အခန်း (၁၈၇၆-၁၈၈၀)

အခန်း (၁၈၇၆) ပွဲကို ဖြိုခွင်းခြင်း၊ နဂါးငွေ့တန်း

လောကမြေနှင့် သက်ရှိအားလုံး၏ အပူစွမ်းအင် အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပြီး အလင်းနှင့် အပူကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်သော နေမင်းတစ်စင်းကို ဖန်တီးရခြင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် အခြားအရာများကို ဖန်တီးခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ခက်ခဲပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ အနည်းဆုံး အဆ သုံးလေးဆယ်ခန့် ကွာခြားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ ယခင်က တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ကာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ ဝမ်ချောင်တွင် ဤမျှလောက်သော စွမ်းအားများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“လက်လျှော့လိုက်တော့။ မင်း နေမင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဖန်တီးနိုင်ပါစေ အလကားပဲ ဒီတိုက်ပွဲက ပြီးသွားသင့်ပြီ...”

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းရင်း လက်ထဲမှ အနက်ရောင် လမ်းလျှောက်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံရှိ ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အဝေးရှိ ဝမ်ချောင်နှင့် သူ၏ တားမြစ်ပညာ နေမင်း သုံးစင်းထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်လို့လား။ အဲဒါတော့ မသေချာသေးဘူးနော်”

အဝေးတစ်နေရာမှ ဝမ်ချောင်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ ကြုံဖူးသမျှထဲတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ပြိုင်ဘက် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်ကို လျှော့တွက်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။

ဝုန်း

လျှပ်စီးသံ တစ်ချက် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ဘေးပတ်လည်တွင် ထပ်မံ၍ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲရှိ နေမင်း သုံးစင်း၏ ဘေးတွင် ဧရာမ ဂြိုဟ်လုံးကြီးများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ကြယ်တာရာများ မဟုတ်သကဲ့သို့ နေမင်းများလည်း မဟုတ်ပေ။ အချို့မှာ နေမင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အလင်းနှင့်အပူကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိပေ။ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ဗဟုသုတ ကျယ်ပြန့်မှုအရပင် ဤအရာများမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိပေ။

ထူးဆန်းသော ဂြိုဟ်လုံးကြီးများ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် နေမင်း သုံးစင်းကို ဗဟိုပြုကာ စနစ်တကျ လည်ပတ်နေကြသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အဆုံးမဟုတ်သေးပေ။

ဝမ်ချောင်၊ နေမင်း သုံးစင်းနှင့် ဧရာမ ဂြိုဟ်လုံးကြီးများကို ဗဟိုပြုကာ ဘေးပတ်လည်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော "ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲ"အပိုင်းအစများ ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် မြစ်ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ စုဝေးနေပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စတင် လည်ပတ်ကြပါတော့သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်လှပြီး မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရပ်နှင့်မျှ မတူညီပေ။ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ထဲတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အသိပညာမျိုး မရှိပေ။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ နေထိုင်ခဲ့သော မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

“နေမင်း၊ ကောင်းကင် ဂြိုဟ်လုံး၊ ကြယ်တာရာ...”

အဝေးမှ ဝမ်ချောင်က ပြုံး၍ စကားလုံး သုံးလုံး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုဧရာမ ဂြိုဟ်လုံးများနှင့် စနစ်များကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် လက်ရှိ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဝမ်ချောင်ပြောသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူ၏ ဗီဇသိစိတ်အရ အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်ဖန်တီးလိုက်သော ထိုသီးခြားစီ ဖြစ်နေသော်လည်း အပြန်အလှန် ဆက်နွယ်နေသည့် နေမင်းများ၊ ဂြိုဟ်လုံးများနှင့် ကြယ်တာရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကပါ ဝမ်ချောင်ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မည်းသွားပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးများ၊ အနက်ရောင် မီးလျှံများ၊ ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်များစွာတို့သည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်နှင့် သူ၏ နေမင်းများ၊ ဂြိုဟ်လုံးများ၊ ကျောက်စိုင်များထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ သာမန် စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်တော့ဘဲ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဘုန်း

ကောင်းကင်အပြည့် လျှပ်စီးများသည် ဝမ်ချောင်၏ဖန်တီးမှုများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်သည့် ခဏ၌ပင် နေမင်း သုံးစင်း၊ ဧရာမ ဂြိုဟ်လုံးကြီးများ၊ ဘေးပတ်လည်ရှိ လည်ပတ်နေသော ကျောက်စိုင်များ... နှင့် ဝမ်ချောင်ပါ မကျန် အားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်ရပ်နေသော နေရာတွင်မူ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော ငွေရောင် ဝဲဂယက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး သေးငယ်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် စကြဝဠာ အသေးစားလေး တစ်ခုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် သဘောတရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အဆုံးမရှိသော ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများသည် မြစ်ချောင်းများ ပင်လယ်ထဲ စီးဝင်သကဲ့သို့ ထိုဝဲဂယက်လေးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန်သာ ကြာမြင့်သည်။ သာမန် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင် တစ်ဦးဆိုလျှင် ပြာပင် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေလျှင်ပင် ခံနိုင်ရည် ရှိရန် မသေချာပေ။

သို့သော် လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင် အထက် ပေထောင်ချီ မြင့်သော နေရာတွင် ငွေရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်မှောက်၌ပင် ထိုငွေရောင် ဝဲဂယက်လေးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့အပြင် မူလက လက်ဖဝါးခန့်သာ ရှိသော ဝဲဂယက်သည် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာပြီး စွမ်းအင်များလည်း ပိုမို ပြည့်ဝလာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ယခင်က လျှပ်စီး တိုက်ခိုက်မှုများသည် ၎င်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ရုံသာမက စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာအောင်ပင် ကူညီပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများမှာ သာမန် အသိတရားထက် ကျော်လွန်နေပြီး ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ တတ်ကျွမ်းထားသော ပညာရပ်များထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော သဘောတရားမျိုး မရှိပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင် ပါရဂူတစ်ဦး၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်သည် အစွမ်းထက်ဆုံး စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဤပင်လယ်ကို မဖြိုခွင်းနိုင်သရွေ့ မည်သူမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုအရာများမှာ တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံတွင် စတုတ္ထမြောက် နေမင်းတစ်စင်း ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပဉ္စမတစ်စင်း၊ ဆဋ္ဌမတစ်စင်း... နေမင်းအသစ်များ ပေါ်လာတိုင်း လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး နှမ်းစေ့ခန့် အအရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲကာ ထိုလှပဆန်းကြယ်သော ငွေရောင် ဝဲဂယက် ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

ငွေရောင် ဝဲဂယက် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် ဘေးပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုစွမ်းအင်များသည် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ စွမ်းအားနှင့် မတူညီဘဲ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေကာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ၏ စွမ်းအားများကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်နေကြောင်း မဟာဘုန်းတော်ကြီးခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ဗဟုသုတဖြင့်ပင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

အကယ်၍ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ပါရဂူကြီး တစ်ဦးဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်မှာမူ ခေါင်းမာသော ကလေးငယ် တစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖောက်လုပ်နေသူ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရပ်များ၊ မဟာဘုန်းတော်ကြီးကိုယ်တိုင် တတ်ကျွမ်းထားသော ပညာရပ်များ အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ လမ်းကြောင်းသစ်ပေါ်တွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထိုလေဟာနယ်ထဲရှိ ငွေရောင် ဝဲဂယက်သည် ဝမ်ချောင်ဖောက်လုပ်လိုက်သော လမ်းကြောင်းသစ်ပင် ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ ဝမ်ချောင်၏ ငွေရောင် ဝဲဂယက်သည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းအင်စနစ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှုပ်ထွေးသော အသိပညာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး လက်ရှိ စနစ်နှင့် မတူညီသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက်ပင် အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူ့ကို ပြောပြမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။ အသိပညာသစ်၊ စနစ်သစ် တစ်ခုသည် ယခုအချိန်တွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအတွက် မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။

