အခန်း (၇၁၃-၇၁၄)

အပိုင်း (၇၁၃) - နန်ကုန်းဝမ်

ဟန်လိသည် သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"တူတော် ပစ္စည်းအချို့ သွားဝယ်တဲ့အချိန်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ စီနီယာတစ်ဦးနဲ့ ဆုံခဲ့ပါတယ်။ သူက ဘိုးဘေးနန်ကုန်း ဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဒါ့အပြင် သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အတားအဆီးတစ်ခု လုပ်ထားခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးနန်ကုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ဟုတ်လား။ သူက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလား"

သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အမူအရာကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရင်း မတတ်သာသည့်အလား ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကတော့… တူတော်လည်း မသေချာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျင့်ကြံသူက သူဟာ ဘိုးဘေးနန်ကုန်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သူမရဲ့ တရားဝင် လက်ထပ်ပွဲအခမ်းအနား ကျင်းပဖို့ နီးကပ်နေတာကို ကြားလို့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် ပေးချင်တာလို့ ဆိုပါတယ်။ သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြောပြရမယ့် ကိစ္စအချို့လည်း ရှိနေသေးတယ်လို့ ပြောပါတယ်"

"ဘိုးဘေးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် သူကလည်း စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် စီနီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေမှာလား။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဗလကောင်းကောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ထိတ်လန့်တကြား ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး သံသယဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစီနီယာက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့ရင် ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး လက်ဆောင် မပေးခဲ့တာလဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီစီနီယာမှာ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင် လာဖို့ အဆင်မပြေတာာမျိုး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ…"

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဗလကောင်းကောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူက ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "တူတော်ယွမ်…မင်းရဲ့လက်ကို ကမ်းလိုက်စမ်း။ မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အတားအဆီးကို ငါတို့ ကြည့်ရအောင်…"

ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဟန်လိသည် သူ၏လက်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်ကာ ထူးဆန်းသော မှော်စွမ်းအင် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြလိုက်သည်။

ဗလကောင်းကောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူသည် ဟန်လိ၏လက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူသည်လည်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဟန်လိ၏လက်ပေါ်သို့ တင်ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူ အမူအရာမျိုး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏လေသံမှာလည်း မာန်ပါခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု လုပ်ထားတာပဲ။ ဒါရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုအရဆိုရင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မင်းကို တောင်ပေါ် အလွယ်တကူ တက်ခွင့်ပေးလို့ မရဘူး။ အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ကို ထုတ်ပေးပါ။ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဘိုးဘေးနန်ကုန်း ဆီကို ယူသွားပြီး အဲဒီလူက သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း အစစ် ဟုတ်မဟုတ် အရင် စစ်ဆေးကြည့်မယ်။"

"တကယ်လို့ ဘိုးဘေးက မင်းကို တွေ့ဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုရင် မင်း တောင်ပေါ်တက်လို့ ရမယ်။ နားလည်လား တူတော်ယွမ်။"

ဟန်လိသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ခါးသီးသော မျက်နှာပေးကို လုပ်ပြလိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟန်လိသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှည်လျားသော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အတားအဆီး ကိစ္စကိုလည်း အသေအချာ ရှင်းပြပေးပါဦး။"

