အခန်း (၇၀၃-၇၀၄)

အပိုင်း (၇၀၃) - အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားခြင်း

မပြောပလောက်သော မိုးပြာရောင် မီးလျှံတန်းလေးသည် အလင်းအတားအဆီးကို မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ထိုးဖောက်သွားနိုင်သဖြင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူကို အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားစေသည်။ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် မီးလျှံတန်းလေးသည် သူ၏လည်ပင်းကို ထိမှန်သွားတော့၏။ တဖြဖြ မြည်သံနှင့်အတူ ထိုကျင့်ကြံသူသည် မိုးပြာရောင် ရေခဲများအတွင်း လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တောက်ပနေသော ရေခဲရုပ်တုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ကံဆိုးမှုမှာ ဟန်လိက မန္တာန်စစ်သည်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အတွေ့အကြုံအရ နတ်ဘုရားရေခဲမီးတောက်ကို သူ၏လည်ပင်းသို့ တိုက်ရိုက်ထိမှန်အောင် ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ရေခဲရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မည်သည့်ကျင့်စဉ်ကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ချေ။

ဟန်လိက ထိုသူကို ရေခဲရုပ်တုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက်မှာပင် ဘူးသီးခြောက်ပုံစံ ပုလင်းလေးထဲမှ မိုးပြာရောင် မိုးကြိုးတန်းမှာ မိုးကြိုးသံပင် မထွက်ပေါ်နိုင်မီ ဟန်လိထံသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဟန်လိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိမှန်မီမှာပင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်၌ မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်မိုးကြိုးကွန်ရက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေး တစ်ချက်လက်သွားပြီးနောက် မိုးပြာရောင် မိုးကြိုးတန်းမှာ စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဟန်လိက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့လှမ်းကာ မိုးပြာရောင် ပုလင်းလေးကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်၏။

ဟန်လိအနေဖြင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတောင်ပံများကို အသုံးပြုခြင်း၊ လုံမျိုးရိုးအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူကို ရေခဲရိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် ရတနာကို သိမ်းယူလိုက်ခြင်းတို့မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချန်က ရှေ့သို့လှမ်း၍ ကူညီရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုသူမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အရေးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဝမ်ချန်အနေဖြင့် သူမြင်လိုက်ရသည်ကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဟန်လိက သူတို့ရှိရာဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချန်က ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစို့... သွေးဝိညာဉ်အတတ်ကို သုံးပြီး သူ့ကို တားဆီးစမ်း..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ယန်ရုယန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မန္တာန်တစ်ခုကို အမြန်ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ လေထဲတွင် နီရဲသော မြူများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ယန်ရုယန်ကမူ ပြန်လည်ခုခံခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူမသည်လည်း မန္တာန်တစ်ခုကို လိုက်ဖက်ညီစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးမြူများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားပြီး ခရမ်းရောင် သွေးအလင်းမြူများအဖြစ် ခဲသွားတော့သည်။

ဝမ်ချန်နှင့် ယန်ရုယန်တို့မှာ ခရမ်းရောင်မြူများအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မြူများအတွင်းမှ မိစ္ဆာသားရဲများ အမှန်တကယ် ရှိနေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟန်လိက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဟန်လိထံသို့ ဝိညာဉ်အသံလွှင့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... မိတ်ဆွေဟန်မှာ ဒီလို ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ တကယ်လို့ ငါတို့နှစ်ယောက် လက်တွဲမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ပြန်တိုက်နိုင်မှာပါ..."

ဟန်လိက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် အခြားသူများမှာ တိုက်ပွဲမစရသေးသော်လည်း အားလုံးက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ ဟန်လိ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဝမ်းသာသွားပုံရပြီး လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာတော့၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေသာ ငါနဲ့လက်တွဲမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်လုံးကိုပါ ပေးဖို့ ငါအသင့်ရှိတယ်..."