“ခင်ဗျားကို ပြောပြလည်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဝမ်ချောင်၏ ရယ်သံပါသော အသံသည် ငွေရောင် ဝဲဂယက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ လောက... နဂါးငွေ့တန်းပဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီးမှာ ကြောင်အသွားရသည်။ နဂါးငွေ့တန်း သို့မဟုတ် ဂလက်ဆီ ဆိုသော စကားလုံးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဤလောကတွင် နယ်ပယ်၊ လောက စသည့် အမည်ပေးမှုများ ရှိသော်လည်း ဂလက်ဆီဟူသော အမည်ပေးမှုမျိုး မရှိပေ။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးအနေဖြင့် ၎င်းမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုသည်ကို လုံးဝ နားမလည်ပေ။

“မင်း ဘာပြောပြော အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းပြီး မင်းဆီက လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ယူကြည့်လိုက်ရင် ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သိရမှာပါပဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီးက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံ ဆုံးသည်နှင့် မျက်နှာထားမှာလည်း တည်ကြည် လေးနက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် မာစီရ် ကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း မဟာဘုန်းတော်ကြီးအတွက်မူ လူငယ် မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။ ဝမ်ချောင်၏ တားမြစ်ပညာ နေမင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကပင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအနေဖြင့် သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ စွမ်းရည်သစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တွန်းလှန်နိုင်ရုံမက ဝါးမြိုနိုင်သည်အထိ ဖြစ်လာသောအခါ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို မိမိနှင့် တန်းတူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံးလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ မူလက မှောင်မိုက်နေပြီး ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လောကသည် ယခုအခါ အေးစက်သော အနီရောင် သမ်းလာပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ၏ အနက်ရောင် လမ်းလျှောက်တံကို ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။ နေရောင်ခြည် လျှပ်စီးများ၊ နေကြတ်ခြင်းများနှင့် နေကွက်များများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေမင်းတစ်စင်း ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယတစ်စင်း၊ တတိယတစ်စင်း...

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်ထံမှ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသင်ယူလိုက်သော နေမင်း ဖန်တီးခြင်း ပညာရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ပါရမီနှင့် စွမ်းရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ ဝမ်ချောင်က နေမင်း သုံးစင်း ဖန်တီးနိုင်လျှင် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ စွမ်းအားဖြင့်လည်း သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

နေမင်း သုံးစင်း ပေါ်လာသည်နှင့် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။ ထို့အပြင် တောက်ပသော ရွှေရောင် နေမင်း သုံးစင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ခရမ်းပုပ်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အနှိုင်းမဲ့ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ တည်ရှိခဲ့သော တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲကာ ဝမ်ချောင်၏ တားမြစ်ပညာ နေမင်းကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက် တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ စွမ်းရည်မှာ အခြားသော စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များ လိုက်မီရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

******

အခန်း (၁၈၇၇) အမှောင် နတ်ဆိုးများ

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်တံကို ညွှန်ကာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်သည်။

အသံများနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် တုန်ခါသွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများသည် သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ပါဝင်လျက် လောကကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံများသည် လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်က မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုနှင့်မျှ မယှဉ်သာအောင် ကြီးမားလှသည်။ ဝမ်ချောင်ဖန်တီးခဲ့သော တားမြစ်ပညာ နေမင်း သုံးစင်းပင် ဤစွမ်းအားကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လျှပ်စီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ငွေရောင် ဝဲဂယက် ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။

ကောင်းကင်အပြည့် ရှိနေသော ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မူလက ကြမ်းကြုတ်နေသော တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် မှာလည်း ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ပင်လယ်အလယ်တွင်မူ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး နေမင်းတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း လေဟာနယ်ထဲတွင် စုစည်းလာကြသည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် အောက်ဘက်ရှိ ငွေရောင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ ငှက်ငယ်လေးများ အသိုက်ပြန်သကဲ့သို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

တစ်စင်း၊ နှစ်စင်း၊ သုံးစင်း၊ လေးစင်း... အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အနည်းဆုံး ဧရာမ နေမင်း ခုနစ်စင်း၊ ရှစ်စင်းခန့် ဆက်တိုက် ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားကာ ငွေရောင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသော်လည်း ထိုငွေရောင် ဝဲဂယက်မှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင် ကြီးထွားလာသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှု ပိုမို ပြင်းထန်လေလေ၊ ငွေရောင် ဝဲဂယက်က ပိုမို အစွမ်းထက်လေလေ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တွင် ယခင်က နေမင်းများ၊ ဂြိုဟ်လုံးများနှင့် ကြယ်တာရာများသာ ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါ အရာဝတ္ထုအသစ်များ ထပ်မံ တိုးပွားလာသည်။

ထိုအရာများသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးပင် မသိရှိသော အရာများ ဖြစ်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဤ ထူးခြားသော စနစ်သည် ပိုမို အစွမ်းထက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

ကြီးမားသော အက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငွေရောင် ဝဲဂယက်၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်များသည် ပြိုကျကုန်သည်။ မူလက ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ထိတွေ့၍မရသော လေဟာနယ်များသည် ရုတ်တရက် အစိုင်အခဲများ ဖြစ်သွားပြီး ရေခဲပြင် ကွဲအက်သကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကုန်သည်။ ထို့နောက် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားကြောင့် ပင်လယ်ရေများ စီးဝင်သကဲ့သို့ ငွေရောင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် လက်ထဲမှ လမ်းလျှောက်တံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့ထက် ဤမြင်ကွင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမို နားလည်သူ မရှိပေ။

ဤသည်မှာ လောကတစ်ခုနှင့် တစ်ခု တိုက်မိခြင်း ဖြစ်သလို၊ မတူညီသော စနစ်နှစ်ခု တိုက်မိခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လေဟာနယ်ထဲရှိ ထိုမညီမျှဟု ထင်ရသော ငွေရောင် ဝဲဂယက်သည် သူ၏ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် နှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီဘဲ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကိုပါ စတင် လွှမ်းမိုးလာသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

စိတ်ဝိညာဉ် ဖန်တီးမှု မည်သည့်အရာမဆို၊ နေမင်း၊ လမင်း၊ ကြယ်တာရာ၊ သို့မဟုတ် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများပင် ဖြစ်ပါစေ... မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ် လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ယှဉ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပြိုင်ဘက်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လောက၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသည် လောကတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရား၏ နိယာမပင် ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံမှ ငွေရောင် ဝဲဂယက်၏ သဘာဝသည် လောကတစ်ခု ဖြစ်နေပါက ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်ဆုံး တားမြစ် လောကထဲတွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးခွင့်မပြုပါက မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်မှ မိမိပိုင် လောကကို ဖွင့်လှစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ ပါရမီ မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ ဤ နိယာမများကို ကျော်လွန်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခြွင်းချက် အနေဖြင့်-

“သူ အသုံးပြုနေတဲ့ စွမ်းရည်က... လောကဆိုတဲ့ သဘောတရားထက် ကျော်လွန်နေပြီး သူ့ရဲ့ သဘာဝက တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်အထက်မှာ ရှိနေမှသာ ဖြစ်နိုင်မယ်”

ထိုအတွေး ခေါင်းထဲဝင်လာသည်နှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

လောကဆိုသည်မှာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အရာဖြစ်ပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် သည် လောကများထဲတွင် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။ လောကထက် ကြီးမားသော အရာဟူ၍ ရှိနိုင်ပါသလော။

ဝမ်ချောင်ဖန်တီးထားသော ငွေရောင် ဝဲဂယက်၏ သဘာဝသည် လောကထက် ကျော်လွန်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

သို့သော် ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ရုတ်တရက် လေဟာနယ်ထဲမှ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အတွေးများကို သိနေသည့်အလား ဝမ်ချောင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လောကထက် ကြီးမားတာကတော့... အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်တဲ့ စကြဝဠာ ကြီးပေါ့”

