အခန်း (၁၅၅၇-၁၅၅၈)

အခန်း ၁၅၅၇ - အိပ်မက်ထဲတွင် နေထိုင်ခြင်း

ယန်ကျန့် တစ္ဆေသွေးထဲတွင် ငြိမ်သက်နေသည်မှာ သုံးလတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သလား သေသွားသလား မသိရသေးချေ။

လောကတွင် လေမလုံသော နံရံဟူ၍ မရှိပေ။ လီယန်က ယန်ကျန့်၏ အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းက လျှို့ဝှက်ထားသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဒီကိစ္စမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ဒီသတင်းကို အရင်ဆုံး သိရှိသူများမှာ ဌာနချုပ်နှင့် ဌာနချုပ်မှ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ရာထူးနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်များက မြင့်မားသဖြင့် တစ္ဆေဆရာလောက၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ပထမဆုံး သိရှိပိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။

"အဟွတ် အဟွတ် ယန်ကျန့်လည်း တစ္ဆေနိုးထမယ့် အခက်အခဲကို မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရတာလား"

တာတုန်းမြို့ရှိ လုံခြုံရေး အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်းမှ အက်ကွဲပြီး ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် ဝမ်ချာလင်းသည် လူနာကုတင် တစ်လုံးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြင်းထန်သော စန္ဒကူးနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပုပ်ဟောင်နေသည့် အနံ့ဆိုးများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေလင့်ကစား ဝမ်ချာလင်းသည် ဒီပုပ်ပွနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မနည်း အားတင်းကာ အသက်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သုံးလလား ဒီအချိန်က အရမ်း ကြာလွန်းတယ် ယန်ကျန့်က ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ကြည့်ရတာ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ခေတ်က ကုန်ဆုံးတော့မယ် ထင်တယ်"

ဝမ်ချာလင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကိုလည်း ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး နှာခေါင်းပေါက်နှင့် ပါးစပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ မျက်လုံးများမှာမူ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် ပုပ်ပွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီအခြေအနေဖြင့် သူသည် လူအများရှေ့သို့ ပုံမှန် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လုံခြုံရေး အိမ်တော်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းကာ အသက်ဆက်နေရပြီး ဖုန်းမှတစ်ဆင့်သာ အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားမှုများ ပြုလုပ်ရတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူက အလွန် ထူးခြားသူ ဖြစ်သည်။ မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ အဘိုး အဘွားနှင့် မိဘများ၏ ဝိညာဉ်များကို အမိန့်ပေးကာ မည်သည့် ကိစ္စကိုမဆို လုပ်ဆောင်ခိုင်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချာလင်းသည် တာတုန်းမြို့၏ အခြေအနေကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"အခု ငါ သေလို့ မဖြစ်သေးဘူး ငါ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရဦးမယ် အားကျိန်းက အခုမှ ကိုယ်ဝန် ခြောက်လပဲ ရှိသေးတာ မလုံလောက်သေးဘူး ငါ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်လလောက် ထပ်တောင့်ခံထားရဦးမယ် ဝမ်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက် မွေးဖွားလာတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး"

ဝမ်ချာလင်း စိတ်ထဲမှ အချိန်များကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေလေသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ စတုတ္ထမျိုးဆက်ကို ပုံမှန် မွေးဖွားသည်အထိ သူ စောင့်ဆိုင်းနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန် ရှစ်လဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ကာ အချိန်ကျရောက်သည်နှင့် အားကျိန်းကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားရန် လူများကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမျိုးဆက် မွေးဖွားလာသည်နှင့် သူသည် ဒီထွက်သက်ကို ကျေကျေနပ်နပ် ချန်ထားခဲ့နိုင်ပြီး ဒီနာကျင်လှသော ဘဝကို အဆုံးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တာချွမ်းမြို့တွင်မူ အမြဲတမ်း သတိမထားမိတတ်သော လီလဲ့ဖိန်သည် ယန်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြို့၏ ထောင့်အသီးသီးတွင် လှည့်လည်ကာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို အဆက်မပြတ် ဖြေရှင်းနေလေသည်။

