အခန်း (၁၈၈၁-၁၈၈၅)

အခန်း (၁၈၈၁) လောကဖျက်မီးနတ်ဆိုး

“ကုထိုက်ပိုင်”

ဝမ်ချောင်၏ခေါင်းထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ ကုထိုက်ပိုင်သည် အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤအဆင့်ထိ ရောက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သိမ်မွေ့နယ်မြေ

ကုထိုက်ပိုင်၏သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းမှာ သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သိမ်မွေ့နယ်မြေ သက်သက်မျှ မဟုတ်ဘဲ ထိုထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနိုင်သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့ဖူးသည့် ကုတိုင်ဗဟ်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခု ကုထိုက်ပိုင်ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သတိထား”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး အစွမ်းထက်သော သိစိတ်လှိုင်းတစ်ခုသည် ပင်လယ်လှိုင်းကဲ့သို့ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကောင်းရှန်းကျစ်၊ အန်းစီရှန်းနှင့် အာပုစစ်တို့နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ဝမ်ချောင်သည် မြင်းကို ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားများသည် ဝမ်ချောင်၏ခေါင်းထက်မှ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး မိုးကြိုးတိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သုံးရက်ကြာ ခွဲခွာရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏တိုးတက်မှုကို အထင်မသေးသင့်ပေ။ ယခု ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားမှာ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ကာ သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ စတင် ဝင်ရောက်စဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်စွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အာရေဗျ ဝိညာဉ်ဟု တင်စားခံရသော ကုထိုက်ပိုင်သည် လောကပျက်ကပ် ကာလတွင်ပင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဧရာမ သားရဲများကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲမဝင်ဘဲ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းမှာ ဤ အာရေဗျ အင်ပါယာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အင်အားချန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချောင်... မင်း၊ ထန်နဲ့ အလယ်ပြည်တစ်ခုလုံး... ဒါအတွက် ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏အသံသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး အရိုးထဲထိ အေးခဲသွားစေနိုင်သော အအေးဓာတ်များ ပါဝင်နေသည်။

ဤစကားများကို ကုထိုက်ပိုင်သည် နှုတ်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီး တကယ် သေဆုံးသွားပြီ။

အစပိုင်းတွင် ကုထိုက်ပိုင်သည် ဤအရာမှာ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်မည် သို့မဟုတ် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် မကြာမီ ပြန်ထလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ကုထိုက်ပိုင်၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် သိစိတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏ဦးနှောက် တစ်ရှူးများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးကာ ကြေမွသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် အစွမ်းထက်သော စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝိညာဉ် ပျက်စီးကာ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်အနေဖြင့် ယခင်က ဝမ်ချောင်နှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီးကြားတွင် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အတိအကျ မသိသော်လည်း မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် စိတ်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်တွင် ဝမ်ချောင်ကို ရှုံးနိမ့်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သေချာသည်။

မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အရေးအပါဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်သည်။ သူ အောင်မြင်လာသော လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီး၏ အရိပ်အယောင်များစွာ ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆရာတပည့် သဖွယ်၊ မိတ်ဆွေသဖွယ် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် ရှိကြသည်။ မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ကုထိုက်ပိုင်လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

“သန်မာလိုက်တဲ့ စွမ်းအား ငါတို့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံး သတိထားကြ”

စစ်တပ်ထဲတွင် အန်းစီရှန်းသည် အာရေဗျစစ်ဗိုလ်တစ်ဦးနှင့် သံမြင်းတပ် ဆယ်ယောက်ကျော်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလွှတ်လိုက်ရင်း သိစိတ်မှတစ်ဆင့် အားလုံးကို သတိပေးလိုက်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် မလှုပ်ရှားသေးသော်လည်း သူ့ထံမှ ကြီးမားသော ဖိအားများကို အန်းစီရှန်း ခံစားနေရသည်။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်... ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ကုထိုက်ပိုင်နှင့် ယှဉ်ပါက အနည်းငယ် ကွာခြားမှု ရှိနိုင်သေးသည်။

“အားလုံး သတိထား၊ သူ တိုက်ခိုက်တော့မယ်”

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး အဗူမူဆလင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်သည် တာလာ့စ်တွင် ကုတိုင်ဗဟ်နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသဖြင့် သိမ်မွေ့နယ်မြေ ပညာရှင်များ မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်း သိရှိထားသည်။ ယခု ကုထိုက်ပိုင်၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူသာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက အားလုံးကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စကားမပြောဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မတိုက်ခိုက်ရသေးသော်လည်း ကုထိုက်ပိုင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားများသည်... သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့သော် စစ်မြေပြင် အခြေအနေမှာ လူတိုင်း ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြစ်ပျက်လာသည်-

“ဝေါ”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ကုထိုက်ပိုင်ကို ဗဟိုပြုကာ ပေထောင်ချီ အကွာအဝေးအတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှောင်မိုက်သွားသည်။ လေစီးကြောင်းများ လည်ပတ်နေပြီး ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဝဲဂယက်ထဲမှ ကုထိုက်ပိုင်သည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ လက်ညှိုးကို တစ်ချက် တောက်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအား တစ်ခုသည် အစိမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဘက် အခြမ်းတွင် ရှိသော ဧရာမ ကြေးနီရောင် ဒယ်အိုးကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“ဘုန်း”

ထိုဧရာမ ကြေးနီရောင် ဒယ်အိုးကြီးပေါ်ရှိ ကြီးမားသော သံကြိုးများသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒယ်အိုးကြီးပေါ်ရှိ တံဆိပ်ခတ်ထားသော အစီအရင်များလည်း ပွင့်သွားသည်။

“ထွက်ခဲ့တော့... လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး”

ကုထိုက်ပိုင်၏အသံသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟိန်း”

ကုထိုက်ပိုင်၏အသံ ဆုံးသည်နှင့် သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သကဲ့သို့ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ကြေးနီရောင် ဒယ်အိုးကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ပြီး အစွန်းရောက် ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များကို ဖော်ပြနေသည်။

ထိုလူမဟုတ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စစ်မြေပြင်ရှိ စစ်မြင်းများ လန့်ဖျပ် ဟီသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒယ်အိုးကြီးနှင့် အနီးဆုံးရှိ လေ့ကျင့်သားပြည့်ဝသော အာရေဗျစစ်မြင်းများပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးကြရာ စစ်တပ် အခင်းအကျင်းမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသည်။

“သေစမ်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ မြင်းတွေကို ထိန်းထားကြ”

မြင်းပေါ်မှ အာရေဗျစစ်သည်များ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုအသံများမှာ နောက်တစ်ခဏ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြေကြီး ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြေးနီရောင် ဒယ်အိုးကြီး၏လေးလံသော အဖုံးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ဒယ်အိုးအတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် မီးခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များသည် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ ဒယ်အိုးကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“ဟီးးးးး”

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးရှိ စစ်မြင်းများ ထိတ်လန့်တကြား ဟီနေကြသည်။ အာရေဗျနှင့် ထန်နှစ်ဖက်စလုံးမှ သန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များသည် မူလက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အားလုံးက အာရေဗျစစ်တပ်၏ နောက်ဘက်ရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

လွင့်တက်လာသော မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များ၊ ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခံစားမှုမှာ မြွေကြီး၏စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသော ဖားငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

“ဒါ ဘာကောင်လဲ”

ထိုခဏ၌ ဝမ်ကျုံးစစ်ပင်လျှင် မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ရှည်လျားသော စစ်သည်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားမှုမှာ ဧရာမ သားရဲများထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်နေသူမှာ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပေါ့”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်နေသည်။ မနေ့ညက စစ်ပွဲမစမီ သူသည် အာရေဗျစခန်း၏ အမြင့်ဆုံး နေရာရှိ ဤ ကြေးနီရောင် ဒယ်အိုးကြီးကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အထူးတလည် စစ်ဆေးကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မဟာဘုန်းတော်ကြီးက တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဤသည်မှာ အာရပ်တို့၏ ဝှက်ဖဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအထဲတွင် ဘာရှိမှန်း ဝမ်ချောင်ပင် မသိခဲ့ပေ။

