အခန်း (၁၉၀၁-၁၉၀၅)

အခန်း (၁၉၀၁) လနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအား

“ဝေါ”

ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ရင်ခွင်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီး ဝင်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ မွန်းကျပ်သွားစေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကုထိုက်ပိုင်ပေါင်းစပ်မှု ပြုလုပ်ပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အန္တရာယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ”

ဝမ်ချောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မဟာလေဟာနယ် တိမ်းရှောင်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုအရာကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကုထိုက်ပိုင်တွင် ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်လက်နက် ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ထုတ်မသုံးဘဲ ထားခဲ့သည်။ လူများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲဆောင်ပြီး သတိလွတ်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ကျမှသာ ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် လူများကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“ပေါက်ကွဲစမ်း ပေါက်ကွဲစမ်း ပေါက်ကွဲစမ်း”

ကုထိုက်ပိုင်၏မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပေါက်ကွဲသံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူတိုင်း အခြေအနေ မဟန်တော့မှန်း သိလိုက်ရပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ကြီးမားပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အနက်ရောင် နေမင်းကြီး ခြောက်စင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အနက်ရောင် နေမင်းကြီး ခြောက်စင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် လေဟာနယ်၏ နေရာလပ်တိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”

အန်းစီရှန်း၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အာပုစစ်တို့သည် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ဦးစွာ လွင့်စင်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်ယင် ဘိုးဘေး၊ ဝမ်ကွေ့ ဘိုးဘေး၊ အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသော ဂိုဏ်းဝင်များလည်း သွေးအန်ကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် လီကျွင်းရှန်း တို့သည် စွမ်းအားကြီးမားပြီး သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် အခြားသူများကဲ့သို့ သွေးအန်သည်အထိ မဖြစ်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကုထိုက်ပိုင်သည် လနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားနှင့် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ စွမ်းအားတို့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး စစ်ပွဲ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

“ငါ ပြောသားပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး သေရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မလွတ်နိုင်ဘူး”

ကုထိုက်ပိုင်၏ အေးစက်သောအသံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင် မီးတောက်များ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာပင် ကြီးမားသော အနက်ရောင် မီးတောက် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုသည် ရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ လှိမ့်ဝင်လာပြီး လူတိုင်းကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်လာသည်။

လူတိုင်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေဖြင့် ခုခံကာကွယ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“သေစမ်း”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း ဝမ်ချောင်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ ဘယ်လက်သည် လ၊ ညာလက်သည် နေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နေနှင့်လ ကိုယ်ပွားများကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ပေထောင်ချီ ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဝေါ”

အန်းစီရှန်းနှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်တို့သည် ဦးစွာဆွဲငင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် လမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ မျဉ်းကွေးကြီးတစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်ဟန်ဖြင့် ဝမ်ချောင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ရွှမ်ယင် ဘိုးဘေး၊ ဝမ်ကွေ့ ဘိုးဘေး၊ အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပူပြင်းသော အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် မြင်းရိုင်းသောင်းချီ ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ ၏တိုက်ခိုက်လာသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရုံဖြင့် ထို ၏မီးတောက် လှိုင်းစီးကြောင်းသည် ချက်ချင်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများ၏ ဘေးမှ ပေဆယ်ချီ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်ထွက်သွားကာ အဝေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းသည် အင်အားလွှဲပြောင်းခြင်း၊ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးချင်း ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဝမ်ချောင်သည် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျှင် အနက်ရောင် မီးတောက်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရုံ လောက်တော့ တတ်နိုင်သေးသည်။

ဘုန်း.. ဘုန်း…

အချိန်အနည်းငယ် ခြားပြီး အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားကာ စုန့်ယွမ်ယွီသည် ဝမ်ချောင်၏နောက်တွင် ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည့် နွေဦး စွမ်းအင်များသည် လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလိုက်သည်။

“အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး၊ အနက်ရောင် မီးတောက်တွေက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နွေဦး စွမ်းအင်ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်တဲ့ ထူးခြား စွမ်းအား တစ်မျိုး ပါဝင်နေတယ်။ ငါ့ရဲ့ နွေဦး စွမ်းအင်က ဒဏ်ရာတွေကို သက်သာစေနိုင်ပေမဲ့ အမြစ်ပြတ် ကုသပေးဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အချိန် လိုအပ်တယ်”

စုန့်ယွမ်ယွီမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နွေဦး စွမ်းအင်ထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည်ဆိုလျှင် အာရပ်အင်ပါယာ၏ ရှေးဟောင်း လနတ်ဘုရား စွမ်းအားသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကုထိုက်ပိုင်သည် စွမ်းအား အမျိုးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် စုန့်ယွမ်ယွီပင်လျှင် ကုသရန် ခက်ခဲနေသည်။

ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ စုန့်ယွမ်ယွီ၏ အဆိုအရ ကုသရန် နည်းလမ်းရှိသော်လည်း အချိန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အချိန် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကုထိုက်ပိုင်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း”

ပြင်းဖန်သည့်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နောက်ထပ် မီးတောက် လက်သီးကြီး တစ်လုံးသည် ကောင်းကင်မှ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်မှုများ အလုပ်မဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကုထိုက်ပိုင်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းကာ မြေကြီး တုန်ခါသွားစေပြီး ဝမ်ချောင်ထံသို့ လျှောက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အကာအကွယ်ပေးကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ကုထိုက်ပိုင်သည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ချွင်”

ကုထိုက်ပိုင်လက်သီးဆုပ်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ဓားရိပ်ကြီး တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ကျရောက်လာပြီး ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားချက် မိသွားသဖြင့် ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး တစ်ခဏခန့်ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများအတွက် အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ် ရရှိစေသည်။

“အသုံးမဝင်ဘူး။ အရမ်း သန်မာလွန်းတယ်”

“ငါတို့ ဝိုင်းတိုက်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီ၊ သူ့ကို ထိရောက်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရအောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူး”

“အဲဒီ အနက်ရောင် မီးတောက် အဝန်းအဝိုင်းက အပူချိန် အရမ်းများလွန်းတယ်၊ ငါတို့ အဝေးကနေပဲ တိုက်ခိုက်လို့ ရမယ်၊ ဘယ်သူမှ အနားကပ်လို့ မရဘူး”

...

လူတိုင်းသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် လူစုခွဲကာ ရပ်နေကြသည်။ ကုထိုက်ပိုင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ချင်းစီ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ရှန်ကွမ်းထင်၊ ဝမ်ကွေ့ ဘိုးဘေး၊ ရွှမ်ယင် ဘိုးဘေး၊ အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေး၊ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး... ဤမျှ များပြားသော သိုင်းပညာရှင်များသည် ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်း၊ မိစ္ဆာ ဂိုဏ်းနှင့် နန်းတော်ဘက်တော်သားများ အပါအဝင် အလယ်ပြည်၏အင်အားစု အားလုံးနီးပါး ပါဝင်နေသည်။

ဤစစ်ပွဲ မတိုင်မီက ဤမျှ များပြားသော အင်အားစု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ယောက်တည်း ခုခံနိုင်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ကုထိုက်ပိုင်သည် ခုခံနိုင်ရုံသာမက လူတိုင်းကိုပါ ပြန်လည် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

“ဟွန်း… အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးပြေး၊ ဘယ်လို နည်းဗျူဟာပဲ သုံးသုံး၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖြုန်းတီးပစ်ပစ်... ငါ့ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု မင်းတို့ကို လုံးဝ လက်လျှော့သွားအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏အသံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ မီတာ နှစ်ရာကျော် မြင့်မားသော တောင်ကုန်းပမာ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လေဟာနယ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသော လေပွေကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လေပွေကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြား ကမ္ဘာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကမ္ဘာထဲတွင် ရွှေရောင်များ တောက်ပနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။

ဘုန်း…

အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကောင်းကင်ထိ ထိုးတက်နေသော စွမ်းအင် တိုင်လုံးကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကြီးမားသော စွမ်းအင်များ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။ မူလက အရှိန်အဝါ လျော့နည်းသွားသော မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ယခုအခါ အရှိန်အဝါ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအင်များ အားလုံး ပြန်လည် ပြည့်ဝလာရုံသာမက စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် ပင်လယ်ကို မျိုချနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်ကန်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်အပါအဝင် လူတိုင်း ရင်ထဲ လေးလံသွားကြသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးကို မူလက အင်အားဖြုန်းတီးခြင်း နည်းဗျူဟာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ဤအနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ စွမ်းအားကို ရရှိထားသည်။ စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးသွားလျှင် သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ အဆင့်မြင့် စွမ်းအင် လေဟာနယ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး လေဟာနယ် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် မည်သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မည်နည်း။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤစစ်ပွဲတွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည် -

“ရွှီး”

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဝေးမှ လေးသည်တော် တပ်ဖွဲ့ထဲမှ သံမဏိ မြှားတံ ဆယ်ချောင်းကျော် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်ချောင်းသည် စွမ်းအင် တိုင်လုံးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို အဆုံးမဲ့ သဲများ၊ လေပြင်းများနှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများသည် နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲအတွင်း မြှားတံ ဆယ်ချောင်းကျော် ပျံသန်းလာခြင်းသည် အလွန်သာမန်ဆန်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှပ်စီးများ လက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုမြှားတံများသည် ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

ကောင်းကင်တွင် လျှပ်စီးများ တောက်ပလာပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း အနည်းဆုံး ကြီးမားသော မိုးကြိုးသုံးလေးခုသည် ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သံမဏိ မြှားတံ ဆယ်ချောင်းကျော်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ထိုအထဲမှ မိုးကြိုး အချို့သည် ကုထိုက်ပိုင်၏ စွမ်းအင် တိုင်လုံးကြီးထဲရှိ မြှားတံ တစ်လျှောက် အောက်ဘက်ရှိ ကြီးမားသော အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီးတွင် ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသဖြင့် မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကိုမျှ မကြောက်ပေ။ ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မီးနတ်ဆိုးကြီးအပေါ် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်သော အရာတစ်ခု ရှိသည်။ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့် အချိန်တွင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ အချိန် အလွန်တိုတောင်းပြီး စက္ကန့်ဝက်မျှသာ ရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်ရှင်းလင်းစွာ ဖမ်းမိလိုက်သည်။

“ဟင်?”

ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပုံမှန် မဟုတ်သော အရာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များ တိုက်ခိုက်ရာတွင် စက္ကန့်တိုင်းသည် အရေးကြီးသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုသည်ပင် စစ်ပွဲအခြေအနေကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။ ကုထိုက်ပိုင်၏ သေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကို ဝမ်ချောင်မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ရရှိလိုက်သော သတင်းအချက်အလက်သည် ရိုးရှင်းခြင်း မရှိပေ။ မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် မိုးကြိုးကို မကြောက်ပေ။ ဤကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားခြင်းသည် မီးနတ်ဆိုးကြီးအတွက် ပုံမှန် ဖြစ်စဉ် မဟုတ်ပေ။

“ပြဿနာ ရှိတယ်”

ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ခုန်လှုပ်သွားပြီး ပြဿနာကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ မူလစွမ်းအင် ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ သဲများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကုထိုက်ပိုင်ရပ်နေသော နေရာသည် ပူပြင်းသော အနက်ရောင် မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုထူထဲပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ဝမ်ချောင်ဘာမှ မမြင်ရပေ။

ထို့အပြင် သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်မှာ သိမ်မွေ့နယ်မြေပညာရှင်များသည် စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှု အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် မူလစွမ်းအင် ကမ္ဘာမှတဆင့် သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။

အံ့ဩသွားသော်လည်း ဝမ်ချောင်စိတ်ပျက်မသွားပေ။ နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစစ်အမှန်ကမ္ဘာ စွမ်းရည်ကို လျင်မြန်စွာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် မတူညီသော အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဦးနှောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အနက်ရောင် အရာဝတ္ထု သုံးခုသည် မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

“လနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားပဲ”

ဝမ်ချောင်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားသည်။

မိုးကြိုးကို တုံ့ပြန်မှု ရှိနေသည်မှာ ကုထိုက်ပိုင်မဟုတ်သလို မီးနတ်ဆိုးကြီးလည်း မဟုတ်ပေ။ ကုထိုက်ပိုင်ဆင့်ခေါ်ထားသော လနတ်ဘုရား သစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်တို့သာ ဖြစ်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် ထို ပစ္စည်းနှစ်ခုကို မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ယခု လက်ရှိ စွမ်းအားကြီးမားသော အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို ပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံးသည် ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ထန်နေသော ရာသီဥတုတွင် သတ္တုသည် မိုးကြိုးကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လနတ်ဘုရား သစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်တို့သည် မိုးကြိုး ပစ်ခံရသဖြင့် ဤကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝေါ”

ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ် တက်ကြွသွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။

“အကြံပေးလီကျွင်းရှန်း ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ”

“စုန့်ဘုရင်၊ စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ရှန်ကွမ်းထင်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်းချို... ခင်ဗျားတို့ ကုထိုက်ပိုင်ကို တားထားပေးပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာလိုက်မယ်”

ဝမ်ချောင်ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

******

အခန်း (၁၉၀၂) မိုးကြိုးထောင်သောင်း ဆင့်ခေါ်ခြင်း

“ဘုန်း”

စကားမဆုံးမီ ဝမ်ချောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ပျံတက်သွားသည်။

အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကုထိုက်ပိုင်ဝင်စားထားသော အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လျက် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ဆံချည်မျှင် တစ်မျှင်စာ အကွာအဝေးဖြင့် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ငါတို့ ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ”

သူတို့နှစ်ဦး၏ အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ ခေါင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့်လီကျွင်းရှန်းတို့သည် လျှပ်စီးကြောင်းများကဲ့သို့ ကွေ့ကောက် ပျံသန်းကာ ဝမ်ချောင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စကားများသည် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဝမ်ချောင်၌ အခြားနည်းလမ်း ရှိနေသေးသည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်း ဝမ်ချောင်ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ အခြား ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်း ကောင်းကောင်းလည်း မရှိတော့ပေ။

“ဘာမှ ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့၊ အားလုံး ဝိုင်းပြီး ကုထိုက်ပိုင်ကို ဆွဲထားကြ”

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကုထိုက်ပိုင်ထံသို့ ဦးစွာပြေးဝင်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိမ့်ဝင်လာပြီး ညာဘက် လက်သီးတွင် စုဝေးသွားသည်။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မျက်လုံးပြူးနေသော ကျားဖြူကြီး တစ်ကောင်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လေလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အပူချိန်မြင့် အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

“တိုက်”

အခြားတစ်ဖက်တွင် လူတိုင်းသည် ဒဏ်ရာများကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ကုထိုက်ပိုင်ထံသို့ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

“ရှစ်ဖက်လေဟာနယ် ပြိုကွဲခြင်း”

“ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ထာဝရ နွေဦး”

“နတ်ဆိုးတစ်သောင်း ဦးညွှတ်ခြင်း”

“အရိုးနတ်ဆိုး ကောင်းကင်ကို ဝါးမြိုခြင်း”

...

ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာ ဂိုဏ်းတို့၏ စွမ်းအင်များသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ ပို့ပေးပါ”

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဝမ်ချောင်သည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကြား ဖြတ်သန်း ပျံသန်းရင်း သူတို့ နှစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အပြည့် မိုးကြိုးများကို ဆက်သွယ်ရန်အတွက် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက်တည်း၏ စွမ်းအားနှင့် မလုံလောက်ပေ။ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိထားသော ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် လီကျွင်းရှန်းတို့ကသာ သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်သည်။

သုံးဦး ပူးပေါင်းလိုက်မှသာ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓား၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း…

အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးတစ်ဖက်နှင့် သေးသွယ်သော လက်ဝါးတစ်ဖက်တို့သည် ဝမ်ချောင်၏ပခုံးတစ်ဖက်စီကို တစ်ပြိုင်နက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျုံးစစ် နှင့် လီကျွင်းရှန်းတို့သည် စကားမပြောဘဲ သူတို့၏ ချီစွမ်းအားများကို ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း လောင်းထည့်ပေးလိုက်ကြသည်။

“အခု မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်”

လီကျွင်းရှန်း၏ လေးနက်သော အသံသည် ဝမ်ချောင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ဦးသား၏ စွမ်းအင်အကူအညီကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ အရှိန်အဝါ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ သုံးဦးသား၏အရှိန်အဝါများ ပေါင်းစပ်သွားပြီး မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားကြသည်။

“ခေါင်းမာလိုက်ကြတာ”

ထိုအချိန်တွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု အောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လှိမ့်ဝင်လာသော အနက်ရောင် မီးတောက် လက်သီးကြီးတစ်လုံးသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သူတို့ သုံးဦးထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

“ပြီးတော့... ငါ မင်းတို့ကို သွားခွင့်ပြုမယ်များ ထင်နေလား”

သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ လေဟာနယ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် အခြားကမ္ဘာမှ အဆင့်မြင့် စွမ်းအင်များကို ရရှိထားသဖြင့် ကုထိုက်ပိုင် ဝင်စားထားသော အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏စွမ်းအားသည် အလွန်ကြီးမားနေပြီး ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကုထိုက်ပိုင်သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိနိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ဝမ်ချောင်ဖြစ်စေ၊ လီကျွင်းရှန်းဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော် ကုထိုက်ပိုင်သည် ပေါ့ဆခြင်း မရှိပေ။ သူ့အတွက် အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စမှာ မဟာထန်၏ ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

“သေစမ်း”

မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် မီးတောက်များ လှိမ့်ဝင်နေပြီး ကုထိုက်ပိုင်သည် ကောင်းကင်ရှိ ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့ထံသို့ လိုက်ပါလာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လေစီးကြောင်းများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် သဲမုန်တိုင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ကြီးမားသော အရာဝတ္ထု တစ်ခုသည် တောင်ကုန်းပမာ ပျံသန်းလာပြီး အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားကြောင့် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဦးခေါင်းတွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ရန် ပြင်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝမ်ချောင်နှင့် အဖွဲ့သည် လေဟာနယ် အထပ်ထပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“သေစမ်း”