လီလဲ့ဖိန်၏ အမြင်တွင် ယန်ကျန့် ဒီအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ထင်မှတ်ထားပြီးသား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ အရမ်း စွမ်းအားကြီးလွန်းသည်။

စွမ်းအားကြီးမားသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားများတွင် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမှုများ ရှိသော်လည်း လူတိုင်းက ထိုပေးဆပ်ရမှုများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါက အရင် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်နေတာ ပထမဆုံး တောင့်မခံနိုင်တော့တဲ့သူက ယန်ကျန့် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး အင်းလေ သူက အရမ်း ကြိုးစားလွန်းတာကိုး တစ်ယောက်တည်း တစ္ဆေသင်္ဘောကြီးကို တားဆီးခဲ့တာ ဆိုတော့ အဲဒီတုန်းကတည်းက ငါ ကြိုသိနေခဲ့ပါတယ် အံ့သြစရာလေး တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး သူ တစ္ဆေဆရာလောကမှာ ပြန်ပေါ်လာနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်"

ဒီကျူးမြို့မှ လျိုဆန်း သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

လူတစ်ယောက် သုံးလတောင် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ပြန်လည် နိုးထလာရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ထိုမျှ အချိန်အကြာကြီး မလိုအပ်သောကြောင့် ပေတည်း။

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို သေချာအောင် အားရင် သွားကြည့်ရမယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသင်းသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေတာကလည်း နည်းနည်းတော့ လွန်ရာကျတယ်"

လျိုဆန်း ထို့နောက် တာချန်းမြို့သို့ သွားရောက်၍ ယန်ကျန့်ကို သွားကြည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ သွားကြည့်ခြင်းတွင် သတင်းသွားမေးခြင်းက ပိုများသလား ဂါရဝပြုခြင်းက ပိုများသလား ဆိုသည်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။

တာယွမ်မြို့မှ ဟဲယင်အာသည်လည်း ဒီအရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူမသည် တည်ဆောက်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော တိုက်ဖိန်ရှေးဟောင်းမြို့သစ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေကုန်ကြပြီ ယန်ကျန့်တောင် ချွင်းချက် မဟုတ်ဘူး အခု တစ္ဆေခေတ်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီ တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့ဟောင်း ရေလွှမ်းခံရပြီး တိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့သစ်ကို ပြန်တည်ဆောက်ရတာ ဒါက သံသရာ တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား"

"နောက်ဆို ငါလည်း အဘိုးလိုပဲ ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်မှာ စောင့်နေပြီး ခေတ်သစ်က တစ္ဆေဆရာတွေ ပေါ်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေရမှာလား ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်မှာက ဝိညာဉ်ကတ်ပြားတွေ ရှိတယ် ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်မှာကျတော့ ဘာတွေ သိမ်းထားရမလဲ"

"ဝိညာဉ် ခေါ်သူ အသစ်မှာလည်း ကိုယ်ခေါ်လို့ ရမယ့် ဝိညာဉ်တွေ ရှိရမှာပဲ ငါ ဒီခေတ်ကြီးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ် ထင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ငါ ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံးရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို သွားစုဆောင်းသင့်တယ် များလေ ကောင်းလေပဲ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ပြန်ဆုံတွေ့ရမယ့် အချိန် ရှိလာဦးမှာပါ"

ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ဟဲယင်အာသည် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တာချန်းမြို့သို့ တစ်ခေါက် သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လူများကို မထင်မှတ်စေသည့် အရာမှာ အဝေးရှိ တာအောက်မြို့မှ ဟယ်ယွဲ့လျန်သည်လည်း ဒီလို အရေးကြီးသော သတင်းကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ခေါင်းဆောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားသော်လည်း စွမ်းရည်နှင့် တန်ဖိုးကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လူအတော်များများက မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်သဖြင့် သူမကို အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် အချို့ လာရောက် ပြောပြလေ့ ရှိကြသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ ယန်ကျန့် ပျောက်သွားတာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး သူ့ကိုယ်သူ ပြဿနာ တက်နေတာပဲ တစ္ဆေသင်္ဘောနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းကတည်းက ငါ ရိပ်မိနေခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး တာအောက်မြို့ကို ပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ"

ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်၏ တည်ရှိမှုက လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိထားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးနှင့် တူလေသည်။

သူ တစ်ရက် ရှိနေသရွေ့ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားခွင့် မရနိုင်ပေ။

ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် ဌာနချုပ်အတွက် အလုပ်မလုပ်ပေးချင်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူမသည် တစ္ဆေဆရာ အသစ်စက်စက်လေးသာ ဖြစ်ပြီး လောကအတွေ့အကြုံလည်း မရှိသေးသည့်အပြင် ယန်ကျန့်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကြောင့် ယန်ကျန့်၏ အမိန့်များကို မတတ်သာဘဲ နာခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယန်ကျန့် မရှိတော့သဖြင့် ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် ဌာနချုပ်ကို အရေးမကြီးတော့ဟု ထင်မြင်လာသည်။ သူမ ဘာလုပ်ချင်လုပ် မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားသော်လည်း သူမသည် တာအောက်မြို့တွင် ဩဇာအာဏာ ကြီးမားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဒါက ရာထူးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စွမ်းရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုလို သဘာဝလွန် ခေတ်ကြီးတွင် ဟယ်ယွဲ့လျန်၌ လုံလောက်သော ဩဇာအာဏာ ရှိလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်တော့ အခြေအနေကို သွားကြည့်ရမယ်"

ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ယန်ကျန့်ကို သွားကြည့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ တကယ်ပဲ တစ္ဆေသွေးထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ပြန်ထွက်မလာနိုင်တော့ဘူးလား ဆိုသည်ကို သိချင်ပေသည်။

တကယ်လို့များ သတင်းက အမှားကြီး ဖြစ်နေရင်ကော ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့် ပြန်နိုးထလာမယ့် လက္ခဏာတွေ ရှိနေရင်ကော

ယန်ကျန့်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် ခေါင်းဆောင် အသီးသီး၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ မတူညီကြပေ။ သို့သော် ဒီသတင်းမှာ တစ္ဆေဆရာလောကတွင် အပြည့်အဝ မပျံ့နှံ့သေးဘဲ မသိရှိသေးသော တစ္ဆေဆရာများ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ မဟုတ်လျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဂယက်မှာ ပို၍ ကြီးမားသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် တကယ် သေသွားပြီလား။

လီယန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားသော ဖြစ်စဉ်များအရ ကြည့်လျှင် သိသာစွာပင် မသေသေးပေ။ သို့သော် အပြင်လူများကတော့ ထိုသို့ မတွေးကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာချန်းမြို့နှင့် ကီလိုမီတာ နှစ်ဆယ်ကျော် ကွာဝေးသော ကျေးရွာတစ်ရွာ ရှိသည်။ ထိုနေရာမှာ ယန်ကျန့်၏ မွေးရပ်မြေ ဖြစ်သော မိန်ရှန်းရွာ ပင် ဖြစ်သည်။

မူလက သာမန် ကျေးရွာလေး တစ်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီတစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော ကွန်ကရစ်လမ်းမှာ ကတ္တရာလမ်းသစ်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး နိမ့်ကျနေသော အိမ်အများစုကို ဖျက်သိမ်းကာ လှပသော အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများ အဖြစ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားကြသည်။ ရွာ၏ မြေကွက်လပ်များတွင်ပင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ စိုက်ပျိုးထားပြီး အနားယူရန် မဏ္ဍပ်များ ဆောက်လုပ်ထားကာ ပန်းခြံငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

ဒီသာမန် ကျေးရွာလေး ဒီလို ပြောင်းလဲသွားရခြင်းမှာ တစ္ဆေအိပ်မက် ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က အိမ်တိုင်းကို လျော်ကြေးငွေ အမြောက်အမြား ပေးခဲ့ခြင်းအပြင် ကျန်းယန်၏ အားကြိုးမာန်တက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကြောင့် ဒီရွာလေး လုံးဝ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ထူးခြားသော အဆောက်အအုံ တစ်ခု ရှိသည်။ ဒီအဆောက်အအုံမှာ ခုနစ်ထပ် တိတိ ရှိပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငါးထပ်၊ မြေအောက်တွင် နှစ်ထပ် ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် တည်ဆောက်ထားပုံမှာ သေသပ်လှပပြီး အသုံးဝင်ရုံသာမက အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ထားမှုမှာလည်း အလွန် ခမ်းနားလှသည်။ နေရာအတော်များများတွင် ရွှေပြားများပင် ကပ်ထားလေသည်။