သစ်သားသေတ္တာ၏ အဖုံးပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ ငွေရောင် အတားအဆီးမန္တာန်အဆောင် တစ်ခု ကပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ချီ လှုပ်ခတ်မှုများအရ အင်မတန် အရေးကြီးပုံရပေသည်။ ဤသည်မှာ ပစ္စည်းပို့ဆောင်စဉ်အတွင်း မည်သူမျှ သေတ္တာကို မဖွင့်နိုင်ရန် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"နားလည်ပါပြီ။ ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေပါ။ ဂျူနီယာညီအစ်ကိုမား…ငါ သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူသည် ဟန်လိကို စိတ်မရှည်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဗလကောင်းကောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူကို သတိပေးကာ သစ်သားသေတ္တာကို ကိုင်လျက် သူ၏ မှော်ကိရိယာဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဟန်လိမှာတော့ ထိုနေရာမှာပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နန်ကုန်းဝမ်သည် သူ့ကို သေချာပေါက် တွေ့ဆုံလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသော်လည်း သူ အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကျန်ရှိနေခဲ့သော ကင်းစောင့်၏ မေးခွန်းများကို သူ အလိုက်သင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလက်ဆောင်ပေးလိုက်သည့် စီနီယာ၏ ရုပ်ရည်ကို မေးမြန်းသည့်အခါတွင်မူ ထိုစီနီယာမှာ ဝတ်ရုံရှည်ကြီး ဝတ်ထားသဖြင့် အမျိုးသားလား အမျိုးသမီးလား ဆိုသည်ကိုပင် ခွဲခြားမရကြောင်း ဟန်လိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထမင်းတစ်နပ်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဘိုးဘေးနန်ကုန်းက အဲဒီလူဟာ သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းအစစ် ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အတားအဆီးကို ဖြေရှင်းပေးဖို့အတွက် မင်းကို ခေါ်လာခဲ့ဖို့လည်း အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။" ထိုကျင့်ကြံသူက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဟန်လိကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"ဂရုစိုက်ပါ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမှ မသွားရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေ ရှိတယ်။ ဒီအတားအဆီးတွေက တောင်အလယ်ပိုင်းက အတားအဆီးတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။ ငါတောင်မှ အဲဒီထဲကို ကျသွားရင် အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။"

ဟန်လိက နားလည်ကြောင်း သေချာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့ရှိရာသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ ထိုအလင်းတန်း၏ ပိုင်ရှင်ကို မှတ်မိပုံရပြီး ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အလင်းတန်းမှာ ၎င်းတို့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ်လာတော့သည်။

ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် ဟန်လိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"တူတော်ဆန်။ မင်း ဘာလို့ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် တပည့်တစ်ယောက်ကို တောင်ထိပ်ကို ခေါ်လာတာလဲ။ ဒီက စည်းကမ်းတွေကို မင်း မသိဘူးလား"

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ ထိုပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူအပေါ် အင်မတန် ရိုသေဟန်ရှိပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စီနီယာလန်။ ဒီတူတော်က ဘိုးဘေးနန်ကုန်းရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာနေတာပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်မှာ ဒါကို လုပ်ဖို့ သတ္တိမရှိပါဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိသည် ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသားကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် အထူးတလည် အာရုံစိုက်နေရန် မလိုမှန်း သိလိုက်သည်။ သူ ဤသို့ တွေးနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ရိုသေသော အမူအရာကို ပြုလုပ်ထားပြီး မဆင်မခြင် စကားပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးနန်ကုန်း က ဒီလူကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း။"

"ဒီလိုပါခင်ဗျာ။ တူတော်ယွမ် က…"

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ သူ၏ စီနီယာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဝံ့ရဲခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဤကိစ္စကို အရေးမကြီးဟု ထင်ခြင်းကြောင့်လား မသိဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ပြောပြလိုက်တော့သည်။

"ဒေါ်လေးနန်ကုန်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အတားအဆီး လုပ်ထားခဲ့တယ် ဟုတ်လား။" ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဟန်လိ ကို စူးစူးရှရှ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အတားအဆီးကို ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးစမ်း။"

ဟန်လိသည် မဆိုင်ဘဲ ဝင်ရှုပ်လာသော ထိုသူ့ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသော်လည်း မတတ်သာဘဲ လိုက်နာလိုက်ရသည်။

ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် ဟန်လိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲကာ အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟမ်။ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတားအဆီးက ရှုပ်ထွေးပေမဲ့ အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး။ အဲဒီလူမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံရတယ်။ သွားပါ… ဒေါ်လေးနန်ကုန်း ကို သွားတွေ့လိုက်။"

ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် တောင်အောက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ ပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"စီနီယာဦးလေးလန်ရဲ့ ဒြပ်မဲ့ရှောင်တိမ်းခြင်းပညာရပ် က သူ့နာမည်အတိုင်းပဲ အင်မတန် အစွမ်းထက်တာပဲ။ သူက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နောက်ကျပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

