အခန်း (၇၀၅-၇၀၆)

အပိုင်း (၇၀၅) - စဦးစိတ်ဝိညာဉ် လောင်ကျွမ်းခြင်း

အဘွားအိုက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"မြို့စားကြီးနန်းလုံ က အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား။ မိတ်ဆွေယွမ်... ခင်ဗျား အရင်က ဒီကိစ္စကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်..."

အသားညိုသူ ကျင့်ကြံသူမှာမူ ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်နေပုံရပေသည်။

ယွမ်မျိုးရိုးအမည်ရှိ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်၏။

"ငါ မပြောခဲ့ဘူး ဟုတ်လား။ မင်းတို့ကသာ ဂရုမစိုက်ဘဲ သတိမထားမိခဲ့တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့စားကြီးနန်းလုံ က အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း ထဲကို အခုထိတော့ အတည်တကျ မဝင်ရသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းတို့ စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ဂိုဏ်းကိုဝင်ပြီး အကြီးအကဲတွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါဆိုရင် အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း က မင်းတို့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

အဘွားအိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့တော့ နောက်ထပ် အချုပ်အနှောင်တွေအောက်မှာ မနေချင်တော့ဘူး..."

အသားညိုသူကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါကလည်း ဘာတာဝန်မှ မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတာကို ကျင့်သားရနေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး..."

"နှမြောစရာပဲ... တကယ်လို့ မင်းတို့သာ ငါတို့ရဲ့ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကို ဝင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပိုပြီး ကြီးကျယ်သွားမှာ။"

အဘိုးအိုယွမ်က သူတို့၏ ငြင်းဆိုမှုကို စိတ်ထဲမထားဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"မင်းတို့ကို ဝင်ဖို့ ငါ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ ကိုသာ ဒီမှာ အပြတ်ရှင်းနိုင်ရင် အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း ကလည်း သေပြီးသားလူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူနဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ခင်ခဲ့တာတောင် နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ငါ့ကို မပြောခဲ့တာကတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ဂူဗိမာန်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာနဲ့ သခင်ကြီးချန်ကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး မြေပုံ ရှိတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ ငါ သိထားတာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် ကို ချက်ချင်း အစပျောက်အောင် မလုပ်သေးဘူး။ အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို သုံးပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ပါသလားဆိုတာ ငါ အရင်ကြည့်ရမယ်..."

ဝမ်ထျန်းကူက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မြေပုံက ဟန်လိ ယူသွားတဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ပါသွားရင် ငါတို့ ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်..."

အဘိုးအိုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီကိစ္စကို ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းက ဂိုဏ်းအားလုံးဆီ ပေါက်ကြားအောင် လုပ်လိုက်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လမ်းမှန်တာအို နဲ့ မိစ္ဆာတာအိုတွေတင်မကဘဲ ကောင်းကင်တာအိုမဟာမိတ်ကပါ ဒီကိစ္စကို ပါဝင်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ငါတို့အတွက် အမြတ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာမှာပဲ။ မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းလို ဂိုဏ်းသေးသေးလေးက နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး က ရတနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ လောဘကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ဒုက္ခတွေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ မြေပုံအပြင် မြို့စားကြီးဆီမှာ ရှိနေနိုင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကိုလည်း ငါ စိတ်ဝင်စားတယ်။ အဲဒီအချက်အလက်တွေသာ ရှိမယ်ဆိုရင် လမ်းကြောင်းတွေ ပွင့်သွားခဲ့ရင်တောင် ငါတို့က အခြားသူတွေထက် ခြေတစ်လှမ်း သာနေဦးမှာပဲ..."

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ထျန်းကူက အကြံပြုလိုက်၏။

"အခြေအနေက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ အဲဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် မြေပုံအတွက် သူနဲ့ အလဲအလှယ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ငါတို့အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ အငြှိုးကြီးကြီး၊ ဒီလောကမှာ အလဲအလှယ်လုပ်လို့ မရတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ အင်မတန် နည်းပါတယ်..."