ဒီအဆောက်အအုံမှာ ယန်ကျန့်၏ အိမ်သစ် ဖြစ်ပြီး ကျန်းယန် တာဝန်ယူ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဒီအဆောက်အအုံကြီးထဲတွင် လူသုံးယောက်သာ နေထိုင်ကြသည်။ ကျန်းယန်၊ ကျန်းလိချင်နှင့် ယန်ကျန့်၏ မိခင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအချိန်မှာ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရ ဆိုလျှင် ဒီအချိန်သည် နေ့လယ်စာ စားရမည့် အချိန် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့မှာ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်နေကြသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ မကြာသေးမီ ကာလအတွင်း သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်စက်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ ပိုပိုပြီး များပြားလာသည်။ အကြာဆုံး တစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် တစ်ရက်တည်းတွင် နာရီနှစ်ဆယ်နီးပါး အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် နေ့တိုင်း အိပ်ပျော်နေနိုင်ခြင်းမှာ လူများကို အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရွာထဲတွင် အလွန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ဒီကိစ္စကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့သည် အိပ်ချင်လွန်းနေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိပ်မက် မက်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမတို့သည် ရွာထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရွာ၏ ပုံစံမှာ လက်တွေ့နှင့် မတူညီဘဲ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

အိပ်မက်ထဲရှိ ရွာထဲတွင် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့သည် အလွန် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်

မမှားပေ။

ယန်ကျန့်သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင်မူ အသက်ဝင်စွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"ခြေထောက်ကြီး မင်း ဘယ်တော့ အပြင်ထွက်မှာလဲ အပြင်မှာက မင်း သေသွားပြီဆိုပြီး ကောလာဟလတွေ အများကြီး ပျံ့နေပြီ"

တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရသူများမှာ ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့သာမက ကျန်းဝေ့လည်း ပါဝင်လေသည်။

"ထွက်လို့ မရသေးဘူး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ သတိမရသေးဘူး ငါ ဘာမှ လုပ်လို့ မရသေးဘူး နေ့တိုင်း အိပ်မက်ပဲ မက်နေရတယ် ဒီလို အခြေအနေက အချိန်တစ်ခုအထိ ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ် ထင်တယ်"

ယန်ကျန့် မတတ်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေသွေးထဲတွင် စိမ်ထားခံရသော်လည်း အသိစိတ်ကတော့ ခွေးဆိုးကြီး၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် အကောင်းပကတိ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ခွေးဆိုးကြီး၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှာ တစ္ဆေသွေး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရဘဲ လူများကို အိပ်မက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာကို ဆက်လက် ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အခန်း ၁၅၅၈ - အမွေအနှစ်များ စုဆောင်းခြင်း

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစပထမတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ တစ်ယောက်တည်း အလွန် ပျင်းရိလာသဖြင့် ရင်းနှီးသူ အချို့ကို အိပ်မက် ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲခေါ်ကာ စကားပြောဖော် အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အပြင်ဘက် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် အဖြစ်လည်းကောင်း အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ခြေထောက်ကြီး သုံးလကျော်နေပြီနော် မင်းသာ ဆက်ပြီး အပြင်မထွက်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ တပည့်တွေ ပုန်ကန်ကြတော့မယ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေလဲ သိလား။ အခု ငါ ညတိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှင်းနေရတယ် အလုပ်တွေက မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ တာချန်းမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကလည်း ပိုပိုပြီး ဆိုးလာတယ် မနေ့ကတင် ငါ ဘာနဲ့ ကြုံခဲ့ရလဲ သိလား။"

"လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ဓားပြတိုက်ခံရတာလေ ယုံနိုင်လား နေခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို လမ်းကြားလေးထဲမှာ ပုန်းပြီး ဓားပြတိုက်တဲ့ လူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ဒါမျိုး တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး။ ဒီနေ့ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ဓားပြတိုက်တဲ့ လူတွေ ပေါ်လာတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ လူသတ်တဲ့ ကောင်တွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်။"

"ငါ အားဝေ့က ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ် ဆိုတာ နာမည်ကြီးပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ယောက်တည်းကတော့ စွမ်းရည် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ခါးဟောင်းကြီးတောင် နာလာပြီ။ အကြောပြင်ဆိုင်ကို ခဏခဏ ပြေးနေရတယ် အဲဒီ အကြောပြင်ဆိုင်က သူဌေးမလေးက ငါ့ခါးက ကြွက်သားတွေ နာနေပြီမို့ သေချာ အနားယူဖို့ ပြောတယ်"

ကျန်းဝေ့က စကားတွေ အများကြီး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ရှိ အလုပ်များမှာ အလွန် ပင်ပန်းကြောင်းနှင့် တာချန်းမြို့၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညည်းညူကာ ယန်ကျန့်ကို အမြန်ဆုံး အပြင်ထွက်လာရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"ကျန်းယန် အပြင်မှာ အခြေအနေတွေ အရမ်း ရှုပ်ထွေးနေပြီလား။"

ယန်ကျန့် အကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။

"တခြား နေရာတွေမှာတော့ အခြေအနေ နည်းနည်း ဆိုးနေလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တာချန်းမြို့မှာတော့ အခုလောလောဆယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ လီရန်က အလုပ်ကို သေချာ လုပ်ပါတယ်။ တခြား လူတွေကတော့ နည်းနည်း သဘောထား ကွဲလွဲလာကြတယ်။ ဥပမာ - ဟွမ်ကျိယာ၊ ဝမ်ယုံနဲ့ ထုံချန်တို့ပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း မတတ်သာတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"

"ယန်ကျန့် အရင်က လျိုရှောင်ယွိ ပြောတာ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ဌာနချုပ်က ကျန်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင် တချို့က အမိန့်မနာခံကြတော့ဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲက ဟယ်ယွဲ့လျန် ဆိုရင် တိုက်ရိုက်ကို ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်သွားတာ ရာထူးတက်လာတဲ့ ဒုတိယ ဝန်ကြီး ဝမ်ကော်ချန်က သူ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူးတဲ့။"

ကျန်းလိချင်က ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ပုံမှန်ပါပဲ။ ခေါင်းဆောင်တိုင်းက မောက်မာကြတဲ့ သူတွေချည်းပဲ။ အရင်က အဲဒီလောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တာက တစ်ဖက်က ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်က ငါ ဖိထားလို့ပဲ။ အခု ငါ မရှိတော့ဘူး၊ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းလည်း မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်တွေက ကြိုးပြတ်သွားတဲ့ မြင်းရိုင်းတွေလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ရာထူးတက်လာတဲ့ ဝမ်ကော်ချန်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ အရင်က ချောင်ယန်ဟွာ တောင် အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး"

ကျန်းဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ခြေထောက်ကြီး မြင်လား၊ မြင်လား။ ဒါ ဘာသဘောလဲ မျက်နှာကို လုံးဝ မထောက်တာပဲ။ မင်း တစ်ခေါက်လောက် အပြင်ထွက်ပြီး စကားနားမထောင်တဲ့ ကောင်တွေကို အကုန်လုံး ဆုံးမပေးမှ ရမယ်။"

"အခု ငါ့မှာ စိတ်သာရှိပြီး လူက မလှုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ လူတွေကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ ဘာလုပ်ချင်လုပ် လုပ်ပါစေတော့။"

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါယမ်းကာ မတတ်သာကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်ဖြစ်မလဲ အကုန်လုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့"

ကျန်းဝေ့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီအခြေအနေက အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ် ထင်တယ် အပြင်ဘက်ကို ငါ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းက တစ္ဆေအိပ်မက် တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ တစ္ဆေဆရာ တချို့ကို တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ပြီး ဘာထူးမှာလဲ။ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် သတ်ပစ်မလား။ အခု တစ္ဆေဆရာလောကက ထပ်ပြီး ကမောက်ကမ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ပြဿနာ တစ်ခု ပိုတာထက် တစ်ခု လျော့တာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ပြီးတော့ ငါ့အမြင်မှာ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါသာ အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ နိုးထလာနိုင်ရင် ပြဿနာ အားလုံးက သူ့အလိုလို ပြေလည်သွားမှာပဲ။"