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

စကြဝဠာ…

စကြဝဠာ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

စကြဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အစွမ်းထက်ဆုံး စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များပင် မြေကြီးမှ ခွာ၍ စကြဝဠာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မှန်းဆရန် မစွမ်းသာပေ။ လူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ နေမင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပင် မသိဘဲ စကြဝဠာအကြောင်း မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤလောကတွင် ထိုအရာကို သိသူ ရှိနိုင်ပါသလော။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ခေါင်းထဲတွင် ထိုအတွေးများ ဝင်လာချိန်မှာပင် ငွေရောင် ဝဲဂယက်၏ အထက်တွင် ထပ်မံပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေမင်း၊ ဂြိုဟ်လုံး သို့မဟုတ် ကြယ်တာရာများ မဟုတ်တော့ပေ။ တောက်ပသော အလင်းစက်လေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ မြူခိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လှပဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်း ရှည်ကြာစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်ဖန်တီးပြနေသော အရာများကို လုံးဝ နားမလည်ပေ။

ဒါက ကြယ်တာရာလား။

သို့သော် မြူခိုးကဲ့သို့သော ကြယ်တာရာဟူ၍ ရှိနိုင်ပါသလော။

“ဒါက နက်ဗျူလာလို့ခေါ်တယ်”

ဝမ်ချောင်က ပြုံး၍ အမည်ကိုသာ ပြောပြပြီး အသေးစိတ် ရှင်းမပြပေ။ နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုလှပသော နက်ဗျူလာသည် မြစ်ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်ဖန်တီးထားသော စကြဝဠာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငွေရောင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပေါင်းစပ်ခြင်း မရှိဘဲ သီးခြား ရပ်တည်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှဉ်တွဲ တည်ရှိနေကြသည်။

ဘုန်း

တစ်ခု မပြီးခင် နောက်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်က အရာများနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

ထိုအရာသည် လုံးဝနက်မှောင်နေပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ထက်ပင် ပို၍ မှောင်မိုက်နေသည်။ သာမန် မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအနေဖြင့် ၎င်းတည်ရှိနေခြင်း ရှိမရှိကိုပင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလင်းတန်း အားလုံးသည် ၎င်းအနီးသို့ မရောက်ခင်မှာပင် လုံးဝ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အလင်းမရှိလျှင် မမြင်နိုင်ပေ။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ၏ အစွမ်းထက်သော စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့်သာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ မညီမညာနှင့် ကြမ်းတမ်းပြီး အလွန် သာမန်ကျကြောင်း ခံစားမိသည်။ သို့သော် ထိုအရာဝတ္ထု၏ အတွင်းပိုင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းသည် အောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် ပင်လယ်ရေများ၊ ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးများနှင့် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကိုယ်တိုင်ကိုပါ ဝါးမြိုနေသည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က အဆင့်မြင့်သော စနစ်ကို အသုံးပြု၍ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည် ဆိုပါက ယခုပေါ်လာသော အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုမှာမူ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်ထုတ်ပြသော အရာအားလုံးသည် သူ၏ အသိပညာ ဗဟုသုတ ဘောင်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံပင်။

“ဒါက တွင်းနက်လို့ ခေါ်တယ်”

ဝမ်ချောင်က ပြုံး၍ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

“မဟာဘုန်းတော်ကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့သွန်သင်မှုအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ။ အခုတော့ ငါ ပြန်တိုက်ခိုက်ရမယ့်အလှည့် ရောက်ပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်က ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ပါဘူး”

ဝမ်ချောင်၏အသံသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ပြီးတော့...ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကို ငါချိတ်ဆက်ထားလိုက်ပြီ။ ခင်ဗျား ထွက်ပြေးချင်ရင်တောင်၊ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို ဖျက်သိမ်းချင်ရင်တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ငါတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် အနိုင်ရမှပဲ ဒီပွဲ ပြီးမှာ။ ခင်ဗျား ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူး”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးတိုက်ခိုက်သည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ ဝမ်ချောင်က စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်ဖန်တီးထားသော စကြဝဠာ အသေးစားသည် လည်ပတ်နေပြီး ကြီးမားသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ လောကတစ်ခုလုံးကို စတင် ဝါးမြိုလိုက်သည်။

ဝေါ၊ လောက၏ အစိတ်အပိုင်း အများအပြားမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ စကြဝဠာ အသေးစားထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအားကို တိုးပွားစေပြီး စကြဝဠာကြီးထွားမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးသည်။

မိမိ၏စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။

တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်သည် အလွန် ထူးခြားပြီး မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏သိစိတ်နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ထားသည်။ အကယ်၍ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို ဝမ်ချောင်က အကုန် ဝါးမြိုလိုက်ပါက မဟာဘုန်းတော်ကြီးလည်း လိုက်ပါ သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

“မင်း ဘာလောက၊ ဘာစကြဝဠာ၊ ဘာဂြိုဟ်၊ ဘာနက်ဗျူလာတွေပဲ ပြောနေပါစေ... မင်းရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်။ မင်းက လောကဆိုတဲ့ သဘောတရားကို နားလည်တယ် ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... ငါ မင်းကို အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏အသံ ဆုံးသည်နှင့် အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲရှိ ဧရာမ ရွှေရောင် ဆင်းတုတော်ကြီးများသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာကြသည်။

မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဆင်းတုတော်များသည် စစ်မှန်သော အမှောင် နတ်ဆိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် စကြဝဠာ၏ မူလအစနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံကို မသိသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ဇာတ်လမ်းများ၏ အရင်းအမြစ်ကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော အဆုံးမရှိ စကြဝဠာကြီးကို ဖန်တီးနိုင်သည် ဆိုလျှင်ပင် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆိုးများကို ယှဉ်နိုင်ပါမည်လော။

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲ၌ အမှောင် နတ်ဆိုးများ အမြောက်အမြား မွေးဖွားလာကြသည်။ ထို့နောက် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် နတ်ဆိုး စစ်သည်များပါ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဆိုးဘုရင်များ ဦးဆောင်သော စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်သိန်း၊ တစ်သန်း၊ တစ်ကုဋေ... ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးတွင် နတ်ဆိုး စစ်သည်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ သိသိသာသာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး အရိပ်သဏ္ဌာန်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အမှောင် နတ်ဘုရားများ

ဤသည်မှာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ အမြင့်ဆုံးသော ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်၊ စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များ ခေတ်စားခဲ့စဉ်က ၎င်းကို တားမြစ်ပညာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ဤစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဒဏ္ဍာရီလာ အမှောင် နတ်ဘုရားများ ကို ဖန်တီးခြင်းသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအတွက်ပင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထိခိုက်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

သို့သော် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအနေဖြင့် ဂရုစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ပင်လယ်ကို ဝါးမြိုနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“သွားကြ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏အသံမှာ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ လမ်းလျှောက်တံကို ညွှန်လိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏ၌ အဆုံးမရှိသော နတ်ဆိုး စစ်သည်များနှင့် အမှောင် နတ်ဘုရားများသည် ကောင်းကင်အပြည့် လျှပ်စီးများနှင့် ပူးပေါင်းကာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ထဲရှိ ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်သည်လည်း သူ၏ မွေးဖွားစ စကြဝဠာကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေကာ မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်လာသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးအစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော မူလတန်းအဆင့် စကြဝဠာကို ပိုမို ဖိအားပေးလာသည်။

သို့သော်လည်း မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ ရင်ဆိုင်နေရသော ပြိုင်ဘက်ကို အလွန် လျှော့တွက်ထားမိခဲ့သည်။

******

အခန်း (၁၈၇၈) ကြယ်တာရာ စကြဝဠာ

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားတွင် ဝမ်ချောင်၏ စကြဝဠာ အသေးစားသည် ရုတ်တရက် ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးကျသွားသည်။