ကုထိုက်ပိုင်အံကြိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပေ ခုနစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင် တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်မတ် ရပ်နေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အနီရောင် အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ အလောင်းသည် အလွန်ထင်ရှားနေသည်။

စစ်ပွဲ တစ်လျှောက်လုံးတွင် အနေရခက်ဆုံးမှာ ဝမ်ချောင် ထိန်းချုပ်ထားသော ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် ခွန်အားကြီးမားပြီး အထွတ်အထိပ် အင်ပါယာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများကို ကျော်လွန်ကာ သိမ်မွေ့နယ်မြေနီးပါး ရောက်ရှိနေသော်လည်း ဧရာမ သားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ ဒီဂရီ နှစ်သိန်းကျော် အပူချိန်သည် ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးကဲ့သို့ ဧရာမ သားရဲကြီးကို အနားမကပ်ရဲအောင် တားဆီးထားသည်။

ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် ခွန်အားကြီးမားသော်လည်း အသုံးချစရာ နေရာ မရှိဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို အသုံးပြုပြီး အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် ကုထိုက်ပိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုထိုက်ပိုင် သတိထားမိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ဖြူဖွေးသော အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ကာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် အားကုန် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ အလောင်းသည် အမြောက်ဆံ တစ်ခုကဲ့သို့ လေကို ခွင်းလျက် ကောင်းကင်မှ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။

“သေချင်နေတာလား”

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကုထိုက်ပိုင်သည် ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်မံ အထိမခံတော့ပေ။

သူ၏လက်ချောင်းများကို ဖြန့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော အနက်ရောင် မီးတောက် စွမ်းအင် တိုင်လုံးကြီး တစ်ခုသည် ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ အလောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး လွင့်စင်သွားစေသည်။ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် ခြင်္သေ့ပုံသဏ္ဌာန် ဧရာမ သားရဲ၏ အလောင်းသည် လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မီးခိုးမည်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အသားကျွမ်းနံ့များ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး အလွန် ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုထိုက်ပိုင်၏ ဘယ်လက်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး မီတာ ဆယ်ချောင်းကျော် ရှည်လျားသော အနက်ရောင် မီးတောက် လှံရှည်များ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လှံရှည်များ မရောက်ရှိမီမှာပင် ပြင်းထန်သော အပူလှိုင်းများက သံမဏိများကို အရည်ပျော်စေပြီး ကျောက်တုံးများကို အငွေ့ပျံစေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှသဖြင့် ခံနိုင်ရည် ရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

“ဝေါ”

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးသည် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ကုထိုက်ပိုင်နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိပေ။

ကုထိုက်ပိုင်အံကြိတ်ကာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဤလျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွှေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးကုထိုက်ပိုင်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ထားချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ဝမ်ချောင်၊ ဝမ်ကျုံးစစ်နှင့် လီကျွင်းရှန်း တို့ သုံးဦးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ ထူထပ်သော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ဝမ်ချောင်၊ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်”

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျုံးစစ် နှင့် လီကျွင်းရှန်း တို့သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ နောက်ဆုံး လက်ကျန် စွမ်းအင်များကို ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဘယ်ညာ ခွဲထွက်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

“အခု... သူ့ကိုပဲ ကြည့်ရတော့မယ်”

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေတိုးသံများ ဆူညံနေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင် အမည်းစက်လေး တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျုံးစစ် စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လီကျွင်းရှန်း ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ရန်သူသည် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားပြီး အင်အားနှင့် အရည်အချင်းမှာ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမှ မရှိဖူးသော အဆင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျုံးစစ်ရော၊ လီကျွင်းရှန်း ပါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကုထိုက်ပိုင်နှင့် မီးနတ်ဆိုးကြီး ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ပိုမို အစွမ်းထက်လာသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ယခု အရာအားလုံး ဝမ်ချောင်အပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

နန်းတွင်းတွင် ရှိစဉ်က သူတို့ နှစ်ဦးသည် ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယခင်က လီကျွင်းရှန်း သည် ဝမ်ချောင်ကို အနိုင်ယူချင်စိတ် ပြင်းပြခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် မဟာထန်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဤတောင်တန်း မြစ်ချောင်းများအတွက် စစ်မှန်သော အလှည့်အပြောင်းကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယခင်ကထက် ပိုမို မျှော်လင့်နေမိသည်။

“ဒိန်း”

ကြီးမားသော မိုးကြိုးတစ်ခု လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် နောက်ထပ် တောက်ပသော မိုးကြိုးတစ်ခု ထပ်မံဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထို့နောက် တတိယ၊စတုတ္ထ... လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်သည် မြေကြီးကဲ့သို့၊ မိုးတိမ်တိုက်မည်းများသည် တောင်တန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မိုးကြိုးများသည် မြေကြီးနှင့် တောင်တန်းများကြားတွင် စီးဆင်းနေသော မြစ်ချောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် မိုးတိမ်တိုက်မည်းများနှင့် မိုးကြိုးများကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။ ဘေးပတ်လည်ရှိ လေထုထဲတွင် စွမ်းအားမြင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်ချောင်၏ ဆံပင်များပင် ထောင်ထနေသည်။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး မိုးကြိုးများ၏ စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်မှသာ ဤလေဟာနယ်ထဲရှိ မိုးကြိုး စွမ်းအားများ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်၏ စွမ်းအား မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ သဘာဝတရားကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။

“အချိန်တန်ပြီ”

ဝမ်ချောင် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏ မဲနက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အပေါ်ဘက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် မိုးကြိုးများ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။ လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ထူထပ်သော မိုးကြိုးများနှင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသော မိုးကြိုးများသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်မရွေး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်။

ဒါသည် ပြင်းထန်သော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိသည့် မိုးကြိုးနှင့် ချွန်ထက်သော သတ္တုတို့အကြား အာရုံခံစားမှု ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချောင်ကောင်းစွာ သိသည်။

ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓား၏ စွမ်းအား သက်သက်ဖြင့် ကုထိုက်ပိုင်ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သဘာဝတရားကြီး၏ မိုးကြိုးထောင်သောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်မှသာ ကုထိုက်ပိုင်ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဝေါ”

နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်ချောင်တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ ထူထပ်ပြီး တောက်ပသော မိုးကြိုးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ခဏလေးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘုန်း”

ကြီးမားသော မိုးကြိုးတစ်ခုသည် ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်ကဲ့သို့ မိုးတိမ်တိုက် အထပ်ထပ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ဝမ်ချောင်ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ထို အလင်းရောင်သည် မိုးတိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး သဲမုန်တိုင်းများကို ဖြိုခွင်းကာ စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် အရပ်လေးမျက်နှာနှင့် စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးရှိ အဗူမွတ်စလင်၊ အာ့ဒ်နန်အပါအဝင် ယွီစန်းကုန်းပြင်မြင့်၊ အနောက်တာ့ခ် မြက်ခင်းပြင်ကြီးနှင့် အနောက်မြောက်ပိုင်း ဒေသရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပုန်းအောင်း ကြည့်ရှုနေသူများ အားလုံးသည် မသိစိတ်အရ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုး အတောက်ပဆုံး နေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း”

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ဆုံးနေရာမှ နောက်ထပ် ကြီးမားသော မိုးကြိုးတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ... နိဒါန်းပျိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားသည် မိုးကြိုး အများအပြားကို ဆွဲဆောင်လိုက်သောအခါ သဘာဝတရားကြီး၏ မိုးကြိုးများအတွက် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဟူသော အသံများနှင့်အတူ အချိန်တိုအတွင်း ထောင်သောင်းချီသော မိုးကြိုးများသည် တေးသွား တစ်ပုဒ်၏ စည်းချက်ကဲ့သို့ အံ့မခန်း လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားပေါ်သို့ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကျရောက်လာကြသည်။ တောက်ပသော မိုးကြိုးအလင်းရောင်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ဝမ်ချောင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွှမ်ယွမ် နတ်ဘုရားဓားသည် ပိုမို တောက်ပလာပြီးနောက် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

******

အခန်း (၁၉၀၃) အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး ပြိုကွဲခြင်း

မဟာသန့်စင်ဓားပေါ်တွင် စုစည်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များသည် လူကို သည်းခြေပျက်မတတ် ခြောက်ခြားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကုထိုက်ပိုင်ကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကြားမှ ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဟွန်း... မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား”

အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော ကုထိုက်ပိုင်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများကို လွင့်စင်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှု အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသော်လည်း ထို အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ပြင်းထန်သည့် လျှပ်စီးတန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ဝမ်ချောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။

“တကယ်ကို တုံးအပြီး ကိုယ့်အင်အားကိုယ် နားမလည်တဲ့ ကောင်ပဲ။ မီးနတ်ဆိုးဆိုတာ ရုပ်ခန္ဓာမရှိတဲ့ အရာ... မိုးကြိုးကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး။ မင်း စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ စုစည်းထားပါစေ ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်း အရင်တုန်းက မီးနတ်ဆိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးလို့ နားလည်မယ် ထင်ထားတာ... တကယ်တမ်းကျတော့ မင်း ဘာမှ နားမလည်ပါလား”