"ဟဲဟဲ... ဂျူနီယာညီအစ်ကိုဝမ်ရဲ့ အကြံက ငါ့အကြံထက် ပိုကောင်းတာပေါ့။"

အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်ရဲ့ အစွမ်းတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။ သူက တကယ်ပဲ ဂျူနီယာတူတော်ဝမ်ချန်နဲ့ အသက်ချင်း အတူတူပဲလား။ အခုနက တိုက်ပွဲမှာ သူပြသခဲ့တဲ့ ပါးနပ်မှုက ငါတို့ထက်တောင် သာနေသေးတယ်။ သူက မိတ်ဆွေလုံကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါသာ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မလားဆိုတာ ငါ သံသယရှိမိတယ်..."

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ချက်လက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သောအမူအရာ ပေါ်လာ၏။

"သူ့အကြောင်းကို ငါ ဝမ်ချန်ကို အရင်က မေးဖူးပါတယ်။ သူက မထင်မရှား အဝါရောင်မေပယ်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာပုံနဲ့ အစွမ်းတွေကတော့ ပဟေဠိတစ်ခုပဲ။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေက ငါတို့ တွက်ဆထားတာထက် ကျော်လွန်မနေဘဲ သူသာ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင် ငါတို့ မြို့စားကြီးနန်းလုံ ကို အလွယ်တကူ ရှင်းနိုင်မှာပါ..."

အဘွားအိုနှင့် အခြားသူများမှာ ဤစကားကို ကြားရသည့်အခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက အကြံပြုလိုက်၏။

"ဒါတွေ ခဏထားဦး... အရင်ဆုံး ပြန်သွားပြီး မိတ်ဆွေလုံကို အရင်သွားကယ်ကြစို့။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် ရေခဲရိုက်ခံထားရပေမဲ့ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ။ နောက်ပြီး ငါ့တူတော်အတွက်လည်း စိတ်ပူမိတယ်။ အဲဒီဟန်လိ မထွက်ခွာခင် ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အနီရင့်ရောင်ရောင်အလင်းက ငါကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားတဲ့ မိစ္ဆာသွေးခုတ်ချက် နဲ့ အင်မတန် ဆင်တူနေတယ်။ ဝမ်ချန်က အဲဒါကို ဘယ်လောက်အထိ ခုခံနိုင်ခဲ့မလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

အဘိုးအိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အခုလောလောဆယ် သူ့ကို ခြေရာခံဖို့ နည်းလမ်းမရှိသေးတာကြောင့် သူတို့ဆီ အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ ရဲ့ မိုင်တစ်ထောင် ချည်မျှင်တန်း အစွမ်းကုန်သွားတဲ့အခါမှပဲ ငါတို့ လိုက်လံရှာဖွေကြတာပေါ့..."

နောက်တစ်ခဏတွင် အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ တောင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင် ၏ အပျက်အစီးများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသော ဝမ်ချန်၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည့် ယန်ရုယန် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ထျန်းကူက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝမ်ချန်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ထိမှန်သွားတာလား..."

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာပင် ဝမ်ထျန်းကူ သည် အင်မတန် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ရုယန်က စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် တွေဝေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက..."

ဝမ်ထျန်းကူက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။ ဝမ်ချန်၏ ဒူးဆစ်အောက်ပိုင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး မရှိတော့သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်မနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ရုယန်က မတတ်သာသည့်လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မနဲ့ ခင်ပွန်းက သွေးဝိညာဉ်အတတ်ရဲ့ သွေးမြူတွေကို အတူတူ ထုတ်သုံးခဲ့ကြပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနဲ့ အတိုက်ခံလိုက်ရတာ။ သွေးမြူတွေက အဲဒါကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သလို ကျွန်မခင်ပွန်းကလည်း ရှောင်ဖို့ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကတော့..."

