အခန်း (၇၀၇-၇၀၈)

အပိုင်း (၇၀၇) - မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

ဟန်လိသည် ကျန်ရှိနေသော သေတ္တာများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ သေတ္တာတစ်လုံးအတွင်း၌ အစိမ်းရောင် ပုလင်းငယ်တစ်လုံး ပါရှိပြီး နောက်တစ်လုံးတွင်မူ ခရမ်းရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အရာတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဟန်လိသည် အစိမ်းရောင်ပုလင်းကို အမှတ်မထင် ဖွင့်ကြည့်ကာ အနံ့ခံလိုက်ရာ အင်မတန် စူးရှထက်မြက်သည့် အနံ့တစ်ခုက သူ၏နှာခေါင်းကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ အဆိပ်ပြင်းတစ်မျိုးဟု ယူဆရသော ထိုပုလင်းကို သူက အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်သည် ခရမ်းရောင်အရာဝတ္ထုပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ သူက ၎င်းကို လက်ဖြင့် ညှစ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အင်မတန် နူးညံ့နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထိုခရမ်းရောင် အရာဝတ္ထုမှ ရံဖန်ရံခါ အလင်းတန်းများ လက်သွားလေ့ရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အင်မတန် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှပေသည်။

"အန်..." ဟန်လိသည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုအရာပေါ်သို့ စူးစိုက်လိုက်ပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏လက်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ခရမ်းရောင်အလုံးလေးသည် ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ဟန်လိ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တစ်ပတ်ဝှေ့ယမ်း ပျံသန်းပြီးနောက် မူလပုံစံအတိုင်း ဟန်လိ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ကျဆင်းလာ၏။ ၎င်းသည် အင်မတန် သေးသွယ်လှသော ခရမ်းရောင် ချည်မျှင်လေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပိုက်ကွန်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ အင်မတန် ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။

ငွေရောင်လသည် ထိုခရမ်းရောင်ပိုက်ကွန်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါက ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် မဟုတ်ဘူးလား... ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာ တစ်ခုပဲလေ..."

ဟန်လိ၏မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သိတာလား။ နာမည်ကျော်တယ်ဆိုရင် ဒါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်နေမှာလား..."

ငွေရောင်လက စိတ်အားထက်သန်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် က ထိပ်တန်း ရှေးဟောင်းရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ရတနာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းရဲ့ ခံစစ်စွမ်းရည်ပိုင်းမှာတော့ အင်မတန် ပျော့ပျောင်းပြီး ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ပြောင်းနိုင်တာ။ အချောသပ် ပြုပြင်ထားတဲ့ အဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး ပေရာဂဏန်းကနေ မိုင်အနည်းငယ်အထိ ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်တယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ အကြီးစား ခံစစ်ရတနာ တစ်မျိုးပဲ။ အစွမ်းအထက်ဆုံး ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် ဆိုရင် မိုင်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လောက်အထိ မှန်ကန်လဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါ့အပြင် ရန်သူတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နေရာမှာလည်း အင်မတန် ထိရောက်မှု ရှိတယ်။ တိုက်စစ်စွမ်းရည် အနေနဲ့ကတော့ ရန်သူတွေကို ချေမှုန်းဖို့ ကျောက်စိမ်းနေမင်း စစ်မှန်သောမီးတောက် တွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်..."

ဟန်လိ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သော အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ငွေရောင်လ... မင်းက ဒီ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် အကြောင်းကို တော်တော် သိတာပဲ။ မင်း ဒါကို အရင်က မြင်ဖူးလို့လား..."

ငွေရောင်လ သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"သခင် ပြောမှပဲ ကျွန်မ အမှတ်ရလာတော့တယ်။ ကျွန်မ ရတနာဝိညာဉ်အဖြစ် မပြောင်းလဲခင်တုန်းက မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစ တစ်ခုအရ ကျွန်မ အင်မတန် ရင်းနှီးခဲ့ဖူးတဲ့ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပုံရတယ်..."