ကုထိုက်ပိုင်သည် အဆက်မပြတ် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ ယခင်စွမ်းဆောင်ရည်များသည် အလွန် တောက်ပခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲအဆင့်ဆင့်နှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီး ကျဆုံးခြင်း အပါအဝင် အဖြစ်အပျက်များက ကုထိုက်ပိုင်ကို မူလက ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားရာမှ ဤမဟာထန်စစ်သူကြီး လူငယ်လေးအပေါ် အလွန်အလေးထားလာစေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ အတွေးကတော့ သိပ်ပြီး တစ်ဖက်သတ် ဆန်လွန်းနေသည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းကိစ္စကို အပြီးသတ်ပေးရတာပေါ့”

ကုထိုက်ပိုင်သည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကျန်းချိုးကျန့်ချုံးနှင့် အခြားသူများကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကျောဘက်တွင် ကြီးမားသော လနတ်ဘုရားသစ်ပင်ပုံရိပ်သည် ပိုမို မြင့်မားလာပြီး ပိုမို ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ငွေရောင် မြင့်မြတ်သော သင်္ကေတများသည် ထိုပြင်းထန်သော အနက်ရောင် မီးတောက်များကြားတွင် ပေါ်လာပြီး ပို၍နက်နဲဆန်းကြယ်ကာ သေစေနိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝုန်း”

ကုထိုက်ပိုင်မျက်လုံးကို တစ်ချက်မှိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ နဖူးပေါ်၌ ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ကြီးမားသည့် ရွှေရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအမှတ်အသားသည် အရည်ဖျော်ထားသော ရွှေရည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ အရာများစွာ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

“လာစမ်းပါ... ငါ မင်းကို စောင့်နေတယ်”

ကုထိုက်ပိုင်သည် အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် လက်နေသော မိုးကြိုးများနှင့် ထိုမိုးကြိုးများကြားရှိ နှမ်းစေ့အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာထား တင်းမာလျက် ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးခိုးများ ထွက်နေသော အနက်ရောင် မီးတောက် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို နံဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော အပူချိန်မြင့် မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးများ အဆက်မပြတ် ဖိသိပ်ရင်း ဖျက်ဆီးလိုသော စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်မှာ အစွမ်းကုန် ဆွဲထားသော လေးကိုင်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်သည်။

တိုက်ချက်တစ်ချက်

ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်လျှင် ဤစစ်ပွဲသည် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် မလောပေ။ သူသည် ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိထားသော ခြင်္သေ့ထီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်လျက် အားယူကာ နောက်ဆုံး တိုက်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ဂျိန်း”

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်အမြင့်ထက်၌ သောင်းနှင့်ချီသော ပြင်းထန်သည့် မိုးကြိုးများသည် မျက်စိရှုပ်ဖွယ် ကောင်းသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ ရွှမ်ယွမ်သန့်စင်ဓားပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။ ဝမ်ချောင်သည်လည်း လက်ထဲရှိ ဓားပေါ်တွင် စုစည်းထားသော စွမ်းအင်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဝမ်ချောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားယူထားသော အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ချက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

“လျှပ်စီး ဓားချက်”

ကောင်းကင်အမြင့်ထက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်သံနှင့်အတူ ဝမ်ချောင်သည် လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ်သန့်စင်ဓား၏ အားအကောင်းဆုံး သိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

“ဝုန်း”

ကမ္ဘာမြေ စတင်ဖြစ်ပေါ်စကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါသွားစေသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနောက်မြောက်ဒေသ တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်အပြည့် လွင့်ပျံနေသော သဲမုန်တိုင်းများပင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကြားမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုအောက်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော လျှပ်စီးများသည် မိုးရေစက်များပမာ သိပ်သည်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး မျှင်မျှင်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေဟာနယ် တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းသွားကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ဝမ်ချောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဒိန်း”

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လူအများ၏ အာရုံခံစားမှုထဲ၌ သဲများကို ဖောက်ထွင်း၊ မုန်တိုင်းကို ကျော်ဖြတ်၊ တိမ်မည်းများကို ခွင်းလျက် နေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို တောက်ပသော ကြီးမားသည့် လျှပ်စီးအလင်းတန်းကြီးသည် ကောင်းကင်အပြည့်ရှိ မိုးကြိုးများကို ဆွဲဆောင်ကာ အထက်မှ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဝူး

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ထိုအခိုက်အတန့်၏ အရှိန်အဝါကို မည်သူမျှ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို ကြီးမားသော အပြာနှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသည့် မိုးကြိုးအလင်းတန်း ပေါ်လာသည့် ခဏတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အလင်းရောင် အားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည် ဤ မိုးကြိုးအလင်းတန်း၏ ရှေ့တွင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

“အာ”

ကျယ်ပြောသော သဲပြင်ကျယ်ထဲတွင် အာမေဋိတ် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်သည် နေရာအနှံ့သို့ သက်ရောက်သွားပြီး စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ဤလျှပ်စီးအလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်တော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ကြရသည်။ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ထိုမိုးကြိုးသည် မိမိတို့ဆီသို့ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အထူးသဖြင့် ထိုအာရပ် သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်သားများ၏ မျက်လုံးတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝုန်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ထို ကြီးမားသော အပြာနှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသည့် မိုးကြိုးအလင်းတန်းကြီးသည် သဘာဝတရား၏ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးပေါင်းများစွာကို သယ်ဆောင်လျက် အလွှာလိုက် အလွှာလိုက်သော လေဟာနယ်များကို ဖြတ်သန်းကာ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကုထိုက်ပိုင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ကာ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကို တုန်ခါစေသော အသံကြီးနှင့်အတူ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ဆွဲဆောင်လာသော ကောင်းကင်အပြည့် မိုးကြိုးများ၊ ရွှမ်ယွမ်သန့်စင်ဓား၏ စွမ်းအားများနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိလေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ထို ဝင်တိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်မှ စွမ်းအားကို မည်သူမျှ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးအလင်းနှင့် အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် လေဟာနယ်တွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မူလက ထူထဲခိုင်ခံ့သော မြေကြီးသည် လူအများ၏ အာရုံထဲ၌ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ကျိုးပဲ့လွယ်ကာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် တုန်ခါသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဤ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အရောင် ပြောင်းလဲသွားစေလောက်သည်။

“ဝမ်ချောင်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မဟာထန် ဘက်မှ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ လီကျွင်းရှန်း၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး... လူတိုင်းသည် စစ်မြေပြင် အလယ်ရှိ ဝမ်ချောင်နှင့် ကုထိုက်ပိုင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား တင်းကြပ်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ရွှမ်ယွမ်သန့်စင်ဓားကို အသုံးပြုပြီး မိုးကြိုးများကို ဆွဲဆောင်ကာ သဘာဝတရား၏စွမ်းအားဖြင့် ကုထိုက်ပိုင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် နောက်ဆုံး လက်ကျန် နည်းလမ်း ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ဒီလိုမှ ကုထိုက်ပိုင်ကို မနိုင်လျှင် လူတိုင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သေမည့်နေ့ကို စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

“ဝုန်း”

အချိန်ကာလသည် တစ်ခဏလေးဟု ထင်ရသလို၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသလိုလည်း ထင်ရသည်။ အဆုံးမဲ့သော မိုးကြိုးများသည် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီးနောက် မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကုထိုက်ပိုင်ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အပူချိန်မြင့် မီးတောက်များနှင့် ကောင်းကင်ပြို မြေကွဲမတတ် စွမ်းအားများကို ခဏတာ ခုခံပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“သခင်”

“အရှင်…”

...