'လက်တွဲမယ် ဟုတ်လား... ဟားဟား...' ဟန်လိက စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောချေ။ သူ့တွင် ထိုသို့သော ဆန္ဒမရှိချေ။

တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူကို သူအလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူက သေစေနိုင်သော နတ်ဘုရားရေခဲမီးတောက်အကြောင်းကို မသိထားသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူသေချာနားလည်ထားသည်။ မဟုတ်ပါက သူအောင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် တိုက်ပွဲမှာ အချိန်အတော်ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရန်သူ့ဘက်တွင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ မြို့စားကြီးနန်းလုံသာ ဒဏ်ရာမရထားပါက တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း အခုလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားသည့် အနေအထားမှာတော့ သူပါ အတူတူ ဆွဲချခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းသည် မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤကဲ့သို့ စွန့်စားရခြင်းနှင့် မထိုက်တန်ချေ။

သို့သော် သူထွက်မပြေးခင်မှာ သူတို့အားလုံးကို တိုက်ပွဲစတင်စေပြီး မြို့စားကြီးအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်စေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့၏ အာရုံများသည် သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။ ထိုသို့တွေးရင်း ဟန်လိက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ မိုးကြိုးသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မကောင်းတော့ဘူး... သူ ထွက်ပြေးတော့မယ်! သူ့ကို တားကြစမ်း! ကျောက်စိမ်းသေတ္တာနဲ့အတူ အလွတ်မပေးလိုက်ကြနဲ့..."

သူတို့နှင့် အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဟန်လိက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ပစ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးသဖြင့် အဘွားအိုနှင့် အသားညိုသူတို့သည် သူ၏စကားကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကြသည်။ ဝမ်ထျန်းကူပင်လျှင် တွေဝေနေပုံရ၏။ သူ လှုပ်ရှားသင့်၊ မလှုပ်ရှားသင့် ဆုံးဖြတ်ရခက်နေသည်။

အကယ်၍ ဟန်လိ ထွက်သွားမည်ဆိုပါက သူတို့သည် မြို့စားကြီးကို အပိုင်ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ နှစ်လုံးမှာလည်း သူတို့လက်ထဲ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟန်လိကို အတင်းအကျပ် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားမည်ဆိုပါက သူ၏ထူးဆန်းသော အစွမ်းများကြောင့် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော အဘိုးအိုပင်လျှင် အောင်နိုင်ဖို့ မသေချာချေ။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို စွန့်စားရလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် ဟန်လိ၏ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲ၌ သူတို့အားလုံး အသည်းအသန် လိုချင်နေကြသော နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေနိုင်ပေသည်။ ဝမ်ထျန်းကူသည် မည်မျှပင် ပါးနပ်စေကာမူ ယခုတော့ အင်မတန် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှုကြားတွင် ရောက်ရှိနေရတော့သည်။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက သူတို့၏ တွေဝေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းနားလည်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဟန်လိ၏ နတ်ဘုရားရေခဲမီးတောက်ကို အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေမိ၏။ ထို့ပြင် သူကသာ ဟန်လိကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမည်ဆိုပါက မြို့စားကြီး လွတ်သွားနိုင်သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ဒဏ်ရာသည် ပြင်းထန်သည်ဆိုသော်လည်း စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတည်းနှင့်မူ သူ၏ပြင်းထန်သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များကို တားဆီးထားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိချေ။

သူသည်လည်း ဘာလုပ်ရမည်ကို တွေဝေသွားတော့သည်။

လျှပ်စီးတစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ဟန်လိက လှေကားထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက ဝမ်ထျန်းကူတို့အဖွဲ့ကို ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် နက်မှောင်သော တောင်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ တောင်ကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူတို့၏အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။

ဟန်လိက ဤသို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြသဖြင့် အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

သို့သော်လည်း ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုပင်လျှင် ထိုတောင်ကြီး၏ အစွမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ရင်မဆိုင်ရဲချေ။ တောင်ကြီး အောက်သို့ ကျမလာမီ သူတို့အားလုံးသည် မတတ်သာဘဲ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြရတော့သည်။

ဤသည်မှာ မြို့စားကြီးနန်းလုံ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာတော့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပသွားပြီး စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဘွားအိုရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ အဘွားအိုသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အဝါရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြို့စားကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် အဝါရောင် ဒိုင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွှေရောင်နှင့် အဝါရောင်အလင်းတန်းများသည် ရောယှက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက အဘွားအိုကို လုံးဝဝါးမြိုသွားတော့သည်။