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်မဖော်နိုင်တော့သည့်အလား လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

"ဒီ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ပိုက်ကွန် က ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီး သခင်ကြီးချန်ကုန်း အသုံးပြုခဲ့ဖူးတယ်လို့လည်း ငါ မကြားဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါက သူ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ကနေ ရလာခဲ့တဲ့ အရာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ငါတို့ ရရှိခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတွေထဲမှာ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် တစ်ခုမှ မပါတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။ အဲဒီအချက်အလက်တွေက မြို့စားကြီးနန်းလုံ ဆီက သေတ္တာနှစ်လုံးထဲမှာ ပါနေလောက်တယ်။ တကယ့်ကို ကံမကောင်းတာပဲ။"

ဟန်လိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူက အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်နေပုံတော့ မရချေ။

သူသည် နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရရှိပါက ရတနာများ ပိုမိုရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လူအများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာမည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ဤသတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားပါက မည်မျှလောက်သော အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများက သူ၏တံခါးကို လာရောက်ခေါက်ကြမည်နည်း။ ကောင်းကျိုးက ဆိုးကျိုးထက် သာလွန်ပါ့မလား ဆိုသည်မှာ ပြောရန် ခက်လှပေသည်။

ငွေရောင်လက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"သခင်... အဲဒီ ကျောက်စိမ်းပေလွှာထဲမှာရော ဘာမှ မပါဘူးလား..."

သူမ မေးသဖြင့် ဟန်လိက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကျောက်စိမ်းပေလွှာထဲမှာက သခင်ကြီးချန်ကုန်း ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ အတတ်ပညာတွေ ပါဝင်နေတာ။ အဓိကကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ လပြည့်ဝန်းကျင့်စဉ် ကို ငါ မကျင့်ကြံနိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက် အင်မတန် အသုံးဝင်မယ့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် တစ်ချို့နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် တစ်ချို့တော့ ပါဝင်နေတယ်..."

ငွေရောင်လသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားပုံရပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိသည် ရတနာများနှင့် သေတ္တာအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ သူက ငွေရောင်လကို စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။ မြေခွေးလေးသည်လည်း ဟန်လိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနီးတွင် ခွေအိပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ တောက်ပသော နက်မှောင်သည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လှည်း၏ အလွတ်ထောင့် တစ်နေရာကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

မောက်လန်သာမန်လူသားတပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ချီတက်လာရာ နှစ်ရက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း မန္တာန်စစ်သည် အုပ်စုနှစ်စုသည် တပ်အတွင်းသို့ လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ငွေရောင်လက အချိန်မီ နှိုးပေးခဲ့သဖြင့် ဟန်လိသည် ထိုအဆင့်နိမ့် မန္တာန်စစ်သည်များ၏ အမြင်မှ အလွယ်တကူပင် ပုန်းကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟန်လိ ရွေးချယ်ခဲ့သော လှည်းအတွင်း၌ အရေးမပါသော ပစ္စည်းများသာ ပါဝင်သဖြင့် မည်သူကမျှ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြချေ။

တပ်ကြီးသည် မောက်လန်လွင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဟန်လိသည် ငွေရောင်လကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သူသည် ထိုတပ် သွားရာလမ်းနှင့် မတူသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း ရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ပျံသန်းသွား၏။

ဟန်လိသည် သူ၏ ကျယ်ပြောလှသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကြောင့် မိုင်သုံးဆယ်အတွင်းရှိ မည်သည့် မန္တာန်စစ်သည်ကိုမဆို ကြိုတင်သိရှိနိုင်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သဲကန္တာရကို အဆင်ပြေစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ကိုးနိုင်ငံမဟာမိတ်၏ ဖုန်းယွမ်ပြည်နယ် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ဖုန်းယွမ်ပြည်နယ်သည် မောက်လန်လွင်ပြင်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ပြည်နယ်သုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ နယ်စပ်တောင်တန်းများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုးနိုင်ငံမဟာမိတ်မှ ကျင့်ကြံသူများ ကင်းစောင့်နေလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဟန်လိသည် ဖုန်းယွမ်ပြည်နယ်အတွင်း ရက်အနည်းငယ်ကြာ ရှိနေသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ဘဲ မန္တာန်စစ်သည် ကင်းလှည့်တပ်များကိုသာ အမြောက်အမြား တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ကိုးနိုင်ငံမဟာမိတ်သည် မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည်များနှင့် စတင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အခြေအနေ မဟန်သဖြင့် ခေတ္တဆုတ်ခွာနေပုံရကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲကြီးကတော့ စတင်ခြင်း မရှိသေးပုံရ၏။