ဟိန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် မီးတောက်လုံးကြီး တစ်ခု ဒယ်အိုးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် မီးခိုးများကြားမှ အိမ်တစ်လုံးစာခန့် ကြီးမားသော သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသည့် လက်သည်းကြီး ငါးချောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုခဏ၌ လူတိုင်းသည် ဒယ်အိုးထဲမှ ရက်စက်သော သတ္တဝါကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် မီတာ ၇၀၊ ၈၀ ခန့် မြင့်မားပြီး မီးခိုး၊ မီးတောက်နှင့် ချော်ရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အပူချိန်လွန်ကဲသည့် ဘီလူးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတွင် ပုံသေ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ မရှိပေ။ အစပိုင်းတွင် မီတာ ၃၀၊ ၄၀ ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်မှ စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူကာ မီတာ ၇၀၊ ၈၀ အထိ ကြီးထွားလာသည်။ ထို့အပြင် ဆက်လက်၍လည်း ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာ အချင်း မီတာ ၄၀ ကျော်ရှိသော ဧရာမ အနက်ရောင် ဦးချိုကြီး တစ်စုံနှင့် နေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို တောက်ပပြီး လောကဖျက်မည့် အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသော ရွှေရောင် မျက်လုံးကြီး တစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာသတ္တဝါကြီးလဲ”

ထိုမီးတောက် ဘီလူးကြီးထံမှ လောကကိုဖျက်ဆီးမည့် အရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါသည် သက်ရှိကွင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မမြင်ဖူးလျှင်တောင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတွင် ကြားဖူးနားဝ ရှိသင့်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ဝမ်ချောင်၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤသတ္တဝါနှင့် ဆင်တူသော ဖော်ပြချက်မျိုး ရှာမတွေ့ပေ။

“ငါ့ရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် အချိန်နှင့်နေရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်ပေါ်ပြီး မူလက မရှိခဲ့တဲ့ သတ္တဝါဆိုးကြီး ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာတာများလား”

ထိုခဏ၌ ဝမ်ချောင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သမိုင်းနှင့် ကံကြမ္မာကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် ပေးဆပ်မှု ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ အချိန်နှင့် နေရာ တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ယခင် ဘဝတွင် ထန်နှင့် အာရေဗျ ကြားတွင် စစ်ပွဲ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုဘဝတွင် သူသည် အဗူမူဆလင်ကို အနိုင်ယူပြီး ခိုရာစန်းအထိ တိုက်ခိုက်ကာ အာရပ် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကုထိုက်ပိုင်ကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်နှင့် အာရေဗျကြားတွင် နိုင်ငံဖျက် စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ဤကိစ္စများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အဝေးတွင် ကုထိုက်ပိုင်၏အမိန့်နှင့်အတူ ထိုဧရာမ မီးတောက် သတ္တဝါကြီးသည် ဒယ်အိုးထဲမှ တွားသွားထွက်လာပြီး စတင် တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း”

ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော မီးတောက်များသည် လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာသည်။ မီးတောက်လုံးကြီးများသည် မိုးရွာသကဲ့သို့ ပေထောင်ချီအကွာအဝေးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အား…”

အာရေဗျ သံမြင်းစီးတပ်တစ်ဦးသည် ရှောင်တိမ်းချိန် မရလိုက်ဘဲ မီးတောက် ထိမှန်သွားရာ လူရော မြင်းပါ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ထိုစစ်သည်သည် မီးသွေးတုံး ဖြစ်သွားပြီး လဲကျသွားသည်။

သူ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ထောင်နှင့်ချီသော အာရေဗျစစ်သည်များလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မီးသွေးတုံးများ ဖြစ်သွားကြသည်။ အရင်ဆုံး လဲကျသွားသူများမှာ ဒယ်အိုးကြီးကို စောင့်ကြပ်နေသော ရွှေရောင် ဧရာမသားရဲများ ဖြစ်သည်။

ဤလောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးကို ကုထိုက်ပိုင်ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်သည် ရန်သူ၊ မိတ်ဆွေ မခွဲခြားပေ။ အာရေဗျ များ ဖြစ်နေလျှင်ပင် အနီးကပ် ရှိနေပါက တိုက်ခိုက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ပြေး မြန်မြန်ပြေး မီးနတ်ဆိုးကြီး”

စစ်တပ်၏ နောက်ဘက်တွင် အာရေဗျစစ်သည်များသည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကာ သွေးပျက်မတတ် အော်ဟစ်ရင်း အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးနေကြသည်။

အာရေဗျများသည် ရဲရင့်သော်လည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော ရန်သူကိုသာ ရင်ဆိုင်ရဲကြသည်။ ဤ မီးနတ်ဆိုးကြီးကိုမူ လုံးဝ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

“အားလုံး ဖယ်လိုက်ကြ”

ထိုအချိန်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏အေးစက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံသည် စစ်မြေပြင် အထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အာရေဗျစစ်သည်များသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ခွဲထွက်သွားကြပြီး ပေတစ်ထောင်နီးပါး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

မည်သူမျှ မီးနတ်ဆိုးကြီးကို မရင်ဆိုင်ချင်ကြပေ။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပူချိန်သည် လေဟာနယ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေပြီး မှုန်ဝါးသွားစေနိုင်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားမှုကြောင့် လူတိုင်းသည် ဝေးဝေးသို့သာ ထွက်ပြေးချင်ကြသည်။

******

အခန်း (၁၈၈၂) မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ အစွမ်း (အပိုင်း ၁)

ဘုန်း

ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပူပြင်းသော ချော်ရည်တစ်စသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ လူပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင် ထိုဦးချိုကြီးများနှင့် ရွှေရောင် မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့တန်း စစ်မြေပြင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

၎င်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ပေရာချီ ခရီးရောက်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချော်ရည်ပူများနှင့် မီးတောက်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်မှ စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသဖြင့် ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။

“သေစမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ”

ဤအချိန်တွင် ထန်လူမျိုးများသာမက ရူးသွပ်သည်ဟု နာမည်ကြီးသော အာ့ဒ်နန်ပင်လျှင် ကျောချမ်းသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမီးနတ်ဆိုးကြီးသည် သူရှိနေသော နေရာသို့ ဦးတည် လာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အဗူမူဆလင်၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဟီးးး”

စစ်မြင်းများ လန့်ဖျပ် ဟီသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်မြင်းများ ဖြစ်သော်လည်း လူသားများထက် အာရုံခံစားမှု ပိုမိုကောင်းမွန်သဖြင့် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် သိရှိနေကြသည်။ အာရေဗျ စစ်သည်များသည် စစ်မြင်းများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တပ်ဖွဲ့များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း ဧရာမ ငှက်တပ်ဖွဲ့နှင့် သိမ်းငှက်များသည် မီးနတ်ဆိုးကြီး မရောက်လာခင်ကပင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် သိရှိပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည်။ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ အန်းစီရှန်းနှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်တို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြသည်။

အဝေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရန်သူ ဆယ်ဆနှင့် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေသော အာပုစစ်နှင့် ထုံလော့ သံမဏိ မြင်းစီးတပ်တို့သည်လည်း မီးနတ်ဆိုးကြီး ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များမှာလည်း ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ဝမ်ကျုံးစစ်တို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် စစ်မြေပြင် အခြေအနေကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ စစ်စစ်မှန်မှန် ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသော အာရေဗျ များပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် ထန်ဘက်မှ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင် ငါးဦးစလုံးသည် ဝမ်ချောင်ရှိရာဘက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး လူတိုင်း အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရသည်။ အာရေဗျတို့သည် နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤ သတ္တဝါဆိုးကြီးသည် မြင်ရသည်ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ထန်အတွက် အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။

အားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်စကားမပြောသော်လည်း မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။

“ဧရာမ လေးသည်တော် တပ်ဖွဲ့၊ ဦးတည်ချက် ပြောင်း”

“မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့၊ မြားတွေ ဆက်တိုက် ပစ်”

“ရှေ့တန်း စစ်ကြောင်း၊ ခံစစ်စည်းကို ကျုံ့လိုက်”

“လက်သမားအဖွဲ့၊ သံမဏိ ခံစစ်လိုင်းကို ပြုပြင်”

...

