်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။ ရွှေယွဲ့ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှသေးငယ်သော စီးပွားရေးကိစ္စမျိုးကို သူမ ရှားရှားပါးပါးသာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှည့်ကာ အစောင့်များအား ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း အတွက် လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ နန်ယန်ဂိုဏ်းအတွက် လက်ဆောင်တွေပါထပ်ထည့်ပြီး ငါ့ဆီ ယူခဲ့ပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ပြီးတာလေ..." အစောင့်ဖြစ်သူမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှန်းယီသည် တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည် ဆိုဦးတော့၊ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် ဘောင်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးပြီး စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းလဲနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍တစ်ဖက်လူက အကျင့်ပါသွားပြီး သတိရတိုင်း သူတို့ဆီလာ၍ အမြတ်ထုတ်နေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။

"သွားလုပ်လိုက်ပါ။"

ဝမ်ချိုးကျင်းသည် ထပ်မံ၍ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ သူမသည် အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

ရှန်းယီ၏ အစွမ်းအစများဖြင့်ဆိုလျှင် နန်ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါးအကြား၌ သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးမည့်သူ မရှိဘဲ နေပါမည်လော။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးဟု ဆိုလျှင်ပင်ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်၏ ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် နန်ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါး၏ နာမည်ကို အသုံးချကာ ရွှေယွဲ့ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံမှ အမြတ်ထုတ်မည့် ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပေသည်။

တပည့်ဖြစ်သော ရှန်းယီကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နန်ယန်ဂိုဏ်းမှာ စစ်မှန်သောမသေမျိုးဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကို ထိုက်တန်သော လေးစားမှု ပြသရမည်။

သစ္စာရှိသောကျေးကျွန်သည် သခင်နှစ်ဦးကို အလုပ်အကျွေး မပြုပေ။ ထို့ပြင် အခက်အခဲကြုံနေချိန်တွင် ကူညီခြင်းသည် အောင်မြင်နေချိန်တွင် ထပ်လောင်းချီးမွမ်းခြင်းထက် အမြဲတမ်း ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် ကြေးခြင်္သေ့စိမ်း ဝိညာဉ်ရုပ်သေးကို စီးနင်း၍ ရောက်လာခဲ့သည်ကို ဝမ်ချိုးကျင်း သတိရသွားပြီး ခေတ္တမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသောပုံစံရှိသည့် အနက်ရောင်အလင်းဓားပျံဆွဲသီး တစ်ခုကို သွားယူခိုင်းလိုက်၏။

သူမသည် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များကို ယူကာ ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။

"မသေမျိုးအရှင်ရှန်း... ဒါက ရွှေယွဲ့မဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ နန်ယန်ဂိုဏ်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ ကျွန်မက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကိုယ်စား ဂိုဏ်းချုပ်ဆီမှာ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ပြောပေးပါ။ ဒီ ဖေးရွှမ်ဓားလေးက ကျွန်မရဲ့ စေတနာလေးပါ။ စိတ်မထားဘဲ လက်ခံပေးပါ။"

"..."

ရှန်းယီသည် ရိုသေစွာပေးအပ်လာသော သိုလှောင်အိတ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဓားပျံဆွဲသီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ကျေးဇူးပဲ... နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် ဒါကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးပါ့မယ်။" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အကယ်၍ သူသာ လက်ဆောင်ပေးရန် အမှန်တကယ်တာဝန်ရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် သူရောက်လာစဉ်က ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုး ပြသခဲ့မည် မဟုတ်သလို၊ ဤကိစ္စကို ထပ်ပြောနေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်ချိုးကျင်းသည် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မဖော်ပြဘဲ ပြုံးလိုက်၏။ အမှန်ပင် စီးပွားရေးလုပ်သူများသည် အခြားသူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် မှားယွင်းခဲလှသည်။

ထို့ပြင် ဤစကားအရ ရှန်းယီသည် နန်ယန်ဂိုဏ်းတွင် သာမန်မဟုတ်သော နေရာတစ်ခု၌ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

...

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ၏ တေးဂီတသံများ ခြံရံထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဝမ်ချိုးကျင်းနှင့် အစောက်အရှောက်အချို့သာ ကြေးခြင်္သေ့စိမ်း ဝိညာဉ်ရုပ်သေး တိမ်တိုက်များဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို အဝေးမှ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

ရွှေယွဲ့ ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်ရှန်းယီသည် ဆွဲသီးကိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်အလင်းတန်း ဖြင့်ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူသည် ၎င်းအပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တက်နင်းလိုက်သည်။

ဓားပုံစံရှိသော်လည်း ဤအရာမှာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်ရတနာမဟုတ်ဘဲ ခရီးသွားရန်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အသုံးဝင်မှုမှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊နတ်သမီးရေချိုးသည်ကို ကြည့်ရှုပြီး ကောင်းကင်သို့နဂါးကခုန်ခြင်း အကြောင်း ဉာဏ်အလင်းရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။

