အခန်း (၃၃၈)

အခန်း။ ၃၃၈

ကားတန်းကြီးသည် ကတ္တရာလမ်းမအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်လာခဲ့ရာ တောင်ပတ်လမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုအခါ ခရီးတွင်မှုမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

လီမြစ်သည် လီကျန်းမြို့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်မှန်သော်လည်း မြို့ပြဧရိယာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် မြစ်ကို အရင်ဖြတ်ကျော်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျန်းမြို့၏ အဓိက မြို့ပြရပ်ကွက်မှာ မြစ်၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် တည်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီကျန်းမြို့တွင် လီမြစ်ကူးတံတားကို တည်ဆောက်ပြီးစီးထားပြီဖြစ်ရာ ထိုတံတားကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် မြို့ပြဧရိယာအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကားတန်းကြီးသည် လီမြစ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လုချွမ်းနှင့် အခြားသူများသည် မြောက်မှတောင်သို့ သွယ်တန်းထားသော တံတားကြီးနှင့် လီမြစ်ကျယ်ကြီးကို ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ရောက်ပြီ ဟိုးမှာ လီမြစ်ကူးတံတားကြီး"

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ကိုယ်တစ်ဝက်ခန့်ကို ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ကာ ရှေ့မှ မြစ်ကူးတံတားကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော လုချွမ်းမှာမူ ကျောက်လင်းကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကြည့်ရန် မလိုဘဲ ရှေ့တည့်တည့်မှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

လီမြစ်ကူးတံတားကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ပြင်ထက်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားသည့် သံမဏိနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဧရာမ တံတားတိုင်ကြီးများသည် မြစ်ရေပြင်အောက်တွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး စောင်းကြိုးများသဖွယ် စနစ်တကျ စီတန်းထားသော သံမဏိကြိုးများသည် တံတားတစ်လျှောက် သွယ်တန်းလျက် တံတားကြီးအား ဆွဲဆန့်ထားကြသည်။

မြစ်ပြင်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး လှိုင်းလုံးများမှာ တလိမ့်လိမ့် တက်နေကြသည်။ နေရောင်အောက်တွင် ရေပြင်မှာ ရွှေမှုန်များ ကြဲပက်ထားသကဲ့သို့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေတော့သည်။ အဝေးဆီတွင် မြစ်ရေပြင်ထက်မှ မြူပါးလေးများမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးလာပြီး မြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ထိုမြူများကြားတွင် ရံဖန်ရံခါဆိုသလို ဧရာမ ဗီဇပြောင်းငါးကြီးတစ်ကောင်၏ ကျောပြင်မှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်နှင့် ဖျတ်ခနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကားတန်းကြီးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တံတားပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံတားပေါ်၌ မော်တော်ယာဉ်များ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ဗီဇပြောင်း လိပ်ကြီးက လမ်းရှင်းပေးနေရသည်။ ထိုသို့ လမ်းရှင်းရန် အချိန်ယူနေရသောကြောင့် ကားတန်းတစ်ခုလုံးမှာ အရှိန်လျှော့လိုက်ရပြီး တံတားပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာသာ ရွေ့လျားနေကြရသည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း…

ဗီဇပြောင်း လိပ်ကြီး၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပိတ်ဆို့နေသော ကားများသည် ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး လမ်းဘေးရှိ မြေပြင်နှင့် အခြားယာဉ်များကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိကာ နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ တံတားအောက်ခြေမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝေါခနဲ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် တံတားတိုင်ကြီးများအတိုင်း ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် တက်လာသကဲ့သို့ တံတားကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားရသည်။

လုချွမ်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"လုချွမ်း... သားရဲရိုင်းတစ်ကောင် တက်လာနေပြီထင်တယ်"

ကျောက်လင်းသည် ကားတံခါးကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ကာ ချီချီလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သံမဏိဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ရှေ့ခန်းရှိ လုချွမ်းကို လှမ်း၍ အော်ဟစ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

လုချွမ်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ တံတားကူးရုံမျှဖြင့် သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်အောက်ခံ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများအားလုံးမှာ သူရှိရာသို့ ချက်ချင်းပင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ဂျုန်းဂျုန်းဂျိဂျိ….

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တံတားအောက်ရှိ သတ္တဝါကြီးမှာ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ ကားတန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိတ်ဆို့နေပြီး လုချွမ်းနှင့် အခြားသူများအား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဘုရားရေ... မြွေကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ"

ကျောက်လင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

၎င်းမှာ အလျား ၁၅ မီတာကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို ဘီလူးသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။ ရေစည်ပိုင်းထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ လမ်းမပေါ်တွင် ခွေယှက်နေသည်။ နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ထိုမြွေကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို အေးစက်တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုစဉ် မြွေဘီလူးကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကို မြင့်မားစွာ မော့လိုက်ပြီး မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးအစုံဖြင့် လုချွမ်းတို့အုပ်စုကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှလည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လှိုင်လှိုင်ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

လုချွမ်းသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလျက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၄ ရှိသော သားရဲရိုင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ကားတန်းအတွက်မူ ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ရှူး... ဝေါ..."