ဟန်လိသည် ဘာမှထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော တောကန္တာရ တစ်နေရာကို ဖြတ်ကျော်ရန် အလျင်စလို ပျံသန်းသွားတော့သည်။

လေးရက်ခန့် အေးအေးဆေးဆေး ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် သူသည် လူသူမသိသော တောင်ငယ်လေး တစ်လုံးကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

အခုနလေးတင် သူသည် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်ချီ လှုပ်ခတ်မှုများနှင့်အတူ ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များကို ထိုနေရာမှ အာရုံခံမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေခြင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် မန္တာန်စစ်သည်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ များပေသည်။

ဟန်လိသည် အသေအချာ ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူ ငါးဦးသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အစွမ်းကုန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများအနက် တစ်ချို့၏ အငွေ့အသက်မှာ ဟန်လိအတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိပေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မည်သူနည်းဟု သူက အဖြေမထုတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ဟန်လိသည် သူ၏ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဟန်လိ၏ ထူးခြားလှသော လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်များကြောင့် ဤတိုတောင်းသော အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ သူ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားနေရသည်။ တိုက်ပွဲမှာ အင်မတန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသော အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူငါးဦးသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် မန္တာန်စစ်သည်တစ်ဦးကို လက်ရှိတွင် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူ ငါးဦးသည် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းရှိသမျှ ထုတ်သုံးကာ မန္တာန်ရတနာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နေကြသော်လည်း ဝတ်စုံဝါဝတ် ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် အဝါရောင်မြူအဝိုင်းများဖြင့် ၎င်းတို့ကို တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးနေသည်။

မန္တာန်စစ်သည်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထား ရှိပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ မန္တာန်ရတနာကို ထုတ်မသုံးသေးသော်လည်း ထူးခြားဆန်းပြားသော အတတ်ပညာများနှင့် နက်နဲသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုကျင့်ကြံသူ ငါးဦးအကြားတွင် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပါဝင်မနေပါက ထို စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူသည် လက်တွန့်နေမည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟန်လိသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏အကြည့်သည် ကျင့်ကြံသူများထဲမှ ဝဖြိုးသောအဘိုးအို တစ်ဦးထံတွင်သာ စူးစိုက်နေမိ၏။ ထိုအဘိုးအိုသည် ငွေရောင်လျှပ်စီးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး လျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြီးမားသော ဓားမန္တာန်ရတနာ တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူသည် ထိုငါးဦးအနက် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။

ဟန်လိသည် ထိုအဘိုးအို၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် ကျင့်စဉ်ကို မှတ်မိသွားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"သူပါလား... ဒီလောကမှာ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ..."

ဝတ်စုံဝါဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွားပြီး လှပသောအမျိုးသမီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ စေတနာကို နားမလည်ပုံရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအထောက်အပံ့တစ်ခု လိုအပ်နေလို့သာ မင်းကို အခုထိ အသက်ချမ်းသာပေးထားတာ။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ဆီမှာ အရှုံးမပေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အဝါရောင် ငှက်မွေးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး ရေးဆွဲထားပေသည်။ ထိပ်ပြောင်ကျင့်ကြံသူသည် ၎င်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ဝဖြိုးသောအဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေ မဟန်တော့မှန်း သိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာများ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားကြ၏။ မန္တာန်စစ်သည်သည် အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခြင်း မရှိသေးကြောင်း ၎င်းတို့ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသော်လည်း နောက်ဆုတ်ရန် မရဲကြချေ။ မဟုတ်ပါက မန္တာန်စစ်သည်၏ တစ်ဦးချင်း လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အတူတူ တိုက်ခိုက်နေခြင်းထက် အသက်ရှင်နိုင်ခြေ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုငါးဦးသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ကျိန်ဆဲရင်း မန္တာန်စစ်သည်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ၎င်းတို့၏ မန္တာန်စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ကြတော့သည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့၏ မန္တာန်ရတနာများ၏ အစွမ်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အဝါရောင်မြူများကို အတင်းအကျပ် တွန်းလှန်ကာ အသာစီး ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤသည်က ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်ကို ဒေါသထွက်သွားစေ၏။ သူသည် ငှက်မွေးကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး အဝါရောင် ချီစွမ်းအင် မြူများကို ထိုရတနာပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်ကာ မန္တာန်များကို ရွတ်ဆိုတော့သည်။