ဒြပ်မဲ့ရှောင်တိမ်းခြင်းပညာရပ် ဟုတ်လား။ ဟန်လိ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤသူသည် သူ သွေးနှင့်မီးစမ်းသပ်ပွဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် လူထူးဆန်းချောင်နှင့် ပတ်သက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေနိုင်မလား။ ဖြစ်နိုင်တာက သူသည် ထိုသူ၏ မျိုးဆက် သို့မဟုတ် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ စိတ်အေးသွားပုံရပြီး လမ်းကို ဆက်လက် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဟန်လိသည် ထိုပန်းထိုးဝတ်ရုံဝတ် ကျင့်ကြံသူ၏ကိစ္စကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်၏။

ရတနာတောင်တန်း၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်တွင် နေထိုင်သူ များများစားစား မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး တောင်ထိပ်နှင့် နီးကပ်သော ဂူဗိမာန်တစ်ခုသို့ သွားရာလမ်းတွင် မည်သူနှင့်မျှ ထပ်မံ မဆုံတွေ့ခဲ့ကြချေ။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိသည့် ကျင့်ကြံသူက လေးစားအားကျသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါက ဘိုးဘေးနန်ကုန်းရဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာပဲ။ ဘိုးဘေးကို ပြန်လည်ဖြေကြားတဲ့အခါ စကားကို ဂရုစိုက်ပြောပါ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အတားအဆီး ကိစ္စကလွဲလို့ တခြား မဆိုင်တာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမက မင်းကို ဆုလာဘ် တစ်ခုခု ပေးကောင်း ပေးပါလိမ့်မယ်။"

သူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂူဗိမာန်တံခါးဝသို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကို သတင်းပို့အပ်ပါတယ်။ တပည့် ရောက်ရှိနေပါပြီ။"

"အင်း။ နားလည်ပြီ။ အဲဒီတပည့်ကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခိုင်းလိုက်။ မင်း သွားလို့ ရပြီ။" ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသလိုလိုနှင့် ထူးဆန်းနေသယောင် ရှိပေသည်။ ထိုစကားများအဆုံးတွင် ဂူဗိမာန်တံခါးမှာ ဝါရောင်အလင်းတန်းများ လက်သွားပြီးနောက် ကျောက်တံခါးကြီး ပွင့်သွားတော့သည်။

ဟန်လိသည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ဟန်လိ အံ့ဩသွားရသည်မှာ တံခါး၏နောက်တွင် အဝါရောင်လက်ပြတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင်။ သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်ခန့် အရွယ်ရှိပုံရပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ယွမ်ကွန် အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဟန်လိကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မည်သည့် လိုအပ်ချက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ သူမက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ဘိုးဘေးက ခန်းမဆောင်ထဲမှာ စောင့်နေတယ်။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ဟန်လိသည် သက်ပြင်းအသာချကာ သူမ၏နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းဝမ်၏ ဂူဗိမာန်မှာ အင်မတန် ကြီးမားလှသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အမျိုးသမီးသည် ဟန်လိကို စင်္ကြံလမ်းတိုလေး တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာ၏။ သူတို့သည် ဘေးအခန်းငယ် အချို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ကို သေသပ်လှပစွာ အလှဆင်ထားပြီး အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ အမည်မသိ အမွှေးနံ့သာ တစ်ခုကို ထွန်းညှိထား၏။ ထူးခြားသော ပန်းအိုးငယ် နှစ်လုံး ရှိနေပြီး တစ်အိုးစီတွင် အဖိုးတန် ဆေးပင်များမှာ ရှင်သန်တောက်ပနေကြသည်။

ခန်းမ၏ အလယ်တွင်မူ စတုရန်းပုံစံ သစ်သားစားပွဲ တစ်လုံး ရှိပေသည်။ စားပွဲ၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် အစိမ်းနုရောင် ဝါးကုလားထိုင်များ ရှိနေသည်။ ကုလားထိုင် တစ်လုံးတွင်မူ ဆံပင်နက်နက်နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လက်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ငွေရောင်ဓားရှည်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သားသေတ္တာမှာ ပွင့်နေပြီး အတွင်း၌ ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

အပိုင်း (၇၁၄) အတိတ်ကိုပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်း

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသမီးသည် ဟန်လိ ဝင်လာတာ မြင်သောအခါ ငွေရောင်ဓားကို အသာအယာပွတ်သပ်ပြီး သစ်သားသေတ္တာအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဟန်လိကို ညင်သာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်လိ မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မက်များထဲတွင် တမ်းတခဲ့ရသည့် မျက်နှာလေးမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

