ကုမျိုးနွယ်စု၏ ဘုရင်

ရှန်းချန်ကော၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အကြီးအကဲယွင်ကို ကြည့်နေသည့် သူ၏ အကြည့်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာလည်း အလိုလို တွန့်ကွေးသွားမိ၏။

ထိုအဘိုးကြီးမှာ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ကြိတ်ပြုံး ပြုံးနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှန်းချန်ကောက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဒဏ်ရာများကို စတင်ကုသတော့သည်။

သူ၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ တစ်ခါမှ ဤမျှထိ အားမနည်းခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပင် မရှိတော့ပေ။ ဤအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကပင် သူ့ကို သတ်သွားနိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။

မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို မိမိကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ခံစားချက်က သူ့ကို စိတ်တိုစေပြီး လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အချိန်ကို အမိအရအသုံးချကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှန်းချန်ကောသည် တရားထိုင်နေပြီး သူ၏လက်များက ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထူးဆန်း၍ ရှုပ်ထွေးသော လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး အလွန်ထူးကဲမွန်မြတ်သော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင်မူ အကြီးအကဲယွင်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်စိုးရိမ်နေသည့် ပုံစံပင်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ...

အကြီးအကဲယွင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ခဏခဏ တွန့်သွားတတ်သည်။ သူက ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။

ရှန်းချန်ကော ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပါသည်။ အကြီးအကဲယွင်မှာ တကယ်ပင် ကြိတ်ဝမ်းသာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ ရှန်းချန်ကောက အရင်က အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ မှ ပညာရှင်များကိုသာမက သူတော်စင်နတ်ဘုရားများအဖွဲ့မှ သူတော်စင်နတ်ဘုရားများကိုပင် ရှန်းချန်ကောက အရိပ်မိုးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံးသော သူတော်စင်နတ်ဘုရား ပြောခဲ့သလိုပင်၊ ဤလူငယ်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ ရှန်းချန်ကောမှာ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံတွင် သက်ရှိဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

ယခုကဲ့သို့ ရှန်းချန်ကော့တစ်ယောက် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သနားစရာကောင်းနေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲယွင်မှာ စိတ်ထဲမှ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် တစ်လောကလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ သွေးမိုးများ ရွာကျလာသည်။ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ငိုကြွေးနေကြ၏။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အထီးကျန်ဆွေးမြည့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်းအဆင့်ပညာရှင် တစ်ယောက်ထက်မက ကျဆုံးသွားပြီမှာ သိသာလှသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် တိုက်ပွဲမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးသွားတာလား" အကြီးအကဲယွင်က အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မျိုးနွယ် မှ ပညာရှင်များမှာ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြီးစားနယ်ပယ် အလယ်အဆင့်လောက်သာ ရှိကြပြီး၊ သူတော်စင်နတ်ဘုရားအဖွဲ့ဘက်တွင်မူ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြီးစားနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ပညာရှင်နှစ်ဦး ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် တိုက်ပွဲမှာ ပြတ်သားသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လေခွင်းသံများနှင့်အတူ လူရိပ်အချို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

တတိယမြောက် သူတော်စင်နတ်ဘုရား မူရုံရမ်ယန်၏ လှပသော မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက အကြီးအကဲယွင်ကို ကြည့်ကာ "သူ့ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး"

အကြီးအကဲယွင်က ခေါင်းခါပြပြီး "ကြည့်ရတာတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်ပုံပဲ" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့... ဟားဟားဟား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားမဆုံးခင်မှာပင် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သံမှာ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

အခြားပညာရှင်များမှာလည်း ထိုရယ်သံကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကြရသည်။ တတိယနတ်ဘုရားမ မူရုံရမ်ယန်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်နေရသောကြောင့်ပင်။

"ဒုတိယသူတော်စင်နတ်ဘုရား၊ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့နှစ်ယောက် အစွမ်းချင်းပြိုင်ကြရင် ကောင်းမလား" မူရုံရမ်ယန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့" ဒုတိယသူတော်စင်နတ်ဘုရားမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်သံရပ်သွားပြီး ပြာပြာသလဲ ငြင်းဆိုတော့သည်။

သူသည် မူရုံရမ်ယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမမှာ ရန်မစသင့်သော စစ်နတ်သမီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကော မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူသံမှာ အရင်ကထက် ပိုမှန်လာသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို လာကူညီပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ယနေ့ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အကယ်၍ ဤလူများသာ လာမကူညီခဲ့လျှင် သူ၏ အသက်မှာ အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်သည်။

"ငါတို့တွေက မိသားစုတွေပဲ၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး" မူရုံရမ်ယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန်းချန်ကောကို သူမ၏ မောင်ငယ်လေး တစ်ယောက်လိုပင် စိတ်ထဲမှ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။