“မဖြစ်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စကြဝဠာ အသေးစားကျရောက်သည့် ခဏ၌ပင် မူလက တည်ငြိမ်နေသော အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် လှိုင်းထန်လာသည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ တန်ချိန် သန်းပေါင်းများစွာရှိသော အနက်ရောင် ပင်လယ်ရေများသည် ဝမ်ချောင်၏စကြဝဠာ အသေးစားထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားကြသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို တိုးပွားစေမည့် အကောင်းဆုံး အာဟာရများ ဖြစ်လာကြသည်။

ထို့အပြင် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ဆိုင်ရာ အသိပညာများနှင့် ပညာရပ်များ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအသိပညာများအားလုံးသည် အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အနက်ရောင် ပင်လယ်ရေများကို ဝါးမြိုလိုက်သောအခါ ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော စိတ်ဝိညာဉ် အသိပညာများနှင့် ပညာရပ်များကိုပါ ဖမ်းယူရရှိလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် များပြားလိုက်တဲ့ ပညာရပ်တွေလဲ”

ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးကျေးဇူးကြီး တစ်ခုပင်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏အတွေ့အကြုံနှင့် အသိပညာမှာ ဝမ်ချောင်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ပုံမှန် အခြေအနေတွင် ဤအရာများကို ရရှိရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးပင်လျှင် ဤအချက်ကို ထင်မှတ်ထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးကာ ဖျက်ဆီးခြင်း သားတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ချောင်ကသာ သူ့ထံမှ အသိပညာများနှင့် စွမ်းအင်များကို ရယူကာ ပိုမို သန်စွမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးအပေါ်တွင် ပိုမိုဖိအားပေးလာနိုင်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ ဝမ်ချောင်၏စကြဝဠာ အသေးစားသည် ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနေသည်။

ယခင် တိုက်ပွဲများတွင် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ ကြီးမားစွာ ထိခိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မဟာဘုန်းတော်ကြီးထံမှ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာရုံမက မူလကထက်ပင် များစွာ တိုးပွားလာသည်။

ကရက်ကရက်၊ နှစ်ဖက်စလုံး၏တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးကိုသာ ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း စွမ်းအားများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဝါးမြိုနိုင်သော စွမ်းအားမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤစိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ပွဲတွင် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းသတ္တိများကို စတင် ပြသလာခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲ အစပိုင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးနှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ စကြဝဠာ အသေးစား၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများ၊ အဆုံးမရှိသော နတ်ဆိုး စစ်သည်များ၊ လက်နက်များ၊ နဂါးနက်နှင့် ဖီးနစ်နက်များကို တိုက်ရိုက် သိမ်းသွင်းလိုက်နိုင်သည်။ ထိုအရာများ အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရပ်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးက လောက တစ်ခုကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိဟူ၍ မရှိပေ။

တိုက်ခိုက်မှု မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ၊ ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးအတွက်မူ ဖုန်မှုန့်လေး တစ်မှုန့်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

ဝုန်း…

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားတွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာသည်။ အစပိုင်းတွင် စကြဝဠာ အသေးစား၏ အချင်းမှာ ဆယ်ပေကျော်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အဆ တစ်ရာခန့် ပိုမို ကြီးမားလာပြီ ဖြစ်သည်။

“မဟာဘုန်းတော်ကြီး၊ အလကားပါပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုပဲ တိုက်ခိုက်ပါစေ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တိုးပွားအောင် ကူညီပေးနေရုံ သက်သက်ပါပဲ”

ဝမ်ချောင်၏အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အသံ မဆုံးမီမှာပင် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ အထက် ၏ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးများ ပစ်ချကာ လောကမြေကြီး တုန်ခါသွားပြီး အရာဝတ္ထုသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း မွေးဖွားလာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေမင်းတစ်စင်း၊ ဂြိုဟ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် ကြယ်တာရာ တစ်ပွင့် မဟုတ်တော့ပေ။ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ကြီးမားသော နဂါးငွေ့တန်းအသစ်တစ်ခုသည် အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းရည်မှာ နေမင်းများ၊ တွင်းနက်များ၊ နက်ဗျူလာများကို တစ်ခုချင်းစီ စုစည်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် နဂါးငွေ့တန်းအသစ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချောင်သည် နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖြည့်စွက်နိုင်သေးသည်မှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးပင်လျှင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအား တိုးတက်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး ဤတိုက်ပွဲသည် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ

ထို့အပြင် စကြဝဠာ တစ်ခုတည်းတွင် နေမင်းများ ဤမျှလောက် များပြားစွာ ရှိနိုင်ပါသလော။

“မဟာဘုန်းတော်ကြီး၊ အခု ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို ခံစားကြည့်လိုက်ပါ”

ဝမ်ချောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်ဖန်တီးလိုက်သော စကြဝဠာသည် ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် လည်ပတ်ကာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသေးစား တိုက်ပွဲ မဟုတ်တော့ပေ။ အနည်းဆုံး အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်မှာ ပြိုကျ ပျက်စီးသွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အမှောင် နတ်ဆိုးများ၊ နဂါးနက်နှင့် ဖီးနစ်နက် အားလုံးလည်း ဝမ်ချောင်၏စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူပိုင်ဆိုင်သော အရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

စကြဝဠာဆိုသည်မှာ လောကထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်လောကလုံးတွင် ဝမ်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် စကြဝဠာကို ပုံဖော်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ သီးသန့် စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး မဟာဘုန်းတော်ကြီးပင်လျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် စွမ်းအားအားလုံးကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်ရာ ပင်လယ်ရေများ လှိုင်းထန်လာပြီး အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲတွင် အမှောင် နတ်ဆိုးများ ပိုမိုများပြားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ကြီးထွားလာပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ စွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူကာ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြေးထွက်သွားချိန်တွင် အဆုံးမရှိသော ခရမ်းပုပ်ရောင် လျှပ်စီးများသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ စုဝေးလာပြီး လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအမှောင် နတ်ဆိုးများ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သေချာကြည့်လျှင် ထိုလက်နက်များပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးများစွာ ရေးထွင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျိန်စာ

ဝမ်ချောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ရှေးဟောင်းခေတ်က စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များကို သတ်ဖြတ်ရန် အထူးပြုလုပ်ထားသော နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျိန်စာကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကျိန်စာသည် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များ၏ စိတ်၊ သိစိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ တစ်ကြိမ် ထိမှန်ရုံဖြင့် ပြန်လည် ကုစား၍ မရနိုင်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိစေနိုင်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဝမ်ချောင်ပေးသော ဖိအားများသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို ဖန်တီးနိုင်သော ဝမ်ချောင်သည် သူ့နှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် သူ့ထက်ပင် ပိုမိုသန်စွမ်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စကြဝဠာထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များ များပြားလွန်းလှပြီး မည်သူမျှ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား မည်မျှပင် သန်စွမ်းပါစေ၊ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာသည် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင် သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအား ဖြစ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျိန်စာကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား အဆမတန် တိုးပွားလာသော ဝမ်ချောင်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး မည်သည့်စွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးပါစေ ဝမ်ချောင်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ပေ။

“မဟာဘုန်းတော်ကြီး၊ ခင်ဗျား ပြောတယ်နော်... ငါ့ရဲ့တားမြစ်ပညာ နေမင်းက ခင်ဗျားအတွက် အသုံးမဝင်ဘူးလို့ နေမင်း တစ်စင်းက အသုံးမဝင်ဘူး၊ နှစ်စင်းကလည်း ခင်ဗျားကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့... သောင်းချီ၊ သန်းချီ ဆိုရင်ရော။ အဆုံးမရှိဘူး ဆိုရင်ရော”

ဝမ်ချောင်၏ ကျယ်လောင်သောအသံသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ လောကတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အသံထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ အသံနှင့်အတူ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏အထက် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံး နေရာမှ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာကျလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ နေမင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နေမင်း တစ်စင်းသည် ကြယ်တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