မဆိုသလောက်ချွန်နေသောမေးစေ့လေး၊ နှာတံစင်းစင်းနှင့် တောက်ပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများ။ ဤရင်းနှီးမှု အငွေ့အသက်များက ဟန်လိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သူမနှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက ငြိမ်သက်နေခဲ့သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ပြန်လည်နိုးထလာစေသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်တွင် သူ့၌ အတွေးဟူ၍၊ စကားလုံးဟူ၍ ရှိမနေတော့။ ပြင်းပြလှသော သံယောဇဉ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

နန်ကုန်းဝမ်သည် ဟန်လိက သူမကို မဆင်မခြင် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး မသိစိတ်ကနေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

နန်ကုန်းဝမ်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဟန်လိ ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ။ အရင်သွားနှင့်တော့။ ငါ သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောချင်တယ်"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခဏမျှ အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး။"

သူမသည် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟန်လိသည် ဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နန်ကုန်းဝမ် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မန္တာန်လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏အရပ်မှာ လက်မအနည်းငယ် မြင့်တက်လာကာ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ ရုပ်သွင်အစစ်အမှန် ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟန်လိ…တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာကို…"

နန်ကုန်းဝမ်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်တော့ မရှိချေ။ သူမက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။

သူမကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှန်း မသိသဖြင့် ဟန်လိသည် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြစ်နေပြီးမှ အဆင်မပြေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း… မင်း ငါလာမယ်ဆိုတာ သိနေတာလား"

ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ဟန်လိသည် နောင်တရသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

"မင်း ဟုတ်လား။ ဝမ်အာ လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

ဟန်လိ ၏ အဆင်မပြေသော တုံ့ပြန်မှုက နန်ကုန်းဝမ်ကို ပြုံးမိသွားစေသည်။ သူမ၏ ညင်သာသော အပြုံးနှင့်အတူ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများက သူမ၏အလှတရားကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

"ဝမ်အာ…"

သူမ၏ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဟန်လိသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ၏အမည်ကို တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်မိသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တင်ကျန်နေခဲ့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် သူ့အပေါ် ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် သူ့အား ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ပြသလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤအခိုက်တွင် ဟန်လိသည် သူမကို စွဲလန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

နန်ကုန်းဝမ်သည် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းလွှဲကာ အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကြည့်နေတာ ဘာကောင်းလို့လဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်သစ်လေးထက် ပိုလှနေလို့များလား.."

ဟန်လိသည် သူမ၏မကျေမနပ်စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပျာယာခတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်လုပ်တော် ဟုတ်လား။ ဒါကိုလည်း မင်း သိနေတာလား…"

နန်ကုန်းဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မကျေမနပ် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင်က မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအဲသစ် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အသက်နှစ်ရာဝန်းကျင်နဲ့တင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ…"

ခဏအကြာတွင် ဟန်လိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ကျင့်ကြံသူထန်ကြောင့်များလား…"

နန်ကုန်းဝမ်သည် သူမ၏ ဆံနွယ်စလေးကို သပ်လိုက်ရင်း ဟန်လိကို ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ရှင်က မအဘူးပဲ။ တကယ်တော့ အဲဒီ တူတော်ထန် ကြောင့်ပါ။ သူက ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သုံးပြီး ကျွန်မဆီကို အသံလွှင့်မန္တာန်အဆောင်တစ်ခု ပေးပို့ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဒါကို လက်ခံရရှိတဲ့အခါ တကယ်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ပြန်ပေါ်လာတာကိုး။ ဒီအရင်တုန်းကတော့ ကျွန်မ ဒီနယ်ပယ်ကို အထူးတလည် အာရုံမစိုက်ခဲ့မိဘူး။ ရှင့်အကြောင်း တစွန်းတစ သိလာရတော့ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိသတင်းတွေကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။ နည်းနည်းတော့ နှေးပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကျွန်မ သိထားပါတယ်။

ရှင့်ရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ရှင်ဟာ မျောလွင့်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ရှင်က ကုန်စည်ဖလှယ်ပွဲကနေ တစ်ဝက်နဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ကတော့ အခုထိ မိုးမျှော်ကောင်းကင်မြို့တော် မှာ ကျန်နေခဲ့တုန်းပဲလေ"