"ခြေထောက်ကြီး မင်း ဒီလို ပြောမှတော့ ဒီလူတွေကို အချိန်တစ်ခုအထိ ဆက်ပြီး မောက်မာခွင့် ပေးထားရတော့မှာပေါ့။"

ကျန်းဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းယန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုလိုလေး နေရတာလည်း အရမ်း ကောင်းပါတယ်။ တစ္ဆေဆရာလောကရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး နေ့တိုင်း အနားယူလို့ ရတယ်။"

သူမ၏ အတွေးမှာ အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ နေ့တိုင်း ယန်ကျန့်ကို မြင်ရပြီး ယန်ကျန့် ဘေးနားတွင် နေရလျှင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဆရာလောက၏ ကိစ္စများမှာ သာမန် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သော သူမနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။ ယခု လက်ရှိ အခြေအနေ မည်မျှပင် ဆိုးရွားလာပါစေ၊ မိသားစု၏ ဘဝကို ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ဒီအတွေးမှာ အနည်းငယ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော်လည်း လူအများစု၏ အတွေးသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ယန်ကျန့်က အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာ အနားယူသင့်တယ်။ တစ္ဆေဆရာလောကရဲ့ ကိစ္စတွေကို ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း အပေါ် အကုန်လုံး ပုံချထားလို့ မရဘူး။"

ကျန်းလိချင်ကလည်း ကျန်းယန်၏ အတွေးကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပြောတာ ကြားရတော့ ဒါက တကယ်ပဲ မဆိုးဘူးလို့ ထင်လာတယ်။"

ကျန်းဝေ့ မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း အချိန်တစ်ခုအထိ အနားယူလိုက်ရင် ကောင်းမလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ အနားယူနေတုန်း တာချန်းမြို့မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဘာကြောက်နေတာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို လီရန်က ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံး အခြေအနေ အတွက် ငါ ထားခဲ့တဲ့ တစ္ဆေကလေး ရှိသေးတယ်။"

"တကယ်လို့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်လာရင်ကော။"

ကျန်းဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"သေဖို့သာ စောင့်ပေတော့ ငါလည်း ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စအတွက် လူကို ရှာမယ်။ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ အတွက် သေဖို့ စောင့်မယ်။ ဒီစကားက တကယ် အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်။ ခြေထောက်ကြီးက တကယ် သဘောထား ကြီးတာပဲ။ ငါ အခုပဲ အနားယူဖို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။ ခြေထောက်ကြီး ငါ ပြန်လာတဲ့ အထိ စောင့်နေဦး ပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို အပြင် ပို့ပေး"

ခွေးဆိုးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျန်းဝေ့၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သိသာသည်မှာ သူသည် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ထွက်ဖူးပြီး အလွန် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့လည်း ပြန်ကြတော့ အခု နေ့လယ် ရောက်လောက်ပြီ။ နေ့လယ်စာ စားရမယ့် အချိန်ပဲ။ မင်းတို့ မစားရင်တောင် ငါ့အမေကတော့ စားရမှာပဲ ငါ့အမေကို ဗိုက်ဆာအောင် မထားနဲ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်ရမှာလဲ ငါနဲ့ အစ်မလိချင် အန်တီ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါတယ်။"

ကျန်းယန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင် စကားအတိုင်းပဲ၊ ငါ့အခြေအနေကို လျှို့ဝှက်ထားပေး၊ အပြင်ကို ပေါက်ကြားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဒါကို ငါတို့ သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်း ငါတို့ ရွာထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်မထွက်ဘူး။ အပြင်လူတွေနဲ့လည်း အဆက်အသွယ် မရှိဘူး သတင်း ပေါက်ကြားစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။ ကျန်းဝေ့က စကားများတတ်လို့ လျှောက်ပြောမိမှာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်နေတာ။"