ထိန်းချုပ်မရဘဲ လွင့်စင်ထွက်သွားသော ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လမ်းတစ်လျှောက် ကျဲပက်ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးစက်များကို ကြည့်ရင်း မဟာထန်ဘက်မှ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ ရင်ထဲတွင် ရေခဲရေနှင့် အက်လောင်းခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဟားဟား... ပုရွက်ဆိတ်က သစ်ပင်ကို လာလှုပ်နေပါလား။ မိုးကြိုးတွေကို ငှားသုံးနိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ကို နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ တကယ် တုံးတာပဲ… ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့တဲ့ မီးနတ်ဆိုးကို မင်းတို့လောက်နဲ့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး။ အခုတော့ မင်းအသက်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ဒီစစ်ပွဲကြီးကို ငါ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏ အသံသည် ခေါင်းလောင်းကြီး ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ လေဟာနယ်ကို တုန်ခါစေသလို လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကိုလည်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

“ဝုန်း”

ကုထိုက်ပိုင်သည် ပြောရင်းဆိုရင်း ဝမ်ချောင်ရှိရာ ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသည်။ မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် မြေကြီးပေါ်သို့ နင်းချလိုက်တိုင်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထိုအရာကို အာရုံခံမိသော အာ့ဒ်နန်၊ အဗူမွတ်စလင်တို့သည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကြသည်။

“သိပ်ကောင်းတာပဲ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဤ စစ်ပွဲသည် အတက်အကျများလွန်းပြီး အပြောင်းအလဲ များလွန်းသည်။ ပါဟရာမ် ဦးဆောင်သော အန်ဂရာသံချပ်ကာ တပ်များနှင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသော သဲမုန်တိုင်းကြောင့် အာရပ်စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ကို သတ်နိုင်လိုက်သည်နှင့် မဟာထန် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး သစ်ပင်လဲလျှင် မျောက်များ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ပြိုကွဲသွားကြမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် အာရပ် စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သူမျှ ခုခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်များသည် မဟာထန် စစ်တပ်ကို အလွယ်တကူ ပြိုကွဲသွားစေနိုင်သည်။

“မင်းရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ဒီ သဲမုန်တိုင်းကြီးကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့”

ကုထိုက်ပိုင်၏ အေးစက်သောအသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ မီးတောက်များ လိပ်တက်လာသည်။

“ဟုတ်လား”

ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ မီးတောက်အောက်တွင် သေဆုံးတော့မည့်အချိန်၌ ရုတ်တရက် မတိုးမကျယ် လှောင်ရယ်သံတစ်ခု ကုထိုက်ပိုင်၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပေပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်နေသော ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး ထိုအေးစက်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“ဝုန်း”

ဝမ်ချောင်၏စကားကို ကြားပြီး ထိုနုပျိုသော်လည်း ထူးဆန်းသောမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ခြေလှမ်းများလည်း ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ မူလက ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော အနက်ရောင် မီးတောက် ရေစီးကြောင်းကြီးသည်လည်း လေဟာနယ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါက ကုထိုက်ပိုင်က ဝမ်ချောင်ကို လက်ငှားလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လက်သီး တစ်ဝက်လောက် ထိုးပြီးသည့် အချိန်တွင် ဆက်လက် ထိုးချ၍ မရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် မမြင်ရသော လေတံတိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ပင်။

“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”

ကုထိုက်ပိုင်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လက်သီးထိုး၍ မရခြင်းသာ မဟုတ်၊ ရွေ့လျားဖို့ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေ။

“အရှင်”

အဝေးမှ အဗူမွတ်စလင် နှင့် အာ့ဒ်နန်တို့သည်လည်း ထူးခြားမှုကို သတိထားမိသွားကာ အာမေဋိတ် ရေရွတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲများကို ခွင်းလျက် ကုထိုက်ပိုင်ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

“ဟင်းဟင်း... မင်းက သိပ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ ဒီလောကမှာ မင်းကို နိုင်မယ့်သူ မရှိဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား”

ဝမ်ချောင်သည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း မြေကြီးပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကို စောင့်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကုထိုက်ပိုင်နှင့် မီးနတ်ဆိုး ပေါင်းစည်းထားမှုက အရမ်း အားကောင်းလွန်းသည်။ တိုက်ဆိုင်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ယခု မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသူမှာ ဝမ်ချောင်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“မင်းက အောင်မြင်ချင်စိတ် စောပြီး လနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားကို မီးနတ်ဆိုး ကိုယ်ထဲ သယ်ဆောင်မလာသင့်ဘူး။ အဲဒီ လနတ်ဘုရားသစ်ပင်က မင်းနဲ့မီးနတ်ဆိုးကြား ပေါင်းကူးပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါကပဲ မင်းရဲ့ သေကွင်းသေကွက် ဖြစ်သွားတာပဲ”

“မိုးကြိုးက မီးနတ်ဆိုးကို ဒဏ်ရာ မရစေနိုင်ဘူး၊ မင်းကိုလည်း ဘာမှ မဖြစ်စေဘူး ဆိုပေမဲ့ မီးနတ်ဆိုး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြေးညိုနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မှော်ပစ္စည်းကိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ထင်နေလား”

ဝမ်ချောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်လျက် တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်မှ ကုထိုက်ပိုင်၏မျက်နှာထားသည် ကြည့်ရဆိုးလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

သူ့အနောက်မှ အာ့ဒ်နန်နှင့် အဗူမွတ်စလင် တို့သည်လည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကြောင်အနနေကြသည်။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် သဲမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ဤအဖြစ်အပျက်ကို သတိထားမိသူတိုင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ကုထိုက်ပိုင်…

မိုးကြိုး…

လနတ်ဘုရားသစ်ပင်…

ဝမ်ချောင်နှင့် ကုထိုက်ပိုင်ပြောသမျှ စကားများကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသော်လည်း ဆက်စပ် စဉ်းစားလိုက်သောအခါ လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသော ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် တုံးအသူ မဟုတ်ပေ။ ကုထိုက်ပိုင်၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူတို့နှစ်ဦးကြား ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ကြသေးပေ။

‘ခရပ်’

ထိုအချိန်၌ပင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းမှ သိမ်မွေ့သော အက်ကွဲသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံမှာ ခြင်အော်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းပြီး ကောင်းကင်အပြည့် တိုက်ခတ်နေသော သဲမုန်တိုင်းသံများ လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးအတွက်မူ ထို သိမ်မွေ့သော အက်ကွဲသံလေးသည် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေတော့သည်။

ထို့အပြင် ဤ သိမ်မွေ့သော အက်ကွဲသံသည် အစပျိုးရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

******

အခန်း (၁၉၀၄) မီးနတ်ဆိုး သေဆုံးခြင်း

‘ခရပ် ခရပ်’

ထိုအသံ၏ နောက်တွင် ကပ်လျက် သိပ်သည်းသော အက်ကွဲသံများသည် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသော အဗူမွတ်စလင်နှင့် အာ့ဒ်နန်တို့သည် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး မျက်နှာများလည်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

လူအများ မမြင်တွေ့နိုင်သော အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် စွမ်းအားကြီးမားလှသော လနတ်ဘုရားသစ်ပင်သည် ရုတ်တရက် အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာ ကွဲအက်သွားလေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိသော ကုထိုက်ပိုင်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒေါသရော အံ့ဩမှုပါ ရောယှက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်များလည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

လနတ်ဘုရားသစ်ပင်ဆိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ လနတ်ဘုရား ပိုင်ဆိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ဤ မှော်ပစ္စည်းသည် သက်တမ်းအလွန် ရှည်ကြာပြီး ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် မာကျောသည်။ ဤစွမ်းအားကြီးမားလှသော မှော်ပစ္စည်းကို ဝမ်ချောင် ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကုထိုက်ပိုင်လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

စောစောက အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်ချောင်အပေါ်၌သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ့အပေါ်တွင် မရှိဘဲ လနတ်ဘုရားသစ်ပင်အပေါ်တွင် စုစည်းထားသည်ကို သူ လုံးဝ တွေးမထားမိခဲ့ပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းလို နိမ့်ကျတဲ့ မိစ္ဆာကောင်... မင်းကို ငါသတ်မယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏ နာကျည်းဒေါသထွက်နေသော အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုကြီးမားသော ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ကာ ဝမ်ချောင်ကို သေစေနိုင်သော တိုက်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စွာသာ ရယ်မောနေသည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် အခြေအနေမှန်ကို မသိသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အစစ်အမှန်ကမ္ဘာစွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နေသည်။

မီးနတ်ဆိုး အမြုတေတစ်ခုတည်းဖြင့် လူနှစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို မသယ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကုထိုက်ပိုင်သည် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်နှင့် လနတ်ဘုရားသစ်ပင်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လနတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်တို့၏မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤ မှော်ပစ္စည်းနှစ်ခုသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးပြီး ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သလောက် ဖြစ်သော်လည်း သဘာဝတရား၏ မိုးကြိုးလျှပ်စီးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်၏ စွမ်းအားကိုမူ မည်သို့မျှ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားများသည် ထို မှော်ပစ္စည်း နှစ်ခုထဲသို့ စီးဝင်သွားရာ လနတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်တို့သည် ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အမှုန့်အမွှားများအဖြစ် ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ထို မှော်ပစ္စည်း နှစ်ခု မရှိတော့သည်နှင့် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီးသည် တည်ရှိနေနိုင်မည့် အခြေခံအုတ်မြစ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

“ဝုန်း”

ကုထိုက်ပိုင် အစွမ်းကုန် အားထုတ်၍ ဝမ်ချောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါသွားစေသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လနတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သေးငယ်သော ကြေးညိုရောင် အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို မှော်ပစ္စည်း နှစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်နှင့် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အပူချိန်မြင့် မီးတောက်များသည်လည်း မတည်ငြိမ်သော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့် ပေါက်ကွဲမှုကို မည်သူမျှ ဖွဲ့ဆိုပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပန်းထွက်သွားပြီး ထို ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်ကြောင့် လူအားလုံး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် မဟာလေဟာနယ် ရှောင်တိမ်းခြင်းပညာရပ်ကို သုံး၍ အနောက်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

ပေပေါင်း သောင်းချီသော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် မြေကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး ထူထဲလှသော သဲမုန်တိုင်းကြီးပင်လျှင် ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဘေးသို့ ကွဲထွက်သွားသည်။

“အားးး...”