ငှက်မွေးသည် ခဏမျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများရှိရာဘက်သို့ ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ကျယ်လောင်သော လေတိုးသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်မွေး ခတ်လိုက်သည့် ဘက်သို့ အဝါရင့်ရောင် လေပြင်းကြီး တစ်ခု တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလေပြင်းသည် ပေသုံးရာခန့် မြင့်သော လေဆင်နှာမောင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူငါးဦးလုံးကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

အပိုင်း (၇၀၈) - ချုပ်နှောင်ခံ ဝိညာဉ်မြေနဂါးများ

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြေကမ္ဘာတုန်ခါစေသည့် လေပြင်းများကြောင့် မန္တာန်ရတနာများသည် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လေပြင်းများ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသည့်အလား ရုန်းထွက်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ စေတနာကို လက်မခံဘူးဆိုရင်တော့ ငါက အင်အားသုံးရတော့မှာပဲ။ တကယ့်ကို မိုက်မဲလိုက်တာ! အခြေအနေတွေ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာမှတော့ ငါ့ကို ရပ်တန့်ဖို့ မမျှော်လင့်ကြနဲ့တော့။"

ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် လေထဲသို့ လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ရာ အဝါရောင် အတောင်ပံများမှ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် လှပသော အမျိုးသမီးကို ဖမ်းယူရန် ဦးတည်သွားတော့သည်။

မန္တာန်စစ်သည်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို အရင်ဆုံး အရှင်ဖမ်းဆီးကာ သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးခြင်းဖြင့် ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူလေးဦးကို ချက်ချင်း အပြတ်ရှင်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ တောက်လောင်နေသော ဓားမန္တာန်ရတနာကို အသုံးပြု၍ ထိုလက်ဝါးကြီးကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လေပြင်းများကြောင့် ၎င်းမှာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းနေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမ ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာလည်း ထိုအမျိုးသမီးကို ကယ်တင်ချင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ လမ်းကြောင်းပျောက်ကာ လေပြင်းများ၏ တိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံနေကြရသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ဝဖြိုးသောအဘိုးအို တစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ကို အတင်းအကျပ် မြှောက်ကာ ပေအနည်းငယ်ရှည်သော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကို ထိုလက်ဝါးကြီးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

အဝါရောင် လက်ဝါးကြီးသည် အမျိုးသမီးကို ဖမ်းယူရန် သုံးပေခန့်သာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝတ်စုံဝါဝတ် မန္တာန်စစ်သည်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လေမုန်တိုင်းကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် အားနည်းသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ အမြင်အာရုံ မှားယွင်းမှုတစ်ခုအလားပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်စုမှာတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိပြီးမှ ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်ရှိရာသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။ မန္တာန်စစ်သည်မှာမူ ဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

မန္တာန်စစ်သည်၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "

“မင်းက ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာကို ဖျက်ဆီးရဲမှတော့ ဘာလို့ သူရဲဘောကြောင်ပြီး ပုန်းနေရတာလဲ။"

သူသည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများကို အာရုံမစိုက်တော့ပုံရပေသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အေးဆေးလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါက ပုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့ကို မြင်နိုင်ဖို့ မလောက်သေးတာပါ။ မင်းက စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ထဲကို အခုမှ စဝင်ထားတာ ဖြစ်ပုံရတယ်။ ငါ တွေ့ဖူးသမျှ တခြား မန္တာန်စစ်သည်တွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အားနည်းနေသေးတာပဲ။"

မိုးပြာရောင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ဟန်လိသည် ကျင့်ကြံသူငါးဦးလုံး အသည်းအသန် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ငှက်မွေးရတနာဆီသို့ မိုးပြာရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထိမှန်သွားသည်နှင့် လေမုန်တိုင်းမှာ အလွယ်တကူပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုငါးဦးမှာ ဟန်လိ၏ ပေါ်လာမှုကြောင့် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူသည် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ အသက်များ ဘေးကင်းသွားပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာသွားကြတော့သည်။

အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူသည် အဝေးမှနေ၍ ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာရဲ့ နာမည်က နီယင် ပါ။ စီနီယာရဲ့ ကယ်တင်မှုအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"နီယင်!"