အသက်ရှူစွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှ သွင်းလိုက်ရုံဖြင့် ကြေးခြင်္သေ့စိမ်းဝိညာဉ်ရုပ်သေးကို အဝေးကြီးမှာပင် ချန်ထားရစ်နိုင်ပေသည်။

"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝမ်က တကယ် ရက်ရောတာပဲ။"

ကျင်းကျင့်စုန့် က စုပ်သပ်လိုက်၏။ ဤဓားပျံမှာ အနည်းဆုံးတော့ ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချင်းဟိုင်စံအိမ်၏ အရင်းအမြစ်များနှင့်ဆိုလျှင် ဤမျှဇိမ်ကျသော အရာမျိုးကို အိမ်မက်ပင် မမက်ရဲပေ။

သို့သော်လည်း ယုတ္တိတော့ ရှိပါသည်။ မသေမျိုးအရှင်ရှန်း မျက်နှာသာပေးခံရရန်အတွက် သာမန်ပစ္စည်းများက အဆင့်မီမည် မဟုတ်ပေ။

ဓားပျံနှင့် အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရှန်းယီသည် ကျန်းယဲ့နှင့် ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွား၏။ ထိုနေရာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အဆုံးမရှိသော ရှောင်မိသားစုမှ အရပ်သားလူအုပ်ကြီးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြေးခြင်္သေ့စိမ်း ဝိညာဉ်ရုပ်သေး အခုနှစ်ဆယ်နီးပါး ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံလာကြ၏။

"ခင်ဗျားတို့ သူတို့ကိုပြန်ခေါ်သွားဖို့ တာဝန်ယူရမယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါ်သွားလို့ရတယ်။ အန္တရာယ်ရှိရင် ကျောက်စိမ်းပြား နဲ့ ကျုပ်ကို အကြောင်းကြားလိုက်။"

အထောက်တော်များစွာကို ခေါ်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်မှာ သူတို့ကို အလုပ်ပေးရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်နှင့် နီးကပ်နေသော ကျင့်ကြံသူ ကျင်းကျင့်စုန့်မှာပင် မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမှ မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆိုးသတ်သည့် အချိန်များတွင် မသေမျိုးအရှင်ရှန်းက သူတို့ကို လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ တစ်ခုခုမှ မလုပ်လျှင် သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော အထောက်တော်ဝတ်ရုံနှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်မည် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်ချပါ စီနီယာ။ တစ်ယောက်မှ မလျော့စေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်။"

"အင်း။"

ရှန်းယီသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် တိမ်တိုက်များဆီသို့ ဓားစီး၍ တစ်ဖန်ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။ ဖေးရွှမ်ဓားကြောင့် ယခင်က လေးငါးရက် ကြာခဲ့သောခရီးစဉ်မှာ ယခုအခါ နှစ်နာရီပင် မပြည့်တော့ပေ။

ရင်းနှီးနေသော နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ.

သူသည် မဟာအစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူသည် တာအိုချပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဘိုးဘေးခန်းမဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အခုတလော နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့၊ အစီအရင် ဖွင့်တာ ပိတ်တာကို စီနီယာ ရွှမ်ချင်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ်။"

အမှန်တော့ နီကျွင်းကို လုပ်ခိုင်းလျှင်လည်း မဆိုးပေ။ သို့သော် သူ၏အဆင့်မှာ နိမ့်လွန်းနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်း များစွာနှင့် ယခုမှ စတင်ထိတွေ့ခွင့်ရထားရာ အချိန်မဆွဲဘဲ ကျင့်ကြံရန် စိတ်အားထက်သန်နေမည် ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်းသာလျှင် အားလပ်ချိန် ရှိနေပုံရသည်။

ရတနာနယ်မြေ၏ လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ အကယ်၍ ရွှမ်ချင်းတွင် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်သာ ရှိခဲ့ပါက သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တာအိုချပ်ပြားကို စောစောကတည်းက ယူသွားလောက်ပေပြီ။

"အာ။"

တရားထိုင်ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီရွှမ်ချင်းသည် တာအိုချပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ နက်ရှိုင်းသောအတွေးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။

အစီအရင်ဖွင့်တာ ပိတ်တာဆိုတာ... တံခါးစောင့်ရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ လီရွှမ်ချင်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအထိ တကယ်ပဲ ကျဆင်းသွားပြီလား။

"ဟူး။"

ရှန်းယီသည် အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို စာနာပေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ဓားပျံဆွဲသီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အလင်းကာကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်ကာ ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ပုံရိပ်များစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။ ထိုအထဲတွင် ရွှီချင်းအာ နှင့် နီကျွင်း ကဲ့သို့သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများစွာ ပါဝင်သည်။ နန်ယန်ရတနာနယ်မြေ အတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာအချိန်ဖြုန်းခဲ့ရသော ဤကျင့်ကြံသူများသည် ယခုအခါ ကျမ်းစာတိုက်မှ ရတနာများကို မမောမပန်းစုဆောင်းယူနေကြပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မပေါ့ဆရဲကြပေ။

"မင်းတို့ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ကြပါ။"