မကျေမနပ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်အပြည့် လွှမ်းခြုံထားသော အနက်ရောင် မီးတောက်များကြားမှ သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ ရွှေနှင့် သံတို့ကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သော ထိုအနက်ရောင် မီးတောက်များသည်လည်း လျင်မြန်စွာ အရောင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူကို တုန်လှုပ်စေသော နက်မှောင်သည့် အဆင်းမှ မူလ အနီရောင် မီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပူချိန်သည်လည်း ဒီဂရီ နှစ်သိန်းကျော်မှ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျကာ တစ်သိန်းကျော်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

“အာ… ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ”

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ပြီးခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကမှ အရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် အတင်းအဓမ္မ ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရခြင်းကို ၎င်းအနေဖြင့် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင် အနေဖြင့် မီးနတ်ဆိုးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ယခု မိမိရှေ့ရှိ အရှေ့တိုင်းသား လူသား လူငယ်လေးကိုမူ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုလူငယ်၏ လက်သည် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသော အချိန်သည် ၎င်းအတွက် အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ကုထိုက်ပိုင်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး”

လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ထိတ်လန့်တကြား အကူအညီတောင်းသံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ရင်းနှီးဖူးသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ထပ်မံအာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ကုထိုက်ပိုင်သည် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အတွင်းအားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး မီးနတ်ဆိုးဆီသို့ ပျံသန်းကာ ထပ်မံ ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားလေပြီ။ ဒီအချိန် ရောက်လာဖို့အတွက် ဝမ်ချောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ ကုထိုက်ပိုင်နှင့် မီးနတ်ဆိုးကို ထပ်မံ ပေါင်းစည်းခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“လီကျွင်းရှန်း… ငါ့ကို ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူ ပေးစမ်း”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် လျင်မြန်စွာ စူးရှထက်မြက်လာပြီး လက်ထဲရှိ ရွှမ်ယွမ် သန့်စင်ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မြို့တော် စစ်ဘက်နှင့် စာပေဘက် အားပြိုင်ပွဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် လီကျွင်းရှန်း လက်ထဲမှ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူကို ရယူခဲ့ဖူးပြီး ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ စိတ်ဓာတ်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိကာ သရဖူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ကွန်ဖြူးရှပ် ဂိုဏ်းဝင် မဟုတ်သည့်အတွက် သရဖူ၏ စွမ်းအားကို အချိန်တိုအတွင်းသာ ထုတ်သုံးနိုင်ပြီး ရေရှည် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

အတင်းအဓမ္မ ထုတ်သုံးပါက ဝမ်ချောင်၏ မူလစွမ်းအားများကို ပြန်လည် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲ စတင်ပြီးနောက်ပိုင်း အချိန်တော်တော်ကြာသည်အထိ ဤ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူသည် ဝမ်ချောင်လက်ထဲတွင် မရှိဘဲ လီကျွင်းရှန်းလက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်မှာမူ အခြေအနေ ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါသည် မီးနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ရန် နှစ်တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ရနိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူ၏ စွမ်းအားကို မဖြစ်မနေ အသုံးပြုရပေမည်။

“ဝုန်း”

ဝမ်ချောင်အသံဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာမှ ရှေးဆန်သော သရဖူတစ်ခုသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်လျက် လေကိုခွင်းကာ ရောက်ရှိလာသည်။ သရဖူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် စာလုံးရေ ထောင်သောင်းချီ ပေါ်ထွက်နေပြီး ပညာရှိများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များလည်း ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူပင် ဖြစ်သည်။

သရဖူသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲလာပြီး ပေအနည်းငယ် အလိုတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ကြောင်း ဆွဲကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

“ဝုန်း”

သရဖူ ကျရောက်သွားသည်နှင့် လူနှင့် သရဖူသည် ရေနှင့် နို့ ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားသည် မူလကထက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

ပေပေါင်း ဆယ်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်း လေဟာနယ်များ တွန့်လိမ်သွားသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိ သရဖူပေါ်ရှိ “မဟာပညာရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်”၏ ပုံရိပ်သည် အလွန် ပီပြင်လာပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံမှ ရွှေရောင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်လမ်းစဉ်၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားသကဲ့သို့ ခန့်ညားမြင့်မြတ်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး တောက်ပသော အကြည့်များဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကြီးမားသော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ချွမ်”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားမြည်သံ တစ်သံသည် လေဟာနယ်ကို ခွင်းလျက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး သရဖူ၊ သန့်စင်ဓား၊ အိပ်မက်ဆိုး သားရဲနှင့် မဟာဘုန်းတော်ကြီးထံမှ စုပ်ယူထားသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား နယ်ပယ်သည် သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူး အဆင့်ထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ပိုင်းဖြတ်စမ်း”

တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဓားထုတ်၊ ဓားဝှေ့ယမ်းကာ သရဖူ၊ အိပ်မက်ဆိုး သားရဲနှင့် မိမိ၏ စွမ်းအားများကို သန့်စင်ဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ လှုပ်ရှားမှု အားလုံးသည် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်ပြီး အလွန် လျင်မြန်လှသည်။

ထိုအရာများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဝုန်းခနဲ လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် လူအများ၏ မြင်ကွင်းထဲ၌ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော အနက်ရောင် ဓားရိပ်ကြီးတစ်ခု လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ချက်ဖြင့် လေဟာနယ် အထပ်ထပ်ကို ပိုင်းဖြတ်ကာ တစ်စက္ကန့်၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသော အချိန်အတွင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက် ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။

ထိုဓားချက် ကျဆင်းသွားချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေရှိ အရာအားလုံးနှင့် အချိန်ကာလများပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လေထဲတွင် ကုထိုက်ပိုင်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ကာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“အောင်း”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါသွားစေသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်ကုန်းပမာ ကြီးမားသော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားပြီး နာကျင်လွန်းသော အသံကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေသော ထို ကြီးမားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် တစ်စက္ကန့်ဝက်မျှပင် မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အလယ်မှ ကွဲအက်ကာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ပိုင်းဖြတ်မှုကြောင့် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသည်။

ထို နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသော ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ကြာကြာ မခံလိုက်ပေ။ ကွဲသွားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မီးလုံးကြီး နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“မဖြစ်ဘူး။ ဒီလို ဇာတ်သိမ်းမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး”

မီးနတ်ဆိုး၏ အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်သော အသံသည် စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လေထဲ၌ ကုထိုက်ပိုင်လက်ထဲရှိ “မီးနတ်ဆိုး အမြုတေ” သည်လည်း ခရပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အတွင်းမှ အပြင်သို့ အပိုင်းအစ ပေါင်းများစွာ ကွဲကြေသွားသည်။

ပေါက်ကွဲသွားသော မီးနတ်ဆိုးကို ကြည့်ရင်း ကုထိုက်ပိုင်ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားပြီး ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ခဏမျှ ဗလာ ဖြစ်သွားသည်။

သေပြီ…

မီးနတ်ဆိုး တကယ် သေပြီ။

ဟာမူဟေဒို၏ မြေအောက် ရေတွင်းဟောင်းထဲမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့ရသော၊ ခေတ်ကာလတစ်ခုနှင့် ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သော လောကဖျက် မီးနတ်ဆိုးသည် အရှေ့အလယ်ပြည်တွင်၊ သူ့မျက်စိအောက်မှာတင် တဖက်လူ၏ ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကုထိုက်ပိုင်၏ နှလုံးသားမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အံ့ဩမှင်သက်ခြင်း..

မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်…

အရှေ့လောကက ဘယ်အချိန်တုန်းက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးသွားတာလဲ။

မဟုတ်ဘူး… အရှေ့ဘက် မဟုတ်ဘူး... ဒီအရှေ့တိုင်းသား လူငယ် စစ်သူကြီး တစ်ယောက်တည်းကသာ ဒီလောက် စွမ်းနေတာ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်းမှာပင် ထိုအတွေးများသည် သူ့ခေါင်းထဲ၌ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကုထိုက်ပိုင်သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကို ငါသတ်မယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော အမုန်းတရားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တာ့လာစ် စစ်ပွဲသည် ဤအရှေ့တိုင်းသား လူငယ်စစ်သူကြီး လက်ထဲတွင် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ယခု အရှေ့တိုင်း စစ်ဆင်ရေး၏ အကြီးမားဆုံး လက်နက်သည်လည်း သူ့လက်ထဲမှာပင် ပျက်စီးခဲ့ရပြန်ပြီ...။ ဒီလူ မသေမချင်း အာရပ် တို့ ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းရမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါသည် အာရပ် တစ်ခုလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံး ရန်သူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကုထိုက်ပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားသည်။ မီးနတ်ဆိုး သေချင်သေပါစေ၊ သူ ရှုံးချင်ရှုံးပါစေ၊ သို့သော် ဒီလူကတော့ မဖြစ်မနေ သေရမည်။

“ဝုန်း”

ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွင်းအားများ မြည်ဟည်းလာပြီး ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ဝမ်ချောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကုထိုက်ပိုင်သည် ဝမ်ချောင်ကို လျှော့တွက်မိပြန်သည်။