ဟန်လိသည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အနေရခက်စွာဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမကို အကြီးအကဲတစ်ဦးနဲ့အတူ ဂိုဏ်းကို ပြန်လိုက်သွားဖို့ ငါ ပြောခဲ့တာပါ။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ ဂိုဏ်းကို ပြန်ဖို့ နောက်ကျနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ကိုယ်လုပ်တော် ဆိုတာက…"

နန်ကုန်းဝမ်သည် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပါတော့။ ဒီအကြောင်း ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှင် ကိုယ်လုပ်တော် ထားတာကို ကျွန်မ အပြစ်တင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း လက်ထပ်တော့မှာ မဟုတ်လား။"

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပုံရသည်။

ဟန်လိ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား"

နန်ကုန်းဝမ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်လိုက်ပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားနေသည်။

"ဒီမေးခွန်းကို မဖြေခင် ကျွန်မမှာ မေးစရာ ရှိတယ်။ ရှင် ဘာလို့ လာတာလဲ။ ကျွန်မကို အဲဒီလူနဲ့ လက်မထပ်စေချင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို ခေါ်သွားချင်လို့လား"

ခိုင်မာပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဟန်လိသည် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မင်းကို ခေါ်သွားဖို့ပေါ့။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်စေချင်တယ်။ ငါ တန်ဖိုးထားရတဲ့သူကို ဘယ်သူပဲ လာလုယူပါစေ၊ သူတို့ ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်"

"ဒါကတော့ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။ ကျွန်မက ဘယ်တုန်းက ရှင့်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ဖို့ သဘောတူခဲ့လို့လဲ…" နန်ကုန်းဝမ်သည် မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပုံမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ဟန်လိသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် စကားကို အများကြီး မပြောဘဲ နေခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် နန်ကုန်းဝမ်၏ ရှက်သွေးဖြာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမက အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင် သိထားသင့်တာက သွေးနှင့်မီးစမ်းသပ်ပွဲ တုန်းက ရှင် ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ရယူခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက ရှင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ဖို့ပဲ။

အဲဒီနောက်မှာ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်္သာငှက်ကွင်းနဲ့ ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အောင် အသေအချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာလေ။ ဒါကို ရှင်က ရောက်လာပြီး ရယူသွားခဲ့တာ။ ရှင့်အပေါ် နာကျည်းချက် အကြီးအကျယ် ရှိခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ငါက သေပြီးသား ဖြစ်နေရမှာပေါ့"

ဟန်လိသည် သူ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ရယ်ရအခက် ငိုရအခက် ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုစကားကြောင့် နန်ကုန်းဝမ်သည် မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး သူမက မကျေမနပ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုကြောင့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်က မပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင့်ကို လွှတ်ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့အချိန်တုန်းက အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်ကူတယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား"

ဟန်လိသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ မပြောတော့ချေ။ နန်ကုန်းဝမ်သည် သူမ၏ နာကျည်းချက်များကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ လမ်းခွဲပြီး ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရှင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျင့်ကြံနေချိန်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ တရားထိုင်နေချိန်မှာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပစ်လို့ မရခဲ့ဘူး။

ဒါ့အပြင် ရှင့်ရဲ့ ပုံရိပ်က အချိန်ကြာလာလေ ပိုပြီး ထင်ရှားလာလေဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း ခဏခဏ ပေါ်လာတော့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်ဟာ ကျွန်မအတွက် စိတ်အတွင်းနတ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲကနေ ထုတ်မပစ်နိုင်ရင် ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်ခဲ့မိတယ်"

"စိတ်အတွင်းနတ်ဆိုး ကို ထုတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်း နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက ရှင့်ကို လက်ထပ်ပြီး ရှင့်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင်နေပြီး ဒီလိုမျိုး သံယောဇဉ်ကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ကို ဒီလောကကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ ရှင်သာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီစိတ်အတွင်းနတ်ဆိုး ဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားမှာလေ။ အဲဒီတုန်းက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ချင်းက အင်မတန် ကွာခြားနေတာကြောင့် ပထမနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်ညစ်မှုတွေ၊စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ခံစားရပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ အံကြိတ်ပြီး ရှင့်ကို သုတ်သင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒါကို မလုပ်ခင်မှာပဲ မိစ္ဆာတာအိုခြောက်ဂိုဏ်း က ကျူးကျော်လာခဲ့ပြီး ယွဲ့ပြည်နယ် စစ်စခန်းမှာ ရှင့်ကို ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယိုင်နဲ့သွားစေခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ရှင်သာ ဆက်လက် တိုးတက်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ အကြင်လင်မယား ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ကျွန်မ မရတော့ဘူးလေ…"