စစ်မြေပြင် အခြေအနေမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် အမိန့်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

ထန်အတွက် နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ

နောက်ကျောဘက်တွင် ပြန့်ပြူးသော လုံရှီ နှင့် မြို့တော် ရှိနေသည်။

အနောက်မြောက် ခံစစ်စည်း ပေါက်သွားပါက မြေပြန့်လွင်ပြင်တွင် ခြေလျင်တပ်များသည် သံမဏိ မြင်းစီးတပ်များကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ခံစစ်စည်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါက ဧရာမ သားရဲနှင့် မီးနတ်ဆိုး မပါလျှင်တောင် သန်းနှင့်ချီသော အာရေဗျ စစ်တပ်ကြီး ဝင်ရောက်လာပါက ထန်စစ်သည် ခြောက်သိန်းအတွက် သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။

“ဘုန်း”

ယန္တရား လည်ပတ်သံများနှင့်အတူ မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့နှင့် ဧရာမ မြားပစ်စက်များသည် ဦးတည်ချက် ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ ဧရာမ မြားတံ ဆယ်ချောင်းကျော်နှင့် သာမန် မြားတံ သုံးလေးထောင်ခန့်သည် လေကို ခွင်းကာ မီတာ တစ်ရာကျော် ကြီးထွားနေပြီ ဖြစ်သော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးထံသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်တွင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

မီးတောက်များ လွင့်စင်သွားပြီး မြားတံများ အားလုံး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကြသည်။

ထိုခဏ၌ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၊ ဝမ်ကျုံးစစ် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အခြားသူများ အားလုံးသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

ကျောက်တုံး၊ သံတုံးများကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သော မြားတံ သုံးလေးထောင်သည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဧရာမ မြားတံ ဆယ်ချောင်းကျော် အနက် သုံးလေးချောင်းသာ ကျောဘက်မှ ဖောက်ထွက်သွားသော်လည်း မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း မရှိပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုမီးနတ်ဆိုးကြီးတွင် ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရုပ်ဝတ္ထု တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ထိခိုက်အောင် လုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စုဟန်ရှင်းသည် လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့်အန်းစီရှန်းတို့၏ မျက်နှာများလည်း ပျက်သွားကြသည်။

မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့နှင့် ဧရာမ မြားပစ်စက်များသည် ထန်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်များ ဖြစ်ပြီး အာရေဗျတို့ အကြောက်ရဆုံး အရာများလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ခုစလုံး အသုံးမဝင်တော့ပါက ထန်အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပို၍ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ မီးနတ်ဆိုးကြီးတွင် ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသဖြင့် နည်းလမ်းအများစုမှာ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုမှသာ ကုထိုက်ပိုင်က အဘယ်ကြောင့် ဤသတ္တဝါဆိုးကြီးကို နောက်ဆုံး အချိန်ထိ ချန်ထားခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို လူတိုင်း နားလည်သွားကြသည်။

အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။

“ဟိန်း”

ထိုအချိန်တွင် လောကမြေ တုန်ဟီးသွားပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထန်တပ်ဖွဲ့များ နောက်ဆုတ်နေစဉ် အာရေဗျ စစ်တပ်အလယ်မှ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ အနီရောင် မီးတောက်များသည် သက်တံတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ မြန်မြန်ဆုတ်”

ဝမ်ချောင်၏မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ထွက်ကာ ရှေ့တန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်သော်လည်း နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း သတိထားမိကြသော်လည်း မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်မိခဲ့ကြသည်။

“ဘုန်း”

ပူပြင်းသော ချော်ရည်မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားသော မျဉ်းကွေးကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး တံတားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် ဆုတ်ခွာနေသော ထန်ဗဟိုတပ်မတော်အလယ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

မြေကြီး တုန်ဟီးသွားသည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ချော်ရည်ကန်ကြီး တစ်ခု ထန်စစ်တပ် အလယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သံချပ်ကာ အပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ထန်စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာသည် အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ချော်ရည်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဆုတ်ခွာနေသော ထန်စစ်တပ်ကြီးသည်လည်း နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားရသည်။

ချော်ရည်မီးတောက်များသည် ဆက်လက် စီးဆင်းနေပြီး မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထန်စစ်သည်များကို ဝါးမြိုသွားသည်။

"အား" နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးချိန် မရလိုက်သော စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် မီးတောက်များထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ချော်ရည်မြစ် စီးဆင်းနှုန်း မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လူများ ပြည့်ကျပ်နေသော စစ်မြေပြင်တွင် ရှောင်တိမ်းရန် နေရာနှင့် အချိန် မရှိပေ။

“မြန်မြန်ပြေး”

ထန်စစ်ဗိုလ်များ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အနည်းဆုံး ထန်စစ်သည် သုံးလေးထောင်ခန့် အငွေ့ပျံသွားခဲ့ရသည်။ သေဆုံးသူ ဦးရေမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးပွားနေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အဆိုးရွားဆုံး မဟုတ်သေးပေ။

“ဟိန်း”

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ချော်ရည်များကို ဆက်တိုက် မှုတ်ထုတ်နေသည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့၌ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ချော်ရည်မီးတောက် အစုအဝေးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထန်စစ်တပ် အလယ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ထိုခဏ၌ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် အခြားသူများလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြသည်။

ဟိန်း

နောက်တစ်ခဏ၌ လူတိုင်း မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေစဉ် မီးခိုးများ လွင့်တက်လာပြီး ထန်စစ်တပ် အလယ်သို့ ကျရောက်လာသော ချော်ရည်မြစ်ထဲမှ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်သည်းကြီး ငါးချောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီ ဘုန်း ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်သည် ထန်စစ်တပ် အလယ်တွင် မတ်မတ် ရပ်တည်လာသည်။

၎င်းသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် နေရာ ရွှေ့ပြောင်းကာ ထန်စစ်တပ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် မီးတောက်နှင့် ချော်ရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထွက်ပြေးနေသော အနောက်တောင်ပိုင်း သံမဏိ မြင်းစီးတပ်ရာပေါင်းများစွာသည် ရှောင်တိမ်းချိန် မရလိုက်ဘဲ မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အစီအရင်များနှင့် ထွင်းထုစာများပါဝင်သော သံမဏိ ခံစစ်လိုင်း များသည်လည်း မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ အပူချိန်လွန်ကဲမှုကြောင့် အရည်ပျော်ကာ အငွေ့ပျံသွားကြသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ပါးစပ်ဟကာ နောက်ထပ် ချော်ရည်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ ထန်စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာ ထပ်မံ သေဆုံးသွားကြသည်။ လက်ကို မြှောက်လိုက်၊ ခြေထောက်ကို လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထန်စစ်တပ်ကို အကြီးအကျယ် သေကြေပျက်စီးစေနိုင်သည်။

တစ်ချိန်က ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသော ဤသတ္တဝါဆိုးကြီးရှေ့တွင် သာမန် စစ်တပ်၏ စွမ်းအားမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လျှင် အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်များပင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်သွားကြသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချန်ပုရန်ဦးဆောင်သော လေးသည်တော်တပ်ဖွဲ့သည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများကို ပစ်မှတ်ထား၍ မြားမိုး ရွာချလိုက်သည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးတောက်များ ဖြစ်နေသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများ အရာမထင်ပေ။ ချန်ပုရန်၏ အမြင်တွင် မျက်လုံး နှစ်လုံးသာလျှင် အားနည်းချက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆထားသည်။