“တိုက်ကြစမ်း”

ကုထိုက်ပိုင် မလှုပ်ရှားရသေးခင်မှာပင် ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ကုထိုက်ပိုင်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ကုထိုက်ပိုင်ဆီသို့ ဦးစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် သဘာဝတရား၏ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို အသုံးပြုပြီး လနတ်ဘုရားသစ်ပင်နှင့် လနတ်ဘုရား တားမြစ်လက်စွပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသည် ကုထိုက်ပိုင်နှင့် မီးနတ်ဆိုး ပေါင်းစည်းထားမှုကို ခွဲထုတ်လိုက်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့ သဘာဝ မဟုတ်သော အတင်းအဓမ္မ ခွဲထုတ်မှုသည် ကုထိုက်ပိုင်ကို ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ချောင်၏အစစ်အမှန်ကမ္ဘာသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖမ်းယူရရှိထားသည်။ ကုထိုက်ပိုင်ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ အရေးအကြောင်းများသည် အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် တိုးပွားလာနေသည်။

ဒါသည် ကုထိုက်ပိုင်ကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

“တိုက်ကြ”

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ လီကျွင်းရှန်း၊ စုန့်ဘုရင်၊ စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ရှန်ကွမ်းထင်၊ အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေး၊ ဒဏ္ဍာရီလာတစ္ဆေဘိုးဘေး၊ ကောင်းရှန်းကျစ်၊ အန်းစီရှန်း... စသော မဟာထန် စစ်သူကြီး အားလုံးသည် တိုင်ပင်ထားခြင်း မရှိဘဲ ပြိုင်တူလိုလိုပင် ကုထိုက်ပိုင်ရှိရာသို့ လျှပ်စီးများပမာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

မဟာထန်၏ ထိပ်သီး သိုင်းပညာရှင် အားလုံးနီးပါးသည် ကုထိုက်ပိုင်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပါဝင်လာကြသည်။

“သူတို့ကို တားကြ”

အဗူမွတ်စလင်နှင့်အာ့ဒ်နန်တို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး သေချာစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အာရပ် စစ်သူကြီးများကို ဦးဆောင်ကာ ကုထိုက်ပိုင်ကို ကူညီရန် ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာကြသည်။ သို့သော် ပေအနည်းငယ်မျှသာ ပြေးထွက်ရသေးချိန် ကောင်းကင်ကြီး မည်းမှောင်သွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားတစ်ခုသည် အရာဝတ္ထုတစ်ခုပမာ ခဲသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက် ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

******

အခန်း (၁၉၀၅) ကုထိုက်ပိုင် သေဆုံးခြင်း

သူတို့နှစ်ဦး (အဗုမွတ်စလင်နှင့် အာဒနန်)သည် အိပ်မက်ဆိုး သားရဲ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ငြီးတွားလိုက်ကြပြီး ခြေလှမ်းများလည်း အလိုအလျောက် နှေးကွေးသွားသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်၊ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး... စသော လူအားလုံးသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

“မဟာယင်ယန် ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်း”

“မဟာလော့ဝ် နတ်ဘုရားသိုင်း”

“သတ္တဝါသတ် ကွပ်မျက်ခြင်း”

“ကြယ်တာရာဖြတ် ဓားချက်”

“မဟာပြိုကွဲ ပညာရပ်”

“သရဲတစ်သောင်း ခစားခြင်း”

“ကောင်းကင်ထောက် အရိုးနတ်ဆိုး”

……

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဆုံးမဲ့သော တိုက်ခိုက်မှုများသည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

အာရပ်အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် မည်သူမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဲကြပေ။ လူတိုင်း မိမိတို့၏ စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်ထုတ်၍ ကုထိုက်ပိုင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ရှေးယခင်မှ ယနေ့အထိ ဤကဲ့သို့ အဆင့်လွန်ဧည့်ခံမှုမျိုး ခံစားရသည်မှာ ကုထိုက်ပိုင်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ ဂုဏ်ယူသင့်ပေသည်။

ဒါသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့မမီ နောက်မမီသော ဖြစ်ရပ်ပင်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ ထူးကဲသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းရည်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကုထိုက်ပိုင်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင်လျှင် မီးနတ်ဆိုး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ မုန်တိုင်းထန်သလို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အခြေအနေ မကောင်းတော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးပါစေ၊ လူများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုခံရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“မဟာသူတော်စင် မြန်မြန် ဆုတ်ပါ”

အဝေးမှ အာ့ဒ်နန်သည် ကုထိုက်ပိုင်အဝိုင်းခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ ရင်ပူသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

အာရပ်ဘက်တွင် စစ်သည်အင်အား အသာစီး ရထားသေးသော်လည်း ထပ်ဆင့် တိုက်ခတ်နေသော သဲမုန်တိုင်းများနှင့် အရှေ့တိုင်း အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း စစ်သူကြီးများစွာကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အာရပ် အင်ပါယာ အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဆုတ်ခွာခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံး မဟာဗျူဟာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကုထိုက်ပိုင်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်ချောင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာကိုမှ မကြားသကဲ့သို့ပင်။

ယနေ့အချိန်ထိ အာရပ် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ အင်အားကို အသုံးပြုပြီး သန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံအသီးသီးကို စုစည်းကာ ဆင်နွှဲခဲ့သော ဤ သမိုင်းဝင် အရှေ့တိုင်း စစ်ဆင်ရေးသည် ကျဆုံးခြင်းဖြင့် စောစီးစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အာရပ်၏ဒဏ္ဍာရီ၊ လူတိုင်း မော့ကြည့်ရသော မဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကုထိုက်ပိုင်၏မာနသည် သူ့ကို ခေါင်းငုံ့ခွင့် မပြုသလို ရန်သူ့ရှေ့တွင် ဆုတ်ခွာခွင့်လည်း မပြုပေ။

သူ၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့ဆုံပါစေ သူ လုံးဝ နောက်မဆုတ်ခဲ့ဖူးပေ။

အဲဒီလို နောက်ဆုတ်ရမယ့်အစား သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

“ကောင်လေး…မင်း တကယ်ပဲ နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား”

ကုထိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာထားသည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာသည်။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာကြသော မဟာထန် စစ်သူကြီးများနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော မုန်တိုင်းပမာ ပြင်းထန်သည့် အတွင်းအား ရေစီးကြောင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် လုံးဝနောက်မဆုတ်သည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ငါ သေရရင်တောင် မင်းနဲ့ မဟာထန်တစ်ခုလုံးကို အကြီးမားဆုံး ပေးဆပ်မှု ပေးဆပ်စေရမယ်”

“ဝုန်း”

ကုထိုက်ပိုင်လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ဆီသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာပြီး အရိုးအဆစ်များ ကျိုးပဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်နှာအပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြား အရောင်များသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရင့်သွားပြီး ကြေးညိုရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှောင်မိုက်သော၊ ရှုပ်ထွေးသော၊ ကြမ်းတမ်းသော ရှေးဟောင်း စွမ်းအားတစ်ခုသည် ကုထိုက်ပိုင်ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤစွမ်းအားသည် အစပိုင်းတွင် အလွန် အားနည်းပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှ ပိုးစုန်းကြူး မီးရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။

ထို့အပြင် ဤစွမ်းအား ပေါ်လာသည်နှင့် ထိန်းချုပ်မရသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် လေဟာနယ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးသော စွမ်းအားများ၊ လွင့်ပျံနေသော အတွင်းအားများ၊ မီးနတ်ဆိုးထံမှ လွင့်စင်လာသော စွမ်းအားများနှင့် သဲမုန်တိုင်း၏ စွမ်းအားများကိုသာ ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကုထိုက်ပိုင်ကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားများကိုပါ ဝါးမြိုစုပ်ယူကာ တူညီသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နေသည်။

“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား”

ဝမ်ချောင်သည် မူလက ကုထိုက်ပိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားနေသော်လည်း ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယခု ကုထိုက်ပိုင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆမ်ဆာနစ်မင်းဆက်၏ မြေအောက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော ၇၂ ပါးသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တိုင်များ၏ ခံစားချက်နှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ထို မြေအောက် ရုပ်တုများနှင့်ပိုင်မွန်ကျမ်းထဲမှ မှတ်တမ်းများသည် ဒဏ္ဍာရီ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ကုထိုက်ပိုင်သည် ထိုပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ သမိုင်းမြစ်ကြောင်းထဲမှ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် အရှင်လတ်လတ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီက လက်တွေ့ ဘဝထဲ ရောက်လာခဲ့ပြီ။

“ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က ငါရရှိခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဘာလ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ... ဒီနေ့တော့ အဲဒီစွမ်းအားကို လူ့လောကမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းစေပြီး မင်းတို့ အရှေ့တိုင်း မိစ္ဆာတွေကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”

ကုထိုက်ပိုင်၏ ရူးသွပ်နေသော အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဝါး”