အခြားသူများသည်လည်း ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ မြို့စားကြီးကို တားဆီးရန်အတွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့၏။

သို့သော်လည်း မည်သည့်လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်မသိ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ပိုမိုထူထပ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အားကောင်းသော ရှေးဟောင်းရတနာ အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ဤရှုပ်ထွေးနေသော တိုက်ပွဲအတွင်း၌ သူသည် မည်သည့်အားနည်းချက်မျှ မရှိသယောင်ပင်။

အခြားသူများသည်လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ခုခံနေကြရသဖြင့် ဟန်လိ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံမစိုက်နိုင်ကြတော့ချေ။

ဟန်လိက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်သွားပြီး နက်မှောင်သော တောင်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လေပွေတစ်ခုအတွင်း လက်မအနည်းငယ်ခန့်အထိ သေးငယ်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ခရမ်းရောင် သွေးမြူများရှိရာသို့ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများသည် မိုးပြာရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး မြူများအတွင်းမှ နေရာတစ်ခုကို ဟန်လိက စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် မည်သည့်တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အနက်ရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ သိပ်သည်းသောအနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မြူများရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ယင်မိစ္ဆာကွပ်မျက်ခြင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးမြူများအတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟန်လိကမူ လျှပ်စီးတစ်ချက်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချန်အနေဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ဒဏ်ရာသည် အင်မတန် ပြင်းထန်နေမည် ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဝမ်ချန်ကို အသေသတ်ပစ်ချင်သော်လည်း ဝမ်ထျန်းကူသည် ဝမ်ချန်ကို ကယ်ရန် သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝမ်ထျန်းကူနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟန်လိအနေဖြင့် ဝမ်ချန်ကဲ့သို့ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် နောက်ကျပိုင်း ကျင့်ကြံသူလေးကို သတ်ရန်မှာ မည်သည့်အချိန်မဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိုက်ခိုက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်လိ၏ ပုံရိပ်သည် အဆောက်အအုံ၏ ထွက်ပေါက်တွင် ဝိုးတဝါး ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်၏ တံခါးဝရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ခန်းမဆောင်၏ ထောင့်တစ်ခုမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသည် ဟန်လိ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ပျံဝင်လာ၏။ ၎င်းသည် ဖြူဖွေးသော မြေခွေးလေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရသည်။

"သခင်... ကျွန်မ..."

ငွေရောင်လက စိတ်လှုပ်ရှားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟန်လိက ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ပျံထွက်သွားပြီး သူမ၏စကားကို သုန်မှုန်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အခုက စကားပြောရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး... အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ နေရာရောက်မှ ပြောတော့..."

ဟန်လိက အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးကို ဖြိုခွင်းလိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် စူးရှသော အလင်းတန်းကို အသုံးပြုပြီး အတားအဆီးပေါ်တွင် သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော အပေါက်ငယ်လေးကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် ငွေရောင်လကို အထဲသို့ ပေးဝင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အစီအရင်ကို ဖြိုခွဲနေသယောင်ဟန်ဆောင်ပြီး အချိန်ဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ ဟန်လိသည် ဦးစားပေးရွေးချယ်ခွင့် တစ်ခုတည်းကိုသာ မကြည့်ဘဲ အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးကို ဖြိုခွင်းဖို့ အားစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ငွေရောင်လ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ အတော်လေး အမြတ်ထွက်ခဲ့ပုံရပေသည်။

ရတနာများကို အရင်ဆုံး အရယူပြီးနောက် ဟန်လိသည် မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ အတူတူတိုက်ခိုက်ရန် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်သာ ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခဲ့တော့သည်။

အပိုင်း (၇၀၄) - မိုင်တစ်ထောင် ချည်မျှင်တန်း

ဟန်လိသည် ခန်းမဆောင်၏ ထွက်ပေါက်ကို လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားသည့်အလား ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟန်လိမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဆယ်ပေခန့် ဗြက်ရှိသော တောက်ပသည့် ရွှေရောင်နေမင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အပျက်အစီးများကြားမှ ပျံထွက်လာပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ချို့ကို အသုံးပြုလိုက်ပုံရပေသည်။