သို့သော် ချန်ပုရန်သည် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ် ဘေးပတ်လည်တွင် မီးခိုးများနှင့် မီးတောက်များ လည်ပတ်နေသည်။ မြားတံများသည် မီးနတ်ဆိုးကြီး အနားသို့ မရောက်မီ ပေ ၂၀၊ ၃၀ အကွာတွင်ပင် အပူချိန်လွန်ကဲမှုကြောင့် အရည်ပျော်ကျသွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချန်ပုရန်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အဆုံးမဟုတ်သေးပေ။ လေးသည်တော် တပ်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားမိသောအခါ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဧရာမ လက်သီးကြီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။ အနီရောင် မီးတောက်များသည် ချော်ရည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ချန်ပုရန်နှင့် လေးသည်တော် တပ်ဖွဲ့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချန်ပုရန်နှင့် လေးသည်တော်များ အားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ လက်သီးချက် တစ်ချက်သည် အပူချိန် ဒီဂရီ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ ရှိနိုင်ပြီး လေဟာနယ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။ လူသားများအဖို့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

ထိမှန်သွားပါက အားလုံး သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။

“ဘုန်း”

ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ချန်ပုရန်နှင့် လေးသည်တော် တပ်ဖွဲ့ သေဆုံးတော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်အပြည့် ကျရောက်လာသော ချော်ရည် ရေတံခွန်ကြီးသည် မမြင်နိုင်သော ဆွဲအားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ကွေးညွတ်သွားပြီး အခြား ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်း ခနဲ ကျရောက်သွားသည်။

******

အခန်း (၁၈၈၃) မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ အစွမ်း (အပိုင်း ၂)

အဝေးတစ်နေရာတွင် အရူးအမူး ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးသည် ထန်စစ်တပ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေရာမှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။ လူသားတစ်ဦး အနေဖြင့် သူ၏ ချော်ရည်မီးတောက်များကို လမ်းကြောင်းပြောင်းအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

မဟာ ယင်ယန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်း အတတ်ပညာ

ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သိမ်မွေ့နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ မဟာ ယင်ယန် အတတ်ပညာသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ချော်ရည်မီးတောက်များကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“သေလိုက်တော့”

ဝမ်ချောင်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မြေကြီး တုန်ဟီးသွားသည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး အနည်းငယ် သတိလွတ်သွားသော အချိန်တွင် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ နောက်ကျောဘက်တွင် တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။

ထိုသတ္တဝါကြီး၏ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဦးချိုကြီးသည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ရှေ့မှ ပြန်ထွက်လာသည်။

ဂါးးးးး

မမျှော်လင့်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ယိုင်နဲ့သွားရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဧရာမ သားရဲက ဘာလို့ မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ”

ခံစစ်လိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် အာရေဗျ သံမြင်းစီးတပ်များမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် မိမိဘက်သား ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မိမိဘက်သား အချင်းချင်း ဖြစ်သော ဧရာမ သားရဲကြီးက ထန်လူမျိုးများကို ကူညီပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

“စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်မှု ထပ်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလား”

အဝေးတစ်နေရာမှ ဆင်ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများက ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

တာလာ့စ်အဖြစ်အပျက်မျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် မဟာဘုန်းတော်ကြီးသည် ဧရာမ သားရဲ အားလုံးကို စိတ်ဝိညာဉ် တားမြစ်ချက်များ ခတ်နှိပ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ထိုတားမြစ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပြီး ဧရာမ သားရဲများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် မဟာဘုန်းတော်ကြီးတစ်ဦးတည်းသာ ဧရာမ သားရဲများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဝမ်ချောင်၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းနဲ့ အရှေ့ပြည် တစ်ခုလုံးကို ဒါအတွက် ပေးဆပ်စေရမယ်”

ထိုခဏ၌ ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုမို အေးစက်လာသည်။

“မီးနတ်ဆိုး သတ်လိုက်”

ဝမ်ချောင်သည် ဧရာမ သားရဲကို ထိန်းချုပ်ပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ကုထိုက်ပိုင်မှာမူ နေရာမှ မရွေ့ဘဲ ရပ်နေသည်။ ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသော သတ္တဝါဆိုးကြီးသည် သူတို့ ထင်သလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ မီးနတ်ဆိုးကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန် လွယ်ကူနေပါက သူသည် အရှေ့တိုင်း စစ်ပွဲအတွက် နောက်ဆုံး လက်နက်အဖြစ် ယူဆောင်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“ဘုန်း”

ကုထိုက်ပိုင်၏အတွေးကို တုံ့ပြန်သကဲ့သို့ အဝေးရှိ ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ၏ ထိုးဖောက်ခြင်း ခံထားရသော မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ မီးခိုး၊ မီးတောက်နှင့် ချော်ရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သူ၏ညာလက်မောင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူထဲသော သံချပ်ကာများနှင့် အစီအရင်များသည်ပင် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် အခြားတစ်ဖက်ရှိ တိဘက် ကုန်းပြင်မြင့်ကိုပင် မြင်နေရသည်။

“ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းအား ဒါ ဘာသတ္တဝါကြီးလဲ”

ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာရှိ တိဘက် ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဧရာမ မီးနတ်ဆိုးကြီးက ဧရာမ သားရဲကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖောက်ထွက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နန်ရီစုန့်ထျန်း၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

အာရေဗျနှင့် ထန်နှစ်ဖက်စလုံး၏ အင်အားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။

တိဘက် အင်ပါယာ၏ အင်အား လျော့နည်းသွားသဖြင့် နန်ရီစုန့်ထျန်းအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိရဲပေ။ ဆင်နှင့်ခြင်္သေ့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် မြေခွေးတစ်ကောင် ဝင်ပါပါက အရိုးပင် ရှာမရ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ အနောက်မြောက် နိုင်ငံများ၏ အခြေအနေမှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်ရီစုန့်ထျန်းကို အကြောက်ရွံ့ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုမီးနတ်ဆိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဧရာမ သားရဲများ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထန်၏ ဧရာမ မြားပစ်စက်များနှင့် ဧရာမသားရဲ သတ်ဖြတ်သူများ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ယခုအချိန်ထိ အနိုင်မယူနိုင်သေးခြင်းက သက်သေပြနေသည်။ သို့သော် ထိုမီးနတ်ဆိုးကြီးကမူ... လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖောက်ထွက်လိုက်သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကြီးသည် ဘေးတိုက် ယိုင်နဲ့သွားပြီး ရွှေတောင်ကြီး ပြိုကျသကဲ့သို့ ဘုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားသည်။

ထိုဧရာမ သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာသည်။

ဒြပ်စင်ခန္ဓာကိုယ်၊ ကြီးမားသော စွမ်းအား၊ အပူချိန်မြင့် မီးတောက်များ... ထိုခဏ၌ နန်ရီစုန့်ထျန်းပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ဤသည်မှာ အာရေဗျတို့က အရှေ့ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ထန်လူမျိုးများ မဟုတ်ခဲ့လျှင် တိဘက်၏ အင်အားဖြင့် တားဆီးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အာရေဗျတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထန်တစ်ခုတည်း မဟုတ်လောက်ပေ။

ထိုခဏ၌ နန်ရီစုန့်ထျန်းသည် ထန်ဘက်မှ အနိုင်ရစေချင်သော စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်မှလွဲ၍ အရှေ့တိုင်း တစ်ခုလုံးတွင် ဤ သတ္တဝါဆိုးကြီးကို ယှဉ်နိုင်မည့် အင်အားစု မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သာမန် စစ်တပ် အင်အား မည်မျှပင် များပြားပါစေ၊ ၎င်းကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တူညီသော အတွေးများ ရှိနေသူမှာ နန်ရီစုန့်ထျန်းတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။

“လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး... တကယ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး”

