မဟာတောရိုင်းမြေရိုင်းဆီသို့

အစပိုင်းတွင် ပိုင်ကျီဟန်သည် မိမိနားကြားမှားသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့မိသည်။

လောင်ချင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရသည်

၎င်းမှာ သူ၏ဖခင် ပြောလိုက်သော စကားပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားလုံးများသည် သူ၏နားစည်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အခြေမချနိုင်ဘဲ ပုံဖော်၍မရမီ ပျောက်ကွယ်သွားသော မြူနှင်းများနှင့်သာ တူနေတော့သည်။

လောင်ချင်း?

သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနေအထားမှာလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ဟု သူတွေးနေမိသည်။

အင်အားအကောင်းဆုံး မျိုးနွယ်စုကို ကျူးကျော်ပြီးနောက်တွင်မှ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများသည် အဘယ်ကြောင့် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးသွားရသနည်း။

ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် ဆိုလျှင်ပင် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများသည် ထိုမျှလောက်အထိ မိုက်မဲမည်ဟု သူ မထင်ပေ။

“...သေချာလို့လား”

ထိုမေးခွန်းမှာ မည်သည့်အလေးအနက်ထားမှုမျှ မပါဘဲ သူ၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ နားကြားမှားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သတ်မှတ်ကာ အခြားအကြောင်းအရာများဆီသို့ အာရုံရောက်နေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အလုပ်မျိုးအတွက် အားစိုက်ထုတ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက်တွင်မူ ပိုင်ထျန်းဟမ်က အတည်ပြုလိုက်ပြန်သည်။

“လောင်ချင်းပဲ”

တစ်စုံတစ်ခု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်စွာလည်း မဟုတ်၊ ရုတ်တရက်လည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ ရိုးရှင်းစွာပင်... ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏတာမျှ ပိုင်ကျီဟန်၏ စိတ်အစဉ်မှာ လုံးဝဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လောင်ချင်း

သူမက အစေခံမလေး တစ်ယောက်သက်သက် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အစေခံမလေး ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးပေ

ထိုသို့ဆိုလျှင် မမှန်ကန်သေးပေ။

သူသည် စိတ်အခြေအနေကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသော ကလေးငယ်ဘဝ၊ အစေခံများက သူ့ကို ကျိန်စာသင့်နေသူကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်နေကြချိန်နှင့် လူကြီးသူမများက ခေါင်းခါယမ်းကာ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ကြသော အချိန်များတွင် သူမသည် ရှိနေခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူမသည် သူနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သစ္စာရှိလွန်း၍ မဟုတ်ပေ

ထိုအလုပ်ကို မည်သူမှ မလုပ်ချင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူကလည်း သူမကို အလုပ်မှမထုတ်ခဲ့သောကြောင့် သို့မဟုတ် မသတ်ခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသည့်အချိန်တိုင်း အခြားသူများမှာ ဆုတ်ခွာသွားကြသော်လည်း လောင်ချင်းမှာမူ သူ၏ကိုယ်ရံတော်အစေခံ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့စမြဲ။

ပိုင်ကျီဟန်၏ မိဘများမှလွဲလျှင် သူမသည် သူနှင့် အတူရှိခဲ့သည့် အချိန်ကာလ အရှည်ကြာဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် ပိုင်ကျီဟန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ သူနှင့်တန်းတူဟု မမြင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခင်ကရော ယခုပါ သူငယ်ချင်းဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမသည် သူငယ်ချင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး တူညီသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“...သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရပြီ”

ထိုစကားလုံးများက နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ နေရာယူသွားတော့သည်။

ထိုအခါ သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မဟုတ်ပေ

ထိုသို့ပြောလျှင် မတိကျသေးပေ။

တစ်စုံတစ်ခုမှာ လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရောင်အသွေးများပင် ဆုတ်ခွာသွားသကဲ့သို့ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ တဲ၊ လူများ၊ စစ်မြေပြင်— အရာအားလုံးသည် ဝေးကွာသွားသယောင် ရှိနေသည်။

ပြတ်သားလှသော အတွေးတစ်ခုမှာ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

(ဒီ ညစ်ပတ်တဲ့ ကောင်တွေ...)

သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးညွတ်လာသည်။

သူတို့က ရဲတင်းလှချည်လား။

သူမအပေါ် လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိဝံ့ကြတယ်လား။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖိအားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဘုန်း

သူ၏ အရှိန်အဝါများသည် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များမှာ တဲနန်းအတွင်းသို့ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ မြေပြင်မှာ ညည်းတွားသံထွက်လာ၏

လေထုသည်လည်း စူးရှစွာ မြည်ဟည်းနေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ တပည့်များမှာလည်း နတ်ဘုရား၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ဒူးထောက်ကျကုန်ကြသည်။

ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ ၎င်းတို့ကို မမြင်ပေ။

မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ နီရဲတောက်လောင်နေသည်။

“သူတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ”

ထိုစကားလုံးများမှာ သူ၏လည်ချောင်းအတွင်းမှ နိမ့်ရှိုင်းကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ပို၍ကျယ်လောင်လာ၏

“သူတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲလို့”

သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်လာခဲ့သော စိတ်ရှည်မှုများသည် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“သူတို့ သေတွင်းတူးနေတာပဲ”

သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ဦးနှောက်မှာ စဉ်းစားခြင်းကို မရပ်တန့်ပေ။

နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ

တရားခံမှာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူသိလိုသော အဖြေရှိနိုင်မည့် နေရာမှာ တစ်နေရာတည်းသာ ရှိသည်။

လောင်ချင်း ဘယ်မှာလဲ။

ပိုင်ကျီဟန်သည် အဝေးက မဟာတောရိုင်းမြေရိုင်ဆီသို့ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူး

ပိုင်ကျီဟန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် မဟာတောရိုင်းမြေရိုင်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်ထည်သည် ဓားအိမ်အပြင်သို့ ဓားတစ်လက် ထွက်လာသကဲ့သို့ တဲတံခါးဝမှနေ၍ တိုးထွက်သွားတော့သည်။

သူ ရပ်နေခဲ့သော မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး ချီများသည် ပြင်းထန်သော နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ဘုန်း

စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“အဲ့ဒါ ဘာလဲ”

“ရန်သူ တိုက်ခိုက်တာလား”

“တိုက်ပွဲဝင်ပုံစံ— ရွှေ့ကြ”

တပည့်များသည် တဲများအတွင်းမှ အလုအယက် ထွက်လာကြပြီး အကြီးအကဲများမှာလည်း လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြကာ အကာအကွယ် အစီအရင်များသည်လည်း အလိုအလျောက် ပွင့်လာကြသည်။

နတ်ဆိုးပညာရှင်တစ်ဦး စခန်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာသည်ဟု လူအများက ထင်မှတ်နေကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူတို့သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ သမုဒ္ဒရာဒီရေကဲ့သို့ လှိုင်းထနေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တရှိန်ထိုး ပျံတက်သွားသော တစ်ဦးတည်းသော ပုံရိပ်။

“...အဲ့ဒါ သခင်လေး ပိုင်ကျီဟန် မလား”

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

“တောက်— ဘယ်သူက သူ့ကို သွားဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ”

တပည့်များသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်မှုမှ မယုံကြည်နိုင်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ နောက်တွင်မူ တည်ငြိမ်ပြီး အင်အားကြီးမားကာ သိသာထင်ရှားသော အခြားပုံရိပ်တစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

ပိုင်ထျန်းဟမ်

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏သားဖြစ်သူ နောက်သို့ အမှီလိုက်

နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အချို့သော တပည့်များမှာ ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

“...သခင်လေးက သူ့ဖခင်ရဲ့ ရာထူးကို စိန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

“ဟက်— နောက်မနေနဲ့။ ဘယ်သူက ပိုင်ထျန်းဟမ်ကို အဲ့လိုမျိုး သွားစိန်ခေါ်ဝံ့မှာလဲ””ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ကြည့်ဦး။ သခင်လေး ပိုင်ကျီဟန်ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”

အချို့မှာ ထိတ်လန့်စွာ ရယ်မောနေကြပြီး အချို့မှာမူ တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေကြသည်။

သို့သော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရန် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