ရှန်းယီသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အထက်ရှိ ခရုပတ်လှေကားဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူ မမေ့သေးပေ။ အထက်တွင် မဖွင့်ရသေးသော သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် ကျန်ရှိနေသေး၏။

သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် ထိုတံခါး၏ သော့မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်ဆိုင်သော ကျောက်စိမ်းဖြူတာအိုချပ်ပြားပင် ဖြစ်ရမည်။

ကျမ်းစာတိုက်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ရှေ့ရှိ သစ်သားတံခါးကို အနည်းငယ်စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ တာအိုချပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ၎င်းအတွင်းသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။

ယခင်က သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏အရှိန်အဝါ ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤကျောက်စိမ်းဖြူတာအိုချပ်ပြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေကြောင်း ရှန်းယီ ခံစားလိုက်ရသည်။

အစောပိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက တာအိုချပ်ပြားကို အသက်သွင်းရန်တွက် မယောင်မလည်သာဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဂိုဏ်း၏မဟာအစီအရင်ကို ဖွင့်ရန်ပင် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့၏။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏တရားနန်းတော် အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါအများစုကိုလည်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ၎င်းမှာမြစ်ထဲသို့ ရေတစ်စက် ချလိုက်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင်ဂယက်မထခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တံခါးဖွင့်ခြင်းက သိပ်ကြီးမားသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

တံခါးဟကြောင်းမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီးနောက်... ရှန်းယီ၏တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် စုပ်ယူခံလိုက်ရ၏။ သူ၏ အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားချိန်တွင်မူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျယ်ပြောလှသောအဖြူရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အညစ်အကြေး ကင်းစင်လှသော တိမ်ပင်လယ်ကြီး အတွင်းသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ကြင်နာတတ်သော မျက်လုံးများနှင့် သဘောကောင်းသော မျက်နှာရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

အဘိုးအိုက မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ချင်းရောက်လာပြီပဲ။ ဒီနေ့ ဘာနည်းစနစ်ကို သင်ယူချင်သလဲ"

"ဟင်။"

ရှန်းယီသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြုမိလာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဘေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ကြည့်လိုက်၏။ အဘိုးအိုက တံခါးပေါက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် "ရွှမ်ချင်း ရောက်လာပြီပဲ။ ဒီနေ့ ဘာနည်းစနစ်ကို သင်ယူချင်သလဲ" ဟု ထပ်ပြောပြန်သည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်၏။ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အထက်မှ အောက်အထိ ပုံမှန်အသိစိတ်ရှိသူမရှိဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သဘောပေါက်သွားလေပြီ။ ဤအရာမှာ စိတ်ကူးယဉ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အသက်မပြောနှင့်၊ အသိစိတ်ပင် မရှိပေ။ ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုစဉ်က တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်သူ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဂရုစိုက်မှုနှင့် အဖော်ပြုမှု ခံစားချက်ကို ပေးရန်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"ဘာနည်းစနစ်တွေ ရှိလဲ" ရှန်းယီက မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းကတော့လေ။"

အဘိုးအိုက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်၏။ "ရွှမ်ချင်း... မင်းက အမြဲတမ်း ဝါးနိုင်တာထက် ပိုမြိုတယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် နည်းစနစ်တွေအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိ ကျင့်ကြံဖို့ကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် လိုအပ်တယ်။ မင်းက အမြဲတမ်းတစ်ခုသင်ပြီး တစ်ခုမေ့နေတယ်။ မင်းရဲ့အကျင့်ကို မြန်မြန်မပြင်ရင် မင်းဆရာက မင်းကို နှင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်။"

စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်များဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားပုံရသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင်၊ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွသောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ထျန်းယန် ၄၉ ထံမှ သူရရှိထားသောအသိဉာဏ်များမှ သယ်ဆောင်လာသည့် သေးငယ်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နည်းစနစ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်နိုင်တယ်။ ယင်နဲ့ ယန်ကို နားလည်နိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ခုံရုံးကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးမသေမျိုးဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရယူနိုင်တယ်"

အဘိုးအိုသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်၊သို့မဟုတ် ရွှမ်ချင်းက အမြဲတမ်း ဤသို့ ပြန်ဖြေလေ့ရှိ၍လော မသိ။ သူသည် မငြင်းခုံဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "မင်း... မင်း အကြီးအကျယ် နောင်တရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ ရွှမ်ချင်းသည် ထိုတံခါးဖွင့်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာမှင်တက်ရပ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာခဲ့၏။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ မြင့်မားသောရုပ်တုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကို ဘိုးဘေး၏ ဖိနပ်များပေါ်သို့ အပ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... မှန်ခဲ့ပါတယ်။"

ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြည်းညင်းစွာလွင့်မျောနေသော အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့များနှင့်အတူ ညင်သာသော ရေရွတ်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ အချို့သော အမှားများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရနိုင်တော့သလို၊ တွေးတောကြည့်ရန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှ၏။ သေမျိုးများနှင့် မသေမျိုးများကြားကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။