ကျန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။

"သူ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး အချိန်အများစုမှာ ကျန်းဝေ့က ပေါ့တီးပေါ့ပျက် နေတတ်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် သူက အရမ်း ယုံကြည်ရတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

မှာကြားပြီးနောက် ခွေးဆိုးကြီးသည် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ကို တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲမှ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ ဒီနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ မရပေ။ သူ ဒီနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပျင်းရိစရာ ကောင်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်းနှင့် တစ္ဆေနိုးထမှုကြောင့် မသေဆုံးသေးကြောင်းကို သေချာ သိရှိနိုင်ပေသည်။ ဒါကပင် အလွန် ကောင်းမွန်သော ရလဒ် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အခု ခွေးဆိုးကြီးက အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် အကွာအဝေးကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘဲ လူတွေကို အိပ်မက်ထဲ အတင်း ဆွဲသွင်းနိုင်ပြီ အခု ငါက တစ္ဆေသွေးထဲမှာ ငြိမ်သက်နေပြီး နိုးထလာဖို့ နည်းလမ်း မရှိသေးပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ ဝင်ပါလို့ ရပါသေးတယ်။ ခွေးဆိုးကြီးက တစ္ဆေတွေကို မရင်ဆိုင်နိုင်ပေမဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ တာချန်းမြို့က လူတချို့ တကယ် ပြဿနာ ရှာလာရင် ငါ လူတချို့ကို ဝင်သတ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် အပြင်လူများကတော့ အမှန်တရားကို မသိကြပေ။ ယန်ကျန့် တကယ် သေသွားပြီလား ဆိုသည်ကိုသာ သူတို့ အသီးသီး ခန့်မှန်းနေကြသည်။

ဒီအခြေအနေကို အတည်ပြုရန် လူအတော်များများက စတင် စုံစမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့ညပိုင်းတွင် တာချန်းမြို့ပြင်ရှိ တစ္ဆေသွေး နိုးထနေသော နေရာအနီးတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ဒီအရိပ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိတ်ဆို့မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လေထဲမှ ပေါ်လာသကဲ့သို့ မည်သူ့ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်ဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ အရိပ်သည် သွေးကန် ရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ထိုအရိပ်သည် အလွန် သတိထားလေသည်။ သွေးကန် အနီးသို့ ရောက်လုနီးပါး အချိန်တွင် ချက်ချင်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခြေအောက်တွင် လူတစ်ယောက် ရေးဆွဲထားသော မျဉ်းတစ်ကြောင်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီမျဉ်းက အလွန် ထူးဆန်းသည်။ သုံးလကျော် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ပြီး မိုးရေကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် မြေကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။

"ဆုတ်"

ဒီအရိပ်သည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် သတိထားမိသကဲ့သို့ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် အနီရောင်လှံရှည် တစ်လက်က မှန်းဆ၍ မရနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး ဒီအရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

လူတစ်ယောက် မြေကြီးပေါ်တွင် အသေစိုက်ထားခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်က လူမရှိရင်တောင် အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လား တကယ် အန္တရာယ် များတာပဲ ကံကောင်းလို့ ငါ စက္ကူရုပ် တစ်ရုပ်ကို လမ်းကြိုစမ်းခိုင်းလိုက်လို့ မဟုတ်ရင် ငါ သတိလက်လွတ်နဲ့ အဲဒီမှာ တကယ် အသေစိုက်ထားခံရနိုင်တယ်"

နောက်တစ်ခဏတွင် လျိုဆန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ အမြန်လမ်းမပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ သွေးကန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ စောစောက စက္ကူရုပ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အားလုံးကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

သိသာသည်မှာ လူရေးဆွဲထားသော ထိုမျဉ်းသည် သတိပေးချက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အနားသို့ ကပ်လာသော မည်သူမဆို သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှတော့ ယန်ကျန့် သေသွားပြီ ဆိုတာကို သံသယ ဝင်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပါဘူး"