ဟန်လိသည် ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအမျိုးသမီးကို နောက်တစ်ကြိမ် မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ သူမကို မှတ်မိသလို ရှိလာ၏။

သို့သော်လည်း အခုအချိန်သည် ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးရမည့် အချိန်မဟုတ်သဖြင့် သူသည် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမျိုးသမီး၏ နှုတ်ဆက်မှုကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အဘိုးအိုမှာတော့ သူ့ကို မှတ်မိပုံမရချေ။ ဤသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ အတိတ်တွင် သူသည် ၎င်းတို့တစ်ဦးစီနှင့် တစ်ကြိမ်စီသာ ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ သူ့ကို မမှတ်မိခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

ထိုသို့တွေးရင်း ဟန်လိသည် သူ၏အကြည့်ကို ဝတ်စုံဝါဝတ် မန္တာန်စစ်သည်ထံသို့ လွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းက ထွက်မပြေးသေးဘူးဆိုတော့ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ချင်နေတာလား..."

ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ပြုံးလိုက်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "မင်းကလည်း စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲလေ။ မင်းရဲ့ စကားတွေက ရဲတင်းလှပေမဲ့ မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေကို ပြဖို့ ငါက တောင်းဆိုရမှာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်က မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ထုတ်ဖော်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းကို အောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပနေသော အဝါရောင် ဆေးလုံးနှစ်လုံး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

လူကောင်ကြီးသော ထိုသူမှာ ဟန်လိ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားပြီး မန္တာန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှိုင်းထနေသော အဝါရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

သူသည် ခန့်ညားသော လေသံဖြင့် တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထစမ်း..."

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပေါ်မလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မြေပြင်အောက်မှ တိုးညင်းသော မြည်ဟီးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုမြည်ဟီးသံများမှာ မကြာမီမှာပင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

ဟန်လိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို မြေပြင်အောက်သို့ စေလွှတ်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ဖျားမှ ဆယ်ပေခန့်ရှည်သော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမြည်ဟီးသံ ထွက်ပေါ်ရာ နေရာသို့ ဦးတည်ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဟန်လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများ ထိမှန်သွားသော်လည်း မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပေတစ်ရာကျော်ရှည်သော ချိုပါသည့် အဝါရောင်နဂါးကြီး နှစ်ကောင်မှာ မြေပြင်အောက်မှ ပျံထွက်လာပြီး ထိပ်ပြောင်ကျင့်ကြံသူရှိရာသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ထိပ်ပြောင်ကျင့်ကြံသူကို ကာကွယ်ပေးထားသည့်အလား ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆက်တိုက် ဝဲပျံနေကြတော့သည်။

"ဒါက..."

ဟန်လိသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဝါရောင်နဂါးကြီး နှစ်ကောင်လုံးမှာ မြေသားများဖြင့် လုံးဝ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ် အသက်ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ ဤသို့ အသက်ဝင်နေသော အငွေ့အသက်မှာ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ အဝါရောင် ဆေးလုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ထိုဆေးလုံးများသည် အလင်းများ လက်နေပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အဝါရောင် ရောင်ခြည်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

"ဟဲဟဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ချုပ်နှောင်ခံ ဝိညာဉ်သားရဲ တွေရဲ့ အစွမ်းကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရမယ့်သူပဲ။ သွားကြစမ်း..."

ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မြေနဂါးကြီးများကို အဝါရောင် မန္တာန်တံဆိပ်များဖြင့် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ထိုနဂါးကြီးများသည် ဟန်လိထံသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ဟန်လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ နတ်ဘုရားရေခဲမီးတောက် အစအနလေး တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမီးတောက်သည် သေးငယ်လှသော မီးတောက်နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး မြေနဂါးကြီးများ၏ ဦးခေါင်းကို တိတိကျကျ သွားရောက် ထိမှန်သွားတော့သည်။

မီးတောက်များသည် တဖြစ်ဖြစ် မြည်သွားပြီးနောက် မြေနဂါးကြီးများကို ရေခဲလွှာတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားစေတော့သည်။ ရေခဲရုပ်တုကြီးများသည် ဟန်လိ၏ရှေ့ ပေသုံးဆယ်ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် မိုးပြာရောင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အေးခဲနေသော မြေနဂါးကြီး နှစ်ကောင်လုံးမှာ ဟန်လိ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုကြောင့် အလွယ်တကူပင် ကြေမွသွားခဲ့တော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ အဝါရောင် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို သူ၏လက်ထဲသို့ သာသာယာယာ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

ဟန်လိသည် အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘာအစွမ်းတွေ ရှိသေးလဲ။ ထုတ်သုံးဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့။ ငါက မန္တာန်စစ်သည်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်အတတ်တွေရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို မြင်ချင်လို့ပါ..."

ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ဟန်လိက သူ၏ မြေနဂါးနှစ်ကောင်ကို မပင်မပန်းဘဲ ရှင်းထုတ်လိုက်ပုံကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အဝါရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်း၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် မန္တာန်စစ်သည်၏ သုန်မှုန်သော အသံသည် အဝါရောင် တိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ။ မင်းရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေဦး။ မင်းက နာမည်ကျော် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ပုံပန်းအသွင် ဖော်ပြချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူးပဲ။ မင်းကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာမှ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာလို့တော့ မပြောလေနဲ့..."

နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို သူသည် မာမာထန်ထန်လေသံဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက နာမည်မရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့နာမည်ကို ပြောရင်တောင် မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိတ်ဆွေက ဆက်ပြီး မတိုက်ခိုက်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ငါ့အနေနဲ့ ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဟန်လိ၏ အမူအရာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး သူ၏ခါးမှ ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ကို ပုတ်ကာ တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ပျံသန်းနိုင်သည့် အင်းဆက်မြောက်မြားစွာကို လေထဲသို့ လွှတ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟန်လိ အသေအချာ မွေးမြူထားသည့် စစ်မှန်သော ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာများပင်။

ဤသည်မှာ ဟန်လိ အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရန်သူတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့က စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ရန်သူတစ်ဦးအပေါ် မည်မျှအထိ ထိရောက်မှု ရှိမလဲဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာများ… မင်းဆီမှာ အဲဒါတွေ ရှိနေတာလား။ ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား.."

ဟန်လိ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ဟန်လိ တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်မပေးမီမှာပင် ထိုပိုးမွှားများ၏ အမည်ကို ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဝတ်စုံဝါဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ အဝါရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူ၏ လျင်မြန်မှုကြောင့် ဟန်လိမှာ တွေဝေသွားပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

သူသည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေသော စဦးစိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အပြတ်ရှင်းနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ချေ။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် လျှပ်စီးရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ်ပင်လျှင် ၎င်း၏ အရှိန်ကို လိုက်မီရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိပ်ပြောင်မန္တာန်စစ်သည်သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း သူ၏ ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာများ ကို မှတ်မိသိရှိနေခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဟန်လိသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်ကာ စမ်းသပ်မှု မလုပ်ရသေးသော သူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဟန်လိ ၎င်းတို့၏ အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် ဝဖြိုးသော အဘိုးအိုက ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး အနက်အရှိုင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ ကူညီမှုအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ဂျူနီယာ အနေနဲ့ စီနီယာရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေဦး။ ဂျူနီယာက အဝါရောင်မေပယ်တောင်ကြားက လိုင်ဝမ်ဟဲ ပါ။ စီနီယာကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

အစောပိုင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခဲ့သော နီယင် အပြင် ကျန်ရှိသော သူများသည်လည်း ဟန်လိကို ကျေးဇူးတင်ရှိစွာဖြင့် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဓားဘီလူးဂိုဏ်းက ရှိချီယွန်၊ လမျက်နှာဖုံးဂိုဏ်းက ထန်မင်ဟွာ၊ မျှော်စင်ရဲတိုက်က ချန်းဟွမ် တို့က စီနီယာကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်..."