ပိုင်ကျီဟန်နှင့် သူ့ကို ဤအခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သည့် အရာကြားတွင် မည်သူမှ ဝင်မရှုပ်ဝံ့ကြပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပိုင်ထျန်းဟမ်က စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ကျီဟန်”

လေသံများက သူ၏အသံကို ဝါးမြိုသွားသည်။

သူသည် အရှိန်မြှင့်ကာ သားဖြစ်သူ၏ အနားသို့ ရောက်သွားပြီး လက်လှမ်းလိုက်ကာ

“ကျီဟန်လေး၊ စိတ်အေးအေးထားစမ်း”

တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများသည် ရှေ့သို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏သူငယ်အိမ်များမှာ ထက်ရှကာ တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏အရှိန်အဝါများသည်လည်း ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။

သူသည် အရှိန်ကိုလည်းမလျှော့သလို သူ၏ဖခင်ရှိနေခြင်းကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုပေ။

ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် ထိုအကြည့်မျိုးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

၎င်းမှာ ကျိုးကြောင်းပြ၍ ရနိုင်သော ဒေါသမျိုးမဟုတ်ပေ။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီ။

အကယ်၍ ပိုင်ကျီဟန်သာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင်— မဟာတောရိုင်းမြေရိုင်းထဲသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဒုန်းစိုင်းဝင်သွားမည်ဆိုလျှင်— နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများသည် သဘာဝအရပင် ရက်စက်ကြသူများဖြစ်သည်။

မိုကျွင်းဆိုသည်မှာလည်း သာမန်ရန်သူမဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ပိုင်ကျီဟန်သည် နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်ပေ

၎င်းသည် မကောင်းပေ

ပိုင်ထျန်းဟမ်က သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

“မဟာအကြီးအကဲ”

တတိယမြောက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း လွှမ်းမိုးမှုရှိသော အရှိန်အဝါသည် ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ချီအငွေ့အသက်များကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ပိုင်ကျီဟန် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လာနိုင်ပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် လိုအပ်လိမ့်မည်ဟူသော အခြေအနေကို ပိုင်ထျန်းဟမ်က ကြိုတင်

တွက်ဆထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်လား မသိသော်လည်း မိမိကိုယ်ပိုင်အင်အားနှင့် မလုံလောက်နိုင်သည်ကို သူကိုယ်တိုင် သိရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ပိုင်ရမ်ကို ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုင်ရမ်သည် ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တစ်လျှောက်လုံး နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ပိုင်ထျန်းဟမ်က တွေဝေမနေတော့ပေ

“ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို တားပေးပါဦး”

နောက်ထပ် ရှင်းပြချက်များ မလိုအပ်တော့ပေ။

ပိုင်ရမ်က တစ်ချက်မျှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်

သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်သည် ကျုံ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွား၏

ပိုင်ကျီဟန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာသော်လည်း ပိုင်ရမ်မှာမူ မတုန်မလှုပ်ပေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပိုင်ကျီဟန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ တင်လိုက်သည်။

ထိုဖိအားကြောင့် ကောင်းကင်ယံမှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

“ပိုင်ကျီဟန်” ပိုင်ရမ်က နိမ့်ရှိုင်းသော်လည်း အမိန့်အာဏာ အပြည့်ပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တော်တော့”

ပိုင်ရမ်၏ လက်သည် နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်။

၎င်းလက်မှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သောင်းကျန်းနေသော ချီများမှာ အစွမ်းထက်လှသော အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရကာ အောက်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။

မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်ခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားများမှာ သက်ရောက်လာတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေပေါ်တွင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် အတင်းအကျပ် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဘေးသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏

“ဖယ်ပါ”

ထိုစကားလုံးမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။

၎င်းမှာ တောင်းဆိုမှု မဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရမ်မှာ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ပေ။

ထိုသို့အစား သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဟက်...” သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး “စမ်းကြည့်လေ... ဒီကလေးစုတ်လေး”

ဖိအားများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အရိုးများသည် တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာ၏ ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ကြွက်သားများမှာလည်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရသည်။

အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ဆိုလျှင်မူ ဤအခြေအနေမှာ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်— အသိတရား ပြန်ဝင်လာစေရန် အတင်းအကျပ် နောက်ဆုတ်ခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့ မခုခံနိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တစ်ခု၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပေမည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပစွာ တောက်လောင်လာသည်။

သူ၏ ချီများမှာ ရုတ်ချည်းတိုးလာပြီး ၎င်းမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲအလယ်တွင် ပြန်လည်သွန်းလုပ်လိုက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော စနစ်တကျရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းသော လေတိုးသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံအမိန့်တော် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း “

ဘုန်း

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အရှိန်အဝါသည် အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်များတွင် ရှိမနေတော့ပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး မမြင်ရသော အချုပ်အနှောင်များကို ခဏချင်းအတွင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်

ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်

မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်ခြင်းအဆင့်

ပိုင်ရမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ဘာလဲ”

ဝူး

ပိုင်ကျီဟန်သည် ပိုင်ရမ်၏လက်ကို အနှောင့်အယှက် တစ်ခုကဲ့သို့ပင် အလွယ်တကူ ခါချလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ကြားတွင် မီတာရာဂဏန်းခန့် ကွာဝေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပြတ်သားလှသော ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် သူသည် အောက်သို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။

ရွှမ်

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုယ်တိုင်က ကွဲအက်သွားသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် မှောင်မည်းသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ အနားသတ်များသည် ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်စီးကြောင်းများ အပြင်သို့ လျှံထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်စွာ လိမ်ဖည်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် အထက်ပညာရှင်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော စွမ်းဆောင်ချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်စာမျှ ကောင်းကင်ယံသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပိုင်ရမ်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား”

သို့သော် ထိုရယ်သံတွင် ရယ်မောလိုစိတ် မပါဝင်ပေ။

အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုသာ ပါဝင်သည်။

သူသည် ပိုင်ကျီဟန်နောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ရန် ပျောက်ကွယ်သွားသလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အားကောင်းလှသော အသံလှိုင်းဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

“မဟာအကြီးအကဲတို့... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ၊ ပိုင်ကျီဟန် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ”

သူတို့၏နောက်တွင်မူ ပိုင်ထျန်းဟမ်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှီလိုက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေ

ပုံရသည်။

“ဘာလို့ သူ့ကို မတားတာလဲ”

သူသည် လေပေါ်တွင် ပျံသန်းနေရင်း ပိုင်ရမ်ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများကိုပင် မေ့လျော့နေတော့သည်။

ပိုင်ရမ်က အရှိန်မလျှော့ပေ။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီထက်ပိုတဲ့ အင်အားကို သုံးလိုက်ရင်...” သူက ခက်ထန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည် “သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိသွားနိုင်လို့ပဲ”

ပိုင်ရမ် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ပိုင်ထျန်းဟမ် သဘောပေါက်သွားသည်။

ပိုင်ရမ်သည် ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးကို မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်ခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားဖြင့် ဖိနှိပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ ဒဏ်ရာရရှိသွားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ပိုင်ကျီဟန်မှာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ဆဲပင်။

ပိုင်ရမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲခြမ်းသွားသော ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်ထိတောင် မလုံလောက်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ?”

သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲရမည်လား သို့မဟုတ် ရယ်ရမည်လား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

“တကယ့်ကို ဘီလူးသတ္တဝါပဲ”

ပိုင်ထျန်းဟမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။

သူ ပိုင်ရမ်ကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။

ပိုင်ရမ်သည် ပိုင်ကျီဟန်ကို ဒဏ်ရာမရစေရန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်— ထိုသို့ ထိန်းချုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ပိုင်ကျီဟန် လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ လောင်ချင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်းအပေါ် ပိုင်ကျီဟန်၏ ပေါက်ကွဲမှုကို ပိုင်ထျန်းဟမ် မည်သို့ခံစားရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း— ယခုမူ ဤသို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပိုင်ကျီဟန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထပ်မံခွဲခြမ်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ သွားမည့်နေရာမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

မဟာတောရိုင်းမြေရိုင်း။

သူနှင့် လောင်ချင်း ကြားထဲတွင် မည်သူပင် လာတားဆီးပါစေ

သေရပေလိမ့်မည်