လူသားတို့၏ အသိပညာတွင် လောကတစ်ခု၌ နေမင်း တစ်စင်းသာ ရှိသည်ဟု စွဲမြဲစွာ မှတ်ယူထားကြသည်။ သို့သော် ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီးထဲတွင်မူ နေမင်းဆိုသည်မှာ အလွန်သာမန်ကျသော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ စကြဝဠာ တစ်ခုတည်းမှာပင် နေမင်းပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီး ရေတွက်၍ပင် မကုန်နိုင်ပေ။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အဆုံးမရှိသော ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ဝုန်း

တောက်ပသော နေမင်းများသည် တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ကောင်းကင်ယံတွင် နေရာယူလာပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အရေအတွက်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တိုးပွားနေသည်။ ထိုခဏ၌ မှောင်မိုက်နေသော တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် တစ်ခုလုံးသည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာသည် အနှိုင်းမဲ့ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ လောကကိုပင် စတင်ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း”

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို နေရာယူလိုက်သည့် ခဏမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော နေမင်းများသည် မိုးသီးမိုးပေါက်များကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ အမှောင် နတ်ဆိုးများထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စကြဝဠာ စတင်ဖြစ်ပေါ်စဉ်ကကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထင်ထားသကဲ့သို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မရှိဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြိုကျကာ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။ အမှောင် နတ်ဆိုးများ၊ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုး စစ်သည်များနှင့် အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီး အားလုံး... ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော နေမင်းများမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အဆုံးမဲ့ အလင်းရောင်များနှင့် အပူချိန် သန်းပေါင်းများစွာသည် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင် သမိုင်းတစ်လျှောက် အစွမ်းထက်ဆုံး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကိုပင် မခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားစေသည်။

ဤသည်မှာ စကြဝဠာပင်။

ဤသည်မှာ သန်းနှင့်ချီသော နေမင်းများပင်။

လောကသည် စကြဝဠာကို မည်သည့်အခါမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း ကျိန်စာ၏ အစွမ်းကိုပင် ထုတ်ဖော်ခွင့် မရလိုက်ပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်နေသည်။ သူသည် ဤမျှလောက် သန်စွမ်းပါလျက် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်ကို ရှုံးနိမ့်ရမည်၊ တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးသော ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို ရှုံးနိမ့်ရမည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

လောကကြီး ပြိုကျနေသကဲ့သို့ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အစွမ်းထက်သော သိစိတ်လည်း ပြိုကျနေသည်။ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်နှင့် ဖန်တီးသူ၏ ဝိညာဉ်သိစိတ်သည် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်ချောင်က လောကတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသည် သူ၏ သိစိတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ဖျက်ဆီးခြင်း သားတော် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြသေးတာပေါ့”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဆုံးမရှိသော တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်လည်း လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး အပိုင်းအစ အားလုံးသည် မြစ်ချောင်းများ ပင်လယ်ထဲ စီးဝင်သကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာသည် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကို အစားထိုးလိုက်ပြီး နေရာတိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ နေမင်းများ၊ ဂြိုဟ်လုံးများ၊ ဥက္ကာခဲများ၊ နက်ဗျူလာများ၊ တွင်းနက်များ... လေဟာနယ်၏ နေရာတိုင်းတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင် တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် မဟာဘုန်းတော်ကြီးနှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ စုဆောင်းထားသော၊ အစွမ်းထက် စိတ်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များစွာ ဖန်တီးခဲ့သော ပညာရပ်များနှင့် အသိပညာများ အားလုံးကို ဝမ်ချောင်ရရှိလိုက်သည်။ ထိုအသိပညာများနှင့် ပညာရပ်များ အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းရည်ကို ပိုမို ကြီးထွားစေသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မူလကပင် ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် ပေတစ်ရာထိပ်ဖျားမှ တစ်ဆင့်ထပ်တက် သကဲ့သို့ ထပ်မံ တိုးပွားလာသည်။

အကယ်၍ စစ်ပွဲမတိုင်မီက ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားသည် အဆင့်တူ သိမ်မွေ့နယ်မြေ ပညာရှင်များထက် ငါးဆခန့် သာလွန်သည်ဟု ဆိုလျှင် ယခုအခါ ရှစ်ဆ၊ ကိုးဆ သို့မဟုတ် ဆယ်ဆအထိ တိုးပွားလာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ တားမြစ်ပညာ ပင်လယ် ကို ဝါးမြိုလိုက်ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

******

အခန်း (၁၈၇၉) အရှေ့ကျွန်းစု အထူးတပ်ဖွဲ့

“ဟင်”

လေဟာနယ်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသော်လည်း အချိန်နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌ ဝမ်ချောင်၏မျက်ခုံးများကြားတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ၏ ကြယ်တာရာ စကြဝဠာသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်အပိုင်းအစသည် သူ့ကို ရှောင်ကွင်း၍ ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

“ကြည့်ရတာ သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးပုံရတယ်။ ဒီလူက... အရမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်”

မဟာဘုန်းတော်ကြီးမထွက်ပြေးမီ ပြောသွားသော စကားကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ဝမ်ချောင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏတာမျှ သူသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးဆိုသည်မှာ နာမည်ဝှက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူ အနိုင်ယူလိုက်သူမှာ စစ်မှန်သော မဟာဘုန်းတော်ကြီးမဟုတ်နိုင်ဟုပင် သံသယ ဝင်မိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ် ဤ မဟာဘုန်းတော်ကြီးဆိုသူမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူ တစ်ဦး ရှိနေနိုင်သည်ဟုလည်း တွေးမိလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအတွေးများမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီစစ်ပွဲကို ဆက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ဝမ်ချောင်စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း ကြယ်တာရာ စကြဝဠာ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် သိစိတ်မှာ သေလုမျောပါး ထိခိုက်သွားသည်မှာ သေချာသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီးတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေပါစေ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်ဖြင့် သူ့ကို စစ်ပွဲမှ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးများ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

စစ်မြေပြင် အခြေအနေမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သော သိစိတ်အနည်းငယ်မှတဆင့် စစ်မြေပြင်တွင် မမျှော်လင့်သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မဟာထန်အတွက် အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း ခံစားမိနေသည်။

ဝုန်း

အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကောင်းကင်အပြည့် နေမင်းများ၊ နက်ဗျူလာများနှင့် တွင်းနက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ကြယ်တာရာ စကြဝဠာကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ သိစိတ်သည် ဒီရေကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။

“သတ်”

ဝမ်ချောင်မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ဟီးနေသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ အာရပ်များ၏ Vပုံသဏ္ဌာန် ဝိုင်းရံမှုကို အသေခံ ခုခံနေသော လီကျွင်းရှန်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အာရပ်များ၏ အသာစီးရမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားနေပြီး လီကျွင်းရှန်း ရှိနေသော နေရာသည် ရေကာတာ ကျိုးပေါက်တော့မည့် နေရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ် တပ်ဖွဲ့ ပြိုလဲသွားသည်နှင့် မဟာထန်၏ ခံစစ်လိုင်း တစ်ခုလုံး ပြိုပျက်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်တို့ပါ အကြပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ဥများ စီထားသကဲ့သို့ အလွန် အန္တရာယ်များနေပြီး မဟာထန်အတွက် အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။

“အရှင်”

ဝမ်းသာအားရ အသံတစ်ခု နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်နိုးလာသည်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိသူမှာ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော စစ်ဗိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အာရပ်အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် ယခုအဆင့်ထိ ရောက်လာသောအခါ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

စစ်သေနာပတိဖြစ်သူ ဝမ်ချောင်ယခုအချိန်တွင် နိုးလာခြင်းသည် သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ပင် ဖြစ်သည်။

“အင်း”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရာ စိုးရိမ်နေသော စစ်ဗိုလ်မှာ ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားသည်။

“မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်”