အခြားတစ်ဖက်တွင် အနောက်တာ့ခ် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်၌ ဝူနိုရှီပိမဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထုံလော့တပ်ဖွဲ့နှင့် အာရေဗျတပ်ဖွဲ့တို့ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း သူသည် ကြိုတင် တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ပွဲနှင့် ဝေးရာ နေရာကို ရွေးချယ်ထားသည်။

သို့သော် အနီးနားရှိ တိုက်ပွဲမှာ သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းအား အရာရာကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး သံမဏိတွေတောင် မခံနိုင်ဘူး... အခု ထန်ဘက်က ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရတော့မယ်။ အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားရင် ဒီနေ့ဟာ ထန်နိုင်ငံ ပျက်စီးမယ့်နေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ဝူနိုရှီပိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထန်သည် တာ့ခ်တို့၏ ထာဝရ ရန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝူနိုရှီပိပျော်ရွှင်ခြင်း မရှိပေ။ ကုထိုက်ပိုင်သည် အာရေဗျ၏ ဂန္ထဝင် ကျူးကျော်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နှုတ်ခမ်း မရှိလျှင် သွားကျိန်းမည် ဖြစ်သကဲ့သို့ ထန်ပြိုလဲသွားပါက ကျန်ရှိသော အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံများမှာ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အရှေ့ဘက် နိုင်ငံတိုင်းတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် နှင့် သူ၏ သံမဏိ ခံစစ်လိုင်းမျိုး မရှိကြပေ။

အရှေ့တောင်၊ အနောက်တောင်... အရပ်ရပ်မှ လူအများအပြားသည် ဤစစ်ပွဲကြီးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ စစ်ပွဲ အခြေအနေမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး ပေါ်ထွက်လာခြင်းက လူတိုင်းကို မျက်နှာပျက်စေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

“ဟိန်း”

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟီးသွားစေသည်။ အခြားသူများ၏ အပြောင်းအလဲများကို ခဏထားကာ စစ်မြေပြင်တွင် မီတာတစ်ရာကျော် မြင့်မားသော ဧရာမမီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဝမ်ချောင်ထိန်းချုပ်ထားသော ကြံ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချော်ရည်မီးတောက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော ချော်ရည်များနှင့် မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာသည်။ အနက်ရောင် မီးခိုးများလည်း ပါဝင်နေပြီး ရန်သူ၊ မိတ်ဆွေ မခွဲခြားဘဲ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ကောင်းကင်အပြည့် မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးများမှာ ကြီးမားသော အနက်ရောင် လိုက်ကာကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ စစ်မြေပြင် တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကိုပင် မှောင်မိုက်သွားစေသည်။

ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်မှာ-

“ဘုန်း”

ချော်ရည်မီးတောက် တစ်ခုသည် မီးခိုးများကို ဆွဲယူကာ ဥက္ကာခဲကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ မြေကြီး တုန်ခါသွားပြီး ရက်စက်သော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ မီးတောက်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ထိုချော်ရည်မီးတောက်ထဲမှ နှစ်မီတာခန့် မြင့်မားသော မီးနတ်ဆိုး ကိုယ်ပွားတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်... ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဗဟိုပြုကာ ပေ ခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင် အကွာအဝေး အတွင်း၌ မီးလူသားများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တိုက်ခိုက်ကြပါတော့သည်။

“သတိထား”

သတိပေးသံ မဆုံးမီမှာပင် ထန်နှင့် အာရေဗျ စစ်သည် အချို့မှာ မီးနတ်ဆိုး ကိုယ်ပွားများ၏ ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။

“ဆုတ် ဆုတ် ဆုတ်”

အဝေးမှ အာ့ဒ်နန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်နေမိသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် လောကဖျက်မည့် သတ္တဝါဆိုးကြီး ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ကုထိုက်ပိုင်က အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း မွေးရာပါ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်ကို မည်သူမျှ ဖိနှိပ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ အာရေဗျများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် အနီးကပ် ရှိနေပါက တိုက်ခိုက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုမှသာ ကုထိုက်ပိုင်က အဘယ်ကြောင့် ဤလက်နက်ကို နောက်ဆုံး အချိန်ထိ မသုံးဘဲ ထားခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဒီတိရစ္ဆာန်က ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသေးတာလား”

...

ယခုအချိန်တွင် အတုန်လှုပ်ဆုံးသူများမှာ ထန်ဘက်မှ လူများပင် ဖြစ်သည်။ ဤ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဧရာမ သားရဲများနှင့် မလျော့သော အရွယ်အစား ရှိရုံသာမက ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသဖြင့် ရုပ်ဝတ္ထု တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ ထို့အပြင် ကြီးမားသော စွမ်းအားနှင့် အပူချိန်လွန်ကဲသော မီးတောက်များကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

ဤစွမ်းရည်များကပင် လုံလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မရေမတွက်နိုင်သော မီးလူသားများကိုပါ ခွဲထုတ်နိုင်သည် ဆိုသည်မှာ စစ်တပ် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

“ဒုက္ခပဲ ဆုတ် အင်အားမရှိတဲ့ စစ်သည်တွေ အကုန် နောက်ဆုတ်”

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အန်းစီရှန်းတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခု ထောင်နှင့်ချီသော မီးလူသားများပါ ထပ်တိုးလာသဖြင့် ထန်အတွက် အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အပူလှိုင်းများ လှိမ့်တက်လာပြီး စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး၏အပူချိန်မှာ မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ မြင့်တက်လာသည်။ အနက်ရောင် မီးခိုးများ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးနေသည်။

ယခင်က မမြင်ဖူးသော ဤ သတ္တဝါဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စစ်တပ် အများအပြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ဝမ်ချောင်ကြိုးစား တည်ဆောက်ခဲ့သော သံမဏိ ခံစစ်လိုင်းသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် သူ၏ မီးလူသားများ အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မီးလူသားများသည် နောက်ဆုတ်နေသော စစ်တပ်များနောက်သို့ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေသော မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထန်စစ်သည် သောင်းနှင့်ချီသော တပ်ဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

******

အခန်း (၁၈၈၄) ညီညွတ်သော စွမ်းအား

ထိုအချိန်မှာပင်

“ဘုန်း”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး လေထဲတွင် တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော အနီရောင် နေမင်းတစ်စင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် လျှပ်စီးအဟုန်ဖြင့် အောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခေါင်းကို ဘုန်း ခနဲ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခေါင်းပေါ်မှ မီးတောက်များ လွင့်စင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ကြီးမားသော မီးတောက်များသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စတင် ပေါ်ထွက်လာကတည်းက ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ အန်းစီရှန်း... လာကူကြ”

ဝမ်ချောင်၏အသံသည် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အာရေဗျများပင် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ရှောင်တိမ်းနေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟိန်း”

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ဝိညာဉ် တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ကျွဲပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲကို ထပ်မံ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ခြေလေးချောင်းဖြင့် မြေကြီးကို ကန်ကျောက်ရင်း မီးနတ်ဆိုးကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး မသေပါက အနောက်မြောက်ဒေသရှိ ထန်စစ်တပ်အားလုံး သေဆုံးရပေလိမ့်မည်

ကျွဲပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲသည် ဟိန်းဟောက်ရင်း မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယမြောက် ဧရာမ သားရဲ၊ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်...

ဝမ်ချောင်သည် မဟာဘုန်းတော်ကြီးကို အနိုင်ယူပြီး တားမြစ်ပညာ ပင်လယ်ကို ဝါးမြိုလိုက်သဖြင့် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော အသိပညာများကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ချောင်သည် အသိပညာများကို ပိုမို နားလည်လာပြီး ဧရာမ သားရဲများကို ထိန်းချုပ်မှုနှုန်းမှာလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

“သွား တိုက်ကြ”

“သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတွေ အသုံးမဝင်ပေမဲ့ စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုတွေက ထိရောက်တယ်”

...

အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်တို့သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ မီးနတ်ဆိုးကြီးထံသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်၏မဟာ ယင်ယန် အတတ်ပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော နေမင်းသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို မသတ်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ သိမ်မွေ့နယ်မြေ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးနောက် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏အရှိန်အဝါ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချက်သည် ဧရာမ မြားပစ်စက်၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိ၊ ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသော ဤ မီးနတ်ဆိုးကြီးတွင်လည်း အားနည်းချက် ရှိပြီး အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာကြသည်။

ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့သည် သာမန်ပညာရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။ ထန်၏ ထိပ်တန်း စစ်သေနာပတိများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိသည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဘေးပတ်လည်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကြီးမားသော စွမ်းအင်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ မီးနတ်ဆိုးကြီးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ အပူလှိုင်းများ လွင့်ပျံလာပြီး လေဟာနယ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေမတတ် ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ပါက မည်သူမျှ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်က ရှေ့မှနေ၍ အဓိက တိုက်ခိုက်ပေးနေသဖြင့် ကျန်လူများအတွက် ဖိအား သက်သာသွားသည်။

“ထိရောက်တယ်”

စွမ်းအင်လုံးများ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အရှိန်အဝါ လျော့ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အဖွဲ့သားများ အားတက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

“ဝူး”

ထန်၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး ငါးဦး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေစဉ် အဝေးရှိ အာရေဗျစစ်တပ်၏ နောက်ဘက်မှ ရှေးဟောင်း ခရာသံ ရှည်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အာရေဗျ စစ်သည်အများအပြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ သားရဲကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာထား အေးစက်နေပြီး လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟားဟား အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးလို့ ရမယ် ထင်နေလား”

ရှေ့တန်းတွင် အာ့ဒ်နန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကုထိုက်ပိုင်၏ သဘောထားကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“တပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံး အမိန့် နာခံ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြ သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့”

အသံ မဆုံးမီမှာပင် အာ့ဒ်နန်သည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ကာ နောက်ဆုတ်နေသော ထန်စစ်တပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

အရင်ဆုံး နောက်ဆုတ်ခိုင်းပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို အသုံးပြုကာ ထန်၏ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်များကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ စစ်တပ်အလုံးအရင်းဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး ငါးဦး မရှိတော့သည့် ထန်စစ်တပ်သည် သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သတ်”

တုန်ဟီးသွားသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော အာရေဗျ သံမြင်းစီးတပ် များသည် သံမဏိ ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ ဖွဲ့စည်းကာ နောက်ဆုတ်နေသော ထန်စစ်တပ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထိုအရှိန်အဝါသည် တောင်ပြိုကမ်းပြို ဖြစ်လောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားကို လူတိုင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော မဟာမိတ် ရှိနေသဖြင့် ထန်သည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။

“သတိထား”

“ဒိုင်းကိုင်တပ် ရှေ့ထွက်၊ လှံကိုင်တပ် နောက်က လိုက် ခံစစ် ပြင်”

“ရန်သူ လာနေပြီ ခံစစ် ပြင်ကြ”

...

ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသော အာရေဗျစစ်တပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ထန်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့ တည်ဆောက်ထားသော သံမဏိ ခံစစ်လိုင်းများသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် မီးလူသားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခံစစ်လိုင်း မရှိဘဲ သံမဏိ မြင်းစီးတပ်၏ ထိုးစစ်ကို တားဆီးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် သူတို့သည် မြင်းစီးတပ်ကို ခြေလျင်ဖြင့် ပြေး၍ လွတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြေကြီး တုန်ခါပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည်။ သောင်းနှင့်ချီသော အာရေဗျ စစ်သည်များသည် မျက်လုံးများ နီရဲကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်စွာဖြင့် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ကွေ့ပတ်ပြီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။ တင်းမာသော အငွေ့အသက်များသည် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အသင့်ပြင်”

“ပစ်”

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယန္တရား လည်ပတ်သံများနှင့်အတူ နောက်တစ်ခဏ၌ သောင်းနှင့်ချီသော မြားပစ်စက်များသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင် မြားတံများသည် ကျိုင်းကောင်အုပ်ကဲ့သို့ လေကို ခွင်းကာ ရှေ့ဆုံးမှ အာရေဗျ စစ်သည်များထံသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အသားကို ထိုးဖောက်သွားသံများ၊ စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံများနှင့်အတူ သောင်းနှင့်ချီသော အာရေဗျ စစ်သည်များသည် လယ်ကွင်းထဲမှ ကောက်ပင်များကဲ့သို့ တညီတညွတ်တည်း လဲကျသွားကြသည်။

အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သေဆုံးပြီးနောက် လူရော မြင်းပါ လိမ့်ပါသွားကြသည်။

သွေးများသည် စမ်းချောင်းငယ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မြင်သောအခါ ပင်လယ်ကဲ့သို့ များပြားလှသော အာရေဗျ စစ်တပ်ကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ အဝေးမှ အာ့ဒ်နန်ပင်လျှင် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

အာရေဗျများသည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် နောက်ဆုတ်ထားခဲ့သဖြင့် ထန်စစ်တပ်နှင့် အကွာအဝေး ခြားသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချက်ကပင် စုဟန်ရှင်းနှင့် မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ထပ်ပစ်”

စုဟန်ရှင်း၏မျက်လုံးများ အေးစက်နေသည်။ သူသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ နောက်ထပ် သောင်းနှင့်ချီသော အာရေဗျစစ်သည်များသည် ဧရာမ မြားတံများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ကာ သစ်တုံးများကဲ့သို့ လဲကျသွားကြသည်။

မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ရွှယ်ချန်ကျွင်း ရှေ့တန်းကို မင်း တာဝန်ယူ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရမယ်”

စုဟန်ရှင်း၏ အသံသည် ရှေ့တန်းတွင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် အပူလှိုင်းများ လှိမ့်တက်နေပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ အရိပ်ပမာ လိုက်ပါနေသည်။ ဝမ်ချောင်၊ ဝမ်ကျုံးစစ် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် အခြားသော ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲရန် အချိန်မရှိကြပေ။

ဤအချိန်တွင် စုဟန်ရှင်းသည် စစ်တပ်၏ကွပ်ကဲမှု အာဏာကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။ သူသည် အင်ပါယာ မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း အကြပ်အတည်း ကာလတွင် ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး၏ အရည်အချင်းကို ပြသလိုက်သည်။

“အားလုံး ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့၊ ငန်းရိုင်း ပျံသန်းခြင်း အစီအရင်”

ရှေ့တန်းတွင် ရွှယ်ချန်ကျွင်းသည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး စုဟန်ရှင်း၏ အသံကို ကြားသောအခါ အံကြိတ်ကာ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာ တပ်ဖွဲ့ကို စုစည်းပြီး အာရေဗျစစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ဝူရှန်း သံမဏိ မြင်းစီးတပ်၊ ငါ့အမိန့် နာခံ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာ၌ လီစီယီသည် ဧရာမ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဤ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူသည်လည်း ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသောအသံသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုရဲရင့်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်။

အတိုက်ခိုက်ဆုံး စစ်ဗိုလ်ချုပ်

အထွားကျိုင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်

အရဲရင့်ဆုံး စိတ်ဓာတ်

တာလာ့စ်တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက စွမ်းအားရှင် မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီး လီစီယီ၏ နာမည်သည် အလယ်ပြည် တစ်ခွင်တွင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းရည်ဖြင့် သာမန် စစ်သည်များအား ခွန်အားနှင့် သတ္တိကို ပေးစွမ်းနိုင်သူမှာ လီစီယီမှလွဲ၍ မရှိသလောက်ပင်။

လီစီယီ၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဝူရှန်း သံမဏိ မြင်းစီးတပ်အားလုံးသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လျင်မြန်စွာ စုရုံးလိုက်ကြသည်။ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့် ဖြစ်နေကြသည်။