ဝမ်ထျန်းကူက သုန်မှုန်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာလို့ သူ့ခြေထောက်တွေကို ပြန်ဆက်ဖို့ ကျင့်စဉ်တွေကို မသုံးတာလဲ။ မင်းမှာ အဲဒီလို ကျင့်စဉ် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိထားရမှာပဲ..."

ယန်ရုယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြောက်ရွံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်တွေကို ပြန်ဆက်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက လုံးဝ အလုပ်မလုပ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဒဏ်ရာက သွေးမထွက်ပေမဲ့ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်တွေက ဒဏ်ရာပတ်ပတ်လည်မှာ စုဝေးနေပြီး အဲဒါတွေကို ဖယ်ရှားလို့ မရဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကုသမှုတွေ မအောင်မြင်တာနဲ့ သူ သတိမေ့နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး ဝမ်ချန်၏ ဒဏ်ရာများကို အသေအချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက သာမန်တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ဘူးပဲ... ငါ့ကို ကြည့်ပါရစေဦး..."

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဝမ်ချန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ မှိန်ပျပျ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဝမ်ထျန်းကူက သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းများတွင် အနက်ရောင်အလင်းများ လက်သွားပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်မှ အန္တရာယ်ရှိသော ချီစွမ်းအင်များကို ဆွဲယူကာ သူ၏လက်ချောင်းပေါ်တွင် ပဲစေ့ခန့်ရှိသော အနက်ရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်၏။

သူသည် ထိုအနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်ကို စစ်မှန်သောမီးတောက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ ထိုအနက်ရောင်အလင်းလုံးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုအတွင်း ထည့်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ အသေအချာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် ထိုပုလင်းကို သိမ်းလိုက်၏။

ဝမ်ထျန်းကူသည် ဟန်လိ၏ ကျင့်စဉ်များကို ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန်အတွက် ဤပစ္စည်းကို စစ်ဆေးရန် ကြံစည်နေပုံရသည်။ ယန်ရုယန်ကမူ ဝမ်ထျန်းကူက သူမကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ တစ်ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်မှ အနက်ရောင်ချီစွမ်းအင်များကိုပါ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ရုယန်က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဝမ်ချန်၏ ခြေထောက်များကို ပြန်လည်ဆက်ပေးရန် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများမှာ ရေခဲရိုက်ခံထားရသော တည်ကြည်သောမျက်နှာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ၏ ဘေးတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။

ဝမ်ထျန်းကူက သူတို့ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာလဲ... မိတ်ဆွေတို့က သူ့ကို မကယ်နိုင်ကြဘူးလား..."

အဘွားအို၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့သောအမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကယ်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီရေခဲက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ရက်စက်တယ်..."

အဘိုးအိုကမူ သုန်မှုန်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..." ဝမ်ထျန်းကူက ရေခဲရုပ်တုကြီးကို လှည့်ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုဝမ်... အသေအချာ ကြည့်လိုက်စမ်း..." အသားညိုသူက ရုတ်တရက် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်ခုကို ရေခဲရုပ်တုဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ကျောက်စိမ်းတုံးနှင့် ရေခဲရုပ်တု ထိတွေ့သွားသည်နှင့် မိုးပြာရောင်အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းတုံးမှာ မိုးပြာရောင်ရေခဲများ ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော အမှုန်အမွှားလေးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အသားညိုသူက ပေတစ်ဆယ်ခန့်အကွာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ရေခဲရုပ်တုထံ လက်ညွှန်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ညှိုးမှ ပူပြင်းလှသော အဖြူရောင် စစ်မှန်သောမီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ မိုးပြာရောင်ရေခဲများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား တစ်ချက်လင်းလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ဝမ်ထျန်းကူ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားတော့၏။

အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမိုးပြာရောင်ရေခဲက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။ မိတ်ဆွေလုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ သေဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီ ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် ကို ထွက်ခွာစေပြီး သင့်တော်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှာ ဝင်ရောက်ပူးကပ်ခိုင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ မိတ်ဆွေလုံက အရင်ကလည်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ပူးကပ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား..."