ဝမ်ချောင်က ပြောရင်း အဝေးရှိ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသော ကုထိုက်ပိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလအစီအစဉ်အရ အာရပ်အရေအတွက် မည်မျှပင် များပြားပါစေ၊ ပုံမှန် အခြေအနေတွင် သူ တည်ဆောက်ထားသော သံမဏိ ခံစစ်လိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဤအရာအားလုံးသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။

အာရပ်များသည် စစ်ပရိယာယ် ကြွယ်ဝသောလူမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ထိပ်တန်း စစ်သေနာပတိ မရှိဟု မဆိုလိုပေ။ ကုထိုက်ပိုင်သည် အပေါ်ယံတွင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နေသော်လည်း အစကတည်းက ထောင်ချောက်များကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ အံ့ဩနိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဒီလောက်လေးမှ မလုပ်နိုင်ရင် သူသည် အာရပ် အင်ပါယာ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဂန္ထဝင် အဖြစ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ... နည်းနည်းလေး လိုသွားတယ်”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အလင်းရောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“စုဟန်ရှင်း၊ မြားပစ်စက်တွေနဲ့ ပစ်၊ ညာဘက် အရှေ့ထောင့်၊ ထောင့်ချိုး ၃၅ အနေအထား၊ အကွာအဝေး ၃၄၅ တိကျစွာ ပစ်ခတ်ပါ၊ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပစ်”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အစွမ်းထက်သော သိစိတ်လှိုင်းတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စုဟန်ရှင်း၏ သိစိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်သွားသည်။

“အရှင်”

စုဟန်ရှင်းမှာ ကြောင်အသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“ထောင့်ချိုး ပြင်၊ ၃၅ အနေအထား၊ အကွာအဝေး ၃၄၅၊ ပစ်”

“ဘုန်း”

လောကမြေ တုန်ဟီးသွားသော အသံများနှင့်အတူ ယန္တရားများ လည်ပတ်သံ၊ လေထု ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ မြားတံကြီးများသည် ဒေါသထွက်နေသော နဂါးများကဲ့သို့ လေကို ခွင်းကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။ သူတို့ ပစ်မှတ်ထားသော နေရာမှာ... ကွန်ဖြူးရှပ် တပ်ဖွဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အာရပ်များ မဟုတ်၊ ဝမ်ကျုံးစစ်တို့ ရင်ဆိုင်နေရသော ထျန့်မင် သံမြင်းစီးတပ်လည်း မဟုတ်၊ အာ့ဒ်နန်၏ သားရဲတပ်ဖွဲ့လည်း မဟုတ်ပေ။ ညာဘက် အစွန်ဆုံးရှိ မထင်ရှားသော နေရာလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ထိုနေရာလေးသည် စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးအတွက် အရေးမပါဟု ထင်ရသည်။

"အား" မြားတံများ ကျရောက်သွားသောအခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာရှိ အာရပ် သံမြင်းတပ်တစ်ထောင်ခန့်မှာ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

လူသေကောင်၊ မြင်းသေကောင်များ စစ်မြေပြင်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

တိကျသော ပစ်ခတ်မှုပင်…

လေးသမား တစ်ဦးအတွက် မထူးဆန်းသော်လည်း မြားပစ်စက်တစ်ခုအတွက်မူ မလွယ်ကူလှပေ။ အထူးသဖြင့် လူနှင့် မြင်း ရောထွေးနေသော စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူကို ထိမှန်စေပြီး မိမိလူကို မထိခိုက်စေရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ရန် လိုအပ်သဖြင့် ပစ်ခတ်နှုန်းမှာလည်း နှေးကွေးသွားသည်။ စုဟန်ရှင်း ထိန်းချုပ်ထားသော သောင်းနှင့်ချီသည့် မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့တွင် လူနည်းစုသာ ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သို့သော် လူနည်းသော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏အမိန့်ကြောင့် အာရပ် သံမြင်းတပ်တစ်ထောင်ကျော် လဲကျသွားပြီးနောက် မဟာထန်ဘက်မှ ကွဲကွာနေသော တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး သူတို့ကြားတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ထိုတပ်ဖွဲ့နှစ်ခုမှာ ချက်ချင်း ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

“ကိုရိုရှစ်——” (သတ်)

ရုတ်တရက် စစ်မြေပြင်တွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထန်ဘာသာစကား မဟုတ်သလို ဟူဘာသာစကားလည်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လေသံဖြစ်သည်။ အဝေးမှ ကူညီပစ်ခတ်ပေးခဲ့သော စုဟန်ရှင်းပင်လျှင် အံ့ဩသွားသည်။

“အရှေ့ကျွန်းသူတွေ”

စုဟန်ရှင်းသည် မီယာစမိ အာရာကာနှင့် ထိတွေ့ဖူးသဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ရွှယ်ချန်ကျွင်း ပြန်လာရာတွင် မူလ တပ်ဖွဲ့အပြင် အရှေ့ကျွန်းစုမှ သောင်းနှင့်ချီသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်နက် ကိရိယာများမှာ မဟာထန်လောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရဲကြသည်။ အမိန့်ရသည်နှင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ အသေခံ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပါ ပြုလုပ်ရဲကြသည်။ သူတို့၏ ရဲရင့်မှုမှာ အာရပ်များထက်ပင် သာလွန်သည်။

“မီယာ အမိန့်ပေးလိုက်၊ ဘယ်ဘက် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်”

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် အစွမ်းထက်သော သိစိတ်လှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ သံချပ်ကာ အပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အရှေ့ကျွန်းသူ တပ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ”

ထိုအရှေ့ကျွန်းသူ တပ်ခေါင်းဆောင်က ရိုသေစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မီယာစမိ အာရာကာပင် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ချန်ကျွင်း ခေါ်ဆောင်လာသော သောင်းနှင့်ချီသော အရှေ့ကျွန်းစုတပ်ဖွဲ့နှင့် မီယာစမိ အာရာကာမှာ အမျိုးတူ ဖြစ်ကြသည်။ ကမ်းတက်ပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုကို မီယာစမိ အာရာကာအား ဦးဆောင်စေခဲ့သည်။

အရှေ့ကျွန်းစုတပ်ဖွဲ့၏ အသေခံ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့်အတူ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ အခြားသော အာရပ် သံမြင်းတပ်အဖွဲ့မှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ မဟာထန်နယ်ခြားစောင့် တပ်ဖွဲ့များသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဘယ်ညာ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်ကာ အာရပ်တပ်ဖွဲ့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အနီးနားရှိ အခြားသော အာရပ်တပ်ဖွဲ့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ရိုးရှင်းသော အမိန့်တစ်ခုကြောင့် မူလက တင်းမာနေသော ညာဘက် ခံစစ်လိုင်းတွင် ဒိုမီနို အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မဟာထန်စစ်သည် ခြောက်သိန်းလုံး စစ်မြေပြင်ထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရုတ်တရက် လူအင်အား တစ်သောင်းကျော် ပိုထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အန်းစီရှန်း၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် စုဟန်ရှင်းတို့သာမက တစ်ဖက်မှ အာရပ်စစ်ဗိုလ်များပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“အမြန်နှုန်း တင်လိုက် အဲဒီ ကွန်ဖြူးရှပ်တွေကို သတ်ပစ် သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုက်”

အဝေးမှ အာ့ဒ်နန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ကျုံးစစ်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းရင်း အမိန့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကုထိုက်ပိုင်နှင့်အတူ တိုက်ပွဲများစွာ ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသဖြင့် မဟာထန်ဘက်မှ တပ်ဖွဲ့ အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ဗျူဟာကို ရိပ်မိပြီး အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟွန်း…နောက်ကျသွားပြီ”