ဟန်လိမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်မှာ သာမန်အဆောက်အအုံ မဟုတ်ချေ။ ဟန်လိကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအဆောက်အအုံ၏ နံရံများကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု တွေးထားသော်လည်း မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ တစ်ချက်တည်းနှင့် အပျက်အစီးပုံ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းအပြည့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်သေး၍ မရကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဟန်လိက လက်ရှိအခြေအနေကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပျံသန်းသွားကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသော နံရံများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူ၏လက်ထဲမှ ပေအနည်းငယ်ရှည်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံကို ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

နံရံတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သို့သော်လည်း အဖြူရောင်အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ထိုအပေါက်မှာ မည်သည့်ခြေရာမျှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ဟန်လိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် အတားအဆီး ကို ဖြိုခွဲရန် နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ လျှပ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နောက် ပေသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံ ရပ်နေ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာမူ လူသေတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့နေတော့သည်။

ဟန်လိ၏ အကြည့်မှာ မြို့စားကြီးကို ကျော်လွန်၍ ခန်းမဆောင်ရှိရာဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်အလင်း အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းအတွင်းမှ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တစ်ချက်တစ်ချက် လက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံသဲ့သဲ့ကိုလည်း ကြားနေရသည်။

ဟန်လိ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

မြို့စားကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သော နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုပြီး အခြားသူများကို ခေတ္တပိတ်ဆို့ထားကာ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်လုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အပြင်ဘက်က အတားအဆီး တွေကို အစီအရင်အလံနဲ့ ဖွင့်ရမယ်။ မိတ်ဆွေဟန်... ငါ့မှာ အစီအရင်အလံ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာကြောင့် အချိန်နည်းနည်း ထပ်ယူရဦးမယ်။ သူတို့ကို တားဆီးထားဖို့ မိတ်ဆွေကို အကူအညီတောင်းရမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာက အစွမ်းကြီးမားတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက်အဖြစ် အပိတ်ခံထားရမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ သူတို့ ဘယ်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်တယ်..."

မြို့စားကြီးနန်းလုံက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော အဝါရောင်အလံငယ်လေး တစ်ခု ပါရှိပြီး တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ မန္တာန်များကို စတင်ရွတ်ဆိုတော့သည်။ သူသည် ဟန်လိက သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်ကို အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပုံမရချေ။

ဟန်လိ၏ အကြည့်မှာ တစ်ချက်လက်သွားပြီး သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို အမြန်ပုတ်လိုက်၏။ စိမ်းမြမြ အစီအရင်ပြားတစ်ခု သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးကို ဖြိုခွဲစဉ်က သူ အသုံးပြုခဲ့သည့် မှော်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လေထဲတွင် မိုးပြာရောင် မန္တာန်စာလုံး အနည်းငယ်ကို အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီး အစီအရင်ပြားပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မိုးပြာရောင်အလင်းများ စူးရှစွာ လင်းလက်လာတော့သည်။

ဟန်လိက လက်ဟန်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ခပ်တိုးတိုး မာန်သွင်းလိုက်၏။

"ရုန်းကြွစမ်း..."

မြို့စားကြီးနန်းလုံ ရင်ဆိုင်နေရသော ဘက်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော နံရံများအားလုံးမှာ မိုးပြာရောင် သလင်းနံရံများအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန်းမဆောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မန္တာန်ရွတ်ဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေက အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အစီအရင် ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား..."

ဟန်လိက မည်သည့်ဂုဏ်ယူခြင်းမျှမရှိဘဲ သုန်မှုန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ၎င်းရဲ့ မူလအစွမ်း ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် ထုတ်မသုံးနိုင်ပါဘူး။ ဒါက သူတို့ကို အကြာကြီး တားထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အတားအဆီး ကို ဖောက်မထွက်လာခင်မှာ ညီအစ်ကိုနန်းလုံအနေနဲ့ လမ်းကို အမြန်ဆုံး ဖွင့်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."