အသားညိုသူက ထိုကျင့်ကြံသူနှင့် ရင်းနှီးပုံရပြီး သုန်မှုန်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက သူ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ပဲ..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အခု ငါတို့က မိတ်ဆွေလုံရဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် ကို ထွက်လာခိုင်းဖို့ပဲ လိုတော့တယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် ဗုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးပြာရောင်ရေခဲအတွင်း၌ လက်မခန့်သာရှိသော စဦးစိတ်ဝိညာဉ် လေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် လက်မအရွယ် အလှဆင်ကျောက်စိမ်းပိုင်းလေး တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏မျက်နှာမှာလည်း အငြှိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းက သူ၏ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်ကာ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပိုင်းပေါ်သို့ နီရဲသော စဦးစိတ်ဝိညာဉ် မီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်းကို သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် နီဖြူရောင် မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ၎င်းက တွေဝေမနေဘဲ ရေခဲပြင်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

"နေဦး..." အဘိုးအိုက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အမြန်တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် လေးမှာ ရေခဲကို ဖောက်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်ကတော့ အားလုံးကို ကျောချမ်းသွားစေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော နီဖြူရောင် မီးလျှံများမှာ ရေခဲများကြောင့် မီးကူးသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး နီဖြူရောင် မီးလျှံများနှင့်အတူ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်ပါ မိုးပြာရောင် မီးများအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

နီဖြူရောင် မီးလျှံများမှာ မိုးပြာရောင် မီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရပြီး စဦးစိတ်ဝိညာဉ်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ၎င်းမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား လေထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီး ပေ ၁၅၀ ခန့်အကွာသို့ ရောက်သောအခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မီးများကို ငြှိမ်းသတ်ရန် လူးလိမ့်နေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အော်ဟစ်သံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး စဦးစိတ်ဝိညာဉ်လေးမှာ အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားတော့သည်။ လုံမျိုးရိုးအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူမှာ ယခုတော့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်ကာ လုံးဝ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၇၀၆) - ကျောက်စိမ်းသေတ္တာအတွင်းမှ ရတနာ

ဟန်လိသည် လျှပ်စီးရွေ့လျားမှုပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ချီတည်းနှင့် မိုင်သုံးဆယ်ခန့်အကွာအထိ ပျံသန်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခဏမျှ ရပ်နားကာ လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီးနောက် သွေးနီရောင်ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ အနီရင့်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မိုင်သုံးရာခန့် ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် သူသည် သောင်းနှင့်ချီသော သာမန်လူသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မောက်လန်မျိုးနွယ်စု တစ်စုကို တွေ့ရှိခဲ့ရာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းတွင် ရှိနေစဉ်က မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည်များ နင့် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများအကြား ဖြစ်ပွားနေသည့် စစ်ပွဲအကြောင်းကို ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများနှင့် ဆွေးနွေးဖူးသည်။ မောက်လန်မျိုးနွယ်စု မှ သာမန်လူသားများသည် ဝိညာဉ်အတတ်များကို မကျင့်ကြံနိုင်ကြသော်လည်း စစ်ပွဲကာလအတွင်းတွင် မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည်များသည် သာမန်လူသားအုပ်စုများကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများ စစ်ဘေးကြောင့် ဂရုမစိုက်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တွင်းများနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို သိမ်းပိုက်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည်မျာသည် နောက်ဆုတ်သွားသည့်တိုင် လက်ချည်းဗလာဖြင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိကြချေ။

ကိုးနိုင်ငံမဟာမိတ်သည်လည်း ဤကဲ့သို့ လုယက်မှုများကို ကောင်းစွာသိရှိထားသော်လည်း စစ်ပွဲပြင်းထန်နေချိန်တွင် ဤသယံဇာတများကို ကာကွယ်ရန် အင်အားမစိုက်နိုင်ကြချေ။ အကယ်၍ ကာကွယ်ရန် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ထားရှိပါက မောက်လန်တို့ဘက်မှ စေလွှတ်လိုက်သော အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံသူအင်အား အမြောက်အမြား ထားရှိပါကလည်း ပင်မစစ်မျက်နှာပြင်အတွက် ထိခိုက်မှု ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာများကို အသိမ်းပိုက်ခံလိုက်ပြီးနောက်မှသာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် ရွေးချယ်ကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် မောက်လန် သာမန်လူသားများသည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အသတ်ခံကြရပေလိမ့်မည်။