ဟန်လိသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်နေခဲ့တာကို။ ငါ မင်းကို ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်မှာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာက ငါ့ကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ်အထိ ငါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ"

နန်ကုန်းဝမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း ပြန်မဖြေဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနောက်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲတောင်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ယွဲ့ပြည်နယ် ဟာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်။ ခြောက်ဂိုဏ်းလုံးက သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို ယွဲ့ပြည်နယ် ကနေ စတင် ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြရတယ်။ အသက်အငယ်ဆုံး အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်မဟာ မူလက ရွှေ့ပြောင်းပေးမယ့်သူတွေထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မမှာ အဝါရောင်မေပယ်တောင်ကြားက သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့အချင်းချင်း ဆက်သွယ်မှုစာအသွားအလာအရ ဘိုးဘေးလင်းဟူ ရဲ့ ရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအစဉ်အကြောင်း ဝိုးတဝါး သိခဲ့ရတယ်။ ရှင်ဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်"

"ဒီအချက်က ကျွန်မကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ရှင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုပဲ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတော့တယ်။ ကျွန်မ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ အရမ်း နှေးကွေးနေခဲ့ပြီ။ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ။ တပည့်အများစု သေဆုံးကုန်ကြပြီး လူအနည်းငယ်ပဲ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ရှင် အသက်ရှင်နေသေးလား မသိတာကြောင့် ကျွန်မ မတတ်သာဘဲ ကိုယ့်ဂိုဏ်းကို ပြန်လာခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ နောက်တန်းက တပည့်တွေကို ကူညီပြီး မိစ္ဆာတာအိုဂိုဏ်းတွေကို ပြန်တိုက်ခဲ့ရတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ကျွန်မဟာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ဂျူနီယာ အချို့ရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင် သိမှာပါ။ ဒီလောကမှာ နန်ကုန်းပင်း ဆိုတဲ့လူ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ရုပ်သွင်ကိုပဲ ပြောင်းလဲထားခဲ့တာပါ"

"ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်သွင်အစစ်ကို မပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မလို အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ရှင့်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ရှင့်ကို လက်ထပ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါ့အပြင် အဲဒီအချိန်မှာ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အများစုကို ကျွန်မက စုပ်ယူခဲ့တာကြောင့် ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာအစစ် ပြဖို့ ပိုပြီး ရှက်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့အချိန်တုန်းက ရှင့်ကို ခေါ်ခဲ့တာက လမျက်နှာဖုံးဂိုဏ်းကို ဝင်စေချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မနောက် လိုက်လာစေချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါမှ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်သွင်အစစ်ကို ပြပြီး ရှင့်ကို အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မှာလေ။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒီလောက်အထိ လောဘကြီးလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ မာန်မာနကြောင့်ပဲလားတော့ မသိဘူး၊ ရှင်က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုပဲ ယူသွားခဲ့တာ။ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ လုံးဝ မတတ်သာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်…"

ထိုစကားအဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟန်လိကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်လိသည် သူမ၏မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် ဟန်လိ မသိနိုင်ခဲ့သည်မှာ အကယ်၍ သူသာ သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး လမျက်နှာဖုံးဂိုဏ်းသို့ လိုက်သွားခဲ့ပါက နန်ကုန်းဝမ်သည် လက်တွဲဖော်ကိစ္စကို သေချာပေါက် ပြောဆိုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံး အဖြေမှာ သူသည် တခြားအမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်ရန် အလိုက်သင့် သဘောတူခဲ့မိလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်အတွင်းနတ်ဆိုးကို ဤသို့သော စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့မိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်ကသာဆိုလျှင် ဟန်လိ လက်ထပ်ရမည့်သူမှာလည်း နန်ကုန်းဝမ် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေပေးထားသည့် တစ်စုံတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။