လျိုဆန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ ဆက်နေပါက ယန်ကျန့် သွေးကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သူနှင့် ယန်ကျန့်မှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယနေ့ သူ အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် လာရောက် စမ်းသပ်ခြင်းမှာ အလွန် ရိုင်းပျလွန်းရာ ကျပေသည်။ အနည်းငယ် ပိုဆိုးဆိုး ပြောရလျှင် ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးသည် ရန်စခြင်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုဆန်း လာသည်မှာလည်း မြန်သလို ထွက်သွားသည်မှာလည်း မြန်ဆန်လှသည်။

သူ ဒီနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးကြောင်းကို သက်သေပြနိုင်သည်မှာ မူလနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော စုတ်ပြတ်နေသည့် စက္ကူရုပ် တစ်ရုပ်သာ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဒီလို အခြေအနေမျိုးက တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယနေ့တွင် ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး ဖြစ်သော ဟယ်ယင်အာသည် တာချန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် မြို့ပြင်ရှိ သွေးကန် နေရာသို့ မသွားဘဲ စန့်ထုံရုံးချုပ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ကာ လက်ရှိ တာဝန်ခံ လီရန်ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"လီရန် ငါက ယန်ကျန့်ကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူး သူ အသက်ရှင်သလား သေလား လာစမ်းသပ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး ငါက ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို လာစုဆောင်းတာ။ ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ဝိညာဉ်ခေါ်တာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေဆရာတွေ အသက်ရှင်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြားခံ အဖြစ် သုံးဖို့ လိုအပ်တယ် ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ် မင်း ငါ့ကို ပူးပေါင်း ကူညီပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ယန်ကျန့် အမြဲ သုံးလေ့ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို ပေးပါ၊ တန်ဖိုးကြီးစရာ မလိုပါဘူး၊ သာမန် ပစ္စည်းတွေ ဆိုရင် ရပြီ"

ဟယ်ယင်အာသည် လီရန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လီရန်ကို ငြင်းဆန်ခွင့် ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

"ခေါင်းဆောင် မသေသေးဘူး။ မင်း သုံးဖို့ လိုဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပါ" ဟယ်ယင်အာက ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ တခြား ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တချို့ အမြဲ သုံးလေ့ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ငါ စုဆောင်းမှာ သေချာပေါက် အဲဒီအထဲမှာ မင်း အမြဲ သုံးလေ့ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း ပါဝင်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ခဏခဏ ဖြစ်နေတော့ ငါ ပိုပြီး စုဆောင်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီခေတ်က တစ္ဆေဆရာတွေရဲ့ စွမ်းအားကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ"

လီရန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

ဟယ်ယင်အာ၏ ဒီတောင်းဆိုချက်မှာ အမှန်တကယ်တော့ လွန်ကျူးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမြဲတမ်း သုံးလေ့ရှိသော သာမန် ပစ္စည်းအချို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုး မရှိလှဘဲ ဝိညာဉ်ခေါ်သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပေတည်း။

"မင်းက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ငါက အရန် တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း တောင်းဆိုတာကို ငါ ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ကောင်းပါပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ သဘောတူပါတယ်။ မင်း တာချန်းမြို့မှာ တစ်ရက်လောက် စောင့်နေပါ ငါ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် လီရန်သည် အနည်းငယ် မတတ်သာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီလောက် သေးငယ်သော ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သူ မစော်ကားနိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ စောင့်နေမယ်"

ဟယ်ယင်အာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အလကား ကူညီခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး နောက်ပိုင်း ကိစ္စရှိရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ပါ။ ယန်ကျန့် မရှိတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တာချန်းမြို့ကို ငါ အကူအညီ ပေးပါ့မယ်"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီရန်သည် ဟယ်ယင်အာ၏ စေတနာကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

"မနက်ဖြန် ဒီအချိန် ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်" ဟယ်ယင်အာ ပြောပြီးသည်နှင့် ဆက်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

လီရန် ဟယ်ယင်အာကို ပို့ပေးပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ညင်သာစွာ ချလိုက်မိသည်။

ဟယ်ယင်အာနှင့် စကားပြောရသည့် အချိန်က တိုတောင်းသော်လည်း ဟယ်ယင်အာ၏ ပြတ်သားမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကိုယ်သူ တန်းတူ နေရာတွင် မထားကြောင်းကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူ ဆက်လက် ကြိုးစားဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်ပင်။