ကံဆိုးသည်မှာ မောက်လန်တို့သည် သာမန်လူသားများ သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အုပ်စုတစ်စု အသတ်ခံရပါက နောက်ထပ်တစ်စုကို ချက်ချင်း ထပ်မံစေလွှတ်ကာ သာမန်လူသားများ၏ အသက်နှင့် အဖိုးတန်သယံဇာတများကို လဲလှယ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ရံဖန်ရံခါတွင် ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားတတ်သဖြင့် သယံဇာတနယ်မြေများကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အထိနာလေ့ရှိသည်။

ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ကိုးနိုင်ငံမဟာမိတ်သည် ဤနေရာများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မောက်လန် သာမန်လူသားများသည် ဝိညာဉ်ကျောက်များနှင့် သယံဇာတများကို အမြောက်အမြား မတူးဖော်နိုင်ကြချေ။ မန္တာန်စစ်သည်များကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းနိုင်သရွေ့ မောက်လန် သာမန်လူသားများသည်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါဆုတ်ခွာသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဟန်လိသည် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည့် နွားလှည်းတန်းကြီးကို တွေ့မြင်နေရပြီး လူငယ်လူရွယ် အမြောက်အမြားလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းမှ သယံဇာတများ စုဆောင်းရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည့် သာမန်လူသားတပ်ခွဲတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။

ဟန်လိသည် ၎င်းတို့၏အထက် လေထဲတွင် ရှိနေကာ သူ၏အစွမ်းထက်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဝေ့ဝိုက်စစ်ဆေးလိုက်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တစ်ဦးနှင့် ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် မန္တာန်စစ်သည် သုံးဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဟန်လိသည် ခဏမျှ ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ သူ၏ပုံရိပ်သည် ဝိုးတဝါးဖြစ်သွားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော မောက်လန်လှည်းတစ်စီး၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုလှည်းအတွင်း၌ စုတ်ပြဲနေသော နွားသားရေများ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် အခြားကိရိယာ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ဟန်လိသည် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှည်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူသည် လှည်းအတွင်း၌ မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ တွေးတောချက်အရ မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည်များ အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်သွားခြင်းမှာ ပြဿနာများပြားနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ထိပ်တန်းမန္တာန်စစ်သည်များနှင့် မတွေ့ဆုံပါက အန္တရာယ်မရှိနိုင်သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူနှင့်အတူ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ ရှစ်ဦးလည်း ပါဝင်မလာချေ။

သူသည် မန္တာန်စစ်သည်များကို သတိထားရရုံတင်မကဘဲ ဝမ်ထျန်းကူနှင့် အခြားသူများနှင့် သေလုမတတ် ရင်ဆိုင်ရမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်လည်း ဂရုစိုက်ရပေမည်။ ယခုကဲ့သို့ သာမန်လူသားများအကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်းဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မောက်လန်လွင်ပြင်မှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူသားအုပ်စုတစ်စုကို မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်နောက်ပိုင်းအဆင့် မန္တာန်စစ်သည်တစ်ဦးက တပ်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးခြင်းမပြုသရွေ့ သူ၏တည်ရှိမှုကို လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေသည်။ လွင်ပြင်ကို ကျော်လွန်၍ သဲကန္တာရထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက မောက်လန်မျိုးနွယ်စုများ၏ ဩဇာအာဏာစက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဟန်လိသည် လှည်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ မောက်လန် သာမန်လူသားများ၏ စကားပြောသံများကို အထင်အရှား ကြားနေရသည်။