မြို့စားကြီးနန်းလုံ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သလင်းနံရံများမှာ မူလကထက် အတော်လေး အရောင်မှိန်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ဝမ်းသာနေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အလံငယ်လေးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် နံရံထဲသို့ စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် မန္တာန်များကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ နားကွဲလုမတတ် မြည်ဟီးသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သလင်းနံရံများမှာ စတင်တုန်ခါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပေါက်ကွဲသံများမှာလည်း အထင်အရှား ကြားနေရသည်။ သူတို့သည် မြို့စားကြီး၏ ရှေးဟောင်းရတနာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး သလင်းနံရံများကို စတင်တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟန်လိက ကျောက်နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အဖြူရောင်အလင်းများ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို မိုးပြာရောင် သလင်းနံရံများထံသို့ ပြန်လှည့်လိုက်၏။ ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်တစ်ခုကို လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ဖော်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ပိုးကောင်အုပ်ကြီးမှာ ဟန်လိကို အသည်းအသန် ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး သုံးရောင်ခြယ် ချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဟန်လိ၏ပိုးတောင်မာချိပ်ဝတ်အတတ်ကို မြင်သောအခါ မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ခဏမျှ ပေါ်လာ၏။ သို့သော်လည်း ထွက်ပြေးဖို့ အရေးကြီးနေသဖြင့် သူသည် ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သလင်းနံရံများမှာ ပြိုကျလုမတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။ ထို့အတူပင် ကျောက်နံရံမှာလည်း တုန်ခါလာပြီး အဖြူရောင်အလင်းများကြားမှ ကွဲအက်သွားကာ သူတို့၏ရှေ့တွင် လှေကားထစ်များကို ဖော်ပြလိုက်တော့၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဤသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းများ လက်သွားပြီး ပျံထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏အနောက်တွင် ဟန်လိ၏ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတောင်ပံများမှာ ရွှေရောင်လျှပ်စီးများနှင့်အတူ ခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ခဏအကြာတွင် ဟန်လိမှာ ရှေ့မှ ပေါ်လာပြီး မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဟန်လိက ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် သူ၏တောင်ပံများကို ထပ်မံခတ်လိုက်ရာ လှေကား၏ ထွက်ပေါက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လျှပ်စီးရွေ့လျားမှုကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပြီး အဝေးသို့ လျှပ်ခနဲ လျှပ်ခနဲ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဟန်လိ တစ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်မှာပင် လှေကားဆီမှ နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းလာတော့သည်။

မြို့စားကြီးသည် လေထဲ၌ တစ်ပတ်ဝှေ့ယမ်း ပျံသန်းလိုက်ပြီး အေးစက်ခါးသီးသော လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

"ဒါကို မှတ်ထားကြစမ်း... မင်းတို့ ငါ့လက်ထဲကို မကျမိအောင် ဆုတောင်းထားကြ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်အောင် ငါ ရှင်းပစ်မယ်..."

ထိုသို့ ကျိန်ဆိုပြီးနောက် သူ၏ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုစူးရှလာပြီး ဝိုးတဝါး ဖြစ်လာတော့သည်။ တောင်ဝင်ပေါက်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာသည့် အချိန်မှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် အင်မတန် သေးသွယ်သွားပြီး လေထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လက်သွားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိမှာလည်း ကောင်းကင်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသော အစက်ကလေးတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်နေရတော့သည်။

ငွေရောင်အလင်းတန်းနောက်သို့ အနက်ရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုကပ်ပါလာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ဝမ်ထျန်းကူက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်တွေကို သုံးပြီး ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် ပျံသွားနိုင်တာလဲ..."

ငွေရောင်အလင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆံပင်ဖြူအဘိုးအို ပေါ်လာသည်။ သူက သုန်မှုန်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"မြို့စားကြီးနန်းလုံ က သခင်ကြီးချန်ကုန်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် မိုင်တစ်ထောင် ချည်မျှင်တန်း ကို သုံးသွားတာပဲ။ သွေးအဆီအနှစ်တွေနဲ့ အသက်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို အသုံးချပြီး ချည်မျှင်တန်းလေးလို သေးသွယ်တဲ့ အလင်းတန်းအဖြစ် အဝေးကို ချက်ချင်း ပျံသွားနိုင်တာ။ ဒါက သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် ခြေရာခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ အင်မတန် အဝေးကြီးကို မရောက်သေးဘူး ဆိုပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ ရှာဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဟန်လိကတော့ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ တောင်ပံတွေနဲ့ မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်နေပုံရတယ်။ အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက လျှပ်စီးရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ် ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အဘွားအိုနှင့် အသားညိုသူ ကျင့်ကြံသူတို့မှာလည်း လမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ပျံထွက်လာကြပြီး အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