ဧရာမမြွေကြီးသည် လုချွမ်းတို့ရှိရာသို့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ ဟက်ခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ချွန်ထက်သော သွားတန်းကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှပြီး လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းသွားသည်။ တံတားပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ထိုသားရဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေး၏ နားနှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ပေးလိုက်ပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော ထိုအသံလှိုင်းဒဏ်ကို အံကြိတ်ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် လျှပ်စီးကြောင်းများသဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကာ မြွေဘီလူးကြီးထံသို့ ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဂျုန်း... ဂျုန်း...

အာဖန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးမှာ လေထုကို ခွဲလျက် စူးရှသော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

အာဖန်းသည် ၎င်းထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အကြေးခွံနက်မြွေကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ ၎င်းသည် တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ် အငွေ့အစိုင်အခဲများကို ရေတံခွန်သဖွယ် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှေ့ရှိ တံတားမျက်နှာပြင်မှာ ဆီးနှင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထိုအအေးလှိုင်းမှာ အာဖန်းနှင့် အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးများဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

အာဖန်းနှင့် တင့်ကားသဖွယ် ခံစစ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ လျှပ်စီး ၁ နှင့် လျင်မြန်သော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသာ အုပ်စုထဲမှ ဘေးသို့ ခုန်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး မြွေကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှနေ၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

တာဖန်း၊ ဧရာမဇွန်ဘီ ၁ နှင့် အခြားရုပ်သေးအချို့မှာမူ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော အအေးဒဏ်ကြောင့် တစ်နေရာတည်း၌ပင် ခဲသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူလွှလွှ ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားရရှာသည်။

သို့သော်လည်း ဤဆီးနှင်းများမှာ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ခေတ္တမျှသာ တောင့်တင်းသွားစေပြီး လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးသွားစေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် ဧရာမဇွန်ဘီ ၁ နှင့် အခြားရုပ်သေးများသည် ၎င်းတို့၏ ပင်ကိုယ်အင်အားကို အသုံးပြုကာ ရုန်းကန်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခဲလွှာများမှာ အက်ကွဲကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အာဖန်းတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထွက်ပေါ်လာစေပြီး နက်မှောင်သော အလင်းသံချပ်ကာစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ အအေးလှိုင်းဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုစဉ် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွန်းနေသော အကြေးခွံနက်မြွေကြီး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျင်မြန်သော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လျှပ်စီး ၁ နှင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများသဖွယ် တံတားပေါ်ရှိ ကားများကြားနှင့် သံမဏိကြိုးများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ခုန်ကူးရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြွေဘီလူးကြီး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ လက်ထဲမှ သံမဏိလက်သည်းများက ရက်စက်စွာ အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားတော့သည်။

ရှူး... ဖျတ်...

လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားရုပ်သေးများ၏ သံမဏိလက်သည်းများသည် မြွေဘီလူးကြီး၏ မာကျောလှသော အကြေးခွံနက်များကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် မြွေကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ပူနွေးသော သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး တံတားမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးချင်းချင်း နီရဲသွားတော့သည်။

ဂျုန်း... ဂျုန်း...

ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် အကြေးခွံနက်မြွေကြီးမှာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းသည် လျှပ်စီး၁ တို့ကို လှည့်၍ ကိုက်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ရုပ်သေးများမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် မြွေကြီးမှာ ဘေးဘက်ရှိ ကားများကိုသာ တိုက်မိနေပြီး ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြွေကြီးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အအေးလှိုင်းများကိုသာ ထပ်မံမှုတ်ထုတ်နေသော်လည်း လျှပ်စစ်တမျှ မြန်လှသော ရုပ်သေးများမှာ လှေးကောင်များသဖွယ် ခုန်ပျံနေသဖြင့် မြွေကြီးမှာ ကူကယ်ရာမဲ့နေတော့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း…

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်နေသော အာဖန်းမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တံတားမျက်နှာပြင်မှာ သူ၏ ပြင်းထန်သော ခြေလှမ်းသံများကြောင့် တုန်ခါနေပြီး သူ၏လက်ထဲမှ အနက်ရောင် ဝိညာဉ်အလင်းများ ရစ်ပတ်နေသော တုတ်ရှည်ကြီးကို အားကုန်လွှဲ၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ရင်နင့်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော အကြေးခွံနက်မြွေကြီးမှာ တံတားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်း တစ်ဝက်ခန့်မှာ အာဖန်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လုံးဝ ကြေမွသွားရုံမက အတွင်းပိုင်းမှ ထူထဲသော ကျောရိုးမကြီးမှာလည်း တစ်စစီ ဖြစ်သွားသဖြင့် ၎င်း၏ကိုယ်လုံးကို ပြန်လည်မော့ရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။

နာကျင်မှုကြောင့် မြွေကြီး သတိမဝင်နိုင်သေးမီမှာပင် ရေခဲများကြားမှ လွတ်မြောက်လာသော တာဖန်းနှင့် အခြားရုပ်သေးများမှာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြပြီး ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးခန့် ကြီးမားလှသော လက်သီးကြီးများဖြင့် မြွေဘီလူးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ရက်စက်စွာ ထုနှက်ကြပါတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…..