မောက်လန်တို့၏ ဒေသစကားသည် ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း လူမျိုးများ အသုံးပြုသည့်စကားနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း ဟန်လိသည် ၎င်းတို့၏ ဘာသာစကားကို ကျောက်စိမ်းပေလွှာအချို့မှတစ်ဆင့် သင်ယူထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကြောင့် ဤဗဟုသုတများကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သဖြင့် အပြင်ဘက်မှ ပြောဆိုချက်များကို အသေအချာ နားထောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ များသောအားဖြင့် စုဆောင်းရရှိထားသည့် သယံဇာတများကြောင့် ပညာရှိကြီးများ၏ သဘောကျမှုကို ရရှိနိုင်မလား၊ ၎င်းတို့၏ ရွယ်တူများအကြားတွင် ထင်ပေါ်ခွင့် ရလာနိုင်မလား ဆိုသည်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့၏ စကားများအရ မောက်လန် သာမန်လူသားများသည် မန္တာန်စစ်သည်များကို နတ်ဘုရားများသဖွယ် ကြည်ညိုလေးစားကြပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုမန္တာန်စစ်သည်များအတွက် အမှုထမ်းရင်း သေဆုံးရခြင်းကိုပင် အင်မတန် ဂုဏ်ယူစရာဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှည်းအတွင်းပိုင်းကို အပြင်ဘက်နှင့် ခြားနားစေရန် မှိန်ပျပျ မိုးပြာရောင် အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ မောက်လန်တို့၏ အသံများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

"ငွေရောင်လ... မင်း ရရှိခဲ့တဲ့ အရာတွေအကြောင်း ပြောပြပါဦး။ မင်း ဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ကြည့်ရတာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရခဲ့ပုံပဲ..."

ဟန်လိ၏ အင်္ကျီလက်အိုးသည် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် ဖြူဖွေးသော မြေခွေးလေးတစ်ကောင်သည် လက်ဖျားမှ ပျံထွက်လာကာ လေထဲတွင် တစ်ပတ်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ၏ရှေ့၌ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မြေခွေးလေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒီပစ္စည်းတွေက ဘယ်လောက်အထိ အဖိုးတန်လဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပ်မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ သခင်ကတော့ သိမှာပါ။ ပထမထပ်မှာ ရှေးဟောင်းရတနာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ကျွန်မ လှုပ်ရှားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ချီတွေကို မဖုံးကွယ်နိုင်တာကြောင့် တစ်ခုမှ မယူခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယထပ်မှာ ရှေးဟောင်းသေတ္တာ ခြောက်လုံး ရှိနေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်မ တစ်ဝက်လောက် ယူလာခဲ့တယ်..."

"ဟဲဟဲ... အစကတော့ အကုန်လုံး ယူလာမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အကုန်ယူလာရင် သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းတာကြောင့် သုံးလုံးပဲ ယူလာခဲ့တာ..."

ထို့နောက် မြေခွေးလေးသည် ဟန်လိ၏ရှေ့သို့ ကြည်လင်နေသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ သုံးလုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

ဟန်လိသည်လည်း သူ၏ခါးတွင်ချိတ်ထားသော သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများမှာ မြို့စားကြီး ပစ်ပေးခဲ့သည့် သေတ္တာနှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်လိသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ပွတ်သပ်ရင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

"သခင်ကြီးချန်ကုန်းက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ စုစုပေါင်း ခြောက်လုံး ချန်ထားခဲ့တာ၊ အခု အဲဒီအထဲက လေးလုံးက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ။ ဒီခရီးကို လားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ..."

ငွေရောင်လသည် ထိတ်လန့်မှု မပြေသေးသည့်အလား သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်... သခင်က တကယ့်ကို သတ္တိကြီးတာပဲ။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေတာတောင် တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်မကို အရင်ဝင်ခိုင်းခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သတိပြုမိသွားမှာကို သခင် မကြောက်ဘူးလား..."

