အင်အားအပြည့် ၂

ကျန်ရှိနေသည်မှာ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အတွေ့အကြုံများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြည့်အဝ အသုံးဝင်လာခဲ့၏။

ဖတ်

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဖြူဆွတ်သော သွားများကို ထုတ်ပြလျက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

ထင်ရှားပြတ်သားလှသော ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်ဝါးသည် သူ၏ မျက်နှာနှင့် သုံးလက်မခန့်အကွာတွင် ပြင်းထန်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံက သူ၏ ငွေရောင်သံခပ်ကာဦးထုပ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို လေထဲတွင် အရူးအမူး လွင့်ပျံသွားစေသည်။

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် မတော်တဆကဲ့သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရှန်းယီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားခဲ့သည်။

"မင်း... အရမ်း နှေးလွန်းတယ်"

သူ စကားပြောလိုက်သည့် ခဏမှာပင်၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်များအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"..."

ဝေယွမ်ကျိုးသည် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးများပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ ထူးခြားသော မျက်နှာတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ အလင်းတန်းမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။

နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်အား အပြင်လောကတွင် အရှက်ခွဲမခံနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးကြားမှ အလင်းတန်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်...

မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေဆဲပင်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အဖမ်းခံထားရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ခရမ်းရွှေရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် "ပြီးတော့ကော" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွား၏။

သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်း တစ်ခုလုံးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတုန်ရင်လာပြီး လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းတက်လာသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်ကာ သူ ဖမ်းဆုပ်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ညာဘက်ပခုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော မပြည့်စုံသည့် မီးခိုးဖြူရောင်သံချပ်ကာအစိပ်အပိုင်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာနှင့် ဆိတ်သုဉ်းမှုများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပြန်ဝင်လာစေရန် လျှာကို ပြင်းထန်စွာကိုက်လိုက်ပြီး၊ ထိုသံချပ်ကာထံမှ အကြည့်ကို အတင်းအကျပ်လွှဲဖယ်လိုက်ကာ သူ၏ သွေးအနှစ်သာရများဖြင့် နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်လျက် ထိုလက်ကောက်ဝတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပေ၏။

ဖတ်

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ကို အသာအယာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ မျက်နှာကို ပြတ်သားစွာပြန်လည်ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ရိုးရှင်းလှ၏။ သို့သော် ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ လွင့်စင်သွားကြရသည်။

ဝုန်း

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝမ်ယန်ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရစွာလွင့်စင်ကျသွားကာ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ ကျန်း တစ်ရာ မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထလာကာ မိုးမြေကိုပင် ဆက်သွယ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"..."

ရှန်းယီသည် တစ်ဖက်လူ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော လက်ကောက်ဝတ်အကာအကွယ်ကို ဖုန်ခါလိုက်ပြီး လှုပ်ခတ်နေသော ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာမှ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

မီးပင်လယ်ကြီးသည် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ ဝမ်ယန်ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော လျှိုမြောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးလက်ဝါးကြီးသည် ရေအောက်ရှိ အရာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ၊ ရေအောက်တွင် မရှင်းလင်းသောအရိပ်တစ်ခုမှာ အသည်းအသန် လှုပ်ရှားနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ထွက်လာခဲ့ရာ ချွဲကျိနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ဦးက လိုက်၊ တစ်ဦးက ပြေးရင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

မီးလက်ဝါးကြီး၏ လိုက်လံမှုကို ခံနေရသည်မှာ ရုပ်ဆိုးလှသော ရေစပါးအုံးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ချဉ်းကပ်လာသော မီးပင်လယ်ကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ တောင်တန်းကြီးသဖွယ် ဧရာမအမြီးကြီးဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

စပါးအုံးကြီး၏အမြီးသည် မီးတောက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရိုက်ချလိုက်၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရေများမှာ ဆူပွက်လာပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရှန်းယီ၏ အစောပိုင်း ရိုက်ချက်ကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူများသည် ယခုအခါ ထိုဧရာမအမြီးကြီး၏ ရိုက်ချက်နှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရပြန်ရာ၊ ကျင့်ကြံဆင့် နိမ့်ပါးသူများမှာ အသက်ရှူနှုန်းများမမှန်တော့ဘဲ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အင်အားစု မြောက်မြားစွာသည် ထိုမြွေမြီးအောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြဖူးသည်။

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် သူ၏ ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသော မီးပင်လယ်ကြားတွင် ရှန်းယီ၏ခြေရာကို စူးစိုက်ရှာဖွေနေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသည်။

ဤလူ၏ ခွန်အားနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ကြိုတင်သိထားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏မွေးစားဖခင် အပါအဝင် နဂါးငါးနန်းတော်မှ ထိပ်သီးအားလုံးကို သုတ်သင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ဝါးထဲမှ လွယ်လွယ်ကူကူရုန်းထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်ရသောအခါ စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်မှာ တုန်လှုပ်သွားရဆဲပင်။ သူသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူနှင့် သူ၏ကြားတွင် သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက် ရှိနေသေးသည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားမှာ သူ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် သူ၏ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် မီးပင်လယ်အတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော ပုံရိပ်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကျောပြင်ဆီမှ အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ နဂါးတစ်ကောင် ရေကို ရှူသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ကြည်လင်သောလှံရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ အနောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်၏။

၎င်းမှာ သူ၏ ကျော်ကြားလှသော စွမ်းအားကြီး တိုက်ကွက်တစ်ခုပင်။

ဘန်း

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် လှည့်၍ ထိုးလိုက်သည့် ခဏတွင် ထိုခရမ်းရွှေရောင်မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထား၏။ ထို့ကြောင့် တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီးပင်လယ်များကို ခွဲနိုင်သော ထိုရေလှံရှည်ကြီးမှာ လက်မဝက်မျှပင် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အနှစ်သာရသွေးများ ဆူပွက်လာသည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံအတွင်းရှိ ပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ဆူပွက်လာတော့သည်။

အပြာရောင် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာ၏။ အစီအရင်၏ အကာအကွယ် ရှိနေသော်လည်း ရတနာသင်္ဘောအစင်းတစ်ရာကျော်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

"ဂါး... အား"

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ရာ၊ စစ်သူကြီး၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ လိမ်ဖည်သွားပြီး အရိုးများမှာအရေပြားကို ဖောက်ထွက်လာကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မပြည့်စုံသေးသော ကွေရှမသေမျိုးချပ်ဝတ်အစီအရင်၏ အကူအညီဖြင့် စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်စစီပြိုကွဲသွားပြီး သူ၏ အသားနှင့် အရိုးများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"ပြီးသွားပြီ"

ယန်ရှင်းယွမ်သည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ စူးရှပေ၏။ စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်။

ထျန်းယန် ၄၉ ကို တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးရုံနှင့် အမြဲတမ်း မြင်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူသည် လွတ်မြောက်သွားသော အရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို သူ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အမှန်ပင်... နောက်တစ်ခဏတွင်...

စစ်သူကြီးတောက်ဟိုင်၏ သွေးအိုင်ထဲမှ ခန္ဓာကိုယ်မှာနေရာပေါင်းများစွာတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ မီးခိုးဖြူရောင် သံချပ်ကာမှာမြူခိုးများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပြန်လည် နေရာယူသွားတော့သည်။