အာ့ဒ်နန်၏အသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤစစ်ပွဲသည် သူနှင့် ကုထိုက်ပိုင်တို့၏ အားပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သည်။ အာ့ဒ်နန်ကဲ့သို့ ငါးပါးနီများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပေ။ ဗျူဟာတစ်ခု စတင်လိုက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် ပြီးဆုံးသည်အထိ မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ ထိပ်တန်း စစ်သေနာပတိ တစ်ဦး၏ အခြေခံ အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဧရာမ မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့၊ အမိန့် နာခံ ပစ်မှတ် ပြောင်းမယ်။ ပထမ ပစ်မှတ်ကို ထားလိုက်တော့။ ၃၊ ၄၊ ၆၊ ၈... ၃၀ မြောက် စက်တွေ၊ တတိယမြောက် ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကို စုပြုံ ပစ်ခတ်၊ ပစ်”

ဝမ်ချောင်၏ အစွမ်းထက်သော သိစိတ်လှိုင်းသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဧရာမ မြားပစ်စက် ကိုင်တွယ်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ထိုစက်များသည် မူလက အုပ်စုခွဲကာ ဧရာမ သားရဲကြီးများကို တစ်ကောင်စီ ပစ်မှတ်ထားနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ဦးတည်ချက် ပြောင်းကာ တတိယမြောက် ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ဘုန်းဘုန်းဘုန်း

ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ဧရာမ မြားတံကြီးများသည် ဒေါသထွက်နေသော နဂါးများကဲ့သို့ လေကို ခွင်းကာ ပျံသန်းသွားပြီး ထိုကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားသည်။

“အွန်း”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဧရာမသားရဲ သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော ဓားချက်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုဧရာမ သားရဲကြီးသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဦးတည်ချက် ပြောင်းကာ ကွန်ဖြူးရှပ် တပ်ဖွဲ့၏ ညာဘက်ရှိ V ပုံသဏ္ဌာန် နေရာလွတ်မှ အာရပ် သံမြင်းတပ်များထံသို့ လဲကျသွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး ဧရာမ သားရဲကြီး လဲကျလာပြီ”

“ဆုတ်၊ မြန်မြန်ဆုတ်”

...

ဤ မမျှော်လင့်သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အာရပ် သံမြင်းတပ်များသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဧရာမ သားရဲ တပ်ဖွဲ့သည် မိမိဘက်သား မဟာမိတ်များ ဖြစ်သဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်များကို တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော ဧရာမ သားရဲကြီး လဲကျလာပြီး မိမိအပေါ်သို့ ပိမိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးကြသည်။ သို့သော် လူနှင့်မြင်း ပြည့်နှက်နေသော စစ်မြေပြင်တွင် ထွက်ပြေးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ကောင်းကင် မှောင်မိုက်သွားပြီး ထိုတောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ ကြီးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ပြင်းထန်စွာ လဲကျလာပါတော့သည်။

“အား”

စစ်မြင်းများ လန့်ဖျပ် ဟီသံများနှင့်အတူ အာရပ်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ အောက်တွင် ပိမိကာ အသက်ပျောက်သွားကြသည်။ မြေကြီး တုန်ဟီးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေးငါးထောင်ခန့်သော အာရပ် သံမြင်းတပ်များသည် ရှောင်တိမ်းချိန် မရလိုက်ဘဲ ဧရာမ သားရဲကြီး၏အလောင်းအောက်တွင် ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ထန်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့သည် စစ်မြေပြင်မှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ညာဘက်ခြမ်းရှိ မီယာစမိ အာရာကာနှင့် ပူးပေါင်းကာ လူအင်အား တစ်သောင်းကျော်ဖြင့် ဘေးနှစ်ဖက်မှနေ၍ Vပုံသဏ္ဌာန် နေရာလွတ်သို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးစစ်ဆင်လိုက်သည်။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေအားလုံး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ နဂါးကိုးကောင် တပ်မတော်သည် အဝိုင်းခံရမည့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားရုံသာမက အာရေဗျ၏ အရန်တပ်ဖွဲ့ နှစ်ခု၊ ထျန့်မင် တပ်ဖွဲ့နှင့် သားရဲ တပ်ဖွဲ့တို့ကိုပါ ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

******

အခန်း (၁၈၈၀) မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ နိဂုံး

“ဆုတ် မြန်မြန်ဆုတ်”

“ခံစစ် ပြင်ကြ”

“အကူအညီ လွှတ်ပြီး သူတို့ကို တားလိုက်ကြ”

Vပုံသဏ္ဌာန် နေရာလွတ်တွင် အာရေဗျစစ်တပ်ကြီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးကို သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

“သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီ ကျွန်တော်တို့ လွတ်ပြီ”

ရှေ့တန်းတွင် တစ္ဆေဓားသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ဒဏ်ရာအပြည့် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှေ့မှ လီကျွင်းရှန်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ စစ်ပွဲများကို တားဆီးရန် ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှ ထွက်ပြေးခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော် ကျူးလွန်ခဲ့သောအမှားကို ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်ကပင် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ဗဟိုတပ်မတော် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် လီကျွင်းရှန်း၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း ရှေ့တန်းသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ အားလုံး အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် ဖြစ်နေကြသည်။

ဆယ်ဆမက များပြားသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသည့် ဤတိုက်ပွဲတွင် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်မှ အများအပြား ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ညီအစ်ကို မောင်နှမများစွာသည် စစ်မြေပြင်တွင်၊ အာရေဗျ သံမြင်းစီးတပ်၏ မြင်းခွာအောက်တွင် အသက်ပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် စစ်ကူရောက်လာသည်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။

“တိုက်ပွဲ မပြီးသေးဘူး၊ အခု စိတ်လျှော့ရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး ဂိုဏ်းသားအားလုံးကို စုစည်းပြီး တိုက်ပွဲသစ်အတွက် ပြင်ဆင်ကြ”

အလောင်းပုံများကြားတွင် လီကျွင်းရှန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အာရေဗျစစ်ဗိုလ်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဓားမြတ်သည် သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီး လီကျွင်းရှန်း၏ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံမှာလည်း သွေးချင်းနီနေပြီ ဖြစ်သည်။ "မသတ်ဖြတ်ခြင်း"ဟူသော မူဝါဒကို ကိုင်စွဲထားသော ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် လီကျွင်းရှန်း တစ်ဦးတည်းသာ စစ်မြေပြင်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ကာ လက်များကို သွေးစွန်းခံ၍ အာရေဗျ သံမဏိ မြင်းစီးတပ်များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ ဝတ်ရုံများ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထုံထိုင်းနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။ တစ်ချိန်က တက်ကြွပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း မရှိတော့ပေ။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများ ကြားလိုက်ရပြီး ဝတ်ရုံဖြူ မိန်းကလေး၊လောင်စုန့် ၊ ကျူကျင့်နှင့် အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များ လီကျွင်းရှန်း၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီကျွင်းရှန်း၏မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ ဝတ်ရုံဖြူ မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ရင်နာသွားရသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်၏ အမာခံ အင်အား ထက်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရရှိထားကြသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်အနေဖြင့် နာလန်ပြန်ထူရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရပေဦးမည်။

သို့သော် သူ့ကို အထိခိုက်စေဆုံးအရာမှာ သူမ၏အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အစ်ကိုကြီးသည် အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ညီမလေး... ငါတို့ လူတွေအများကြီး သတ်ခဲ့မိပြီ... ဒါက မှန်လား၊ မှားလား။ 'လောကငြိမ်းချမ်းရေး'ဆိုတာ... တကယ်ပဲ မှန်ကော မှန်ရဲ့လား”

လီကျွင်းရှန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူ မိန်းကလေးမှာ ကြောင်အသွားရသည်။

လီကျွင်းရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်ရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားဆီးရန်နှင့် မသတ်ဖြတ်ရန် သင်ကြားပေးသော်လည်း အနောက်မြောက်ဒေသသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူနှင့် ဂိုဏ်းသားများသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ လိုက်နာခဲ့သော စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်၏ ရည်မှန်းချက်များကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

“အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီး မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့ မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မှားနေတာက ဒီလောကကြီးပါ ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်း လောကကြီး၊ အားနည်းသူက အားကြီးသူရဲ့ အစာဖြစ်ရတဲ့ လောကကြီး၊ ငါတို့ ကယ်တင်ဖို့ မထိုက်တန်သလို ငါတို့ ပေးဆပ်ဖို့လည်း မတန်ပါဘူး”

ဝတ်ရုံဖြူ မိန်းကလေးက လီကျွင်းရှန်းကို တွဲကူရင်း ရင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤကိစ္စများသည် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း ဆရာရော၊ အစ်ကိုကြီးပါ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ မိန်းကလေး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဤကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း အစ်ကိုကြီးကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မှားတာက မှားတာပါပဲ၊ ငါတို့ကြောင့် လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့ရပြီ”

လီကျွင်းရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အသိစိတ်၏စေ့ဆော်မှုအရ နောက်ကျောဘက်ရှိ ပိုင်ထီဝူးမြင်းပေါ်မှ လူငယ်ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် သူ လုပ်တာ မှန်ကောင်း မှန်နိုင်တယ်... ငါတို့ မလုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို သူကပဲ လုပ်နိုင်မှာ ဖြစ်မယ်”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောင်စုန့်၊ တစ္ဆေဓားနှင့် အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လီကျွင်းရှန်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

အလယ်ပြည်ကို ကာကွယ်ရန် သူ မစွမ်းဆောင်နိုင်သလို ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်လည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ကမူ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရန်သူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်သာလျှင် မဟာငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း လီကျွင်းရှန်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းများသည် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်နှင့် လုံးဝ မတူညီသော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ထင်ရှားနေသည်။

“ချွမ်”

ဓားမြည်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအတွေးများ ခေါင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် လီကျွင်းရှန်းသည် ဓားကို ကိုင်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“သတ်”

သူ၏ နောက်မှ တစ္ဆေဓားနှင့် အခြားသူများလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အနောက်မြောက်ဒေသတွင် တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အာရေဗျနှင့် ထန်နှစ်ခုအနက် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်နိုင်ပေမည်

“သတ်”

ကွန်ဖြူးရှပ်များကို ခဏထားကာ ဝမ်ချောင်၏ သိစိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကို ဘယ်ညာ ခွဲထုတ်ကာ Vပုံသဏ္ဌာန် နေရာလွတ်သို့ ထိုးစစ်ဆင်စေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲလဲကျသွားမှုကြောင့် Vပုံသဏ္ဌာန် နေရာလွတ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အာရေဗျစစ်သည်များသည် တောင်ပြိုကမ်းပြို ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။

အာရေဗျ သံမြင်းစီးတပ်တစ်ဦးသည် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် အရှေ့ကျွန်းသူစစ်သည်တစ်ဦး၏ ဓားချက်ကြောင့် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ထန်၏ ဓားကိုင်၊ ပုဆိန်ကိုင် စစ်သည်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ထိုအာရေဗျ စစ်သည်ကို အဆုံးစီရင်လိုက်သည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ထိုအာရေဗျစစ်သည်၏ လည်ပင်း ပြတ်သွားကာ မျက်လုံး ပြူးကျယ်လျက် လဲကျသေဆုံးသွားသည်။

နိမိတ်ပြသကဲ့သို့ပင် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်...

အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အာရေဗျ သံမဏိ မြင်းစီးတပ်များသည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။ စစ်ပွဲ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်... အာရေဗျစစ်သည် အများအပြား အဆက်မပြတ် လဲကျသွားကြသည်။ ကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုကဲ့သို့ မေ့ရှီတပ် စစ်သည်တစ်ဦး အနည်းငယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် စိန့်ဝူ တပ်ဖွဲ့ စစ်သည်တစ်ဦးက ဟာကွက်ကို တွေ့ရှိကာ သံချပ်ကာ ကြားထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ထိုမေ့ရှီတပ်စစ်သည် လဲကျသွားသည်နှင့် ဒိုမီနို အတုံးများကဲ့သို့ နောက်ထပ် စစ်သည်များ ဆက်တိုက် လဲကျသွားကြသည်။ နောက်ဘက်မှ ထန်စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အာ့ဒ်နန်၏ သားရဲ တပ်ဖွဲ့လည်း ထိခိုက်မှုများ ရှိလာသည်။

“သေစမ်း၊ သေစမ်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

တောင်ပြိုကမ်းပြို ရှုံးနိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အာ့ဒ်နန်မှာလည်း တုန်လှုပ်နေသည်။

သူသည် မူကာရာ ၏ ဓားသွားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဝမ်ကျုံးစစ်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အာရေဗျဘက်မှလည်း အင်အား အသာစီး ရနေပါလျက် စစ်ပွဲအခြေအနေ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“အား”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဗဟိုတပ်မတော်ဘက်၌ အာရေဗျ စစ်သည် မည်မျှ သေဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အာ့ဒ်နန်၏စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မလုံခြုံမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဝမ်ချောင်”

အဝေးတစ်နေရာမှ ဆင်ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက မြင်းပေါ်မှ ဝမ်ချောင်ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်နေသည်။

“မင်းပဲလား”

တာလာ့စ်မှစ၍ ဝမ်ချောင်သည် အာရေဗျများကို အကြိမ်ကြိမ် အထိနာစေခဲ့သည်။ ယခု နောက်ဆုံးတွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ အစီအစဉ်ကိုလည်း သူကပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြန်သည်။

“မဟာဘုန်းတော်ကြီး၊ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ သူ့ကို ခင်ဗျား ဖမ်းချုပ်ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား”

ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားပြီး ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ သဘောတူညီချက်အရ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်ကို စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် စစ်မြေပြင်ကို ကွပ်ကဲရန် အင်အား ကျန်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ အရာအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာပေ။ ကုထိုက်ပိုင်၏ ဒေါသတကြီး မေးမြန်းမှုကို မည်သူမျှ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကုထိုက်ပိုင်၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အာရေဗျ အင်ပါယာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် အဆန်းကြယ်ဆုံး မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဘုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အလောင်း မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်သည့် ခဏ၌ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထိုခဏ၌ ကုထိုက်ပိုင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသည်။

နောက်ဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော အာရေဗျစစ်တပ်ကြီးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး…

အခုလေးတင် ပြုတ်ကျသွားတာ မဟာဘုန်းတော်ကြီးလား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အာရပ် အင်ပါယာတွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတွင် ရှိနေပြီး သူနှင့်ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသည်။ လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် ကုထိုက်ပိုင်ကဲ့သို့ပင် ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးမည်သို့ သေဆုံးနိုင်မည်နည်း။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်မှ ပြုတ်ကျ သေဆုံးသွားသည် ဆိုသည်မှာ ယုံနိုင်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ဝတ်ရုံကို မည်သူမျှ တုပဝံ့မည် မဟုတ်သလို တုပရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါဆိုရင်...

“ငါ အမြင်မှားတာလား”

“မမှားဘူး၊ တကယ်ပဲ မဟာဘုန်းတော်ကြီးပဲ”

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”

...

စစ်တပ်ထဲမှ အာရေဗျစစ်ဗိုလ် နှစ်ဦး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေပြီး စကားပြောနေစဉ် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို သတ်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”

လူစစ်၊ အာဗူမူဆလင်၊ အာ့ဒ်နန်နှင့် အခြားသူများ ခံစားရသော တုန်လှုပ်မှုမှာ သာမန် စစ်သည်များထက် ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားတွင် ထိပ်တန်း ဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို သတ်နိုင်စွမ်း ရှိသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ... ဝမ်ချောင်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများသည် တစ်နေရာတည်းသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားသည်။ အဝေးမှ လူငယ် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

အာရေဗျတွင် ဝမ်ချောင်၏ နာမည်မှာ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း သူသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

“သေစမ်း”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ကျောပေါ်မှ တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ထိုခဏ၌ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုရွှေရောင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။