ဟန်လိက ပြုံးလျက် မြေခွေးလေးကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ဟဲဟဲ... ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်တောင် ငါ သွေးအရိပ်ရှောင်တိမ်းခြင်းကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးရုံပဲ။ ဒါ့အပြင် ငါ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာကိုလည်း လုံးဝနီးပါး သေချာထားပြီးသား။ ငါ အလင်းတန်းတွေကို သုံးပြီး မင်းဝင်သွားတာကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြဘူး..."

"မင်း ရတနာကို ယူပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဖုံးကွယ်နိုင်မလားဆိုတာကိုပဲ ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့ မင်းကို သတိထားမိသွားရင်တော့ အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် အတတ်တွေက ငါ တွက်ဆထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ထိရောက်ခဲ့ပုံပဲ..."

ငွေရောင်လသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ငွေရောင်လ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု၏ ရှောင်တိမ်းပုန်းကွယ်တဲ့အတတ်တွေက အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမဲ့ အရေးကြီးဆုံး အချက်က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ချီကို ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီကျင့်ကြံသူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကနေ ကျွန်မ လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ တစ်ကဏ္ဍပေါ့..."

ဟန်လိက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မဆွေးနွေးတော့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာပေါ်သို့ တင်ထားသော လက်ဖဝါးမှ မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေလိုက်သည်။ သူသည် လက်ဖြင့် အားစိုက်လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာမှ မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် မိုးပြာရောင်အလင်းတန်း အများစုမှာ သေတ္တာ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကလောက်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သေတ္တာသည် အလွယ်တကူ ပွင့်သွားပြီး အတွင်း၌ မှိန်ပျပျ မိုးပြာရောင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဟန်လိသည် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို သူ၏လက်ထဲသို့ ယူကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို လေးနက်စွာ နှစ်မြှုပ်လိုက်တော့သည်။

မြေခွေးလေးသည် ဟန်လိကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဟန်လိ၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ငွေရောင်လသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်းဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟန်လိ၏ အမူအရာသည် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ကျောက်စိမ်းပေလွှာထဲမှ ပြန်လည်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေ၏။ မကြာမီမှာပင် သူသည် မျက်မှောင်ကို ပြန်လည်ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို အေးဆေးစွာပင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ဒုတိယမြောက် သေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းပေလွှာအတွင်းမှ အကြောင်းအရာများကို ပြောပြရန် သူ စိတ်မဝင်စားပုံရချေ။

ငွေရောင်လသည် အင်မတန် သိချင်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စကို ပါးနပ်စွာပင် ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။

ဟန်လိသည် ပထမသေတ္တာကို ဖွင့်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်းပင် ဒုတိယသေတ္တာကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သေတ္တာအတွင်း၌ အနုစိတ်ပြုလုပ်ထားသော လက်စွပ်တစ်ကွင်း ပါဝင်နေ၏။ ၎င်းသည် မှိန်ဖျော့နေပြီး နက်မှောင်သော အရောင်ရှိပေသည်။

ငွေရောင်လက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်၏။

"အဲဒါက ရှေးဟောင်းရတနာလား..."

"ပုံစံအရတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အများကြီး ထွက်မနေဘူး။"

ဟန်လိသည်လည်း ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသေချာပုံရချေ။ သူသည် ၎င်းကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ကောက်ယူကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီပစ္စည်းကတော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်။ ဒါက သာမန် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ ၎င်းရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို ပြောဖို့တော့ ခက်တယ်..."

"ဒါက မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုပဲလား..."

ငွေရောင်လ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဟန်လိကမူ မည်သည့်စိတ်ပျက်မှုမျှမရှိဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သခင်ကြီးချန်ကုန်းက ဒါကို ဒီလိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားတယ်ဆိုမှတော့ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး သီးခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိမှာ သေချာပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အနာဂတ်မှာ အသုံးဝင်လာမှာပေါ့..."

ငွေရောင်လသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်... ကျန်တဲ့ သေတ္တာနှစ်လုံးထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ကြရအောင်..."