“မိုဓား တပ်ဖွဲ့ဘယ်မှာလဲ”

“ကွန်ဇီအန်း၊ မိုဓား တပ်ဖွဲ့ကို မင်း ဦးဆောင်၊ နောက်ဆုတ်တဲ့သူ သေဒဏ်”

အသံများနှင့်အတူ သောင်းနှင့်ချီသော မိုဓား တပ်ဖွဲ့ စစ်သည်များသည် မိုဓားများကို မြှောက်ကိုင်ထားလျက် ဝူရှန်း သံမဏိ မြင်းစီးတပ်၏ ဘေးတွင် စုရုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

စုဟန်ရှင်းသည် မြားပစ်စက် တပ်ဖွဲ့၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်လာသကဲ့သို့ လီစီယီသည်လည်း ဝူရှန်း သံမဏိ မြင်းစီးတပ်နှင့် မိုဓား တပ်ဖွဲ့၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်လာသည်။ လီစီယီရှိနေသရွေ့ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ဘယ်တော့မှ ပြိုလဲမည် မဟုတ်ပေ။

“ကြယ်စင်တပ်ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ချန်းလီနှင့် ရှီယွမ်ချင်းတို့လည်း ရှေ့ထွက်လာပြီး စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လိုက်ကြသည်။ နဂါးကိုးကောင် တပ်မတော်၊ နယ်ခြားစောင့် တပ်မတော်များနှင့် ဗဟိုတော်ဝင် တပ်မတော်များသည် အချိန်တိုအတွင်း စုရုံးမိသွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မြားပစ်စက် များ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသော်လည်း အာရေဗျစစ်တပ်ကြီး၏ ဝင်ရောက်လာမှုကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဘုန်း

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက် စစ်တပ်ကြီးများသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြသည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခွဲထွက် မီးလူသားများလည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

...

“ဝေါ”

အပူလှိုင်းများ လွင့်ပျံလာပြီး မီးတောက်များသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အန်းစီရှန်းသည် ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

စစ်တပ်နှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေစဉ် အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝမ်ချောင်နှင့် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ တိုက်ပွဲမှာလည်း အလွန် ပြင်းထန်နေသည်။ ဘုန်း၊ တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် လက်မောင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ချော်ရည်များနှင့် မီးတောက်များ လွင့်စင်သွားသည်။ တောက်ပသော မီးအလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

“မဟာ လော့ နတ်ဘုရား အတတ်ပညာ”

“သက်ရှိများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း”

“ရှစ်ဖက် လေဟာနယ် ပြိုလဲခြင်း”

“ကြယ်ဖြူကျား နက္ခတ်”

“အင်ပါယာ နဂါးလက်သီး”

...

ဝမ်ချောင်၊ ကောင်းရှန်းကျစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ အန်းစီရှန်း... အားလုံးသည် နေရာအနှံ့ ရွှေ့ပြောင်းရင်း အလယ်ရှိ မီးနတ်ဆိုးကြီးကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အစွမ်းထက်သော တိုက်ကွက်များသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

******

အခန်း (၁၈၈၅) ရွှေရောင် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး အပိုင်း ၁

လူတိုင်းထဲတွင် ဝမ်ကျုံးစစ်မှာ အထူးခြားဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏တိုက်ကွက်များသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး "အနုစိတ်ကို ဖယ်ရှားကာ ရိုးရှင်းမှုကို ပြသခြင်း"ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း သိမ်မွေ့နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် လေဟာနယ်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်မလာပေ။

“ဟိန်း”

မီးနတ်ဆိုးကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ လောင်ကျွမ်းစေမည့် အပူချိန်သည် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ထို့အပြင် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း လွင့်စင်သွားသော ချော်ရည်မီးတောက်များသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ နောက်ထပ် မီးလူသားများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ထိုမီးလူသားများသည် ရှေ့သို့ တက်သွားရုံသာမက ဝမ်ချောင်အပါအဝင် ခေါင်းဆောင်ကြီး ငါးဦးကိုပါ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ရုတ်တရက် မီးအလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး မည်သည့် နိမိတ်ပြမှုမှ မရှိဘဲ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဒေါသထွက်သွားသကဲ့သို့ ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြေကြီးက တုန်ခါသွားပြီးနောက် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဗဟိုပြုကာ မီတာ ၃၀၊ ၄၀ ခန့် မြင့်မားသော အပူလှိုင်းကြီး တစ်ခုသည် ကမ်းပါးပြိုသကဲ့သို့ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်သည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ နောက်ကျောဘက်မှ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဤ ကြောက်မက်ဖွယ် အပူလှိုင်းကြီး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းရှန်းကျစ်၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်သော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသည်။ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကောင်းရှန်းကျစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တုန်ခါသွားပြီး မီးတောက်များ ထိမှန်ကာ လွင့်စင်သွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မီတာ တစ်ရာကျော် မြင့်မားသော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်သွားသည်။ မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ လက်မောင်းကြီး တစ်ဖက်သည် တောင်ပြိုကမ်းပြို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကောင်းရှန်းကျစ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤလက်သီးချက်၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လက်သီး မကျရောက်မီကပင် လေဟာနယ် ပြိုကျမတတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤလက်သီးချက် ထိမှန်ပါက ကောင်းရှန်းကျစ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပြီး မသေလျှင်တောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။

“သတိထား”

ထိုခဏ၌ လူတိုင်း မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ အန်းစီရှန်းနှင့် ဝမ်ကျုံးစစ်တို့အားလုံးသည် ဦးတည်ချက်ပြောင်းကာ ကောင်းရှန်းကျစ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် ယခင်က မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် လူစုခွဲထားသဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကွာအဝေး ဝေးကွာနေကြသည်။

ဤအချက်သည်ပင် သေစေနိုင်သော ဟာကွက် ဖြစ်လာသည်။ အနီးဆုံး ဖြစ်သော ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးပင်လျှင် ပေပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေပြီး မီးတောက်များ ခြားနေသဖြင့် အချိန်မီ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မီးတောက်များ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ လက်သီးချက် ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ထိမှန်တော့မည့် အချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏အလွန်တည်ငြိမ်သော အသံသည် သူတို့၏ခေါင်းပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါနဲ့ လွှဲထားလိုက်”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း လေဟာနယ် တုန်ခါသွားပြီး ယင်နှင့်ယန် နေလ နှစ်စင်း ပုံရိပ်ယောင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ကြီးမားသော စုပ်ယူအားနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ခုက မီးနတ်ဆိုးကြီး၏လက်မောင်းကို ဘေးသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုက ကောင်းရှန်းကျစ်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

မီးတောက်များ လွင့်စင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က တုန်ဟီးသွားသည်။ လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏လက်သီးချက် လွဲချော်သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံရှိ ဝမ်ချောင်ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်က လျှပ်စီးအဟုန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဒေါသထွက်နေသော မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် တစ်ချက် လွဲချော်သွားသဖြင့် ပိုမိုဒေါသထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ပိုမိုကြမ်းကြုတ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အပူချိန်ကြောင့် လေဟာနယ်တွင် အနက်ရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“မဖြစ်ဘူး။သူတို့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

စစ်တပ်၏နောက်ဘက်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီကျွင်းရှန်းသည် ရှေ့သို့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်ထဲမှ ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“အကြီးအကဲ၊ ညီမလေး၊ နောက်ဘက်ကို မင်းတို့ တာဝန်ယူလိုက်တော့”

အသံ မဆုံးမီမှာပင် လီကျွင်းရှန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဓားမြတ်ကို ကိုင်ဆွဲကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

ဝမ်ချောင်နှင့်ဝမ်ကျုံးစစ်တို့၏စွမ်းရည်မှာ မြင့်မားသော်လည်း ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသော မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။ လီကျွင်းရှန်း၏အမြင်တွင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များသည် လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့်ဝမ်ကျုံးစစ်တို့သည် ခေတ္တမျှ ခုခံနိုင်သော်လည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