အဘွားအိုက ဖြူဖျော့ကာ မတင်မကျဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကျင့်စဉ်တွေက ဒီလောက်အထိ ထူးခြားနေမှတော့ သူတို့ လွတ်သွားမှာပေါ့။ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

အသားညိုသူမှာမူ အခုအချိန်တွင် အတော်လေး ပျာယာခတ်နေပုံရပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ဟန်လိကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့စားကြီးနန်းလုံသာ လွတ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့အတွက် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်လိမ့်မယ်။ မိတ်ဆွေဝမ်နဲ့ ယွမ်... ငါတို့က ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကြောင့်သာ မြို့စားကြီးကို ရန်စခဲ့တာနော်..."

အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယုတ်မာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ! သူ ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခု ဘယ်လောက်ကျန်တော့မယ် ထင်လဲ။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ မန္တာန်စွမ်းအားတွေကို အတင်းအကျပ် ထုတ်သုံးပြီး မိုင်တစ်ထောင် ချည်မျှင်တန်း ကို သုံးလိုက်တာကြောင့် သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားမှာ သေချာတယ်။

သူ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာလောက် အသက်စွမ်းအားတွေကို ပြန်ဖြည့်တင်းခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ပြီး... သူ့ကို ခြေရာခံဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

အသားညိုသူက စိတ်အားတက်ကြွသွားပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုယွမ် ဆိုလိုတာက..."

အဘိုးအိုက အသင့်ပြင်ထားသည့်အလား ဆိုလိုက်သည်။

"ငါက သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြံထားကတည်းက ဒါတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပဲ။ သူ တစ်ချီတည်းနဲ့ မိုင်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ထက် ပိုမဝေးသွားသရွေ့ ငါ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေအရဆိုရင် မိုင်တစ်ထောင် ချည်မျှင်တန်း ကို အကြာကြီး မသုံးနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ သူ့ကို ခြေရာခံပြီး အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့..."

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်အေးရတဲ့ ကိစ္စပဲ။ မိတ်ဆွေဝမ်က ငါ့ကို ကျောက်စိမ်းကြာပန်းနက် ပေးခဲ့တာနဲ့ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခွဲဝေပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာကြောင့်သာ ငါက ဒီလောက်အန္တရာယ်ကြီးတာကို လုပ်ခဲ့တာ။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရတာက ပညာရှိတဲ့ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘူးလေ..."

အသားညိုသူသည်လည်း စိတ်အေးသွားပုံရပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့က နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေအတွက် အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေယွမ်က အမှန်တကယ်တော့ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ! မိစ္ဆာတာအိုဂိုဏ်း ခြောက်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုမျိုး အများသူငါ မသိစေဘဲ လျှိုထားတဲ့ အကြီးအကဲတွေ အများကြီး ရှိနေတာလား..."

သူ စကားပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ပေါ်လာတော့သည်။ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က လာခဲ့တာဆိုပေမဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ သိပ်မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လူအနည်းငယ်ကလွဲလို့ ငါ ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မသိကြဘူး။ ငါ တခြားသူတွေကို လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မြို့စားကြီးနန်းလုံ က သခင်ကြီးချန်ကုန်း ရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်သလို ငါနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ငါ သူ့ကို မသတ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက လမ်းမှန်တာအို အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် မိတ်ဖွဲ့နေပြီး သူတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားနေတာကို ငါ သိလိုက်ရတာက နှမြောစရာပဲ။ ငါ သူ့ကို စိတ်ပြောင်းဖို့ အကြံပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူက အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကူအညီကို ယူပြီး နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ထဲကို ဝင်ဖို့ ကြံစည်နေတာ။ ဒါကြောင့် လမ်းမှန်တာအို အုပ်စုတွေ အင်အားကြီးလာမှာကို ငါ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ကလွဲလို့ ငါ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."