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများနှင့်အတူ ကြောက်စရာ ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအများ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် အနက်ရောင် တွန့်လိမ်နေသော စွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာပြီး ထို စွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မျက်နှာတစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လူအများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် အဆုံးမရှိ လှိုင်းလုံးများပမာ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် ကုထိုက်ပိုင်သည် ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေပြီး ထို မုန်တိုင်းကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုများ မရောက်လာမီမှာပင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ပေါက်ကွဲစမ်း”

ထို ကြမ်းတမ်းသော အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဝုန်း”

ကြိုတင်နိမိတ် လုံးဝ မပြဘဲ ကုထိုက်ပိုင်ကို ဗဟိုပြု၍ ပေတစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း မြေကြီးများ တုန်ခါသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအများ၏ အနောက်ဘက် မြေကြီးအောက်မှ မည်းမှောင်သော အငွေ့များ ပန်းထွက်လာပြီး လူများ သတိမဝင်ခင်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ စုန့်ဘုရင်၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး၊ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ လီကျွင်းရှန်း အစရှိသူ အားလုံးကို ဝိုင်းရံ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် လေဟာနယ် ပြိုကျသွားပြီး ကြီးမားသော စုပ်ယူအားတစ်ခုသည် လူများကို ကုထိုက်ပိုင်ရှိရာသို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး ဒါက ဝင်္ကပါပဲ”

“အားလုံး သတိထား... မြန်မြန် ဆုတ်”

……

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အာရုံခံစားမှု တစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်သည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ၊ ရှန်ကွမ်းထင်၊ အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေးတို့သည်လည်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်ခွာကြသည်။ သို့သော် လူများသည် မဝေးလှသော နေရာသို့သာ ရောက်ရှိသေးပြီး စုပ်ယူအား၏ နယ်ပယ်မှ မလွတ်မြောက်သေးခင် ဝုန်းခနဲ လေဟာနယ် တုန်ခါသွားကာ မမြင်ရသော ကြေးတံတိုင်း၊ သံတံတိုင်းနှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ လူအားလုံး ပြန်ကန်ထွက်လာကြသည်။

“လေဟာနယ် ချုပ်နှောင်ခြင်း”

အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေးသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဆယ်မီတာကျော် မြင့်သော အဖြူရောင် အရိုးနတ်ဆိုးကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ အတင်း တိုးဝင်သော်လည်း မည်သို့ပင် တိုးဝင်စေကာမူ အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်အောင် မသွားနိုင်ပေ။ ဒါသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ လက်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။

ခဏချင်းမှာပင်...။

အရိုးနတ်ဆိုး ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

“မင်းတို့ ပြေးလို့မလွတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ မီးနတ်ဆိုးကို သတ်တဲ့အတွက် မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး နေနှင့် လပင် မှေးမှိန်သွားသည်။

ကုထိုက်ပိုင်၏ အေးစက်သော အသံသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖောက်ခွဲလိုက်သည်။

“ဝုန်း”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုသည် ကုထိုက်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်အားလုံး၊ ၇၂ ပါးသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ၏ ခေါင်းဆောင် ဘာလ်၏ စွမ်းအင်၊ အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုး ဘုရား၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်၊ လေလွင့်နေသော လနတ်ဘုရား စွမ်းအားများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ကြမ်းတမ်းသည့် စွမ်းအင်များ... အားလုံး စုစည်းသွားပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် နေမင်းကြီး တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လူအများ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်သူမှ မလွတ်နိုင်ဘူး”

ကုထိုက်ပိုင်၏နောက်ဆုံးစကားသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ပင်လယ်ကို ဝါးမြိုနိုင်လောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများသည် ကြီးမားသောသတ္တဝါများ သန်းပေါင်းများစွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးလာသကဲ့သို့ ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို နင်းခြေ ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်ကိုယ်တိုင်သည် သိမ်မွေ့နယ်မြေသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားကာ လူများစွာထက် သာလွန်သည်။ ထို့အပြင် အနက်ရောင် မီးနတ်ဆိုးကြီး၊ လနတ်ဘုရား၊ သဲမုန်တိုင်း၊ ကျန်ရှိနေသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် စစ်မြေပြင်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်မျိုးစုံ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ... ထို စွမ်းအင် ပမာဏသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသွားသည်။ အင်ပါယာ စစ်သူကြီးအဆင့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ၎င်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မပြောပလောက်တော့ပေ။

အကယ်၍သာ ဤစွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက ရှိနေသောသူ အားလုံး အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“သတိထား”

အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းကြီး အတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ လူတိုင်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကုန်ကြပြီး အတွင်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤစွမ်းအားကို ခုခံရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ဤ ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားရှေ့တွင် လူများ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ နိမ့်ကျပြီး အရာမထင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင်

“ကုထိုက်ပိုင်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဆန္ဒပြည့်ဝမှာ မဟုတ်ဘူး”

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း ဝမ်ချောင်၏ အသံသည် လေဟာနယ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ဝူး”

အသံမဆုံးခင်မှာပင် ကြေးခေါင်းလောင်းသံ ရှည်လျားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်လက်ထဲရှိ ရှေးဆန်သော ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ သေးငယ်သော ခေါင်းလောင်း ကိုယ်ထည်မှ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော ကြီးမားသည့် ခေါင်းလောင်းကြီး ထိုးသံကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများပမာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သန့်စင်ခေါင်းလောင်းသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး တုန်ခါသွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလို အဆရာပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာပြီး ကြီးမားသော ကြေးခေါင်းလောင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနက်ရောင် မီးတောက်များ မပေါက်ကွဲမီမှာပင် ဝမ်ချောင်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ လေထဲရှိ ကြီးမားသော ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးသည် ချက်ချင်း ပြုတ်ကျလာပြီး ကုထိုက်ပိုင်နှင့် ထို ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် မီးတောက်များ အားလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။

“မဖြစ်ဘူး”

ထိုသန့်စင်ခေါင်းလောင်းကြီး ဖုံးအုပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုထိုက်ပိုင်၏ ကွဲကြေနေသော ဝိညာဉ်မှ ဒေါသတကြီး မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်လက်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

“ဝုန်း”

ခဏမျှ ကြန့်ကြာသွားပြီးနောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ ဝမ်ချောင်၏ ဝေဒသန့်စင် မဟာခေါင်းလောင်းသည်လည်း အပိုင်းအစပေါင်းများစွာ ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။

ကုထိုက်ပိုင်မည်မျှပင် မကျေမနပ် ဖြစ်ပါစေ၊ ဝမ်ချောင်က ဝေဒသန့်စင် မဟာခေါင်းလောင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ကတည်းက သူ့ကံကြမ္မာသည် ရှုံးနိမ့်ရန် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေဒသန့်စင် မဟာခေါင်းလောင်း၏ အကူအညီကြောင့် လူအားလုံးသည် ကပ်ဘေးကြီးမှ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

“အောင်မြင်ပြီ”

အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသော ဝေဒသန့်စင် မဟာခေါင်းလောင်း အပိုင်းအစများ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ဤမှော်ပစ္စည်းသည် ယခင်က ယွီစန်းကုန်းပြင်မြင့်၏ သိမ်းငှက်တုစုန်မန်ပိုချီက ဝမ်ချောင်၏ဆရာ မိစ္ဆာဧကရာဇ်လူအိုကြီးမာန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် နှင်းတောင်ကြီး ဘုရားကျောင်းမှ ပင့်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာ့လာစ်စစ်ပွဲတွင် ဤသန့်စင်ခေါင်းလောင်းသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း စွမ်းအားအနည်းငယ် ရှိနေသေးသဖြင့် ဝမ်ချောင် ယူဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

“သီသီလေးပဲ”

လေစီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်ဘေးနားတွင် လူရိပ်များစွာ ပေါ်လာသည်။ စုန့်ဘုရင်၊ ဝမ်ကျုံးစစ်၊ လီကျွင်းရှန်း ၊ စုန့်ယွမ်ယွီတို့သည် ဝမ်ချောင်၏ အနောက်သို့ အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြပြီး ပေါက်ကွဲမှု အစအနများကို ကြည့်ရင်း ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီလူက အရမ်း စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ်။ ဝမ်ချောင်က အတင်းအဓမ္မ ခွဲထုတ်လိုက်တာတောင်မှ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေသေးတာ... တကယ်ကို မဟာထန် ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကောင်းပဲ ကံကောင်းလို့ ဝမ်ချောင်သူ့ကို သတ်နိုင်လိုက်တာ... မဟုတ်ရင် အလယ်ပြည်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်”

ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ကလည်း ကုထိုက်ပိုင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကုထိုက်ပိုင်သည် လက်ရှိ စည်ပင်ဝပြောပြီး အင်အားကြီးမားသော အာရရေဗျအင်ပါယာကြီးကို မိမိလက်ဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့ပေါင်းများစွာသည် သူ၏ လက်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အာရပ် အင်ပါယာတွင် သူသည် ဘုရားသခင် မဟုတ်သော်လည်း ဘုရားသခင် နီးပါး ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ဤ စစ်ပွဲတွင် ဒီလူကို သတ်နိုင်လိုက်ခြင်းသည် မဟာထန် အတွက် အလွန် ကံကောင်းသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။