သူတို့ချည်း သက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“လောကလုံးဆိုင်ရာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း မြစ်”

လီကျွင်းရှန်းသည် ပေရာချီ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် နို့နှစ်ရောင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ငွေရောင် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည်။

ဤဓားချက်သည် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို သေစေလောက်သော ဒဏ်ရာ မရရှိစေသော်လည်း မီးတောက်များကို သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ... မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုသည် လီကျွင်းရှန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း လီဗိုလ်ချုပ်တို့ကို သွားကူလိုက်၊ ငါ သူတို့ကို သွားကူညီလိုက်မယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင် စုန့်ယွမ်ယွီသည် အဝေးသို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အသံ မဆုံးမီ လေခွင်းသံနှင့်အတူ စုန့်ယွမ်ယွီသည် အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏ နောက်တွင် ရှန်ကွမ်းထင်သည် အဝေးသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့တန်း စစ်မြေပြင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

“ဟိန်း”

ဝေးကွာသော အခြားတစ်နေရာတွင် နှစ်မီတာကျော် မြင့်မားသော မီးလူသား တစ်ကောင်သည် ဟိန်းဟောက်ရင်း လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဒိုင်းကိုင် စစ်သည်တစ်ဦးကို ရိုက်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှံရှည်၊ ဓားရှည်များ ဝင်ရောက် ခုတ်ပိုင်းသော်လည်း လေကို ခုတ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မီးလူသားကို မည်သည့် ထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေပေ။

သို့သော် ထိုမီးလူသား ဟိန်းဟောက်ပြီး ထန်ခြေလျင်တပ်သားများကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဧရာမ ရေခဲရေတိုင်ကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မီးလူသားကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ တရှဲရှဲ မြည်သံများနှင့်အတူ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သို့မျှ သတ်၍ မရနိုင်သော မီးလူသားသည် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။ ရေ ရှာပြီး တိုက်ခိုက်မှ ရမယ်။ အဲဒါက ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့မဆို ပိုထိရောက်တယ်”

ကျိလိ လောင်ဇူ၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံ မဆုံးမီ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ထပ် မီးလူသား တစ်ကောင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ချောင်ရှိရာဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ရေနှင့် မီးသည် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်

မီးနတ်ဆိုးကြီး ခွဲထုတ်လိုက်သော မီးလူသားများသည်လည်း မသေနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိကြသည်။ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် မီးလူသားများကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်သူမှာ ကျိလိ လောင်ဇူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

“မဖြစ်ဘူး အနောက်မြောက်ဒေသက ရေရှားတယ်၊ အရမ်း ခြောက်သွေ့လွန်းတယ်”

စစ်မြေပြင် အသံများကြားတွင် ကျိလိ လောင်ဇူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ပူလာသည်။ အပေါ်ယံတွင် အဆင်ပြေနေပုံ ရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်သာ အခြေအနေမှန်ကို သိရှိသည်။ သံမဏိ မြို့တော်အောက်ခြေ တစ်ခုလုံးသည် မာကျောသော ကျောက်သားများ ဖြစ်ပြီး မြောက်ဘက် မနီးမဝေးတွင် သဲကန္တာရ ရှိနေသည်။ ဤ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရေဓာတ် အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ကျိလိ လောင်ဇူ မြေအောက်မှ ရယူနိုင်သော ရေဓာတ်မှာ အလွန် နည်းပါးပြီး အများစုမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မီးလူသားများကို တိုက်ခိုက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရေ... ရေ ဘယ်က ရနိုင်မလဲ”

ကျိလိ လောင်ဇူ၏ မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော် ချက်ချင်း ရေရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူပေ။ သူ စိတ်ပူနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ဟီးသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သတ်”

အဝေးမှ အာ့ဒ်နန်သည် မျက်နှာထား ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် မူကာရာ၏ဓားသွားကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အာရေဗျအုပ်ချုပ်သူများ၊ ဒုအုပ်ချုပ်သူများကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဝမ်ချောင်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်မြေပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“ထန်စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ ဒီအခွင့်အရေးယူပြီး သူတို့ရဲ့တပ်မှူးတွေ၊ စစ်သည်တွေကို သတ်ပစ်ကြ”

အာ့ဒ်နန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးများ မရှိတော့သဖြင့် မြားပစ်စက်ကို ကွပ်ကဲနေသော ထန်တပ်ခေါင်းဆောင်ငယ်နှင့် မိုဓား တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တို့ကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် မိမိ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။ ထိုအဆင့်မြင့် တပ်မှူးများကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ကျန်ရှိသော စစ်တပ်မှာ ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားပြီး သေလမ်းသာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့”

လူသတ်အငွေ့အသက်များဖြင့် မြားပစ်စက် နေရာသို့ ဦးတည်လာသော အာ့ဒ်နန်နှင့် အာရေဗျအုပ်ချုပ်သူများကို မြင်သောအခါ စုဟန်ရှင်း၏ မျက်နှာထား တည်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးတို့သည် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း အာရေဗျစစ်ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝင်ရောက် ကူညီခြင်း၊ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသည်ကို စုဟန်ရှင်းသတိထားမိသည်။ ဤသည်မှာ အာရေဗျများ ကြင်နာတတ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

“ပစ်”

စုဟန်ရှင်းလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်မရေမတွက်နိုင်သော မြားတံများသည် မိုးရွာသကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

“အသုံးမဝင်ဘူး”

အာ့ဒ်နန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤ ထန်မြားပစ်စက်များသည် သာမန်လူများအတွက် အဆင်ပြေသော်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ အင်ပါယာ မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့် ပညာရှင်များအတွက်မူ အသုံးဝင်မှု နည်းပါးလှသည်။ အာ့ဒ်နန်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မဲနက်သော စွမ်းအင်လုံးကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေရာချီ အတွင်းရှိ မြားတံအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

“အားလုံး အမိန့် နာခံ၊ သတ်”

အာ့ဒ်နန်၏ မျက်နှာထား ရက်စက်နေပြီး မူကာရာ၏ဓားသွားကို မြှောက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စကား တစ်ဝက်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ အာ့ဒ်နန်၏ခေါင်းပေါ်တွင် လေဟုန်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး အာ့ဒ်နန်နှင့် သူ၏ဘေးပတ်လည်ရှိ အာရေဗျစစ်သည်များထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

“ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး”

အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသော တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသည့် အနီရောင် အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ လက်မောင်းကြီးကို မြင်သောအခါ အာ့ဒ်နန်အာမေဋိတ် သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ အာရေဗျဘက်တွင် ဧရာမ သားရဲ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အားလုံးနီးပါးကို ဝမ်ချောင်က မီးနတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် ခေါ်ယူသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး ရုတ်တရက် ပစ်မှတ်ပြောင်းပြီး အာရေဗျစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ကြိုတင် သတိပေးမှု တစ်စုံတစ်ရာလည်း မရှိခဲ့ပေ။

“မြန်မြန်ပြေး”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း အာ့ဒ်နန်စဉ်းစားချိန် မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ လက်ထဲမှ မူကာရာ၏ဓားဖြင့် အနီရောင် အမွေး ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။

အာ့ဒ်နန်၏စိတ်ထဲတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အတွေးလုံးဝမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဧရာမ သားရဲ တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် ဤ အနီရောင် အမွေး ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤ မျောက်ဝံကြီးသည် အခြား သားရဲများထက် ခွန်အား ပိုကြီးရုံသာမက ကြေးနီကဲ့သို့ မာကျောသော အသားအရေနှင့် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အရိုးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ရူးသွပ်သော စွမ်းရည်လည်း ရှိသေးသည်။

တိုက်ပွဲ ကြာလာလေ၊ ဒဏ်ရာ များလာလေ၊ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်နှင့် ဖျက်ဆီးစွမ်းရည် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာလေ ဖြစ်သည်။